Η Ήρα από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

 

Η Ήρα

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

   

  ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Η Ήρα ήταν αδερφή και σύζυγος του Δία, κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Ήταν η θεά του γάμου και προστάτιδα των εγγάμων γυναικών. Ζήλευε τον άνδρα της, το Δία, για τις απιστίες του προς αυτήν και πολλές φορές εκδικήθηκε τις γυναίκες με τις οποίες την απατούσε ο Δίας.

ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΓΑΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑ: Η γέννηση της βασίλισσας των θεών τοποθετείται, αναλόγως με τη μυθική εκδοχή, σε διαφορετικούς τόπους, όπως στη Σάμο, τη Στυμφαλία ή την Εύβοια. Η μοίρα της δεν ήταν διαφορετική από αυτή των αδερφών της. Ο Κρόνος κατάπιε κι αυτήν, καθώς η Γαία κι ο Ουρανός είχαν προφητεύσει πως ένας απόγονός του θα διεκδικούσε την εξουσία. Μόνο όταν η Ρέα κατόρθωσε, με τέχνασμα, να ξεγελάσει τον Κρόνο, τότε η Ήρα, μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια της, ξαναείδε το φως. Μετά την εκθρόνιση του Κρόνου, ο Δίας τη ζήτησε σε γάμο. Εκείνη αρνήθηκε. Τρελός από έρωτα για εκείνη, ο Δίας δεν παραιτήθηκε από τους σκοπούς του. Μια βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα, καθώς η θεά περπατούσε στο δάσος, ο Δίας μεταμορφώθηκε σε κούκο και έπεσε στα πόδια της ανυποψίαστης Ήρας. Η θεά λυπήθηκε το μισοπαγωμένο πλασματάκι. Έσκυψε, το πήρε στην αγκαλιά της, το χάιδεψε και το ζέστανε στους παρθενικούς της κόρφους. Τότε ο βασιλιάς των θεών πήρε την πραγματική του μορφή. Επιβλητικός και πανίσχυρος εξουδετέρωσε και τις τελευταίες αντιστάσεις της θεάς. Η Ήρα νικήθηκε, υποτάχτηκε, έγινε για πάντα δική του, αφού πρώτα εξασφάλισε την απαραίτητη υπόσχεση γάμου. Από το γάμο της Ήρας και του Δία γεννήθηκαν ο Άρης, η Ήβη και η Ειλειθυία¹. Σύμφωνα με τον Όμηρο γεννήθηκε και ο Ήφαιστος. Βέβαια ο Ησίοδος ισχυρίζεται πως η Ήρα γέννησε μόνη της τον Ήφαιστο, χωρίς τη συμμετοχή του Δία.

  ΛΑΤΡΕΙΑ – ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ: Συχνά η Ήρα περιγραφόταν ή απεικονιζόταν κρατώντας κάποιο σκήπτρο ως σύμβολο κυριαρχίας ή έχοντας στα χέρια της ρόδι, που θεωρείτο σύμβολο γονιμότητας. Άλλα γνωστά σύμβολα της Ήρας ήταν το παγώνι, ο κούκος, που συμβόλιζε τον ερχομό της άνοιξης, και διάφορα λουλούδια και φυτά που συμβόλιζαν την ευλογία της φύσης. Προς τιμήν της Ήρας γίνονταν γιορτές σε πολλές πόλεις της αρχαίας Ελλάδας και ονομάζονταν Ηραία. Τα λαμπρότερα Ηραία γίνονταν στο Άργος, τη Σάμο [στο Ηραίον] και την Ολυμπία. Οι ναοί προς τιμήν της Ήρας είχαν το όνομα Ηραίον. Το πιο σημαντικό Ηραίον στον Ελλαδικό χώρο είναι το ομώνυμο της Σάμου. Στην Ιωλκό η Ήρα, είχε την επωνυμία Πελασγίς. Αλλά ο κύριος τόπος λατρείας της ήταν το Άργος, ως εκ τούτου, ο Πίνδαρο αποκάλεσε την πόλη “δώμα της Ήρας”². Σύμφωνα με την παράδοση, η Ήρα είχε διεκδικήσει τη θέση του πολιούχου θεού του Άργους με τον Ποσειδώνα, αλλά οι ποτάμιοι θεοί της χώρας επιδίκασαν το Άργος στην Ήρα³. Ο προθάλαμος του ναού της Ήρας στην ίδια πόλη, περιείχε αρχαία αγάλματα των Χαρίτων, αλλά και μια ασπίδα που ο Μενέλαος είχε αρπάξει από τον Εύφορβο στην Τροία. Στον κυρίως ναό υπήρχε κολοσσιαίο άγαλμα της Ήρας, φτιαγμένο από χρυσό και ελεφαντόδοντο, το οποίο ήταν έργο του Πολυκλείτου⁴. Κάθε πέντε χρόνια εορταζόταν οι αγώνες των Ηραίων προς τιμήν της θεάς.

  ΑΠΟΓΟΝΟΙ: Απόγονοι της Ήρας ήταν οι Κάδμειοι, οι Πελοπίδες [Αγαμέμνων, Μενέλαος, Αίγισθος, Ορέστης, Ηλέκτρα, Ιφιγένεια], αλλά και οι: Θησέας, Αμφιτρύων, Αλκμήνη, Ευρυσθέας. Απόγονοι ακόμη θεωρούνταν οι Θεστιάδες [Αλθαία, Λήδα, Μελέαγρος, Διηάνειρα, Διόσκουροι], η Ωραία Ελένη, ο Αμφιάραος, ο Ασκληπιός, ο Αιγέας, κ.ά.

ΑΛΛΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ: Ο χαρακτήρας της, όπως περιγράφεται από τον Όμηρο, δεν είναι πολύ συμπαθής διότι τα κύρια χαρακτηριστικά της ήταν η ζήλια, το πείσμα και η διάθεση φιλονικίας, που μερικές φορές έκανε το σύζυγό της να τρέμει. Ως εκ τούτου, προέκυπταν συχνές και έντονες διαφωνίες μεταξύ Ήρας και Δία. Μάλιστα, σε μια περίπτωση η Ήρα, σε συνεργασία με τον Ποσειδώνα και την Αθηνά, ετοίμαζαν το αλυσοδέσιμο του πατέρα των θεών! Ο Δίας, σε τέτοιες περιπτώσεις, όχι μόνο την απειλούσε αλλά και τη χτυπούσε ή την τιμωρούσε. Κάποτε η Ήρα για να συγκινήσει ερωτικά το Δία δανείστηκε τη ζώνη της Αφροδίτης! Η Ήρα είχε στην κατοχή της ένα άρμα που το έσερναν δύο άλογα. Κάθε πρωί πριν η Ήρα κάνει την περιήγησή της πάνω από τον κόσμο, η Ήβη και οι Ώρες προετοίμαζαν το άρμα και τα άλογά της. Αγαπημένοι τόποι της θεάς ήταν το Άργος, τη Σπάρτη, και οι Μυκήνες. Λόγω της αρνητικής για το πρόσωπό της απόφασης του Πάρη [μήλο της Έριδος], η Ήρα ήταν σταθερά εχθρική προς τους Τρώες και συνεπώς στον Τρωικό πόλεμο ήταν στο πλευρό των Ελλήνων⁵. Άλλοτε η θεά φέρεται ως σκληρή τιμωρός. Όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της Νύμφης Ηχούς, η οποία τόλμησε με τη φλυαρία της να απασχολήσει την Ήρα για να δράσει ανενόχλητος ο Δίας σε κάποια νέα του ερωτική κατάκτηση! Είναι αδύνατο να απαριθμήσουμε όλες τις εκδηλώσεις των Μύθων στις οποίες η Ήρα ενεργεί περισσότερο ή λιγότερο. Πρέπει ο ενδιαφερόμενος να καταφεύγει στις μυθικές αναφορές συγκεκριμένων θεοτήτων ή ηρώων με του οποίους η Ήρα είναι συνδεδεμένη.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ: Κάποιοι από τους αρχαίους συγγραφείς θεώρησαν την Ήρα ως την προσωποποίηση της ατμόσφαιρας, άλλοι ως τη βασίλισσα των ουρανών ή την θεά των αστέρων⁶, ή ως τη θεά του φεγγαριού, ενώ ακόμη ταυτίστηκε με την Περσεφόνη⁷. Σύμφωνα με τις σύγχρονες αντιλήψεις, η Ήρα ήταν η μεγάλη θεά της φύσης. Οι Ρωμαίοι ταύτισαν τη ρωμαϊκή θεότητα Juno με την ελληνική Ήρα.

Konsatntinosa.oikonomou@gmail.com

1. Ησίοδος, Θεογονία, 921 και Απολλόδωρος, i 3, 1.

2. Πίνδαρος, Νεμ., Χ.

3. Παυσανίας, 11. 15,5.

4. Στράβων, σελ. 373.

5. Σχετικά: Όμηρος, Ιλιάς, Σ 118, 239, Ε 392,

6. Ευριπίδης, Ελένη, 1097.

7. Βιργίλιος, Γεωργικά i.

70 χρόνια πριν, σαν σήμερα: Η ίδρυση της Εθνικής Οργανώσεως Κυπρίων Αγωνιστών 1.4.1955 Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

 

70 χρόνια πριν, σαν σήμερα: 

Η ίδρυση της Εθνικής Οργανώσεως Κυπρίων Αγωνιστών 1.4.1955 

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

   

Εβδομήντα χρόνια πριν! Η Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ), η οργάνωση Ελλήνων της Κύπρου, έδρασε την περίοδο 1955-9 για την απελευθέρωση του μαρτυρικού νησιού από το βρετανικό ζυγό και την Ένωση με την Ελλάδα. Στρατιωτικός αρχηγός ήταν ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής. Πολιτικός αρχηγός της ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Η ΕΟΚΑ υποστηρίχθηκε από το σύνολο του λαού και του πολιτικού κόσμου της Ελλάδας, πλην ΚΚΕ¹. Η έναρξη του αγώνα, την 1η Απριλίου σηματοδοτήθηκε με επίθεση σε κυβερνητικά κτίρια, αστυνομικούς σταθμούς, τον ραδιοσταθμό και στο βρετανικό στρατόπεδο Αμμοχώστου. Η δραστηριότητα συνεχίστηκε με επιθέσεις σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ενέδρες σε βρετανικά οχήματα και εκτελέσεις Βρετανών, και Κυπρίων συνεργατών των Βρετανών. Η δραστηριότητα της ΕΟΚΑ έληξε την 24η/12/1959 με τη συμφωνία της Ζυρίχης. Τελικά η ανεξαρτησία, αλλά όχι η Ένωση, κηρύχθηκε στις 15/8/1960. Η αρχή είχε γίνει αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Η ένωση με την Ελλάδα ήταν ο απώτερος στόχος. Αν και η ανεξαρτησία έφερε προσωρινά ειρήνη στο νησί, εντούτοις το νέο Σύνταγμα απαγόρευε την ένωση της Κύπρου με άλλο κράτος και κάθε πιθανή διχοτόμηση. Καθιστούσε εγγυήτριες δυνάμεις την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Βρετανία. Η Βρετανία κατάφερε, μέσω της συμφωνίας, να διατηρήσει στρατιωτικές βάσεις στο νησί μειώνοντας τον βαθμό ανεξαρτησίας. Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτές οι περιοχές μετατράπηκαν αργότερα με βρετανική μονομερή απόφαση σε κτήση του βρετανικού στέμματος [sic!] και όχι απλώς βάση (κάτι σαν το Γιβραλτάρ)!

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Η συνεισφορά της Εκκλησίας στην προσπάθεια ήταν καθοριστική. Η οργάνωση ΟΧΕΝ ήταν ο προθάλαμος εισόδου στην ΕΟΚΑ και πολλοί αγωνιστές ξεκίνησαν από εκεί. Τη μεταλαμπάδευση της εξέγερσης στους νέους, είχε αναλάβει η ΑΝΕ («Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ»). Με “παράνομες” προκηρύξεις καθώς και το έντυπο «Εγερτήριον Σάλπισμα» βοήθησε στη διάδοση του ιδεολογικού υποβάθρου της εξέγερσης. Στις 15/1/1950, η Εθναρχούσα Εκκλησία Κύπρου πραγματοποίησε Δημοψήφισμα, στο οποίο ο Ελληνικός Κυπριακός λαός ψήφισε την Ένωση με την Ελλάδα, σε ποσοστό 95,7%. Οι Άγγλοι, όμως, τήρησαν αρνητική στάση. Στις 28/7/1954, ο Υφυπουργός Αποικιών, Χένρυ Χόπκινσον, ανέφερε “η Κύπρος έχει στρατηγική αξία, και γι' αυτό ουδέποτε θα τύχει αυτοδιάθεσης”. Η Ελλάδα, το 1954, ζήτησε από τον ΟΗΕ την «Εφαρμογήν της αρχής των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών, στην περίπτωσιν του λαού της Κύπρου». Στις 17/12/1954, η Γ.Σ. του Ο.Η.Ε. απέρριψε την αίτηση!!! Στις 9/3/1956, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος συνελήφθη στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, από το οποίο θα μετέβαινε στην Αθήνα, για συνομιλίες με την Ελληνική Κυβέρνηση. Την ίδια μέρα συνελήφθησαν και οι: Μητροπολίτης Κερύνειας, Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου και Πολύκαρπος Ιωαννίδης. Όλοι εξορίστηκαν σε μια άλλη αποικία της ''Γηραιάς Αλβιόνος'', τις Σεϋχέλλες.

 

 ΗΡΩΩΝ ΠΑΝΘΕΟΝ: Στις 10 Μαΐου 1956 πρωτοποτίστηκε το δέντρο της λευτεριάς! Οι: Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου απαγχονίστηκαν στις φυλακές Λευκωσίας, για τη δράση τους, ως μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. Ενταφιάστηκαν στις κεντρικές φυλακές. Εκεί, αργότερα, θα ταφούν άλλα έντεκα μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. Στις 9/8/1956 απαγχονίζονται οι: Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ και Ιάκωβος Πατάτσος. Άλλοι τρεις αγωνιστές απαγχονίζονται στις 21/9, οι: Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης και Στέλιος Μαυρομάτης. Ακολούθησε η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου (3/3/1957), στη μονή Μαχαιρά, όταν οι Άγγλοι έριξαν βενζίνη κι εμπρηστικές βόμβες στο κρησφύγετό του, οπότε ο ήρωας έγινε ολοκαύτωμα. Ξημερώματα της 14ης Μαρτίου 1957 απαγχονίστηκε ο 19χρονος μαθητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Στις 5/7/58, οι Άγγλοι συνέλαβαν ένα παιδί, στο Αυγόρου, και πυροβόλησαν εναντίον αμάχων του χωριού. Φονεύθηκαν οι: Παναγιώτης Ζαχαρία και Λουκία Παπαγεωργίου, έγκυος μητέρα έξι παιδιών. Στις 2/9/1958, στο Λιοπέτρι, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν τέσσερις αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Οι: Ανδρέας Κάρυος, Φώτης Πίττας, Ηλίας Παπακυριακού και Χρήστος Σαμαράς, έπεσαν νεκροί. Στις 19 Νοεμβρίου 1958, οι Άγγλοι σκότωσαν και τον Κυριάκο Μάτση, στο Κάτω Δίκωμο.

   

ΧΡΟΝΙΚΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΕΠΟΥΣ: Ο αγώνας εξερράγη στις 0.30" το πρωί της lης Απριλίου 1955. Η Κύπρος μετατράπηκε σε ηφαίστειο, τρομάζοντας τους αποικιοκράτες. Τα γαλανόλευκα λάβαρα υψώθηκαν παντού. Ολόκληρο το νησί έγινε μια απέραντη γαλανόλευκη σημαία. Κι η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε από πολεμικά τροπάρια του Γένους και εμβατήρια ξεσηκωμού. Το έθνος ξύπνησε, θυμήθηκε την Αγία Λαύρα, το εθνικό όνειρο θέριεψε παίρνοντας σάρκα και οστά. Εκείνη την πρώτη νύχτα χτύπησε η ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου στη Δεκέλεια. με αποστολή να προκαλέσουν διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος σ' όλο το νησί. Ο Μάρκος Δράκος με την ομάδα "Αστραπή" ανατίναξαν το Ραδιοφωνικό σταθμό. Πρώτος νεκρός ο Μόδεστος Παντελή. Ο ήρωας πέθανε από ηλεκτροπληξία επιχειρώντας καταστροφή ηλεκτροφόρων καλωδίων. Την 1η Απριλίου 1955, η Κύπρος ξύπνησε αναστατωμένη πριν χαράξει η αυγή. Η αναστάτωση σύντομα έδωσε τη θέση της στον ενθουσιασμό. Το πανηγύρι άρχιζε. Κι ο Διγενής κυκλοφορούσε την προκήρυξή του: “Με την βοήθειαν τού θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: "'Η τάν ή επί τάς". Είναι καιρός να δείξωμεν, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και άνανδρος, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσωμεν με τα ίδια μας τα χέρια και με το αίμα μας (...)” Αρχικά η ΕΟΚΑ ιδρύθηκε με σκοπό τη διενέργεια μικρής εκτάσεως στρατιωτικών επιχειρήσεων, κυρίως δολιοφθοράς σε αγγλικούς στόχους στην Κύπρο, για δημιουργία θορύβου που θα υποβοηθούσε τις πολιτικές ενέργειες του Μακαρίου για τη λύση του Κυπριακού ζητήματος. Στη συνέχεια, μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του Μακαρίου με τον κυβερνήτη Χάρτιγκ (αρχές 1956), της εξορίας του πρώτου από τον δεύτερο (9/3/1956) και των μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεων του Χάρτιγκ κατά της ΕΟΚΑ, η οργάνωση αναμετρήθηκε ανοιχτά με τους Βρετανούς. Νέος κυβερνήτης ανέλαβε ο Χιού Φούτ, που ζητά να συναντηθεί με τον Γρίβα. Το Κυπριακό ζήτημα συζητείται σε πολλά παρασκηνιακά επίπεδα. Συγχρόνως εκδηλώθηκε μεγάλης κλίμακας οργανωμένη επίθεση των Τουρκοκυπρίων κατά των Ελληνοκυπρίων και των περιουσιών τους σε άμεση συνέργεια με τους Βρετανούς!! H ΕΟΚΑ τότε ξανάρχισε τη δράση της, ενώ επαναλαμβάνονταν μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις των Βρετανών κατά της ΕΟΚΑ. Λίγες εβδομάδες αργότερα, συνεχίζονται οι επιθέσεις των Τουρκοκυπρίων, τους οποίους τώρα κτυπά η ΕΟΚΑ. Οι Άγγλοι με την πολιτική τους δημιουργούν στην Κύπρο συνθήκες διακοινοτικής διαμάχης. Τελικά ο αγώνας έμεινε ημιτελής: η Κύπρος ανεξάρτητη, όμως διχοτομημένη και αδικαίωτη στον αγώνα για Ένωση.

   

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Οι θυσίες του κυπριακού Ελληνισμού δεν ευοδώθηκαν. Το νησί, εξ αιτίας συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων και λαθών των ελληνικών κυβερνήσεων, έμεινε εκτός ελληνικού κράτους. Τα διδάγματα, όμως, οι αγώνες και οι θυσίες των νέων της Ε.Ο.Κ.Α. αποτελούν παρακαταθήκες πάνω από το εφήμερο, το ιδιοτελές και τη νεοελληνική φιλαυτία μας. Ο ίδιος ο Ελληνισμός της Κύπρου συνεχίζει και σήμερα να διαπνέεται από την ίδια ηρωική παρακαταθήκη κι όποτε χρειάστηκε έμεινε σταθερά πιστός στη μνήμη των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, απορρίπτοντας σχέδια τύπου Ανάν, δείχνοντας απίστευτη γενναιότητα απέναντι στο βόρειο κατακτητή γείτονά της, τολμώντας να αντιταχθεί ακόμη και σε τρόικες, παραδειγματίζοντας τη Μητέρα Πατρίδα.

ΥΠΟΜΝΗΜΑ 1. ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΑΚΕΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ: Ο Ριζοσπάστης γράφει στη στήλη «Σαν σήμερα»: «1955: Έναρξη του ένοπλου αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ), που στόχο είχε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Είχε έντονο αντικομμουνιστικό και εθνικιστικό χαρακτήρα. Επικεφαλής ήταν ο Γ. Γρίβας (που στην Κατοχή έδρασε ως αρχηγός της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Χ), ενώ τη συγκατάθεσή του είχε δώσει και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Στο στόχαστρό της βρέθηκαν Τουρκοκύπριοι, αλλά και συνδικαλιστές, μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ. Η δράση της συντέλεσε στην έξαψη του εθνικιστικού μίσους»!!
Δηλαδή ο Αγώνας ενός σκλαβωμένου τμήματος του Ελληνισμού, για την ενσωμάτωσή του στον εθνικό κορμό δεν μπορεί κατά τους δογματιστές κομμουνιστές να έχει ως δεδομένο τον Εθνικιστικό του χαρακτήρα...

 2.  Τόσο το ΚΚΕ όσο και το ΑΚΕΛ όχι μόνο στάθηκαν ενάντιοι στον Αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλά φρόντισαν από τη μία πλευρά να χαρακτηρίσουν «βαρελότους» και «τρακατρούκες» τους σκληροτράχηλους Μαχητές της, ενώ από την άλλη ως κοινοί ρουφιάνοι από τον ραδιοφωνικό σταθμό «η φωνή της αλήθειας», που έδρευε στη Μόσχα, φρόντισαν να πληροφορήσουν τους Βρετανούς ιμπεριαλιστές, ότι πίσω από το ψευδώνυμο του Διγενή κρυβόταν ο Γεώργιος Γρίβας. Οι Τουρκοκύπριοι «που βρέθηκαν στο στόχαστρο» της ΕΟΚΑ [όπως αναφέρουν οι ινστρούχτορες της ακελικής καθοδήγησης],  ήταν οι αστυνομικοί βασανιστές που είχαν επιστρατεύσει οι Άγγλοι αποικιοκράτες για να ξυλοφορτώσουν βάναυσα τον Κυπριακό Λαό, ο οποίος διαδήλωνε υπέρ της Ένωσης και συμπαρατασσόταν στο πλευρό της ΕΟΚΑ. Είναι χαρακτηριστικό πως  Ακόμα και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα είχε υποκλιθεί μπροστά στο μεγαλείο των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ και εμπνεύστηκε από τις τακτικές της για το δικό του αντάρτικο.

Το ΑΚΕΛ αν και εκείνη την περίοδο στήριζε τον αγώνα για Ένωση με την Ελλάδα, εναντιώθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ και κατηγορήθηκε ότι συνεργαζόταν με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες (Ιντελιτζενς Σερβις) για να τον σαμποτάρει. Την προδοσία του Κυπριακού αγώνος κατήγγειλε η ίδια η ΕΟΚΑ με το βιβλίο της «Η κομμουνιστική ηγεσία του Κυπριακού αγώνος». Στην σελίδα 44 αναφέρει «Και ενώ αί Κυπριακαί Αρχαί ζαλισμέναι από τον αιφνιδιασμόν της 1ης Απριλίου προσπαθούν ματαίως να βρούν ποιοί οι πρωτεργάται και αρχηγοί του κινήματος, ο αρχηγός του ΚΚΕ Ζαχαριάδης εις την ραδιοφωνικήν εκείνην ομιλίαν του, αποκαλύπτει διά πρώτη φοράν είς τους Άγγλους την ταυτότητα του Διγενή. Και το ακελικόν όργανον "Ν. Δημοκράτης" έσπευσε να δημοσιεύση την ομιλίαν εκείνην δια να μεταδοθή και εν Κύπρω παντού η προδοσία».[1] Αποτέλεσμα της στάσεως των κομμουνιστών ήταν το αγγλικό BBC (εκπομπή 29 Αυγούστου 1956) να επαινή το ΑΚΕΛ, διότι: «Με φυλλάδια του αντιτίθεται εις την ΕΟΚΑ και ζητεί συνέχισιν της εκεχειρίας και την ειρήνευσιν [...] πράγμα που δεικνύει ότι το ΑΚΕΛ έχει συναίσθησιν των επιθυμιών του λαού».[1] Επίσης οι κομμουνιστές με έγγραφο της Κεντρικής Γραμματείας του ΑΚΕΛ (Σεπτέμβρης 1955) καλούν τους Κυπρίους «να σαμποτάρουν τον έρανον υπέρ των πολιτικών κρατουμένων [...] διότι τα χρήματα, προωρίζοντο διά την αγοράν όπλων της εγκληματικής ΕΟΚΑ».[1] Το ΑΚΕΛ αμφισβητεί αυτές τις κατηγορίες και αμφισβητεί ότι τα μέλη του που σκοτώθηκαν από την ΕΟΚΑ ήταν όντως προδότες. Περισσότερα από 30.000 αγγλικά στρατεύματα χρησιμοποιήθηκαν για να καταστείλουν την εξέγερση ενώ σκοτώθηκαν 104 άτομα. Σύμφωνα όμως με άλλες εκτιμήσεις λέγεται ότι ο αριθμός αυτός ήταν τριπλάσιος.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Αποτέλεσμα της στάσης των κομμουνιστών ήταν το αγγλικό BBC (29/8/1956) να επαινεί το ΑΚΕΛ, διότι: «Με φυλλάδια του αντιτίθεται εις την ΕΟΚΑ και ζητεί συνέχισιν της εκεχειρίας και την ειρήνευσιν πράγμα που δεικνύει ότι το ΑΚΕΛ έχει συναίσθησιν των επιθυμιών του λαού»! Ακόμη η ΕΟΚΑ στο βιβλίο: «Η κομμουνιστική ηγεσία του Κυπριακού αγώνος», καταγγέλει στη σελίδα 44: «Και ενώ αί Κυπριακαί Αρχαί ζαλισμέναι από τον αιφνιδιασμόν της 1ης Απριλίου προσπαθούν ματαίως να βρούν ποιοί οι πρωτεργάται και αρχηγοί του κινήματος, ο αρχηγός του ΚΚΕ Ζαχαριάδης εις ραδιοφωνικήν ομιλίαν του, αποκαλύπτει διά πρώτη φοράν είς τους Άγγλους την ταυτότητα του Διγενή. Και το ακελικόν όργανον "Ν. Δημοκράτης" έσπευσε να δημοσιεύση την ομιλίαν δια να μεταδοθή και εν Κύπρω παντού η προδοσία». Δες σχετικά: Nancy Crawshaw, The Cyprus Revolt

Στην Νοέλια τον άγγελο της θλίψης Κων/νος Οικονόμου

 

Στην Νοέλια τον άγγελο της θλίψης

Κων/νος Οικονόμου

Σε λέγαν Νοέλια Καστίγιο Ράμος

Νοέλια, τ΄ονομά σου Χριστούγεννα!

Οι γονείς σ΄αγαπούσαν μα...

Αντιμετώπισαν δυσκολίες

Σ΄άρπαξε η Κυβέρνηση να σε ... σώσει

Γιαγιά και μάνα εκλιπαρούσαν να μείνεις κοντά τους..

Δέκα αστυνομικοί κατέφθασαν, για τις... αντιδράσεις

Σε βάλανε, λένε σε καταφύγιο

Εφήβων μωαμεθανών ... μεταναστών

Τα λέγαν ασυνόδευτα προσφυγόπουλα

Δεν σου επέτρεψαν να φύγεις από κει ποτέ

Τουλάχιστον όσο ... στεκόσουν στα δυο σου πόδια

Το προσωπικό σ΄ αντιμετωπίζει σαν παρία

Ομάδα ... των προσφυγόπουλων

Που ήταν από το ... εμπόλεμο Μαρόκο

αποφασίζουν ομάδικά να σε εξεφτελίσουν

Πιστεύεις ότι θά ρθει βοήθεια

Κανείς όμως δεν ''ακούει'' τις κραυγές σου

Την επομένη μίλησες στις .. υπεύθυνες προστάτριές σου

Υπέυθυνες του κέντρου, λάτρεις του Αλδομοβάρ

Αρνούνται να αναφερθούν σε υψηλότερους .. ανευθύνους

Ο λόγος προφανής

Θα μεγαλώσει λέει η ...η ισλαμοφοβία

Δεν κάνουν τίποτε απολύτως..

Τότε είναι που δεν μπορείς πια να προχωρήσεις

Φεύγεις, πετάς το κουρελιασμένο σώμα σου από τον πέμπτο

Ο Θεός δεν σ΄αφήνει να πας ακόμη κοντά του

Σακατεμένη τώρα ΚΑΙ στο σώμα ελπίζεις

Στην αρχή μόνο, γιατί ...

Οι βλάβες φαίνονται μόνιμες, δεν θα περπατούσες ποτέ ξανά

Ζητάς ευθανασία

Το κράτος για μοναδική φορά έρχεται αρωγός σου

Είναι μια προοδευτική βλέπεις δημοκρατία

Που καίγεται ΜΟΝΟ για το δικαίωμά σου στο θάνατο

Τα δικαστήρια επικύρωσαν την κρατική αρωγή στο θάνατό σου

Έδωσες μια τελευταία συνέντευξη, βλέπεις τώρα

Άρχισες να ... πουλάς LIKES

Οι γιατροί σε μπλοκάρισαν, μην έρθει κοντά σου ο πατέρας

Κι όσοι σ΄αγάπησαν, για να μην σ΄ εμποδίσουν

Τότε, στο παγερό εκείνο θάλαμο ενός ευαγούς ιδρύματος

Πήρες το δηλητήριο

Τα πνευμόνια σου που κάποτε ούρλιαξαν απ΄ την απόγνωση

Παύουν να λειτουργούν

Συναντάς το θάνατο στον τελευταίο σου ύπνο

Γίνεσαι σύμβολο της αποτυχίας ενός κράτους ...πολιτισμένου

Να σε προστατεύσει.

Κάποιο άλλοι υπαίτιοι ... ζουν, προστατεύονται...

Άλλοι στρέφουν το κορμί τους στο άλλο πλάι

Στη σκοτεινότερη μεριά του δωματίου τους.

Κι απολαμβάνουν τον ύπνο του δικαίου.

Καλόν ύπνο κε Πρωθυποργέ της Ισπανίας!

Οι άνθρωποι ζητάμε να μας συγχωρέσεις!

Καλό σου ταξίδι Νοέλια!

Ο Όσιος Σάββας ο εν Καλύμνω 7.4 +ΒΙΝΤΕΟ Κων/νος Οικονόμου

 

Ο Όσιος Σάββας ο εν Καλύμνω 7.4 +ΒΙΝΤΕΟ

Κων/νος Οικονόμου

  ΚΑΤΑΓΩΓΗ - ΜΟΡΦΩΣΗ - ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ. Ο Σάββας ο νέος ο εν Καλύμνω, γεννήθηκε το έτος 1862 στην Ηρακλείτσα (αναφέρεται και η Γάνου Χώρα της περιφέρειας Αβδίμ) της Αν. Θράκης, από φτωχούς γονείς. Ηταν μοναχοπαίδι και κατά το βάπτισμα έλαβε το όνομα Βασίλειος. Από μικρός ήταν πιστός και ευσεβής, αλλά και λάτρης της μοναχικής ζωής. Αφού τελείωσε τα βασικά μαθήματα, δεν συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο, είτε διότι δεν είχε τη δύναμη ο πατέρας του, είτε διότι ο ίδιος ο Βασίλειος δεν θέλησε. Έτσι οι γονείς του του άνοιξαν ένα μικρό κατάστημα. Ο Βασίλειος όμως διαπίστωνε καθημερινά, ότι το επάγγελμα που ασκούσε δεν ήταν στη φύση του. Ήθελε να ζήσει για τον Χριστό και μόνο. Η μητέρα του, μόλις πληροφορήθηκε τους πόθους του τον βεβαίωσε ότι «αν το κάνεις αυτό θ΄ αποθάνω».

 ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΤΑ ΕΓΚΟΣΜΙΑ. Στην απαλή ηλικία των 12 ετών το «φύγε και σώζου» κυριάρχησε και έτσι, μία ημέρα ιστορική, αλλά και λαμπρή, έβαλε το κλειδί του καταστήματος κάτω από μία πέτρα και κατέβηκε στο λιμάνι για να πραγματοποιήσει την απόφασή του. Κατέφυγε στο Άγιον Όρος. Εκεί, εγκαταβιώνει στη Σκήτη της Αγίας Άννης, όπου και απολαμβάνει τους πρώτους καρπούς των πόθων του. Στη Σκήτη αυτή δέχθηκε το βάρος της δοκιμασίας επί 12 έτη και ασκήθηκε στο έργο της αγιογραφίας και της βυζαντινής μουσικής.

ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ. Μετά από προσευχή παίρνει την απόφαση να πάει στα Ιεροσόλυμα. Επισκεπτόμενος πρώτα τους γονείς του, αναγνωρίζεται από κάποιο σημάδι του μετώπου του. Ο πειρασμός θερμαίνεται και πάλι. Πάλι εμπόδια από τη μητέρα του. Φεύγει και πάλι όμως με τη βοήθεια πλουσίου ανδρογύνου, που πηγαίνει στους Αγίους Τόπους. Χρόνος αφίξεώς του στα Ιεροσόλυμα αναφέρεται το έτος 1887, σε έγγραφο του Αρχιγραμματέως του ομωνύμου Πατριαρχείου. Αφού προσκύνησε με ευλάβεια τους Αγίους Τόπους, εισέρχεται στην ιστορική Μονή του Χοτζεβά και γίνεται αδελφός της. Μετά τριετή ενάρετο  βίο στη Μονή αυτή κείρεται το έτος 1890 Μοναχός. Οπλισμένος με την αγιαστική χάρη, το 1894 αποστέλλεται από τον Καθηγούμενο της Μονής στο Άγιον Όρος για να ασκηθεί στην Ιερά Σκήτη της Αγίας Άννης, υπό την καθοδήγηση του Αρχιμανδρίτου Ανθίμου, στην αγιογραφία. Επανέρχεται μετά 3ετίαν στην Ι. Μ. Χοτζεβα και το 1902 προχειρίζεται σε διάκονο και το επόμενο έτος σε πρεσβύτερο. Διατέλεσε επί ένα έτος (1906) εφημέριος της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού, όπου γνωρίζεται με τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, τον μετέπειτα καθηγητή του Πανεπιστημίου και Αρχιεπίσκοπο Αθηνών. Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, έλεγε στον Καλύμνιο φίλο του Γεράσιμο Ζερβό: «Να ξέρεις, Γεράσιμε, ότι ο πατήρ Σάββας είναι άγιος άνθρωπος». Το 1907 επανέρχεται στην Ιερά Μονή Χοτζεβά και ασχολείται, παράλληλα προς την πνευματική ενάσκησή του, με το ευλογημένο εργόχειρο της αγιογραφίας.

 

ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Το 1916, ύστερα από 26 χρόνια στους Αγίους Τόπους επέστρεψε στην Ελλάδα. Έτσι σφραγίζει μια ωραία ασκητική ζωή, πλήρη από πνευματική καρποφορία. Ευρισκόμενος πια στην Ελλάδα αναζητεί νέα γη ασκήσεως. Μετέβη αρχικά στην Πάτμο. Αφού παραμένει επί 2 έτη, πηγαίνει στο Άγιον Όρος, απ΄ όπου κατέρχεται στην Αθήνα για να αγοράσει υλικά αγιογραφίας. Κατά το διάστημα αυτό και μέχρι μεταβάσεώς του στην Αίγινα φαίνεται ότι μετέβη στο ξερονήσι Παραπόλα και στην Ύδρα.  Στην Αθήνα συναντά έναν υποτακτικό του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος τον πληροφορεί ότι τον αναζητεί. Από την Αθήνα, λοιπόν, πηγαίνει στην Αίγινα, όπου διακονεί τον άγιο Νεκτάριο μέχρι την κοίμησή του. Η μετά του αγίου Νεκταρίου συγκαταβίωσή του συνέβαλε στην περαιτέρω πνευματική πρόοδο του οσίου. Γνώρισε την αυστηρά άσκηση του αγίου Νεκταρίου, τους πολέμους των μικρών ανθρώπων, αλλά και την αναμφισβήτητη αρετή του, την παροιμιώδη ταπείνωση και απλότητά του. Είδε τη θεία κοίμησή του με τα έκδηλα σημεία του αγίου μύρου και της ευωδίας, αλλά κυρίως της θαυματουργικής του χάριτος. Εις την Αίγινα παραμένει μέχρι το έτος 1926. Αναχωρει για την Αθήνα, διότι στη Μονή προσέρχεται πολύς κόσμος και ο θόρυβος τον κουράζει. Στην Αθήνα συναντά τον Γεράσιμο Ζερβό, που τον φιλοξενεί στο σπίτι του και τον πείθει τελικά να μεταβεί στην Κάλυμνο.

 ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ. Το ίδιο έτος (1926) φθάνει στην Κάλυμνο, όπου μετά από κάποια έρευνα-περιπλάνηση εγκαταβιώνει οριστικά στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων. Στη Μονή, της οποίας τυγχάνει κτήτορας, είχε ασκητεύσει και ο ενάρετος και διορατικός Ιερομόναχος π. Ιερόθεος Κουρούνης. Εκείνος, προ της κοιμήσεώς του, παρηγορώντας τις λυπημένες αδελφές είπε: «μετ΄ολίγον θα έλθει εδώ ανώτερός μου». Και πράγματι επαληθεύθηκαν τα λόγια του. Ο π. Σάββας, ευθύς μετά την εγκατάστασή του στην Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων, κτίζει με τη βοήθεια του Γεράσιμου Ζερβού νέα κελλιά και αρχίζει μία έντονη πνευματική ζωή. Αγιογραφεί, τελεί τα θεία Μυστήρια και τις ιερές Ακολουθίες, εξομολογεί, διδάσκει και με το παράδειγμά του και βοηθά χήρες, ορφανά και φτωχούς. Ζει με ταπείνωση, άσκηση και προσφορά, ώστε το αγγελικό παράδειγμά του να θυμούνται με δάκρυα και συγκίνηση όσοι τον γνώρισαν. 

   ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ. Ήταν επιεικής και εύσπλαγχνος στις αμαρτίες των άλλων, δεν ανεχόταν την βλασφημία και την κατάκριση. Η σκληρή άσκησή του του χάρισε την ευωδία του σώματός του, αλλά και την ασθένεια. Αυτή η ευωδία θα εξέλθει και από το μνήμα του κατά την εκταφή του. Όπως σ΄ όλους τους ανθρώπους του Θεού, έτσι και από τον π. Σάββα δεν έλλειψε «ο σκόλοψ τη σαρκί». Υπέφερε από προστάτη και σοβαρά κοιλιακή πάθηση. Για τον προστάτη έκανε εγχείρηση και θεραπεύτηκε. Όταν του έλεγαν να πάει στην Αθήνα να θεραπευθεί και για το κοιλιακό νόσημα, απαντούσε: «Αυτό, παιδί μου, θα μας σώσει, τίποτε άλλο δεν κάναμε. Αυτό είναι το καλό που θα μας πάει στον Παράδεισο. Ο Θεός είναι μεγάλος». Ο π. Σάββας αγαπούσε όλους τους ανθρώπους και κατέβαλλε προσπάθεια για τη μετάνοιά τους και επιστροφή τους στον Χριστό. Η αγάπη του ήταν ειλικρινής και πηγαία. Ήταν αφιλοχρήματος. Ουδέποτε κρατούσε χρήματα. Από την αγιογραφία και τα μυστήρια ό,τι ελάμβανε τα έδινε στους φτωχούς. Η ζωή του ήταν μία συνεχής κατάσταση αγίας υπακοής. Ο μακάριος, για κάθε πνευματικό πρόβλημα ελάμβανε άνωθεν την πληροφορία. Είχε πολλούς πειρασμούς και χάλασε πολλές παγίδες του διαβόλου. Κάποτε, και συγκεκριμένα μία Καθαρά Δευτέρα, για να μη τελέσει τις ακολουθίες του, τον έκλεισε επί τρεις ημέρες στο κελλί του! Ηταν χαριτωμένος και ευλογημένος από τον Κύριο. Πράος, ανεξίκακος, άδολος, υπάκουος και πονετικός.

 

ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ. Κατά τον τρόπο αυτό εκπλήρωσε τις ημέρες της επί γης πορείας του μέχρι της 7ης Απριλίου 1948, ότε παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο. Περί το τέλος της ζωής του ευρίσκεται σε άκρα περισυλλογή και ιερά κατάνυξη. Επί τρεις ημέρες δεν δέχτηκε κανέναν.     Βρισκόταν πια στο στάδιο της μεγάλης αναχώρησης. Έδωσε τις τελευταίες συμβουλές και ζήτησε την εν Χριστώ αγάπη και υπακοή. Όταν ο επιθανάτιος ρόγχος τον κατέλαβε, ξαφνικά πήρε δυνάμεις, ενώνει τα ευλογημένα χέρια του και χειροκροτεί επανειλημμένα, ενώ από τα χείλη του εξέρχονται οι τελευταίες φράσεις: «Ο Κύριος, ο Κύριος, ο Κύριος». Ηταν η βεβαίωση της θείας πορείας του. Το κύκνειο Άσμα της θεοφιλους ζωής του. Την ώρα εκείνη ολίγες μόνον μοναχές περιέβαλαν μία αγία μορφή, έναν θαυμάσιο αγωνιστή της πίστεως και της ευσεβείας, έναν οικιστή του Παραδείσου. Ο ουρανός γνώρισε τη μετάστασή του και πανηγύριζε. Έτσι, η γη εχάρισε στον ουρανό τον άγιο αυτό βλαστό της και ο ουρανός αποδέχθηκε την ιερά αυτή προσφορά. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών των περιλειπομένων!

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

 https://www.youtube.com/watch?v=S6VC8hDnn6Y

Ιωάννης ο Ναύκληρος ο Κώος [8 Απριλίου] από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Ιωάννης ο Ναύκληρος ο Κώος [8 Απριλίου]

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

Πλεύσας θάλασσαν εν πυρί την του βίου,
Nαύκληρ’ έφθασας εις γαληνούς λιμένας.

Ο Ιωάννης, ένα ναυτόπουλο από τη νήσο Κω, μαρτύρησε στο νησί στις 8 Απριλίου το 1669, ημέρα Παρασκευή μετά το Πάσχα [της Διακαινησίμου].

ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ: Για άγνωστο σε μας λόγο, κάποιοι Τούρκοι έκαναν μαγικά στον Άγιο και εκείνος παραφρόνησε. Ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση, οι Οθωμανοί τού έκαναν περιτομή. Όμως η χάρις του Χριστού θαυματούργησε σύντομα. Με μυστικές φωνές τον έκαμε να συναισθανθεί το αμάρτημά του‚ και δεν δίστασε να αποκηρύξει δημόσια ότι εξαναγκάστηκε πριν από λίγες μέρες να ασπασθεί τη μωαμεθανική θρησκεία. Έτσι, αφού διαπίστωσε την περιτομή και είδε πως φορούσε τούρκικα ρούχα, λυπήθηκε ως τα τρίσβαθα της ψυχής του και, πετώντας το άσπρο σαρίκι, ζούσε και πάλι χριστιανικά, με πολλή μετάνοια, συντριβή, δάκρυα και αναστεναγμούς για το ακούσιο σφάλμα του.

ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ: Όταν αντελήφθησαν οι Αγαρηνοί ότι μετανόησε και ζει πλέον χριστιανικά, όρμησαν σαν άγριος όχλος εναντίον του και αφού τον έδειραν αλύπητα, τον έκλεισαν στη φυλακή. Μέσα στη φυλακή, οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τον μεταπείσουν στον μουσουλμανισμό με υποσχέσεις. Μετά από λίγες ημέρες τον έβγαλαν και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους και μεγάλες απειλές να τον μεταστρέψουν στη θρησκεία τους. Ο Άγιος όμως τους απάντησε: “Εγώ πιστεύω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό και Αυτόν ομολογώ Θεό αληθινό, με όλη μου την καρδιά. Αυτός πρόκειται να κρίνει ολόκληρο τον κόσμο, ζωντανούς και νεκρούς. Τη δική σας τη θρησκεία την αποστρέφομαι και είμαι έτοιμος να υπομείνω όσα βάσανα κι αν μου κάνετε για την αγάπη του Χριστού μου”. Όταν οι Οθωμανοί άκουσαν αυτά, τον άρπαξαν με θυμό και, δέρνοντας και σπρώχνοντας, τον πήγαν στον μολά [δικαστή], όπου τον κατήγγειλαν πως, ενώ έγινε πρώτα μουσουλμάνος, μετάνιωσε και επέστρεψε στον Χριστιανισμό πάλι. Κατηγορία που επέφερε τη θανατική ποινή.

   ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ο δικαστής τότε διέταξε και τον έδειραν αλύπητα. Όταν διαπίστωσε πως ούτε έτσι μεταπείθεται, διέταξε να τον κάψουν ζωντανό. Τη συνήθεια αυτή την παρατηρούμε σε μαρτύρια Νεομαρτύρων. Ο λόγος ήταν ότι με την πυρά δε θα έμενε ούτε λείψανο για να τιμήσουν οι πιστοί. Πίστευαν ανοήτως πως έτσι εξαλείφεται η μνήμη των Μαρτύρων! Άναψαν λοιπόν μια μεγάλη φωτιά και τον έκαψαν κι έτσι ο μακάριος Ιωάννης έγινε θυσία καθαρά και άμωμος για τον Χριστό. Μ΄ αυτόν τον τρόπο, στις 8 Απριλίου 1669 μ.Χ., έλαβε ο γενναίος Νεομάρτυς τον στέφανο του μαρτυρίου.

  Η ΤΙΜΗ ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΑ: Ακολουθία του Αγίου συνέταξε ο Γεράσιμος Μοναχός Μικραγιαννανίτης. Επίσης, το ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Κω, μετονομάστηκε επ΄ ονόματι του Νεομάρτυρα αυτού, καθώς και η οδός που οδηγεί στο Ναΰδριο αυτό φέρει το όνομα του. Η μνήμη των πιστών κατοίκων της νήσου Κω‚ παρά την επί αιώνες σκλαβιά‚ σέβεται και ευλαβείται τον Άγιο Ιωάννη τον Ναύκληρο και κάθε χρόνο τελείται στον προαναφερθέντα μικρό ναό του‚ Θεία Λειτουργία. Η δουλεία των αιώνων δεν αποδυνάμωσε ούτε κατ΄ ελάχιστο την ευλάβεια των Κώων‚ ούτε φυσικά μπόρεσε να εξαλείψει το όνομά του από τη μνήμη τους‚ γιατί “δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι καί ἐν Κυρίῳ ὁ μισθός αὐτῶν”‚ και “οὐ μή ἅψηται αὐτῶν βάσανος.

Απολυτίκιο ήχος γ': “Θεῖον βλάστημα‚ τῆς Κῶ ὑπάρχων‚ ταύτην εὔφρανας‚ τῇ σῇ ἀθλήσει‚ Ἰωάννη Ναυκληρε πανεύφημε˙τῶν Ἀθλητῶν γάρ ζηλώσας τά σκάμματα‚ διά πυρός τόν ἀγῶνα ἐτέλεσας.Μάρτυς ἔνδοξε‚ Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε‚ δωρήσασθε ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.”

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

Η ανατρεπτικότερη ιστορία του Σέρλοκ Χολμς: Η κοιλάδα του φόβου του Αρ. Κόναν Ντόυλ AUDIOBOOK, διαβάζει ο Κων/νος Οικονόμου

 Η ανατρεπτικότερη ιστορία του Σέρλοκ Χολμς:

 Η κοιλάδα του φόβου

του Αρ. Κόναν Ντόυλ

AUDIOBOOK, διαβάζει ο Κων/νος Οικονόμου

 

  Η Κοιλάδα του Φόβου είναι το τέταρτο και τελευταίο μυθιστόρημα του σερ Αρθρουρ Κόναν Ντόυλμε πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς. Η ιστορία δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό Νήμα (Strand) από τον Σεπτέμβριο του 1914 ως τον Μάιο του 1915. Ολοκληρωμένη εκδόθηκε σε βιβλίο από την Εταιρεία Τζωρτζ Χ. Ντόραν στη Νέα Υόρκη στις 27 Φεβρουαρίου 1915 με εικονογράφηση του Άρθουρ Ι. Κέλλερ.

Δομή: Ακολουθεί το μοντέλο των «δύο μερών» (όπως και το πρώτο βιβλίο, «Σπουδή στο Κόκκινο»). Το πρώτο μέρος είναι ένα κλασικό αγγλικό αστυνομικό μυστήριο σε έπαυλη, ενώ το δεύτερο είναι ένα σκληροτράχηλο αμερικανικό θρίλερ με συμμορίες. Είναι το βιβλίο που εδραιώνει τον καθηγητή Μοριάρτι ως τον «εγκέφαλο» πίσω από το παγκόσμιο έγκλημα, παρόλο που ο ίδιος δεν εμφανίζεται ποτέ αυτοπροσώπως στη σκηνή.

Ιστορική βάση: Το δεύτερο μέρος βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Η οργάνωση των «Σκάουρερς» είναι εμπνευσμένη από τους Molly Maguires, μια μυστική οργάνωση Ιρλανδών ανθρακωρύχων στην Πενσυλβάνια του 19ου αιώνα.

Ατμόσφαιρα: Το βιβλίο έχει μια πιο σκοτεινή και απαισιόδοξη χροιά σε σχέση με άλλες περιπέτειες του Χολμς, καθώς το τέλος αφήνει να εννοηθεί ότι το κακό (ο Μοριάρτι) μπορεί να κερδίσει. Αντί για έναν απλό φόνο, το έργο εξερευνά θέματα όπως τη διείσδυση των μυστικών υπηρεσιών (πρακτορείο Πίνκερτον) και τη διαφθορά στις τότε βιομηχανικές κοινότητες.

Η «Κοιλάδα του Φόβου» χωρίζεται σε δύο μέρη που συνδέονται με έναν ανατρεπτικό τρόπο:

Μέρος 1ο: Το Μυστήριο του Μπίρλστοουν

Ο Σέρλοκ Χολμς λαμβάνει ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα από έναν πληροφοριοδότη του καθηγητή Μοριάρτι, που τον προειδοποιεί ότι κάποιος «Τζον Ντάγκλας» κινδυνεύει. Πριν προλάβει να δράσει, μαθαίνει ότι ο Ντάγκλας δολοφονήθηκε άγρια στην έπαυλή του στο Μπίρλστοουν.

Στον τόπο του εγκλήματος, ο Χολμς βρίσκει παράξενα στοιχεία: Ένα πτώμα με παραμορφωμένο πρόσωπο από πυροβολισμό. Ένα χαμένο δαχτυλίδι γάμου. Ένα παράξενο σημάδι (έγκαυμα) στο αντιβράχιο του θύματος. Μια κάρτα με τα αρχικά «V.V. 341».

Ο Χολμς καταλαβαίνει ότι η σκηνή είναι στημένη και ανακαλύπτει ότι ο Ντάγκλας είναι ζωντανός, κρυμμένος σε μια κρύπτη του σπιτιού. Το θύμα ήταν στην πραγματικότητα ένας άντρας που του είχε επιτεθεί, και ο Ντάγκλας τον σκότωσε σε αυτοάμυνα.

Μέρος 2ο: Οι Σκάουρερς (The Scowrers)

Η ιστορία κάνει αναδρομή 20 χρόνια πίσω, στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ. Ο Τζον Ντάγκλας (τότε γνωστός ως Τζακ ΜακΜέρντο) εισχωρεί σε μια βίαιη μυστική οργάνωση ανθρακωρύχων, τους «Σκάουρερς», που τρομοκρατούν την περιοχή (την «Κοιλάδα του Φόβου»).

Στην κορύφωση της δράσης, αποκαλύπτεται ότι ο ΜακΜέρντο είναι στην πραγματικότητα ο Μπερντ Έντουαρντς, ένας ντετέκτιβ του πρακτορείου Πίνκερτον, που κατάφερε να παγιδεύσει και να διαλύσει τη συμμορία.

Ο Επίλογος

Οι επιζώντες της συμμορίας τον καταδίωκαν για εκδίκηση μέχρι την Αγγλία. Παρόλο που ο Χολμς εξιχνιάζει την υπόθεση, το βιβλίο τελειώνει με μια σκοτεινή νότα....,

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΜΩΣ ΣΤΟ ....AUDIOBOOK: 

https://www.youtube.com/watch?v=tehkDEUvyKU

Αινίγματα και υπαινιγμοί Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 31

 Αινίγματα και υπαινιγμοί

…καιρός του σιγάν

και καιρός του λαλείν…

Εκκλησιαστής

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  31

Αινίγματα

  Από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν τηγάνι κι από γύρω σαν τηγάνι. Τι είναι;     

  Απάντηση: το τηγάνι

  Από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν τηγάνι κι από γύρω σαν τηγάνι. Τι είναι;     

  Απάντηση: ο καραπαπάς (μεγάλο μπρίκι)

  Μαύρα καλ’μαύχια, κινούργιοι καλουέροι. Τι είν’;  

Απάντηση: καινούργιος συνδυασμός 

  Άμα βλέπω δεν το βλέπω και το βλέπω όταν δεν βλέπω. Τι είναι;

  Απάντηση: το όνειρο. Αν το βλέπει πολιτικός, είναι όραμα.  

  Έχω τρία βόδια: Το ένα τρώει και ποτέ δε χορταίνει. Το άλλο κοιμάται και ποτέ δεν ξυπνάει. Το τρίτο φεύγει και ποτέ δε γυρνάει. Τί είναι;

  Δεν είναι σωστό που η σκέψη σας πήγε αμέσως στους  υποψήφιους δημάρχους, διότι  η σωστή απάντηση είναι: η φωτιά, η στάχτη, ο καπνός.

  Είνι ξανθός κι αξούριστους, μι γένια κι μι μπστάκια, έχει τα ψήφια στη σειρά κι σι πουλλές αράδις. Τι είναι;  

─ Το βρήκαμε! Το βρήκαμε! Αυτός είναι ο Μήτσιος…

─ Βουλουμένου γράμμα διαβάζιτι… Βιάζιστι κιόλα! Ποιος Μήτσιους; Είναι η ρόκα του καλαμποκιού με τα σπυριά της σε σειρές.

  Από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν τηγάνι κι από γύρω σαν τηγάνι, τι είναι;                                                                                                                                

Απάντηση:  άλλος ένας καραπαπάς

  

Αινιγματική και η φωτογραφία

  Δέντρο είναι κι αυτό, μην απορείτε! Υπό ειδικές συνθήκες φωτισμού (θερμοκρασίας και πιέσεως θα πρόσθετε ο Πάνος Στάθης, που αναλύει τα φυσικά φαινόμενα) δίνει αυτό το αποτέλεσμα. Θυμίζει τα χρυσά στεφάνια βελανιδιάς, τα οποία βρέθηκαν στους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας στη Μακεδονία. Καταλαβαίνετε μετά πόσο δύσκολο είναι να ξεχωρίσετε τον χρυσό από τον μπρούτζο ή ακόμη και απ’ τον χρυσίζοντα τενεκέ. Ίσως αυτό να υπαινίσσεται και η φωτογραφία… 

Αγωνιστές και νεοαγωνιστές 

  Πώς καταντήσαμε έτσι τη γλώσσα μας; Πώς αδειάσαμε τις λέξεις απ’ το περιεχόμενό τους, απ’ το σημαίνον και το σημαινόμενο και βάζουμε αυθαίρετα κάθε φορά αυτό που μας βολεύει ως νόημα, σημασία, ιδέα και εικόνα και έτοιμοι πάντα να τ’ αλλάξουμε «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ…»; Τι να πεις και του Καβάφη τώρα, τι να πεις και στους φιλόλογους, που μου στείλανε τον δραγάτη διαμαρτυρόμενοι, γιατί μπήκα στα χωράφια τους; 

  Ας διαμαρτύρονται! Τι ξέρουν οι φιλόλογοι απ’ τη νέα προσέγγιση της γλώσσας; Εδώ επαναπροσδιορίζουμε το αυτονόητο, οι λέξεις θα γλύτωναν; Για παράδειγμα σήμερα θα επαναπροσδιορίσουμε τη λέξη αγωνιστές στη νέα της εκδοχή, μιας και πολυχρησιμοποιείται  τελευταία  λόγω  προεκλογικών αναγκών  και θα περιγράψουμε 

τους… νεοαγωνιστές. 

  Αγωνιστές, σου λέει!

  Μαζεύονται σε ένα μαγαζί, τρώνε, πίνουν και γλεντάνε, δημοσιεύουν και κάποιες φωτογραφίες και αυτοαποκαλούνται αγωνιστές. Εδώ που τα λέμε, ξέρεις τι αγώνας χρειάζεται να αντιμετωπίσεις τα παϊδάκια; Παιδιά, καλό είναι να στέλνετε και καμιά ψημένη πλάτη στον μέγα οιωνοσκόπο Αχιλλέα Αντωνίου να την ξεκοκαλίζει να τη διαβάζει στη συνέχεια και να σας δίνει τις προβλέψεις για την εξέλιξη και προπαντός για την έκβαση του αγώνα σας.  

  Σεργιανάνε σε γλέντια και πανηγύρια. Μπαίνουν και στον χορό τρεις τέσσερις ώρες, πάλι φωτογραφίες, πάλι αυτοανακηρύσσονται αγωνιστές. Μπορείς να αντέξεις τόσες ώρες χορού, με τα νταούλια να σου παίρνουν τ’ αυτιά; Ξέρεις τι ηρωισμός χρειάζεται, εκεί που χορεύεις το τραγούδι «πώς να ’ταν, πώς να γένονταν…» να σου το γυρνάνε οι κλαριντζήδες στο «πώς το τρίβουν το πιπέρι…»;  Αγωνιστές για τον τόπο! Στον τόπο, λεβέντες μ’, τον χορό! Για να σωθεί ο τόπος! Α, ρε κατακαημένε τόπε!

  Σήμερα, εκτός των άλλων, οι άνθρωποι «αλληλοθαυμάζονται και αλληλομισούνται» στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αν και πολλές φορές αυτά γίνονται, ανάλογα τον χρήστη, μέσα αντικοινωνικής αθλιότητας και αλληλοεξόντωσης. Σε κάθε περίπτωση «απ' ό,τι έχει ο καθένας δωρίζει», καταπώς είπε παλιότερα κι ο Λασκαράτος, αλλά δεν είδε κι αυτός τα χειρότερα.

  Αγωνιστές, κύριοι (και κυρίες, μη με καταγγείλετε για αντιφεμινισμό), είναι άλλοι:

• Είναι  οι  φεϊσμπουκάδες που  δέχονται  τα  πιο πολλά λάικ  από άλλους ίδιους

αγωνιστές και ειδικά από πραγματικούς αγωνιστές.

• Είναι αυτοί  που τρώνε το φιλέτο και τη μπριζόλα τους  χωρίς γαρνιτούρα στο 

πιάτο και χωρίς σόδα για χωνευτικό. 

• Που είναι «άξιοι στο φαΐ και γλήγοροι στον ύπνο».

• Που δε  φοβούνται  τους Γερμανούς,  όταν βλέπουν  στην τηλεόραση  το έργο 

«Οι γενναίοι του βορρά» και το «Υπολοχαγός Νατάσσα».

• Που  δε  διστάζουν  να  πάρουν το νερό  απ’ τα  πράσα  και  να το βάλουν στα 

κρεμμύδια.

• Που επαναπροσδιορίζουν ακόμη και τον επαναπροσδιορισμό…

Πλεονέκτημα και μειονέκτημα

  Στο προηγούμενο Καφενείο, ενδεχομένως να έμειναν κάποιες απορίες. Μία απ’ αυτές μπορεί να είναι: γιατί οι Τριζολιώτες είναι πανέξυπνοι και οι Κουμπουριανίτες αποφασιστικοί; Του φταίξου κατ’ αρχάς είναι δικό σας, που προσπαθείτε να εξηγήσετε την κάθε χαζομάρα του καφετζή. Την προσπερνάς και δε ρωτάς… Εάν, όμως, τις εξ υμών βούλεται να εντρυφήσει εις τα γραφόμενα (μεταξύ μας ούτε ο Θόδωρος Τρυφέρης δεν εντρυφεί που ήταν και γραφολόγος) οφείλομεν (πλην της εφορίας) και μίαν εισέτι προς υμάς εξήγησιν.  

  Ποιο  είναι  το πλεονέκτημα  του Τριζόλου  και  το  μειονέκτημα  του Μαρκελεσίου;      

  Απάντηση: Το πλεονέκτημα του Τριζόλου είναι ότι έχει απέναντι το Μαρκελέσι. Αντιθέτως, το μειονέκτημα του Μαρκελεσίου είναι ότι έχει απέναντι το Τριζόλ.

  Το ίδιο ισχύει και για τα Κουμπουριανά. Ο περισσότερος τόπος τους είναι απέναντι απ’ το Αετοχώρι. Κάθε μέρα όλοι οι Κουμπουριανίτες έβγαιναν για λίγο στο καραούλι της Αγια-Παρασκευής, για ν’ αγναντέψουν τον γραμμένο τόπο του. Η ζήλια τους έγινε κάρ’νο που τους έκαιγε… (διαβάστε παρακάτω τι έκαναν). 

  Αυτό επέδρασε θετικά στους κατοίκους αυτών των χωριών και έγιναν πανέξυπνοι και αποφασιστικοί αντιστοίχως, έτσι να σας λυθεί τουλάχιστον αυτή η  απορία. 

Τι έκαναν οι Κουμαριανοί κατακτητές;

  Αποφάσισαν και προχώρησαν σε κατακτητικούς πολέμους. Μας πήραν πολύν τόπο και τα δυο «ξακουστά μοναστήρια» όπως τα λένε (κι όπως είναι). Εμείς καταλάβαμε ότι οι Κουμαριανοί (Κουμπουριανίτες) ήταν… για τα μαναστήρια και τους τα αφήσαμε χωρίς μεγάλη αντίσταση, γιατί είχαμε το δικό μας σχέδιο. Τα αρχικά σύνορα ήταν στο ποτάμι και είχαμε δυσκολία να το περνάμε και να πηγαίνουμε τόσο μακριά να κλέβουμε τα γιδοπρόβατά τους (ήταν και νόστιμα, από προσήλιο). Παραχωρώντας, λοιπόν, τον τόπο μας ως την Παλιόστρατα, τα έφερναν μόνοι τους κι άκοπα για εμάς στις ψησταριές μας. Πιθανότατα, Στεφανιώτες να ανατίναξαν και τη Ρουμ Γέφυρα, την Παλιοκάμαρα που λέμε αλλιώς μεταξύ Κοζιοκάρι – Τσιοκαρίσι, για να μην μπορούν να διαφύγουν. Αυτό, όμως, για να ερευνηθεί  είναι δουλειά  του Γιώργου Δήμου και του Μενέλαου, αφού εμείς οι άλλοι πάμε για καρτέρι στην Παλιοκάμαρα, δεν αδειάζουμε και να ερευνάμε. Ο νους μας είναι στην έρευνα του Βασίλη Μπαλάνου κι αν σήκωσαν τα σκ’λιά τα γ’ρούνια… 

Για της Μυρσίνης την ποδιά…

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,

έγινε ντόρος και μεγάλη φασαρία.

Σύνταξη έπαιρνε στη ζούλα μια κυρία,

έφταιγε, έλεγε, η γραφειοκρατία…

  Στη γειτονιά μου την παλιά είχα μια φίλη που δεν ήξερε να παίζει ακορντεόν, αλλά ήξερε να εισπράττει  επί πεντέμισι χρόνια τη σύνταξη της πεθαμένης μάνας της. Έτσι μπράβο, να ζήσουν τα πεθαμένα σου! 

   Έκανε και δήλωση: «Ο λόγος που η σύνταξη συνέχισε να καταβάλλεται σχετίζεται με γραφειοκρατικές διαδικασίες, κάτι το οποίο εξ όσων γνωρίζω συμβαίνει συχνά και ταλαιπωρεί αρκετούς πολίτες». 

  Άτιμη γραφειοκρατία, που ταλαιπωρείς τους πολίτες! Σε ξεμπρόστιασε η Μυρσίνη...

Επαναστάτησε και το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς της, απέναντι στη δεξιά (χείρα της)  που έκανε την άνομη είσπραξη.

  Ευκαιρία να το περάσω στα μουλωχτά, όπως περνούν στη Βουλή τις τροπολογίες: Γιατί, ρε γραφειοκρατία, δεν ταλαιπωρείς κι εμάς με τον ίδιο τρόπο κι επιλέγεις άλλους;

  Ωστόσο, αυτή την πράξη της δεν είναι σωστό να τη φορτώσουν στον Σύριζα. Τα κόμματα δε γίνεται να ξέρουν τον βίο και την πολιτεία του κάθε στελέχους τους, αλλά κρίνονται από τον  τρόπο που αντιδρούν σε ανάλογα φαινόμενα. Τη δήλωσή της, όμως, ότι τα θύματα της τρομοκρατίας έπρεπε να σηκωθούν και να μας ζητήσουν συγγνώμη, δεν μπορεί να μην τη γνώριζε ο Σύριζα. Μάλλον προστέθηκε στην κατά Μπαλαούραν άποψη περί του ανθρωπιστικού ιδεώδους της τρομοκρατίας…

   Ενδεχομένως, πολύ να το ’θελαν τα θύματα, κυρία Μυρσίνη, να σου ζητήσουν συγγνώμη, αλλά δεν επετράπη να ζήσουν για να το κάνουν και φυσικά δε νιώθουν τη δική σου απρέπεια και ασέβεια απέναντι στους νεκρούς…

   Μυρσίνη, κοίτα να βολευτείς (τώρα που πέταξε το ευρωβουλευτής) με καμιά γραφειοκρατία… και όσο θέλεις παραλοΐζου!

Το κόκκινο για τη ροδιά,
το πράσινο (σανό) για τα παιδιά,
για της Μυρσίνης την ποδιά

δώστε μια σύνταξη βαριά…                                  …κι εμάς βοήθα, Παναγιά!

Περιφερειακές  και άλλες εκλογές…

  Καλά, την περιφέρεια κανένας δε θα τη σώσει; Τι υποτονικό κλίμα είναι αυτό; Καμιά κινητικότητα, καμιά υποψηφιότητα δεν ανακοινώνεται. Ο Αγοραστός που συνεχίζει, θα περιπέσει σε κατάθλιψη. Γίνεται παιχνίδι χωρίς αντίπαλο;  Ακούγονται κάποια ονόματα για επικεφαλής παρατάξεων και παραπέρα τίποτε. Περιφέρεια είναι αυτή ή περιπέτεια; 

  Αργιθεάτης δε θα  είναι κανείς υποψήφιος στον νομό;  Πάνω που είχα αυτοπροταθεί 

με το σύνθημα «Αγοράστε με, κύριε Αγοραστέ!», διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει ζήτηση 

και πέφτουν οι τιμές, άρα μειώνεται η αξία μου και μόνο τα έξοδά μου αυξάνονται.  

  Πλάκα-πλάκα, μέχρι και η Δούρου στην Αττική θα συμπληρώσει παράταξη. Μ’ αυτούς που ξέρουν κι εκτιμούν το σπουδαίο έργο της, αλλά κάνουν πως δε θυμούνται τις φωτιές και τις νεροποντές που αφάνισαν τόσες ζωές. Την ονόμασε και «Δύναμη ζωής», κατ’ ευφημισμόν υποθέτω και σίγουρα χωρίς ντροπή. Αναζητά για να συμπληρώσει έναν ακόμη και τον Μήτρο Περσεφόνη. Τώρα, πώς θα βγαίνει η ποσόστωση, θα αποφανθεί ο δικαστής…

Δούρου, ντούρου, Δούρου, ντούρου θα καεί η  Κουμουνδούρου…

Δεν τα σώνει πια κανένας τα παιδάκια  του Μαδούρου.

  Έχομεν εκλογάς! Πολλαπλάς! Κοινοτικάς, δημοτικάς, περιφερειακάς, ευρωεκλογάς, τις σκέφτεσαι και σου ’ρχεται νταμπλάς… Σταυρώνεις τα χέρια και προσεύχεσαι: «Θεέ μου, να μας φυλάς!» κι ύστερα ξεσταυρώνεις αυτά τα χέρια, για να σταυρώνεις υποψήφιους. Χέρια είναι, δεν είναι μαντανόξυλα να μην αποσταίνουν…

  Θα πέσουμε υποψόφιοι να τα βγάλουμε πέρα με τόσους υποψήφιους.

  Μην τραβάτε, κύριοι! Θα μου σκίσετε το σακάκι. Το αγόρασα τότε που είχαμε θωρακισμένη οικονομία, για να θωρακίσω τον θώρακά μου απ’ το κρύο κι εσείς πάτε να τον αφήσετε απροστάτευτο... Δεν έχω άλλο, δεν καταλαβαίνετε;

Κι άλλα αινίγματα

• Φιλντισένιο περιβόλι, κελαηδεί γλυκό αηδόνι.

• Πίσω από  φράχτη κάτασπρο  κόκκινη σκύλα μένει,  πότε γαβγίζει,  πότε ορμά

και πότε περιμένει.

  Είναι και στα δυο τα δόντια και η γλώσσα. Φιλντισένιο περιβόλι και κάτασπρος φράχτης τα δόντια (παρότι δαγκώνουν), γλυκοκέλαδο αηδόνι αλλά και σκύλα ορμητική που γαβγίζει η γλώσσα. Συμπληρώνει έτσι  ο λαός μας τη γνώμη του για τη 

γλώσσα και τη δύναμή της. Μπορεί το καλύτερο, μπορεί και το χειρότερο.  Άλλωστε, ξέρει πως «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει».   

                    

                       

Κόκκινο

Μπορεί να χάνεται πολλές φορές

το κόκκινο της ντροπής.

Ας μη χάνουμε και το κόκκινο

απ’ τις παπαρούνες!

Αίμα ποτέ στη γη μας να μην είναι το

κόκκινο…

                                                                                                  13/4/2019