Ετικέτες - θέματα

4.10.25

Ο μπαρμπ΄Αντώνης, του Κων/νου Χατζόπουλου Κείμενο- AUDIOBOOK, διαβάζει ο Κων/νος Οικονόμου

Ο μπαρμπ΄Αντώνης, του Κων/νου Χατζόπουλου

Κείμενο- AUDIOBOOK, διαβάζει ο Κων/νος Οικονόμου 

  Εκδόθηκε το 1916 στο βιβλίο ΤΑΣΩ, ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ, από τον εκδοτικό οίκο ΕΣΤΙΑ.

     
 
   Ακουμπούσε ορθός στον τοίχο, ανασήκωνε την πλατιά λερή μανίκα και τέντωνε το χέρι. Ο παππούς του έδενε σφιχτά το μπράτσο με μια καλτσοδέτα κι ύστερα έδινε τη νυστεριά στη φλέβα. Το αίμα πηδούσε αχνοκόκκινο γράφοντας τόξο στον αέρα, έπειτα χαμήλωνε σιγά σιγά ώσπου στάλαζε θολό και σκούρο, σα μισοστειρεμένη βρύση από σκουριασμένη κάνουλα, χάμω στις αγριάδες της αυλής.
     Κι ο Μπαρμπαντώνης το κοίταζε με τα θαμπά μάτια του, το κοίταζε και θυμόταν τον παλιό γιατρό που έχτισε κει στην εξοχή το σπίτι, το σπίτι αυτό που αγόρασε ύστερα ο παππούς. Μαζί με το σπίτι πήρε ο παππούς και το νυστέρι του παλιού γιατρού και τη συνήθεια ν’ ανοίγει κάθε άνοιξη τις φλέβες των χωρικών και των βοσκών που κατοικούσαν εκεί ολόγυρα σε αχεροκάλυβες κάτω πλατιές, ψηλά στενές όπως χωνιά αναποδογυρισμένα. Σε μια από αυτές κι ο Μπαρμπαντώνης.
     Η εξοχή ήταν περισσότερο ερημιά. Γύρω άκαρποι πέτρινοι λόφοι με δω και κει στα πλάγια χλωρασιές που μοιάζαν σα νησάκια, και κάπου πού ένα δέντρο που έστεκε σαν ερημίτης στην κορφή. Όταν ερχόταν η άνοιξη, ημέρωνε, γελούσε λίγο ο τόπος, μα γλήγορα ξανάπαιρνε τη σκυθρωπή συνηθισμένη του όψη. Ήτανε σα να διάλεξε το μέρος ο βαρύς και σκυθρωπός, ο ιδιότροπος και ασκητικός παππούς. Κανείς δε σίμωνε στο σπίτι, κανείς δεν του έκανε υπηρέτης. Ο Μπαρμπαντώνης μόνο ερχόταν κι έστεκε κάθε πρωί στην πόρτα.
     Ήταν γέροντας ψηλός, στεγνός σαν ξεραμένο δέντρο. Φορούσε φουστανέλα, μαύρη σκούφια και μυτερά αρβανίτικα τσαρούχια. Δεν έβλεπε καλά, κι η περπατησιά του ήταν κοντή και χορευτή και σκόνταβε σε κάθε πετραδάκι. Μα ακουμπώντας στην ψηλή του γκλίτσα που την πρόβαλε πάντα μπροστά σαν τρίτο πόδι, πήγαινε ταχτικά στην πόλη κι έφερνε ό,τι χρειαζόταν ο παππούς. Το έφερνε κι έστεκε και περίμενε στην πόρτα όσο που τον έδιωχνε ο παππούς.
     Γύριζε τότε στην καλύβα του στην πλαγιά της ράχης και καθότανε μπροστά στην πόρτα. Έβγαζε από το σελάχι το μακρύ σουγιά με τη λαβή από μαύρο κέρατο κι έπιανε κι έσκιζε και πελεκούσε μικρά παλούκια και κλαδιά από λυγαριές κι έπλεκε με αυτές το φράχτη που χώριζε τον τόπο του από του γείτονα τον κήπο. Έπλεκε και διόρθωνε και στέριωνε το φράχτη, γιατί του φαινόταν πως αυτός ο φράχτης ζύγωνε ολοένα στην καλύβα κι έφτανε σιγά σιγά πάντα κοντύτερα στη ρίζα μιας αχλαδιάς που ήταν μπροστά από την καλύβα. Έπειτα ξανακαθότανε στην πόρτα, καθότανε και κοίταζε έξω πέρα και φαινότανε σα να περίμενε.
     Ο παππούς βαριότανε τη φλυαρία του και τον άφηνε να περιμένει. Μα όταν η πλήξη του χειμώνα τον κάρφωνε κι αυτόν μονάχο μέρες ολάκερες μπροστά στο τζάκι, έβγαινε και τον ζητούσε. Τον έβαζε και κάθιζε στην άκρη, πλάι στην πόρτα, του θυμούσε πάντα να μακραίνει την καρέκλα από τον τοίχο όπου κρεμόταν το δικό του επανωφόρι, και τον άφηνε να λέει τα νέα από την πόλη και να διηγάται για τον παλιόν καιρό. Κι ο Μπαρμπαντώνης διηγότανε για τον παλιόν καιρό· για την Αρβανιτιά απόθε ήρθε, την Επανάσταση που είχε πολεμήσει, για τα ρεντίφικα και το στρατό όπου έκαμε ύστερα, για τη λίγη σύνταξη που δεν του φτάνει. Έπειτα για τη γυναίκα του —μια χήρα που πρώτα τον παντρεύτηκε, μα ύστερα όταν άρχισε και γέραζε τον άφησε και πήρε άλλον νιότερο— για το γιο της, ένα μάγκα που ερχόταν και τον έδερνε και του έπαιρνε τη σύνταξη. Για όλα αυτά μιλούσε και ξαναμιλούσε, μιλούσε και κλαιγόταν όσο που τον βαριόταν ο παππούς και τον ξανάδιωχνε.
     Κι ο Μπαρμπαντώνης γυρνούσε πάλι στην καλύβα κι έπιανε και πελεκούσε, κι έσκιζε και πελεκούσε, κι έπειτα καθότανε πάλι στην πόρτα, καθότανε και κοίταζε σα να περίμενε.
     Ώσπου τον ξαναφώναζε ο παππούς, κι ερχόταν πάλι και ξανάρχιζε και διηγόταν πάλι για την Αρβανιτιά και τους πολέμους, για την κοκάρδα του αγωνιστή που είχε ακόμα στην καλύβα, για τη γυναίκα που δεν είχε πια και για το γιο της που ερχόταν και τον έδερνε. Και διηγόταν ύστερα για τον παλιό, τον Μπαβαρέζο το γιατρό που έχτισε το σπίτι εκεί, και τον θυμότανε ψηλόν, παχύ, με μακριά ξανθά μουστάκια, τον θυμότανε που καβαλούσε το άλογο, το άλογο που είχε αυτόν και το συγύριζε, το καβαλούσε κάθε πρωί και πήγαινε τριγύρω στα χωριά και γιάτρευε τον κόσμο. Έπειτα γύριζε και φύτευε κλαριά στον κήπο κι έσπερνε σπόρους στις βραγιές. Φύτευε κι έσπερνε όπως το λέγαν τα βιβλία, τα βιβλία που είχε ένα σωρό από αυτά και διάβαζε, και κει μέσα διάβαζε για όλα, και κει μέσα διάβαζε και για τον κόσμο πως θ’ αλλάξει…
     «Παλαβός άνθρωπος», τον έκοβε ο παππούς.
     «Σοφός άνθρωπος, βασιλικός γιατρός», έλεγε ο Μπαρμπαντώνης.
     Για τον παππού είχε χαλάσει για πάντα ο κόσμος από τότε που διώξανε τον πρώτο βασιλιά και κάμαν σύνταγμα τον τόπο. Και θύμωνε και ξανάδιωχνε τον Μπαρμπαντώνη. Κι ο Μπαρμπαντώνης γύριζε και ξανακάθιζε στην πόρτα της καλύβας. Γύριζε και κάθιζε και πελεκούσε κι έσκιζε και κοίταζε. Κοίταζε μπρος του πέρα και φαινότανε σα να περίμενε.
     Αν ήταν ο προγονός του που περίμενε, ο προγονός του ερχόταν πάντα. Ερχότανε, τον φώναζε από πίσω απ’ την καλύβα, του γύρευε τη σύνταξη, τον έδερνε και του έπαιρνε τη σύνταξη. Και τότε ξαναρχόταν ο Μπαρμπαντώνης στον παππού. Μα του μιλούσε πάλι για τον παλιό γιατρό και για τον κόσμο που έλεγε κείνος πως θ’ αλλάξει, κι ο παππούς θύμωνε και ξανάδιωχνε τον Μπαρμπαντώνη.
     Κι ο Μπαρμπαντώνης ξαναγύριζε στην πόρτα της καλύβας και καθόταν πάλι και στύλωνε τα θαμπά μάτια εμπρός του και κοίταζε. Και καθώς κοίταζε, έβλεπε το φράχτη του γείτονα να του ζυγώνει την καλύβα, να φτάνει πάντα κοντύτερα στη ρίζα της αχλαδιάς που ήταν μπροστά από την καλύβα. Κι έβγαζε πάλι το σουγιά και πελεκούσε κι έσκιζε, έσκιζε κι έπλεκε κλαδιά και στέριωνε το φράχτη. Και πιανόταν με το γείτονα. Ο γείτονας του γύρευε να του πουλήσει τον τόπο με την αχλαδιά κι έτσι να βγει για πάντα από την υποψία. Μα ο Μπαρμπαντώνης την ήθελε την αχλαδιά. Την ήθελε γιατί την είχε κεντρωμένη ο ξένος ο γιατρός, την ήθελε γιατί την ήθελε να κάθεται στον ίσκιο της το καλοκαίρι, την ήθελε γιατί ήθελε να κάθεται και να φυλάει τ’ αχλάδια της απ’ τα παιδιά και τους βοσκούς, κι όσα γλυτώνανε να τα μαζεύει και να τα πάει της γυναικός του.
     Τα πήγαινε δεμένα στο μαντίλι με τα ρούχα που της πήγαινε μαζί για να του πλύνει. Κρατούσε αυτή τ’ αχλάδια και του γύριζε τα ρούχα, κι ο Μπαρμπαντώνης γυρνούσε στην καλύβα κι έπιανε πάλι τον ίσκιο του και φύλαγε κι έπιανε πάλι και πελεκούσε κι έσκιζε, κι έπλεκε και στέριωνε, δυνάμωνε το φράχτη. Όσο που κουραζόταν. Και τότε ξανακαθόταν πάλι ασάλευτος στη θέση του και κοίταζε, κοίταζε μπροστά του και φαινότανε σα να περίμενε.
     Αν ήταν τούτο που περίμενε, ήρθε. Μια μέρα, εκεί που κοίταζε, ο φράχτης δε χόρευε μπροστά του πια, δεν περπατούσε. Είχε χαθεί. Ακόμα του φάνηκε πως κι η καλύβα χάθηκε άξαφνα και πάει. Ο Μπαρμπαντώνης φώναξε κι έπεσε χάμω. Του φάνηκε πως χάθηκε και πάει κι όλος ο κόσμος μαζί με την καλύβα, γιατί αγαπούσε την καλύβα, την ήθελε να κάθεται, την ήθελε για να πεθάνει μέσα. Ο Μπαρμπαντώνης ξαναφώναξε, μα όπως άπλωσε το χέρι, το χέρι του άγγιξε τον τοίχο, κι ένιωσε τότε πως δε χάθηκε η καλύβα. Ο Μπαρμπαντώνης ένιωσε ευθύς τι χάθηκε, και σύρθηκε πασπατευτά με τη μακριά του γκλίτσα ως το κατώφλι του παππού κι έφερε το νέο. Και σερνόταν έτσι κι ύστερα καιρό, μήνες πολλούς ως το κατώφλι του παππού, όσο που έπεσε κι από τα πόδια του μια μέρα. Τώρα μπορούσε μόνο και καθότανε στην πόρτα, καθότανε και κοίταζε άδεια με τα μάτια τ’ άδεια, κοίταζε και φαινόταν πως περίμενε.
     Αν εκείνο που περίμενε ήταν η γυναίκα του, η γυναίκα του ήρθε. Ήρθε και τον πήρε σπίτι της, αφού πήρε και τα χρήματα που φύλαγε ο παππούς από τη σύνταξη του Μπαρμπαντώνη. Μα ο Μπαρμπαντώνης δεν άργησε πολύ να παραγγείλει πως τον αφήνουν νηστικό, κι ο παππούς έστειλε και τον ξανάφεραν στην καλύβα. Και ξανάπιασε πάλι τη θέση του μπροστά στην πόρτα, την έπιασε, μα πια δεν κοίταζε και δε φαινόταν πως περίμενε. Καθόταν και χτυπούσε τη γκλίτσα του κάτω στη γη, καθότανε και διηγόταν ιστορίες στους βοσκούς και στους διαβάτες. Διηγότανε για την Αρβανιτιά, την Επανάσταση και την κοκάρδα που τη φύλαγε τώρα στον κόρφο, για τον παλιό γιατρό που καβαλίκευε και πήγαινε και γιάτρευε τον κόσμο κι ύστερα γύριζε και φύτευε κλαριά κι έσπερνε σπόρους όπως το διάβαζε μες στα βιβλία. Και διηγόταν για την αχλαδιά και για το γείτονα που γύρευε να του την πάρει. Να πελεκήσει και να φράξει δεν μπορούσε πια, μόνο σερνόταν με τα γόνατα στο χώμα κι έψαχνε χάμω και μετρούσε το φράχτη με τα χέρια.
     Ακουγόταν οι φωνές του. Κι έβγαινε τώρα ο παππούς και μάλωνε το γείτονα, κι έβγαινε κι έδιωχνε τον προγονό που γύρευε κι αυτός να του χαρίσει ο Μπαρμπαντώνης την αχλαδιά και την καλύβα. Μα ο Μπαρμπαντώνης δεν το έκανε, γιατί φοβόταν μην ο προγονός πουλήσει την καλύβα, κι αυτός την ήθελε, την ήθελε για να πεθάνει μέσα.
     Πέθανε στον αχερώνα μας όπου τον μάζεψε ο παππούς όταν έπιασε ο χειμώνας, για μην ξεπαγιάσει στην καλύβα. Ως τις στερνές στιγμές του διηγόταν ιστορίες, θυμόταν την Αρβανιτιά και τους πολέμους και τον ξένο το γιατρό που του συγύριζε αυτός το άλογο, το γιατρό που γιάτρευε τους χωρικούς και φύτευε κλαριά κι έσπερνε σπόρους όπως το διάβαζε μες στα βιβλία. Για τ’ άλλα που διάβαζε ο γιατρός μες στα βιβλία, δε διηγόταν. Σώπαινε άμα έφτανε ως εκεί, κι έσκυβε χάμω στη φωτιά κι έμενε ασάλευτος εκεί και δε φαινόταν πως περίμενε. Μόνο λίγες στιγμές πριν ξεψυχήσει, ανασηκώθηκε άξαφνα και γύρισε προς τη μεριά, όπου φανταζότανε πως είναι η πόρτα. Σταμάτησε στη θέση αυτή και φάνηκε σα να περίμενε. Μα γλήγορα ξανάπεσε ήσυχα, βγάζοντας μια βραχνή φωνή, αφήνοντας έναν αχό που έμοιαζε με γέλιο.
     Τον άκουσε ο παππούς που σεργιανούσε με σουφρωμένα φρύδια πέρα δώθε στο μακρύ χαγιάτι καπνίζοντας αμίλητος και βροντώντας μονόρυθμα κι αδιάκοπα, σα χτύπους ρολογιού της πλήξης, τα τακούνια απ’ τις παντούφλες του στις πλάκες, τον άκουσε, έριξε κείθε μια ματιά και πέταξε και κείνος ένα γέλιο από τα δόντια, ένα —δεν άκουσα καλά— «άλλαξε;» ή «θ’ αλλάξει!»
ΤΟ AUDIOBOOK ΕΔΩ: 

      


  Σημ. Κων/νος Χατζόπουλος: Ο Κωσταντίνος Χατζόπουλος (1868-1920) ήταν λογοτέχνης διηγηματογράφος, μεταφραστής και δοκιμιογράφος, από τους πρωτοπόρους του δημοτικισμού.
   Ο Χατζόπουλος ήταν γόνος φτωχής οικογένειας. Ήταν το πρώτο από τα πέντε παιδιά – τρία αγόρια και δυο κορίτσια – του εμπόρου Γιάννη Χατζόπουλου από το Χαλκιόπουλο του Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας. Η μητέρα του, Θεοφανή Στάικου, ήταν μοναχοκόρη μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες του Αγρινίου που προερχόταν από μεγάλη οικογένεια κοτσαμπάσηδων, πολλά μέλη της οποίας ήταν αγωνιστές του 1821. Οι γονείς της ζήτησαν από το γαμπρό τους να πάρουν κοντά τους και να μεγαλώσουν το πρώτο παιδί τους, τον Κώστα. Ο Χατζόπουλος παρακολούθησε έτσι το γυμνάσιο στο Μεσολόγγι και σε ηλικία μόλις 14 ετών, φοίτησε στη Νομική της Αθήνας όπου και αποφοίτησε με βαθμό "Καλώς". Έχοντας λύσει το βιοποριστικό του πρόβλημα λόγω της μεγάλης κτηματικής περιουσίας που κληρονόμησε από τους γονείς της μητέρας του και ειδικότερα από τον παππού του, εγκατέλειψε το επάγγελμα πολύ σύντομα και αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Έτσι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αναμίχθηκε ενεργά στην τότε πνευματική ζωή. Το 1897 επιστρατεύθηκε ως έφεδρος αξιωματικός στον ελληνοτουρκικό πόλεμο και υπηρέτησε στην Άρτα. Η εμπειρία του από την κατάσταση του ελληνικού στρατού ήταν απογοητευτική και αυτό, μαζί με την ιδεολογική στροφή του, συνετέλεσε στην τελική απόρριψη της Μεγάλης Ιδέας, πράγμα που φαίνεται από αυτά που  εξέφρασε στο διήγημά του «Αντάρτης» (1907), το οποίο αναφέρεται ακριβώς στον πόλεμο αυτό.

Ο Παλαμάς έγραψε γι΄αυτόν:  "...Τον αγναντεύω όξω από το σπίτι μου μαθητούδι, έφηβο, να προχωρεί στο δρόμο, φροντισμένο, κομψοντυμένο, στα κατάλευκα.Ύστερα από χρόνια βρεθήκαμε ανταμωμένοι στην Αθήνα. Εγώ πρεσβύτερος, κάπως ακουσμένος με τους στίχους μου, σκόρπιους εδώ κι εκεί. Ο Χατζόπουλος ήταν ένα έξυπνο παιδί, ζωηρό, ανυπόταχτο, διαχυτικό ή συμμαζεμένο, μα αξιαγάπητο, που μου κίνησε την προσοχή, μου ξύπνησε τη συμπάθεια. Και στο τέλος το θαυμασμό. Αργότερα γράφτηκε στο πανεπιστήμιο στα νομικά. Και πήρε το δίπλωμά του, κατόρθωμα για τους ανθρώπους του είδους του".

Το 1920, και ενώ ταξίδευε με καράβι (με το ατμόπλοιο "Montenegro") προς την Ιταλία, πέθανε εν πλω από τροφική δηλητηρίαση και θάφτηκε στο κοιμητήριο του Μπρίντεζι. Τα οστά του μεταφέρθηκαν πολλά χρόνια αργότερα από την κόρη του στο Α΄ Νεκρ. Αθηνών. 

Έργα του: 

  • Ποιητικές συλλογές: "Τραγούδια της ερημιάς" και "Ελεγεία και Ειδύλλια", "Απλοί τρόποι" και "Βραδινοί θρύλοι" .
  • Πεζογραφία: 1917 "Το φθινόπωρο", 1910 "Αγάπη στo χωριό", 1915 "Ο πύργος του Ακροποτάμου", 1916 "Τάσω, Στο σκοτάδι και άλλα διηγήματα", κ.α΄όλα τα έργα του κρίνονται επηρεασμένα από τον Ρεαλισμό και το Συμβολισμό.
  • Έγραψε ακόμη Κριτικά έργα, όπως μελέτες για τους Παλαμά, Κρυστάλλη και γενικότερες μελέτες για τον συμβολισμί και το σοσιαλισμό. Είναι αξιοσημείωτο ότι με αρκετές μελέτες επιχείρησε να ανατρέψει καθιερωμένες απόψεις ακόμα και για λογοτέχνες όπως οι  Παπαδιαμάντης και Παλαμάς, επισημαίνοντας αρνητικά στοιχεία του έργου τους.
  • Μεταφράσεις: μετέφρασε (από τα γερμανικά) κάποια από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά θεατρικά έργα. Κάποιες από τις σπουδαιότερες μεταφράσεις του είναι: Ιφιγένεια εν Ταύροις, Φάουστ [Γκαίτε] Πέερ Γκυντ [Ιψεν], Όταν ξυπνήσωμε νεκροί του Ίψεν (περιοδικό «Διόνυσος», τεύχος 1 / 20 Ιουλίου 1901 έως τεύχος 4 / 20 Οκτωβρίου 1901) και την Ηλέκτρα του Χόφμανσταλ. 

3.10.25

Η Σκοτεινή ενέργεια του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

 

Η Σκοτεινή ενέργεια 

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου


   ΓΕΝΙΚΑ: Στην Κοσμολογία και την Αστρονομία, η σκοτεινή ενέργεια είναι ένα υποθετικό είδος ενέργειας που βρίσκεται παντού στο σύμπαν και που φαίνεται να επιταχύνει τη διαστολή του. Η σκοτεινή ενέργεια είναι η πιο αποδεκτή υπόθεση για να εξηγήσει παρατηρήσεις από το 1990 και έπειτα που δείχνουν ότι το σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Σύμφωνα με δεδομένα του διαστημικού παρατηρητηρίου Planck, και βασιζόμενοι στο λεγόμενο καθιερωμένο κοσμολογικό πρότυπο, η συνολική μάζα-ενέργεια του σύμπαντος φαίνεται να περιέχει 4.9% συνήθη ύλη, 26.8% σκοτεινή ύλη, ενώ περισσότερο από τα δύο τρίτα του αποτελείται από σκοτεινή ενέργεια[68.3%]!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ: Η συνηθέστερη πρόταση για τη φύση αυτής της ενέργειας είναι η λεγόμενη κοσμολογική σταθερά, δηλαδή μια ενέργεια που γεμίζει το χώρο ομογενώς. Μια άλλη πρόταση υιοθετεί το μοντέλο των βαθμωτών πεδίων. Δηλαδή δυναμικές ποσότητες με πυκνότητα ενέργειας που μπορεί να μεταβάλλονται στο χρόνο και στο χώρο. Οι συνεισφορές από τα βαθμωτά πεδία που είναι σταθερές στο χώρο συνήθως επίσης συμπεριλαμβάνονται στην κοσμολογική σταθερά. Η κοσμολογική σταθερά είναι φυσικά ισοδύναμη με την ενέργεια κενού. Είναι αλήθεια, πως τέτοιες απόψεις δε μπορούν να βασιστούν σε πλήρη και αποδεδειγμένη επιστημονική τεκμηρίωση. Περισσότερο ταιριάζουν με δόγματα παρά με συναρτήσεις που προκύπτουν από τον μαθηματικό ή φυσικό τρόπο αιτιολόγησης. Αλλά, έστω κι έτσι, ας προχωρήσουμε στο θέμα της επιταχυνόμενης συμπαντικής διαστολής. Απαιτούνται μετρήσεις υψηλής ακρίβειας της διαστολής του σύμπαντος, για την κατανόηση του πώς ο ρυθμός διαστολής αλλάζει με το χρόνο. Στη θεωρία της γενικής σχετικότητας, η εξέλιξη του ρυθμού διαστολής παραμετροποιείται από την κοσμολογική καταστατική εξίσωση (η σχέση ανάμεσα σε θερμοκρασία, πίεση, και συνδυασμένες ύλη, ενέργεια, και πυκνότητα ενέργειας κενού για οποιαδήποτε περιοχή του χώρου). Η μέτρηση της καταστατικής εξίσωσης για τη σκοτεινή ενέργεια είναι μία από τις μεγαλύτερες, αλλά προς το παρόν μάλλον ατελέσφορες, προσπάθειες στην παρατηρησιακή κοσμολογία σήμερα.

ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ: Πολλά πράγματα για τη φύση της σκοτεινής ενέργειας παραμένουν θέματα υποθέσεων. Οι ενδείξεις είναι έμμεσες. Όμως, προέρχονται από τρεις διαφορετικές πηγές. Αυτές είναι: 1. Μακρινές παρατηρήσεις και η σχέση τους με τη μετατόπιση του φάσματος, κατά την ανάλυση του φωτός, προς το ερυθρό, που προτείνουν ότι το σύμπαν έχει επεκταθεί περισσότερο στο δεύτερο μισό της ζωής του. 2. Η θεωρητική ανάγκη για έναν τύπο επιπλέον ενέργειας που δεν είναι ύλη ή σκοτεινή ύλη. 3. Η ύπαρξη της σκοτεινής ενέργειας μπορεί να τεκμηριωθεί από μετρήσεις μοτίβων κυμάτων μεγάλης κλίμακας της πυκνότητας μάζας στο σύμπαν. Γενικά, πάντως, η σκοτεινή ενέργεια θεωρείται ότι είναι πολύ ομογενής, όχι πολύ πυκνή και ότι δεν αλληλεπιδρά με οποιαδήποτε από τις θεμελιώδεις δυνάμεις εκτός της βαρύτητας. Εφόσον είναι αρκετά αραιή, είναι απίθανο να ανιχνευθεί ποτέ σε εργαστηριακά πειράματα. Η σκοτεινή ενέργεια μπορεί να έχει τόσο βαθιά επίδραση στο σύμπαν, δημιουργώντας το 68% της πυκνότητας του σύμπαντος, μόνο επειδή γεμίζει ομοιόμορφα τον κενό χώρο. Τα δύο κυρίαρχα αστροφυσικά μοντέλα που δικαιολογούν την ύπαρξή της είναι αυτό της κοσμολογικής σταθεράς και αυτό της Πεμπτουσίας1. Και τα δύο συμπεριλαμβάνουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι η σκοτεινή ενέργεια πρέπει να έχει αρνητική πίεση.

   Η ΜΙΚΡΗ ΣΤΑΘΕΡΗ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ: Ανεξάρτητα από την πραγματική της φύση, η σκοτεινή ενέργεια θα χρειαζόταν να έχει μία ισχυρή αρνητική πίεση, με απωθητική μάλιστα δράση, έτσι ώστε να εξηγήσει την παρατηρούμενη επιτάχυνση στο ρυθμό διαστολής του Σύμπαντος. Σύμφωνα με τη Γενική Σχετικότητα, η πίεση μέσα σε μία ουσία συνεισφέρει στη βαρυτική της έλξη προς άλλα πράγματα, ακριβώς όπως η πυκνότητα της ίδιας μάζας της κάνει. Αυτό συμβαίνει επειδή η φυσική ποσότητα που προκαλεί στην ύλη να παράγει βαρυτικά φαινόμενα περιέχει και την πυκνότητα ενέργειας (ή ύλης) μιας ουσίας αλλά και την πίεσή της και το ιξώδες [κολλώδες] της. Για πολλούς επιστήμονες, μπορεί να δειχτεί ότι μια ισχυρή σταθερή αρνητική πίεση μέσα σε όλο το Σύμπαν προκαλεί μια επιτάχυνση στη διαστολή, αν το Σύμπαν ήδη διαστέλλεται(!), ή μια επιβράδυνση στη συστολή αν το Σύμπαν ήδη συστέλλεται(!). Το φαινόμενο της επιταχυνόμενης διαστολής μερικές φορές καλείται ως "βαρυτική απώθηση", που είναι γλαφυρή έκφραση αλλά πιθανόν προκαλεί σύγχυση. Για την ακρίβεια, μία αρνητική πίεση δεν επηρεάζει τη βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ των μαζών -που παραμένει ελκτική- αλλά μάλλον επηρεάζει τη συνολική εξέλιξη του Σύμπαντος σε κοσμολογική κλίμακα, δίνοντας χαρακτηριστικά το αποτέλεσμα της επιταχυνόμενης διαστολής, παρά την έλξη ανάμεσα στις μάζες που είναι παρούσες στο Σύμπαν.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Πεμπτουσία είναι το αόρατο πέμπτο στοιχείο του σύμπαντος σύμφωνα με την κοσμολογία των αρχαίων Ελλήνων , αλλιώς αιθέρας [Αριστοτέλης].




Αποχωρώ κι αναχωρώ, κανέναν δε στεναχωρώ Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 12

 Αποχωρώ κι αναχωρώ, κανέναν δε στεναχωρώ     


Στιγμιότυπο οθόνης (349).jpg

Μετάνιωσα, δεν  κατεβαίνω,

δεν  κάνω για πολιτική εγώ,

μ’ αρέσει μόνο ν’ ανεβαίνω

στ’ αγαπημένο  μου  βουνό!

(καφετζής)

                                       

                                 Γράφει ο Γιάννης Φρύδας


ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ 12


Δε θα είμαι υποψήφιος             

    Προς όλους τους Αργιθεάτες

  Ανακοινώνω σήμερα ότι δε θα είμαι υποψήφιος στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Γνωστοποιώ την απόφασή μου αυτή, που είναι αποτέλεσμα αλλοπρόσαλλης και επιπόλαιης σκέψης αλλά και ανύπαρκτου προβληματισμού, στην ίδια θέση και με τα ίδια τυπογραφικά στοιχεία, όπως επιτάσσει η δημοσιογραφική δεοντολογία. (Χειροκροτήστε με, γιατί, αν δε σας το ’λεγα, ούτε που θα γνωρίζατε πως υπάρχει και τέτοια δεοντολογία, όπως δε γνωρίζετε κι αν είχαν φέτος οι κρανιές κράνια κι οι κράταιγοι τσάπουρνα).  

  Η σημερινή ανακοίνωση είναι το τέλος μιας πορείας που δεν ξεκίνησε ποτέ. (Τουλάχιστον γλυτώσαμε τις σόλες απ’ τα παπούτσια. Κάτι είναι κι αυτό!).


Μην κλαίτε που φεύγω, μη λυπάστε, ως αύριο θα με ξεχάστε…

  Γνωρίζω πόσο σας συγκλονίζει αυτή η εξέλιξη. Γκρεμίζονται οι ελπίδες και τα όνειρα  που εναποθέσατε στην υποψηφιότητά μου και κατανοώ το γοερό κλάμα σας. Όμως, μη στεναχωριέστε! Ο Μενέλαος αναστηλώνει κι απ’ αυτά. Ήδη περιφέρεται μαζί με τον Αντώνη Κοσσυβάκη και τον Χρήστο Καπερώνη στα χωριά των Τζουμέρκων και κάνει αναγκαστική επιστράτευση στους φημισμένους Τζουμερκιώτες μαστόρους, καλφούδια και τσιράκια τους. Σε λίγο θα γίνεται στη Γέφυρα Κοράκου συναυλία  από τσιόκια, σκεπάρνια και μυστριά. Η επίσκεψη Σπίρτζη άνοιξε τον δρόμο για το μεγάλο έργο. Οι  υποσχέσεις που έδωσε, παραλίγο να φράξουν τον Αχελώο και να γίνει το φράγμα σε μια μέρα. Δικαίως θα του γράψει κι ο Μήτσιος τον σπιρτζοΰμνιον ύμνον. Και μετά θα του τον ψάλλει…

  Τέλος τα κλάματα! Το Καφενείο το ’χουμε για να γελάμε, όχι να κλαίμε…


Γιατί αποχωρώ…

  Για να φτάσω στην ανάκληση της υποψηφιότητας, μόλις μια βδομάδα μετά την αναγγελία της, πολλοί ήταν οι λόγοι που με ανάγκασαν και συνέβησαν πολλά. Ο λαός δικαιούται να γνωρίζει και πρέπει να μάθει, κυρίως αυτά που δεν τον ενδιαφέρουν, ενώ αυτά που τον ενδιαφέρουν, καλά είναι να μην τα γνωρίζει. 

  Πρώτον. Όταν έγινε γνωστή η υποψηφιότητά μου, δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής αναστάτωση στη χώρα. Εκατομμύρια πολίτες έσπευσαν στα ΚΕΠ και ζητούσαν επίμονα μεταδημότευση για Αργιθέα, για να με ψηφίσουν. Στο ΚΕΠ Ανατολικής Αργιθέας για παράδειγμα, η ουρά ξεκινούσε απ’ τα Πετρίλια και έφτανε στα Στουρνέα. Ο Βασιλός στις Γούρνες έκανε τον μεγαλύτερο τζίρο από τότε που άνοιξε.

  Ρωτάτε και τη Βάσω στο ΚΕΠ να σας πει. Την πόνεσε το χέρι να πρωτοκολλάει αιτήσεις. Τον Βασιλό μην τον ρωτάτε, μπορεί να θέλει να κρύψει και τίποτε απ’ την εφορία. Κατεπειγόντως άνοιξε πάλι για τον ίδιο λόγο και το ΚΕΠ Αργυρίου.

  Η κυβέρνηση και τα κόμματα δεν ήξεραν τι να κάνουν. Το θέμα ήρθε σε προ ημερησίας διάταξης συζήτηση. Ο Αλέξης είπε πως τα σκυλιά προχωρούν κι ας ουρλιάζει το καραβάνι. Ο Κυριάκος ότι θα ακυρώσει τον νόμο Κατρούγκαλου. Η Φώφη μίλησε επ’ ευκαιρία για τον τυφώνα Ξενοφώντα και ζήτησε την απομάκρυνση του Ξενοφώντα Κουτή απ’ την Αθήνα. Ο Κουτσούμπας είπε να αντισταθούμε στα ξένα και ντόπια κεφάλαια  και να καταργήσουμε τα κεφαλαία γράμματα.

  Οι άλλοι αρχηγοί κομμάτων, των μπαίνω δεν μπαίνω στη Βουλή, δεν ξέρω τι είπαν. Πετάχτηκε κάποια στιγμή ο Κουβέλης (νόμιζε ότι είναι ακόμη αρχηγός) και είπε πως δεν τον πειράζει αν γίνει όλη η Ελλάδα ένας δήμος (δήμος Αργιθέας), αρκεί να διοικείται από ένα δημοτικό συμβούλιο σε προοδευτική κατεύθυνση.

  Τους άκουγε ο Παυλόπουλος που ήταν όλοι εκτός θέματος, μαύρισαν τα μαλλιά του απ’ την οργή και κοκκίνισε σαν τον Ομπράντοβιτς, όταν τρώει καλάθι απ’ τον Σπανούλη. Με πήρε τηλέφωνο… 

─ Σε παρακαλώ, Γιάννη, μου είπε, ανακάλεσε την υποψηφιότητά σου. Είναι η χώρα ένα απέραντο φρενοκομείο, ας μη γίνει και ένα απέραντο δημαρχείο.  

─ Πρόεδρε, θα το σκεφτώ, θα ρωτήσω και τον Αχιλλέα και θα σου απαντήσω. 

  Σκέφτηκα τότε διάφορα… Αν χαλάσει, λέω, το νερό στην Κoρνοφωλιά Έβρου, πρέπει να στείλω τον Κώστα Πέτσα και τον Βαγγέλη Μόσκοβο, για να το φκιάσουν. Ο Κώστας θα φύγει ξυρισμένος και θα γυρίσει μετά από έναν μήνα με μια πιθαμή μούσι, ο Βαγγέλης δεν πετυχαίνει να ξαναγυρίσει, το πιθανότερο είναι να περάσει στην Τουρκία, θα τον πιάσουν και θα μας εκβιάζουν πάλι τα μεμέτια: «Δώστε μας τους οχτώ, να πάρετε τον Βαγγέλη». Τι τους απαντάς; Πάρτε τους πέντε, κρατάτε και τον Βαγγέλη, θα κρατήσουμε κι εμείς τους τρεις κι αχρείαστοι να ’ναι; Και ποιον θα στέλνω μετά να φκιάνει το νερό στο Αετοχώρι, που είναι μόνιμα χαλασμένο;

  Δεύτερον. Επειδή ξεκίνησα με ζήλο την υποψηφιότητα, θέλησα για συμβολικούς λόγους να ξεκινήσω με προεκλογική ομιλία στο Μεζήλο. Βλέπετε, οι περισσότεροι στην πολιτική μένουν στους συμβολισμούς και στην επικοινωνία και καθόλου στην ουσία. Είναι πολυπληθές χωριό, έχω και τον Χρυσούλη Λαμπέρη φίλο (σκεφτόμουν να τον συμπεριλάβω και στον συνδυασμό και την αρχηγία του έδινα, γιατί θα τον ήθελα τον Χρυσούλη δήμαρχο, άλλο που δεν τον ψηφίζετε εσείς), ας πάω είπα.  

  Περνάω τον Τυρολόγο, στρίβω αριστερά (σ’ αυτό το χωριό μόνο από αριστερά πας. Κι απ’ το Σπυρέλο να ξεκινήσεις, πάλι αριστερά μέσω Τσιοξέρα θα πας, αν δεν γκρεμ’στείς), φτάνω στο γεφύρι, βλέπω ένα πανό τεράστιο με κατακόκκινα γράμματα (είπαμε αριστερά και στα γράμματα) που έγραφε:

ΓΙΑΝΝΗ  ΘΑ  ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ  ΑΝ  ΤΟ  ΤΣΙΑΚΑΤΙΣΟΥΜΕ

  Μπήκα σε σκέψεις. Ποιος να το ’γραψε; Στο Μεζήλο μόνο η Γιώτα Φώτου γράφει, αλλά γράφει βιβλία, όχι πανό. Ούτε θα ’γραφε αυτό για εμένα, ξέρω ότι θα με στήριζε. Τόσα χρόνια συνυπηρετήσαμε! (Πού; Στον πόλεμο του σαράντα. Εγώ πολέμαγα κι η Γιώτα έφερνε ζαλικωμένη πυρομαχικά και κουραμάνες με τις γυναίκες της Πίνδου). Οι άλλοι οι Μιζ’λιώτις δε γράφουν ούτε σημείωμα για τα ψώνια. Ξέρετε πώς ψωνίζουν; Πάνε στην υπεραγορά (στο σούπερ μάρκετ δηλαδή, ξέχασα ότι με διαβάζουν Έλληνες) και λένε: «Θέλω ν’ αγοράσω δγιαουρτουπ’τιά». Παίρνουν τους διαδρόμους με τη σειρά ψάχνοντας, πού να βρεις δγιαουρτουπ’τιά… Βρίσκουν, όμως, όλα αυτά που χρειάζονται και τα παίρνουν.

  Πιθανόν να το έβαλαν κάποιοι που πήγαν να σκάψουν στη βάση του γεφυριού, για να βρουν τον θησαυρό του Αλή Πασά. Για να μη δίνουν στόχο, έκαναν πως έβαζαν το πανό κι ένας έσκαβε αποκάτω.    

Αλί, αλί και τρις αλί!... Ψάχνουνε τα λεφτά τ’ Αλή.

Δε θα μείνει γιουφύρι  π’θινά. Θα τα σκάψουν με κασμά…

  Εσείς ποιος λέτε να το ’γραψε; Ξέρω που πάει ο νους σας. Στον Μήτσιο! Ε, πάλι δεν το βρήκατε. Δεν είναι ο Μήτσιος. Τα γραπτά του Μήτσιου τα καταλαβαίνω, ακόμη κι όταν δε γράφει τ’ όνομά του. Όπως καταλαβαίνω κι αν ένα ποίημα είναι του Καβάφη. Το διαβάζω κι αν δεν το καταλαβαίνω, καταλαβαίνω ότι είναι του Καβάφη. Καταλάβατε; 

  Τρίτον. Ήρθαν οι αρχηγοί των άλλων παρατάξεων και μου είπαν: «Κινδυνεύει η ισορροπία της πολιτικής ζωής του τόπου. Δεν αντέχει η περιοχή μας τέτοιες αναταράξεις. Εμείς τι θα κάνουμε; Θα καλ’γώνουμι τσιουντζιούρια; Καταστρέφεις την καριέρα μας. Κάνε πίσω κι έχουμε ρόλο και για εσένα».

  Ξέρω, τους απάντησα. Ως τώρα, μου είχατε τον ρόλο του Χατζηαβάτη και θα μου κάνετε προαγωγή. Θα μου δώσετε τον ρόλο του Καραγκιόζη, για να κρατάτε εσείς τον ρόλο του Πασά.

  «Έλα με την παράταξή μας και σου υπόσχομαι δύο χρόνια αντιδημαρχία» είπε ο ένας.

  «Έλα μ’ εμάς και σου δίνω τρία χρόνια αντιδημαρχία» είπε ο άλλος.

  «Τέσσερα χρόνια αντιδημαρχία κι άλογο σελάτο μέιντ ιν Λαζαρίνα, για να σεργιανάς καβάλα και να ’ρχεσαι στα συμβούλια, γιατί εσείς στο Αετοχώρι πότε έχετε δρόμο και πότε δεν έχετε» ξανάπε ο πρώτος.

  Καλά, τους είπα… Έχω αντιληφθεί ποιο είναι το σωστό… Οι παρατάξεις πρώτα κανονίζουν και μοιράζουν τους ρόλους και μετά φκιάνουν κι ένα δήθεν πρόγραμμα. Να βρείτε άλλα παιδιά, που να δέχονται αυτού του είδους τις Δημο-πρασίες!… 

  Τέταρτον. Δεν είχα κάτι για τέταρτον, αλλά χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο Αχιλλέας. «Γιάννη, δε γίνεται τίποτε» μου είπε. «Έκανα λάθος! Τα καινούρια σημεία των καιρών είναι εναντίον μας. Έπρεπε στη χάση του φεγγαριού να ανακοινώσεις την υποψηφιότητα. Τώρα, έχεις χάσει.  Παραιτήσου απ’ την ιδέα να γίνεις δήμαρχος!».

  Παραιτήθηκα… Για να το λέει ο Αχιλλέας…


Παρά ταύτα παραθέτω μέρος του προγράμματός μου…

  Μπορεί να απέσυρα την υποψηφιότητά μου, αλλά το πρόγραμμά μου θέλω να γίνει γνωστό. Είναι ένα πρόγραμμα εφαρμόσιμο και απολύτως κοστολογημένο. Μέρος αυτού του προγράμματος παραθέτω, για να ξέρετε τι χάσατε. Ολόκληρο θα το δώσω σε όλους τους υποψήφιους δημάρχους, ώστε να εμπλουτίσουν με τις προτάσεις του το ανάλογο δικό τους πρόγραμμα.  

  • Θα έκανα ανταλλαγή πληθυσμών.  Οι Ανθηριώτες  θα πήγαιναν  στα Πετρίλια 

και οι Πετριλιώτες στο Ανθηρό. Όσοι διαμαρτύρονταν, θα πήγαιναν Βραγκιανά. Οι Βραγκιανίτες καλά τιμωρούνται κι εκεί που είναι, δε θα τους μετακινούσα. 

  • Θα βούλωνα τη σήραγγα Τυμπάνου, για να μην έρχεται ζεστός αέρας από τον

κάμπο, μας φτάνει η ζέστα η Βραγκιανίτικη.

  • Θα  άνοιγα  υποποτάμια  (όχι ιπποποτάμια)  σήραγγα  από  τα  Γρυμπιανά  ως 

απέναντι στην Πέρδικα, για  να μην κρεμαντζουλιόμαστι ολοένα στις περαταριές και να πηγαίνουμε να αγοράζουμε ή να κλέβουμε μήλα. 

  • Θα  άνοιγα  καζίνο  και  χαρτοπαικτικές  λέσχες  στο  Αργύρι,  χωριό  που δεν 

πατιέται εύκολα από αστυνομίες.  Θα ήταν το Μονακό της περιοχής.

  • Θα έριχνα 1300 φορτηγά (130 πραγματικά) αλάτι στη λίμνη Στεφανιάδας και 

θα δημιουργούσα θάλασσα στην Αργιθέα. Θα την ονόμαζα λιμνοθάλασσα, για να μη μας κουνιότι κι του Μισουλόγγι.

  • Θα πέταγα ψάρια στη λίμνη  ή  θα τα πέταγα κατευθείαν στο τηγάνι,  γιατί να 

τ’ ανακατώσω πρώτα με το νερό; Δε χρειάζιτι να βάλ’ς τα ψάρια στου μούσκιου, τι είνι φασούλια γίγαντες; 

  • Θα  προυμήθευα  ουλ’νούς  τ’ς  κτηνουτρόφοι  απ’ αυτά  τα ντρον  (πώς κατά 

διμόν’ τα λέν’…). Μι ειδικό τηλιχειριστήριου θα τα ’στελναν να ορμώνουν τα πράματα, να τα μιτράν’, να τα σκαρίζουν κι να ρίχνουν αλάτι στ’ς αλαταριές. 

  • Θα παραχωρούσα ολόκληρο το Τριζόλ’ στον στρατό, για να εκπαιδεύονται οι 

λοκατζήδες κι άλλες επίλεκτες δυνάμεις.

  • Θα  έβαζα στον  Ντρασκό  και  σε  άλλα  σημεία του δρόμου ταμπέλες που θα 

έγραφαν: ΠΡΟΥΣΟΥΧΗ  ΚΥΛΙΟΝΤΙ  ΣΤΟΥΡΝΙΣ

  • Θα δημιουργούσα  δημοτική αστυνομία να αφοπλίζει  σε κάθε  πανηγύρι τους 

Στεφανιώτες από τις κλίτσες.

  • Θα  έφκιανα  κυλιόμενες  ηλεκτρικές  σκάλες  απ’ τον  Όχτο  στο  Μαρκελέσι 

μέχρι Κοζιοκάρι, για να μπορούν να πάν’ οι Κοζιοκαριώτες να ιδούν πού ήταν τα σπίτια τους κι να φέρνουμι απάν’ κάνα γ’ρούνι ξιαπόστατα. 

  • Θα  έφκιανα ένα τελεφερίκ  απ’ τα Ραγάζια  ως από πέρα στον Γληγόρη Δήμο 

να πααίνουν οι Ραγαζιώτες να ηλιάζονται τον χειμώνα.

  • Θα έκοβα του  Κουπλισιότ’κου  και  τ’ς γύρα τσιούκες μέχρι  το Μπαλτηνήσι,

για να έχει και το Λεοντίτο ήλιο τον χειμώνα ή θα έβαζα έναν τεράστιο καθρέφτη απέναντι στον Κούρλιακα, για το ίδιο εξ αντανακλάσεως αποτέλεσμα.

  • Θα κάρφωνα  καμιά  δεκαριά  περόνια  στον  Πλάτανο  του Λεοντίτου,  για να 

κρεμάν’ οι γύφτοι τα νταούλια, εκεί  που κρεμούσαν οι κλέφτες κι ο Καραϊσκάκης τ’ άρματα.

  • Θα  ανέβαζα τους υποψήφιους δημάρχους απάνω στον πλάτανο  και μετά θα  

έπαιρνα τη σκάλα να μην μπορούν να κατέβουν, για να μη κατέβουν και στις εκλογές. Θα ανέβαζα και τον Γρίβα μαζί τους που τους πρότεινε (κάθε φορά κι άλλον)…


Δήμαρχος της εκτός δρόμου Αργιθέας

  Πέμπτον και σπουδαιότερον που δικαιούται τίτλο ξεχωριστό μόνο του. Ο λόγος που παραιτήθηκα είναι γιατί εδώ και χρόνια είμαι ήδη δήμαρχος της εκτός δρόμου Αργιθέας, της Αργιθέας που ως ιδέα και χώρος δε με πληγώνει ποτέ. Η θέση αυτή κανονικά και δικαιωματικά ανήκει στον Έκτορα, αλλά μου την παραχώρησε, ξέροντας πόσο φιλόδοξο άτομο είμαι και προπαντός επειδή τον απειλούσα να αρχίσω το κάπνισμα. Έκτωρ και κάπνισμα είναι έννοιες αντίθετες. Θυμάστε, ολόκληρο νόμο κατέβασε, για να μας καταργήσει τ’ς καπνουσάκ’λις. Τι να ’κανε; Μ’ έφκιασε δήμαρχο και ησύχασε…       


  Προς Αργιθεάτες

                              Ντόπιους (ντόπιος είσαι ή από δω;)

                                               Απόδημους (κι αποδημήσαντες εις Κύριον)

                                                                    Νέους (ντόπιους κι απόδημους υποθέτω) 


  Η δική μας γενιά, η μεταπολεμική γενιά της δεκαετίας του 60, του 70, του 80, γεννήθηκε εδώ και έζησε την παρακμιακή πορεία της Αργιθέας. Προλάβαμε, όμως, να ζήσουμε και στοιχεία του μεγαλείου της (την ομορφιά της φύσης και της απλότητας, τον πολιτισμό της, εκδηλώσεις διάφορες του κοινωνικού της βίου). 

  Είναι αυτά τα στοιχεία που μας κάνουν να μη χορταίνουμε ποτέ τον δρόμο του γυρισμού στη γενέθλια γη, είναι αυτά που μας κάνουν όταν φεύγουμε να σταματάμε σε κάθε βρύση της να πιούμε νερό, ακόμη κι αν δε διψάμε.

  Όσο ο τόπος μας ποτιζόταν απ’ τον άφθονο ιδρώτα των ανθρώπων του, αντιπάλευε κάθε δυσκολία και πορευόταν στον χρόνο, αποτυπώνοντας τον καθημερινό μόχθο και αγώνα τους. Με τις επίμονες προσπάθειες, έγιναν και στην Αργιθέα έργα που επέτρεψαν να απολαμβάνουν οι πολίτες της υποδομές και να  συμμετέχουν στα επιτεύγματα του τεχνικού πολιτισμού. Δεν έγιναν όλα, αλλά δεν μπορούμε και να μηδενίζουμε αυτά που έγιναν. Ταυτόχρονα, χάθηκαν άλλα… Κυρίως οι σταθερές κοινωνικής συνοχής. Έχουμε σήμερα περισσότερο ανάγκη να ανακτήσουμε αυτά που χάσαμε από αυτά που μας λείπουν. 

  Αυτά που έγιναν, δεν μπόρεσαν να ανακόψουν την παρακμή. Είναι αυτή ακριβώς η παρακμή που διαπερνά όλη την ύπαιθρο χώρα, που τη μετατρέπει από ζωτικό χώρο σε τόπο ερημίας και εγκατάλειψης. 

  Πορευόμαστε έτσι και σε μια αντίφαση, με μια επίπλαστη εικόνα που μας ξεγελά και μπερδεύει τους στόχους και τα αποτελέσματα. Ανατρέπουμε τα στοιχεία που συντηρούσαν μια ζώσα κοινωνία αυτογνωσίας και συντηρούμε αυτά που την αποσυνθέτουν. Η περιοχή μας δε θα αναβαθμιστεί και θα πάρει αξία από το πόσο ασφαλτοστρωμένους δρόμους έχει, αλλά κι από το αν κρατά  την υπόσταση που είχε, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πνευματικού και υλικού πολιτισμού της.

  Μέρος της πραγματικής εικόνας της Αργιθέας είναι  και τα ερειπωμένα σχολεία της, οι ρημαγμένες εκκλησιές της, οι γκρεμισμένες βρύσες της, τα εξαφανισμένα αλώνια της (αλήθεια, με τι κονδύλια τα έφτιαχναν αυτά οι παλιοί;), οι ερημωμένοι τόποι της, η παράδοση που παραμελήθηκε, η μουσική της που  βάναυσα κακοποιείται, οι αξίες της που υποχωρούν… 

  Εύχομαι κι αυτή την Αργιθέα να αναζητάτε και προπαντός να βρίσκετε. Αυτή είναι η εκτός δρόμου Αργιθέα. Σ’ αυτή την Αργιθέα μπορείτε να είστε με την ίδια χαρά από δήμαρχοι μέχρι κλητήρες…


Στιγμιότυπο οθόνης (350).jpg

Ο

δήμαρχος

της

εκτός

δρόμου

Αργιθέας

στο

γραφείο

του

επιθεωρεί

τον

νέο

αεροδιάδρομο

Αφορισμένης

Μιρμιτζάλας


27/10/2018



                                                                                                                                                            




ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Οι πολιούχοι του Κιλκίς άγιοι Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες και η Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου) Από τον Κωνσταντίνο ΑΘ. Οικονόμου .

  Οι πολιούχοι του Κιλκίς άγιοι Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες και η Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου) Από τον Κωνσταντίνο ΑΘ. Οικονόμου .       ...

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ....