Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Δυο θαύματα πίστης + ΒΙΝΤΕΟ [Λουκ. Η΄ 41-56] του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

 

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Δυο θαύματα πίστης + ΒΙΝΤΕΟ

[Λουκ. Η΄ 41-56]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

   

   Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ: Όταν επέστρεψε ο Κύριος στην Καπερναούμ, Τον υποδέχθηκαν πλήθη λαού, που ανυπομονούσε να Τον δει. Ανάμεσά τους, ο Ιάειρος, άρχοντας της Συναγωγής. Μόλις Τον είδε, έπεσε στα πόδια Του παρακαλώντας Τον να έλθει στο σπίτι του, γιατί η δωδεκάχρονη μοναχοκόρη του ήταν βαριά άρρωστη, ετοιμοθάνατη. Ο Κύριος σπλαχνίστηκε τον πατέρα κι αμέσως τον ακολούθησε. Στο δρόμο όμως τα πλήθη του λαού Τον πίεζαν ασφυκτικά. Κάποτε, έγινε κάτι που κανείς από τα πλήθη δεν το αντελήφθη. Μία γυναίκα που υπέφερε δώδεκα χρόνια από αιμορραγία, χωρίς να βρει πουθενά ίαση, πλησίασε τον Κύριο κρυφά από πίσω, μη θέλοντας να φανερώσει το νόσημά της, άγγιξε την άκρη του ενδύματός του Κυρίου ελπίζοντας στο θαύμα. Ντρεπόταν για την αρρώστια, επειδή ενόμιζε ότι είναι ακάθαρτη, σύμφωνα και με το νόμο της Π. Διαθήκης. Και πράγματι, αμέσως το θαύμα έγινε, σταμάτησε η αιμορραγία της! Τότε ο Κύριος άρχισε να ρωτά: Ποιος με άγγιξε; Κι επειδή κανείς δεν αποκρινόταν, είπαν οι μαθητές: “Διδάσκαλε, τόσα πλήθη λαού Σε έχουν περικυκλώσει και Σε πιέζουν, κι Εσύ ρωτάς: ποιος με άγγιξε;” Μα ο Κύριος επιμένει: “Κάποιος με άγγιξε. Αισθάνθηκα να βγαίνει από πάνω μου δύναμη θαυματουργική”. Τότε η γυναίκα, ήλθε τρέμοντας κι αφού έπεσε γονατιστή, ομολόγησε μπροστά σ’ όλους το θαύμα. Και ο Κύριος της είπε:” Κόρη μου, η πίστη σου σε έχει θεραπεύσει. Πήγαινε στο καλό”.

   Η ΠΙΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ: Ο Κύριος ασφαλώς ήξερε ποιος Τον άγγιξε. Αλλά ήθελε να δείξει ότι δεν αγνοούσε το γεγονός κι ότι η γυναίκα αυτή δεν “υπέκλεψε” τη θεραπεία της, αλλά την έλαβε από την πανάγαθη θέλησή Του, επειδή εκείνη έδειξε μεγάλη πίστη. Αυτήν ακριβώς την πίστη της ήθελε να επιβραβεύσει, για να διδαχθεί το πλήθος και, πολύ περισσότερο, ο σκληρά δοκιμαζόμενος αρχισυνάγωγος. Ακόμη, έτσι ο Κύριος κάνει τη γυναίκα αυτή αιώνιο παράδειγμα πίστεως. Την ονομάζει «κόρη του», διότι με την πίστη αυτή η γυναίκα δεν βρήκε μόνο τη θεραπεία του σώματός της αλλά κυρίως τη σωτηρία της ψυχής της. Πίστεψε ολοκληρωτικά στον Κύριο και έγινε αγία της Εκκλησίας μας, η αγία Βερονίκη, και σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή της διακήρυττε το θαύμα του Κυρίου. Και μας εμπνέει η αγία Βερονίκη να έχουμε κι εμείς την πίστη, τη βεβαιότητά της, ότι μόνο στον Χριστό μπορούμε να βρούμε λύτρωση και σωτηρία. Ακόμη κι όταν καταφεύγουμε στους γιατρούς, να έχουμε τη βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι ο μέγας ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας.

   ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ: Καθώς ο Κύριος συνέχιζε την πορεία του, ήλθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου λέγοντάς του: “Η κόρη σου πέθανε· μην κουράζεις άλλο τον διδάσκαλο”. Τι θα ένιωσε τη φοβερή εκείνη ώρα ο δύστυχος πατέρας; Όμως ο Κύριος, ακόυγοντας την είδηση, του είπε: “Μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί η κόρη σου”. Όταν έφθασε στο σπίτι του Ιαείρου, αντίκρισε ένα σπαρακτικό θέαμα. Έκλαιγαν όλοι χτυπώντας τα στήθη και τα κεφάλια τους για τη νεκρή. Όμως, Αυτός τότε τους είπε: “Μην κλαίτε· δεν πέθανε, αλλά κοιμάται”. Εκείνοι δυσπιστούσαν και τον περιγελούσαν. Αυτός όμως, αφού τους έβγαλε όλους έξω, άφησε να μείνουν στο δωμάτιο της νεκρής μόνο ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης και οι γονείς του παιδιού. Εκεί ο Κύριος έπιασε το χέρι του κοριτσιού και φώναξε: “Κόρη, σήκω επάνω!”. Η στιγμή συγκλονιστική: Το πρόσωπο της μικρής ροδίζει, τα ακίνητα πριν μάτια της ανοίγουν, η χλωμάδα του θανάτου σβήνει και το φως της ζωής επανέρχεται! Οι γονείς κοιτούν εκστατικοί, γεμάτοι ασυγκράτητη χαρά. Κι Εκείνος τους προστάζει να δώσουν στη μικρή φαγητό. Ακόμη τους είπε να μην πουν σε κανένα το γεγονός, διότι θα ερεθιζόταν ο φθόνος των εχθρών Του. Κι αυτό γιατί το θαύμα αυτό “φώναζε” ότι ο Κύριος δεν είναι ένας απλός άνθρωπος, αλλά έχει τη δύναμη να νικά το θάνατο! Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι λεπτομέρεια στην Πίστη μας αλλά η μεγαλύτερη αλήθεια. Ο Χριστός, κύριος της ζωής και του θανάτου, ανέστησε νεκρούς, αναστήθηκε και ο ίδιος, για να μας δείξει ότι είναι ο καθαιρέτης του Άδη, η ζωή των απάντων. Η πίστη αυτή πρέπει να κυριαρχεί διαρκώς στη σκέψη μας, να αλλάξει τη ζωή μας. «Άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ηµέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει». Κι όμως, δεν τρέμουμε μπροστά στο θάνατο, δεν τον φοβόμαστε όπως όσοι ζουν χωρίς ελπίδα. Δεν είμαστε πλασμένοι για τα λίγα χρόνια της επίγειας ζωής μας. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή μιας άλλης, ατελεύτητης ζωής. Η γήινη ζωή είναι ένα μικρό επεισόδιο, ή, καλύτερα, ένα σχολείο, μπροστά στην αιωνιότητα. Κάποτε θα αναστήσει ο Κύριος όλους μάς. Θα ακούσουμε τη φωνή του να μας καλεί και πάλι στη ζωή, στην αιώνια πια ζωή. Η ζωή μας νοηματοδοτείται μόνο επειδή υπάρχει ο Χριστός, που είναι «η ζωή και η ανάστασις». Συνεπώς, με την προοπτική της αιωνιότητας, ο πιστός δε φοβάται παρά μόνο το κακό, προσμένοντας και τη δική του ανάσταση.

  Η ΙΣΧΥΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ: Αιτία της πραγμάτωσης των δύο αυτών θαυμάτων ήταν η θερμή πίστη, που επέδειξαν τόσο η αιμορραγούσα, όσο και ο πονεμένος πατέρας, επιβεβαιώνοντας την ευαγγελική ρήση, που λέγει: «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται». Η αληθινή, η θερμή, η ζέουσα πίστη στο Θεό και το «γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανο της ζωής», καθιστά τον άνθρωπο ήρωα, ισχυρό, άγιο, ενάρετο, τέλειο και τον οδηγεί σε μεγάλα κατορθώματα και προπάντων στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα. Όμως η Χριστιανική πίστη δεν είναι μία απλή γνώση ή θεωρία, δεν είναι ένα σύστημα φιλοσοφικό, διατυπωμένο από ανθρώπους, αλλά είναι θεία δύναμη, είναι θάρρος και φλόγα που φωτίζει. Η πίστη, κατά τον Απ. Παύλο, είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων». Πίστη, δηλαδή, στον εν Τριάδι Θεό, στον Πατέρα, στο σαρκωμένο Λόγο και στο Άγιο Πνεύμα. Πιστεύουμε στη Μία, Αγία, Καθολική, Αποστολική Ορθόδοξο Εκκλησία. Ακόμη, η πίστη μας αυτή δεν είναι πείραμα, που μπορεί να γίνει στο επιστημονικό εργαστήριο και έτσι να αποκτήσουμε γνώση και εμπειρία των φαινομένων, που ακολουθούν. Δεν είναι επιστημονική μάθηση, δεν είναι ατομική ή υποκειμενική γνώμη. Η αληθινή πίστη είναι δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Είναι η ακατάληπτη πνευματική ικανότητα να αντιλαμβάνεται ο νους τα ουράνια, εν Αγίω Πνεύματι. Το θέμα γνώσεως και πίστεως αποτελεί για πολλούς δίλημμα, το οποίο προβάλλει το επιχείρημα ότι όποιος πιστεύει, εγκαταλείπει τη γνώση(!). Υπάρχει επίσης, και η αντίληψη ότι η γνώση προπορεύεται της πίστεως, καθώς και η αντίθετη αντίληψη ότι η πίστη προπορεύεται της γνώσεως και αναζητεί τη λογική της, (ιερός Αυγουστίνος). Η απάντηση σε αυτό το δίλημμα είναι ότι εάν δεν γνωρίσεις, δεν μπορείς να αγαπήσεις. Δηλαδή, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε κάτι, που δεν το γνωρίζουμε. Επομένως η σχέση που δημιουργούμε με ένα ον προϋποθέτει την αντικειμενική αναγνώριση αυτού του όντος. Αυτό στηρίζεται στην προϋπόθεση, ότι η γνώση είναι θέμα διανόησης, ενώ η αγάπη είναι θέμα συναισθήματος . Όμως δεν μπορεί να σταθεί αυτό, ως σωστό, ούτε επίσης να λέμε, ότι η γνώση προηγείται της αγάπης, αλλά ούτε, ότι η αγάπη προηγείται της γνώσεως. Δεν αγαπάμε για να γνωρίσουμε, διότι αυτά τα δύο ταυτίζονται. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για την πίστη. Η πίστη και η γνώση βασικά ταυτίζονται. Είναι το ίδιο πράγμα. Πίστη, λοιπόν, δεν είναι κάθε τι, που μας φανερώνεται, ως υποχρεωτική γνώση ή φύση των πραγμάτων, ούτε οτιδήποτε μας επιβάλλει, ως υποχρεωτική γνώση η εμπειρία και η ιστορία, αλλά αυτό που μας έρχεται, ως υπόσταση, από τα μέλλοντα, που δεν προέρχεται από την ιστορία και την εμπειρία, ή από τα μη βλεπόμενα. Αυτό σημαίνει ότι δεν προέρχεται η πίστη από τα ελεγχόμενα της φύσης μας και των αισθήσεών μας, γι’ αυτό και ερμηνεύεται, ως εμπιστοσύνη, που έχει κάποιος προς κάποιον άλλον. Αυτή όμως η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να αποτελέσει τον ορισμό της πίστεως, διότι δεν στηρίζεται η πίστη στην εμπειρία των ήδη βεβαιωμένων πραγμάτων. Αλλά προέρχεται από τη στροφή προς τα πράγματα, τα οποία δεν ελέγχονται με τις αισθήσεις. Πίστη λοιπόν είναι να μη στηρίζεται η ασφάλειά μας, η υπόστασή μας, σε ό,τι ελέγχεται λογικά με τις αισθήσεις ή με την εμπειρία, διότι αυτό συνεπάγεται αναγκαστικότητα. Η πίστη στηρίζεται στην κατάσταση των ελπιζομένων και μη βλεπομένων, τα οποία καλούμαστε να τα αναγνωρίσουμε, ως όντα. Ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ, λέγει ότι η πίστη στο Θεό «δεν είναι το συμπέρασμα σε μια σειρά συλλογισμών ή η λύση σ’ ένα μαθηματικό πρόβλημα». Πίστη δεν σημαίνει απλά βαθιά πεποίθηση, αλλά υποδηλώνει κάτι πολύ βαθύτερο και αμεσότερο. Δεν είναι παθητική έννοια, αλλά κατεξοχήν ενεργητική. Δεν είναι στάση, αλλά «κίνηση». Είναι «γίγνεσθαι» που προϋποθέτει επαφή, αναφορά, εμπειρία προσωπικής αντάμωσης. Εκφράζεται δε καλύτερα, μέσω της αυτογνωσίας μας, στην κατάφαση της παρακλήσεως «βοήθει μοι τη απιστία”! Στην εποχή μας επικρατεί σύγχυση, ως προς το «είδος» της χριστιανικής μας πίστεως και τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις της, που επηρεάζει και κατευθύνει ολόκληρη τη ζωή και πορεία του πιστού στην Εκκλησία. Γι’ αυτό εμείς ας αντιληφθούμε, ότι η χριστιανική πίστη βοήθησε τον άνθρωπο, ανύψωσε τον άνθρωπο, κατέλυσε τις κοινωνικές ανισότητες, καθιέρωσε την αρχή της φιλανθρωπίας, δημιούργησε τις μεγάλες και θεάρεστες πράξεις και εμφύτευσε στον άνθρωπο έργα αγάπης και φιλαλληλίας. Έτσι και εμείς, ας είμαστε, παρά τους δύσκολους καιρούς που περνάμε, στερεοί και ακλόνητοι στην πίστη μας και ας μη μας κλονίζουν οι σειρήνες του κόσμου τούτου, ούτε να μας φοβίζουν οι διάφορες δοκιμασίες, αλλά αφού ειρηνεύουμε πρώτα τα του εαυτούς μας, να πράττουμε έργα αγάπης, δια να ακούσουμε και εμείς το: «μη φοβού, μόνον πίστευε, και σωθήσεται», που είπε στον πονεμένο πατέρα, καθώς και το, «η πίστις σου σέσωκέ σε πορεύου εις ειρήνην», είπε στην θεραπευμένη αιμορροούσα γυναίκα.

ΠΑΡΑΘΕΜΑ: Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ: “Εάν κάποιος πρέπει να θρηνεί, αυτός είναι ο διάβολος. Εκείνος ας οδύρεται για το ότι οδεύουμε προς μεγαλύτερα αγαθά. Στην ιδικήν του πονηρίαν αρμόζουν αυτές οι γοερές κραυγές, όχι σ’ εσέ, που μέλλεις να στεφανωθείς και να εύρεις ανάπαυση. Ένα γαλήνιο λιμάνι είναι ο θάνατος. Παρατήρησε από πόσα κακά είναι γεμάτη η ζωή αυτή, σκέψου πόσες φορές την έχεις καταρασθεί. Και τα πράγματα προχωρούν προς το χειρότερο. Αλλά και απ’ αρχής δεν εκληρονόμησες μικρήν καταδίκη: «Εν λύπαις τέξη τέκνα», λέγει, και «εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγεί τον άρτον σου», και «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε». Για τα εκεί όμως τίποτε παρόμοιον δεν έχει λεχθεί, αλλά το εντελώς αντίθετον, ότι «απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός», και ότι «από ανατολών και δυσμών ήξουσι και ανακλιθήσονται εις τους κόλπους του Αβραάμ», του Ισαάκ και του Ιακώβ. Και ότι τα εκεί είναι νυμφών πνευματικός και χαρμόσυνες λαμπάδες και ταξίδι στον ουρανό. Γιατί κάνεις πολλούς να κατηγορούν τον Χριστόν ότι είναι αίτιος μεγάλων δεινών; Ή μάλλον γιατί μετά από αυτά προσκαλείς τους πτωχούς και παρακαλείς τους ιερείς να προσεύχονται; Για να εύρει ανάπαυσιν ο νεκρός, λέγεις, για να τον αντιμετωπίσει ο Δικαστής με ευσπλαχνία. Γι’ αυτά λοιπόν θρηνείς και μοιρολογείς; Άρα τον εαυτόν σου μάχεσαι και πολεμείς, προκαλώντας για σένα καταιγίδαν, ενώ εκείνος έχει προσαράξει σε λιμάνι. Και πώς να αντιδράσω, λέγει, έτσι είναι η φύσις. Δεν ευθύνεται όμως η φύσις ούτε αυτό είναι αναπόφευκτον, αλλά εμείς είμεθα που κάνουμε τα άνω κάτω, εκφυλιζόμεθα και προδίδουμε την ευγένεια των χριστιανών, και τους απίστους τους κάνουμε χειροτέρους. Πώς θα ομιλήσωμε στον άλλον περί αθανασίας; Πώς θα πείσωμε τον εθνικόν, όταν φοβούμεθα και φρίττωμε τον θάνατο περισσότερο από εκείνον; Και τί θα προτιμούσες γι’ αυτόν, να κληρονομήσει την περιουσία σου ή τους ουρανούς; Τί θα επιθυμούσες, να κληρονομήσει πράγματα που αφανίζονται, τα οποία μετά από λίγο θα τα άφηνε, ή τα μόνιμα και ακίνητα; Δεν τον έκαμες κληρονόμο σου, αλλά τον έκαμε ο Θεός ιδικόν του. Δεν έγινε συγκληρονόμος των αδελφών του, αλλά του Χριστού. Και σε ποίον θα αφήσωμε τα ενδύματα, σε ποίον τα οικήματα, σε ποίον τους δούλους και τους αγρούς; Πάλι σ’ αυτόν, και μάλιστα με περισσοτέραν ασφάλειαν από ό,τι αν ζούσε. Και αν μεν απήλθε αμαρτωλός, για να του συγχωρηθούν οι αμαρτίες. Εάν δίκαιος, για να αυξηθεί ο μισθός και η ανταμοιβή του. Επιθυμείς όμως να τον ιδείς; Ζήσε την ιδίαν ζωή μ’ εκείνον, και γρήγορα θα απολαύσεις το ιερόν του πρόσωπο. Εάν όμως θέλεις τώρα να φιλοσοφήσεις, θα κερδίσεις δύο, τα μεγαλύτερα: και τον εαυτόν σου θα απαλλάξεις από αυτά τα δεινά, και με το πιο λαμπρό στεφάνι θα σε στεφανώσει ο Κύριος. Διότι και από την ελεημοσύνη και από τα άλλα, πολύ ανώτερον είναι το να υπομείνεις την συμφορά με πραότητα. Αναλογίσου ότι και ο Υιός του Θεού απέθανε. Εκείνος για σένα, και συ για τον εαυτόν σου. Και μολονότι είπε «ει δυνατόν παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον», και ελυπήθη, δεν απέφυγε όμως τον θάνατον, αλλά τον εβίωσε σε όλη του την τραγικότητα. Και δεν υπέμεινε έναν κοινόν θάνατον, αλλά τον χειρότερο. Και πριν τον θάνατο μαστιγώσεις, και πριν τις μαστιγώσεις ονειδισμούς και ειρωνείες και ύβρεις, για να σε μάθει να τα υπομένεις όλα γενναίως. Αφού όμως απέθανε και απέθεσε το σώμα, το έλαβε πάλι πιο ένδοξο, προσφέροντας έτσι σε σένα τις καλλίτερες ελπίδες. Εάν αυτά δεν είναι μύθος, τότε μη θρηνείς. Εάν τα θεωρείς αυτά αξιόπιστα, μη δακρύζεις. Εάν όμως δακρύζεις, πώς θα ημπορέσεις να πείσεις τον εθνικόν ότι πιστεύεις; Μη συλλογίζεσαι ότι πλέον δεν θα επανέλθει εδώ, αλλά ότι και όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας δεν θα παραμείνουν όπως είναι τώρα, αλλά θα μετασχηματισθούν. Διότι και ο ουρανός και η γη και η θάλασσα και τα πάντα θα αναμορφωθούν και τότε θα λάβεις το παιδί σου πίσω λαμπρότερο. Και αν μεν απήλθε αμαρτωλός, ο θάνατος εσήμανε την παύση των έργων της κακίας. Διότι εάν ο Θεός εγνώριζε ότι θα παρουσίαζε μεταβολή, δεν θα τον έπαιρνε πριν μετανοήσει. Εάν όμως έφυγε δίκαιος από την ζωή, κατέχει τώρα τα αγαθά με ασφάλεια. Άρα είναι φανερόν ότι τα δάκρυά σου δεν μαρτυρούν φιλοστοργίαν, αλλά πάθος αλόγιστον. Επειδή αν αγαπούσες αυτόν που έφυγε, έπρεπε να χαίρεις και να ευφραίνεσαι που απηλλάγη από αυτήν την τρικυμία. Τί περισσότερον υπάρχει εδώ; Ειπέ μου, τι το νέο και ασύνηθες; Τα ίδια δεν βλέπουμε συνεχώς να επαναλαμβάνονται; Ημέρα και νύκτα, νύκτα και ημέρα. Χειμών και θέρος, θέρος και χειμών, και τίποτε περισσότερο. Και αυτά μεν είναι πάντοτε τα ίδια. Τα κακά όμως πάντοτε παράδοξα και ανανεωμένα. Με αυτά λοιπόν ήθελες να ταλαιπωρείται καθημερινώς μένοντας εδώ, να αρρωσταίνει, να πενθεί, να φοβείται, να τρέμει και, άλλα μεν από τα δεινά να τα υποφέρει, άλλα δε να φοβείται μήπως τα υποστεί; Ούτε βεβαίως ημπορείς να ισχυρισθείς ότι ταξιδεύοντας στο μέγα τούτο πέλαγος, ήταν δυνατόν να απαλλαγεί από την λύπη και τις μέριμνες και τα άλλα παρόμοια. Και εκτός αυτού συλλογίσου και το άλλο, ότι δεν τον εγέννησες αθάνατον. Και ότι αν δεν απέθαινε τώρα, θα το υφίστατο αυτό λίγο αργότερα. Αλλά δεν τον εχόρτασες; Θα τον απολαύσεις όμως εκεί οπωσδήποτε. Αλλά επιθυμείς να τον βλέπεις και εδώ; Και τι σε εμποδίζει; Έχεις και τώρα αυτήν την δυνατότητα, εάν νήφεις, διότι η ελπίς των μελλόντων είναι πιο φανερά από την όραση. Και αν ζούσε μέσα στα ανάκτορα, συ η ιδία η μητέρα του δεν θα ζητούσες να τον ιδείς, ακούγοντας ότι ευδοκιμεί. Τώρα όμως που τον βλέπεις να έχει αποδημήσει προς τα πολύ ανώτερα, μικροψυχείς για τον σύντομον αυτόν καιρό, και μάλιστα ενώ έχεις αντί εκείνου τον σύζυγό σου; Αλλά δεν έχεις άνδρα; Έχεις όμως παρηγορία τον «Πατέρα των ορφανών και κριτήν των χηρών». Άκου ότι και ο Παύλος αυτήν την χηρεία την μακαρίζει, λέγοντας: «Η δε όντως χήρα και μεμονωμένη ήλπισεν επί Κύριον». Πράγματι αυτή θα ευαρεστήσει περισσότερο τον Θεόν, δεδομένου ότι επέδειξε περισσοτέραν υπομονή. Μη θρηνείς λοιπόν γι’ αυτό το γεγονός, το οποίο θα γίνει αφορμή να στεφανωθείς, για το οποίο θα απαιτήσεις μισθόν. Απλώς επέστρεψες την παρακαταθήκην, εάν παρέδωσες αυτό που ο Θεός σου είχε εμπιστευθεί. Μη μεριμνάς πλέον, αφού εφύλαξες τον θησαυρό σε ασύλητο θησαυροφυλάκιο. Τώρα το παιδί έχει απαλλαγεί από κάθε είδους μεταβολήν. Εάν όμως ήταν εδώ, ίσως παρέμενεν ενάρετος, αλλά ίσως και όχι. Ή δεν βλέπεις πόσοι αποκηρύττουν τα παιδιά τους; Πόσοι αναγκάζονται να τα κρατούν κοντά τους αν και είναι χειρότερα από τα αποκηρυγμένα; Ας συλλογιζόμεθα όλα αυτά, και ας φιλοσοφούμε. Με τον τρόπον αυτόν, και τον νεκρό θα ευχαριστήσωμε, και από τους ανθρώπους θα απολαύσωμε πολλούς επαίνους, και από τον Θεόν θα λάβωμε τον μεγάλο μισθό της υπομονής, και θα γίνωμε μέτοχοι των αιωνίων αγαθών”.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Περιοδικό “Ο Σωτήρ”, τ.1988

Μητροπ.. Αντινόης Παντελεήμωνος: 7th Sunday of St Luke.

Λόγος του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν  Migne, PG τομ. 57, στ. 369.

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Σούλου: «Η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εις ειρήνην».

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

 ΣΤΟ YOUTUBE:https://www.youtube.com/watch?v=x1iOSFUOPH8&list=PLH04F-N8L60ERWRW6EYt8_mxWcSWmEjl8&index=9

Το τελευταίο κατευόδιο κείμενο- AUDIOBOOK του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

 

Το τελευταίο κατευόδιο

κείμενο- AUDIOBOOK

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

     Είχαν - δεν είχαν περάσει δυο μήνες από τότε που είχα εγκατασταθεί στο νέο μου σπίτι, στην άκρη της πόλης. Κάποιο μουντό πρωινό, σαν τα περισσότερα χειμωνιάτικα του κάμπου, ήμουν στα μέσα της καθημερινής μου διαδρομής πρoς τη δουλειά μου – εποχούμενος φυσικά, σαν γνήσιος αυτάρκης αστός – όταν διέκρινα στην άκρη του δρόμου να βαδίζει αργά, σχεδόν νωχελικά ένας ασπρομάλλης γέροντας.

  Τις επόμενες μέρες, τον έβλεπα ανελλιπώς να επαναλαμβάνει το συγκεκριμένο περίπατό του. Ώσπου μια μέρα, είπα να σπάσω τη μονοτονία της καθημερινότητας και σταμάτησα λίγα μέτρα μπροστά του καλώντας τον να' ρθει μαζί μου, έτσι για πιο ξεκούραστα.

   Δέχθηκε, μάλλον απαθώς και κάθισε δίπλα μου αμίλητος. Τον ρώτησα πού πήγαινε και κείνος μου ΄δειξε με το δείκτη του χεριού του το μοναδικό καφενείο, πεντακόσια μέτρα πιο κάτω. Με την άκρη του ματιού μου, στο σύντομο υπόλοιπο της διαδρομής, παρατήρησα ένα πρόσωπο γέρικο και σοβαρό με μάτια απλανή, που φανέρωναν κάποια ίχνη μιας αδιόρατης θλίψης. Φτάνοντας μπροστά στην ανοιχτή πόρτα του καφενείου, χαιρέτησε, μάλλον ψυχρά, αλλά ευγενικά, και κατέβηκε.

  Από τότε ανέβηκε αρκετές φορές στο αυτοκίνητό μου – πάντα στη γνωστή του “τροχιά”: σπίτι - καφενείο και τούμπαλιν. Όλες αυτές τις φορές μου μιλούσε σποραδικά για τη ζωή του, πάντα λακωνικά κι ανέκφραστα, και σίγουρα μετά από δική μου πρωτοβουλία. Το χαμόγελό του, ακόμη και το αχνότερό του μειδίαμα, δεν το γνώρισα ποτέ. Φαντάστηκα ότι κανείς δε θα είχε καταφέρει να τον “συλλάβει” γελαστό.

   Ώσπου, κάποτε, μου μίλησε για το τελευταίο – πριν τη σύνταξη – επάγγελμά του: βοηθός εργολάβου κηδειών! Ο γέροντας επιτελούσε το καθήκον του “φροντιστή” των νεκρών αμέσως μετά την επιθανάτια κλίνη τους και πριν τη μεταφορά τους στο Ναό, όπως γίνεται τελευταία, κι όχι όπως παλιότερα στο σπίτι του νεκρού, τότε που είμασταν πιο άνθρωποι, για να τον ξενυχτήσουν οι συγγενείς του.

   Ο γέροντας - αλήθεια, ακόμη δεν ξέρω τ' όνομά του - είχε γνωρίσει πολλούς ανθρώπους λίγο πριν την τελευταία δημόσιά τους “παρουσία”. Έχοντας γνωρίσει τη λεπτή, αδιόρατη αλλά και τόσο καθοριστική γραμμή που χωρίζει τη “μέρα¨ από τη “ νύχτα” της ανθρώπινης βιοτής, ακροβατούσε πάνω της, με τον ίδιο τρόπο που καθημερινά έσερνε το βήμα του στη άκρη του πεζοδρομίου της δημοσιάς.

   Τελευταία φορά τον είδα στην παιδική χαρά της γειτονιάς να κουνάει, μάλλον μηχανικά, ένα μικρό κοριτσάκι, μάλλον εγγονή του, και το βλέμμα του, όσο πρόφτασα να δω, ίδιο όπως πάντα, απλανές, γκρίζο, καρφωμένο στο πουθενά, ν' αναλογίζεται... Τι όμως; Μήπως τι να βλέπουν τώρα οι παλαιοί του πελάτες, ή μήπως τι θα 'βλεπε κι εκείνος με τη σειρά του κάποια μέρα εκεί κατά το σούρουπο της ζωής του;

. . . . .

    Η αγγελία ήταν καρφωμένη σ' ένα δέντρο, ή κάποιο πισσωμένο κορμό της ηλεκτρικής εταιρείας, δε θυμάμαι στ' αλήθεια. Ειδοποιούσε πάντως ότι οι θλιμμένοι συγγενείς θα “εδέχοντο συλλυπητηρίους επισκέψεις . .. κ.τ.λ.”. Τότε μηχανικά το μάτι μου έπεσε και στη φωτογραφία του μεταστάντος. Ήταν αυτός. Αλλά πολύ νεότερος. Μια φωτογραφία ταυτότητας. Ξεχώριζε και η σφραγίς: “Βασίλειον Της Ελλάδος”. Φορούσε γραβάτα και γκρίζο σακάκι. Όμως παρά τα νιάτα του, το βλέμμα ήταν το ίδιο. Εκείνο το νεκρό του βλέμμα, που τόσο μ' είχε εντυπωσιάσει.

Α! Να μην το ξεχάσω. Έμαθα και το όνομά του. Βεβαίως, “κατόπιν εορτής”.......

 konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=YrlLcyo7zMo

O φόβος [“ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών”] , του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα + ΒΙΝΤΕΟ

 

O φόβος

[“ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών”]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

   ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ: Στην ελληνική Μυθολογία, ο Φόβος είναι η προσωποποίηση του φόβου. Οι Αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν γιο του Άρη και της Αφροδίτης. Μαζί με τον αδελφό του Δείμο, προσωποποίηση του τρόμου, συνόδευε τον πατέρα του στους πολέμους. Για τους Σπαρτιάτες μάλιστα, το ιερό του Φόβου συνιστούσε σύμβολο πειθαρχίας και συνοχής των στρατιωτικών δυνάμεων.

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΙΑ: Το βασικό συναίσθημα του φόβου, προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου. Είναι μηχανισμός αμυντικής αντίδραση του οργανισμού χωρίς συνειδητή σκέψη. Ο φόβος διακρίνεται από τη σχετική συναισθηματική κατάσταση του άγχους, που εκδηλώνεται ως εσωτερική ένταση, ενώ συνήθως συμβαίνει χωρίς εξωτερική απειλή. Όταν ο φόβος συνεχίζει να υφίσταται, ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, τότε μετατρέπεται σε φοβία, εμπόδιο στην καθημερινότητα του ατόμου. Η φοβία είναι επίμονος και παράλογος φόβος κάποιου συγκεκριμένου αντικειμένου ή κατάστασης, που έχει ως αποτέλεσμα την επιθυμία αποφυγής αυτού.

ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Ο φόβος σχετίζεται με καταστάσεις, που συμπεριλαμβάνουν ανησυχία, άγχος, τρόμο, φρίκη, και πανικό. Η φοβική εμπειρία μπορεί να μείνει στο ασυνείδητο και μπορεί να εκδηλωθεί ως εφιάλτης ή νυχτερινός τρόμος. Ο φόβος μπορεί να περιλαμβάνει ένα κοινωνικό σύνολο, καταλήγοντας σε μαζική υστερία. Παθολογικές καταστάσεις σχετιζόμενες με παράλογο φόβο μπορούν να περιλαμβάνουν εμφανίσεις αγχώδους διαταραχής, [αγοραφοβία, κλειστοφοβία, κοινωνική φοβία, κ.ά.], αλλά και ασθένειες [διπολική διαταραχή, σχιζοφρένεια]. Η αντίδραση του φόβου είναι αποτέλεσμα διέγερσης ενός αμυντικού συστήματος. Η υπεύθυνη περιοχή του εγκεφάλου ονομάζεται αμυγδαλή. Η αμυγδαλή δέχεται πληροφορίες από οπτικές και ακουστικές οδούς, που φτάνουν εκεί νωρίτερα από ότι στον εγκεφαλικό φλοιό. Έτσι εξηγείται γιατί αντιδρούμε αστραπιαία στον κίνδυνο, πριν συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει. Ο άνθρωπος αντιδρά με φόβο στα ίδια ερεθίσματα, σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το αντικείμενο των φοβικών αντιδράσεων έχει σχέση με το ιστορικό συλλογικό ένστικτο επιβίωσης του πρωτόγονου απέναντι σε εκείνα που αποτελούσαν απειλή, όπως ύψη, άγρια ζώα, σκοτάδι, ανοιχτοί χώροι, θέα αίματος. Αντίθετα, σύγχρονα αντικείμενα, δυνητικώς επικίνδυνα [αυτοκίνητα, κάπνισμα, όπλα, κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές, κ.ά.], δύσκολα θέτουν το υπόβαθρο για εκδήλωση φόβου ή φοβίας.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Οι Πατέρες συμπεριλαμβάνουν στα πάθη το φόβο και τις συγγενικές μορφές του, όπως: φοβίες, δέος, τρόμο, άγχος, αγωνία, αδημονία. Γενικά, ο φόβος προκαλείται από κίνδυνο στέρησης ή πόνου/δοκιμασίας, μέσω του αισθήματος ότι θα χάσουμε αυτό που επιθυμούμε ή αυτό στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Ωστόσο, ο φόβος είναι δυνατόν ν' αποτελεί αρετή παρά πάθος. “Ει και πάθος ο φόβος, ως βούλονταί τινες, ότι φόβος εστί πάθος, ουχ ο πας φόβος πάθος” (Κλήμης Αλεξ.). Πρέπει λοιπόν να διακρίνουμε δύο είδη φόβου:

Ο ΕΜΦΥΤΟΣ ΦΟΒΟΣ: Το πρώτο είδος φόβου, που ο Θεός ενέβαλε στον άνθρωπο κατά τη δημιουργία, συνεπώς ανήκει στην ανθρώπινη φύση, έχει διπλή μορφή. Α΄ Η πρώτη μορφή είναι δύναμη, που τον κάνει να φοβάται για την απώλεια ψυχής και σώματός. Εκδηλώνεται ως φόβος θανάτου (φυσική ροπή), καθώς ο Δημιουργός μάς έδωσε ζωή για να τη διατηρήσουμε, ενώ φθορά και θάνατος αποτελούν φαινόμενα αντίθετα στη φύση. Β΄ Η δεύτερή μορφή είναι ο «φόβος του Θεού», που στην κατώτερη βαθμίδα αφορά στη θεία τιμωρία και στην υψηλότερη, το φόβο αποχωρισμού από το Θεό. Στον πνευματικό άνθρωπο, ο φόβος του Θεού εξαφανίζει το φόβο του θανάτου. Ο θάνατος της ψυχής είναι ο μόνος, που οφείλει να φοβάται ο άνθρωπος, καθώς του στερεί την πραγματική ζωή, ενώ ο βιολογικός πρόσκαιρα χωρίζει την ψυχή από το σώμα, αποσυνθέτοντας μόνο τη γήινη, φθαρτή μορφή της ύπαρξης. Συμπερασματικά, το πρώτο αυτό είδος φόβου, στις δύο μορφές του, συνιστά αρετή, που κατείχε ο Αδάμ προπτωτικά. Ο φόβος, ήταν μέσο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, για να τον βοηθήσει να τηρεί την εντολή Του και να προφυλάσσεται από τ' αποτελέσματα της παράβασής της.

  Ο ΕΜΠΑΘΗΣ ΦΟΒΟΣ: Το δεύτερο είδος φόβου, κατά τους Πατέρες, αποτελεί μεταπτωτική συνέπεια. Εκδηλώνεται με αποστροφή, που νιώθει ο άνθρωπος έναντι αυτού που μπορεί να φθείρει και να καταστρέφει την ύπαρξή του. Ο όρος ύπαρξη, όμως, αναφέρεται στο πεπτωκός “είναι” του, στο οποίο φίλαυτα προσκολλάται. Ο Άγιος Μάξιμος, λέει πως ο φόβος αυτός “συμμετέχει στα πάθη που οφείλονται στη στέρηση της ηδονής και έρχεται ως αποτέλεσμα αυτού που η φιλαυτία κατεργάζεται”. Η ιδέα της απώλειας κάποιου αντικειμένου απόλαυσης, γεννά δυσφορία και ταραχή, των οποίων τις συνέπειες υφίσταται και το σώμα: «Ποτέ μεν η ψυχή, ποτέ δε το σώμα προεδειλίασε, και τω ετέρω του πάθους μετέδωκεν» (Κλίμαξ). Πάντα ο φόβος-πάθος αποκαλύπτει πρόσδεση στον κόσμο τούτο, στα αγαθά του, και στην “ενήδονο” κοσμική ζωή. Ενώ το πρώτο είδος του φόβου είναι «κατά φύσιν», το δεύτερο, ως διαβλητό πάθος, είναι «παρά φύσιν» και «παρά λόγον». Οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος απομάκρυνε το φυσικό σκοπό του φόβου, καθιστώντας τον φόβο αποχωρισμού από την ηδονική ζωή. Αντί να φοβάται ό,τι απειλεί την ύπαρξή του, ιδιαίτερα την πνευματική, ο άνθρωπος φοβάται ό,τι απειλεί τις αισθητές απολαύσεις. Έτσι: «ο δούλος Κυρίου γενόμενος, τον οικείον Δεσπότην και μόνον φοβηθήσεται· ο δε τούτον ούπω φοβούμενος, την εαυτού σκιάν πολλάκις πεφόβηται», (Κλίμαξ). Οι Πατέρες αναφέρουν ότι ο εμπαθής φόβος ευνοείται από ψυχική ακαρπία, εξαιτίας της απώλειας της θείας παρουσίας στην ψυχή: «Εφοβήθην ότι γυμνός ειμί», εξομολογείται ο πεπτωκώς Αδάμ (Γεν. γ΄ 10).

Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΝΟΣΟΣ: Ο φόβος παρουσιάζεται από τους Πατέρες ως νόσος λόγω της διαστροφής της ενάρετης φυσικής διάθεσης σε παρά φύση πάθος. Ο άνθρωπος, φοβούμενος την απώλεια αισθητών ηδονών, αντί να φοβάται την απώλεια του Θεού και του εαυτού του, απομακρύνεται από το Θεό, αρνούμενος τη θεία Πρόνοια. Ρώτησαν ένα Γέροντα: "Γιατί φοβάμαι διασχίζοντας την έρημο;" Και αυτός απάντησε: "Γιατί νομίζεις ότι είσαι μόνος και δε βλέπεις το Θεό δίπλα σου». Ο Χριστός έλεγε στους μαθητές Του: «Τί δειλοί εστε ούτω; πώς ουκ έχετε πίστιν;» Επιπλέον, ο φόβος εκφράζει απώλεια πίστης στα θεία, πνευματικά αγαθά που είναι τα μόνα απόλυτης και ζωτικής αξίας. Ο εμπιστευόμενος το Θεό άνθρωπος, οφείλει να μη φοβάται καμιά επίθεση κατά της ψυχής ή του σώματός του, ούτε τον πρόσκαιρο θάνατο του σώματος. Ο εμφόβως πάσχων, αποδίδει πίστη σε απατηλά αγαθά, αφανιζόμενα από αποσύνθεση, σκόρο και κλέφτες (Ματθ. στ΄ 19). Ο άνθρωπος, κάποτε, νομοτελειακά, χάνει τα αισθητά, εξαιτίας του πρόσκαιρου χαρακτήρα τους ή λόγω θανάτου. Μαζί χάνεται και η συνδεδεμένη ηδονή, που άλλωστε είναι σκαιώδης συγκρινόμενη με την απόλαυση των αγαθών της Βασιλείας του Θεού. Το γεγονός ότι ο φόβος είναι ανωφελής και χωρίς υπόσταση, άρα παράλογος, είναι εμφανές: ο άνθρωπος δεν μπορεί να εμποδίσει με το φόβο οιοδήποτε κακό του συμβεί.

ΑΙΤΙΕΣ: Ο έμφοβος βλέπει παραμορφωμένη την πραγματικότητα. Από τον τρόπο, που το πραγματικό γίνεται αντιληπτό και βιώνεται, ο φόβος αποκαλύπτει ότι η φαντασία δίνει κύρος και στις υπόλοιπες δυνάμεις επιβάλλοντας τις παραστάσεις της σ' αυτές (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός). Ο φόβος αποτελεί συχνότατα αποκύημα φαντασίας. Στο εμφόβως πάσχον άτομο σημαντικό ρόλο ασκεί η επιρροή του παραλόγου, διότι μοιάζουν ανύπαρκτες οι δυνάμεις, που θα τον βοηθούσαν να αντιληφθεί τα πράγματα όπως είναι. “Ουθέν γαρ εστι φόβος ει μη προδοσία των από λογισμού βοηθημάτων” (Σ. Σολ. ιζ΄, 11). Για πολλούς Πατέρες η υπερηφάνεια γεννά τον παθολογικό φόβο: “Ο της ταπεινώσεως ελλείπων, ελλιπής εστι και από της τελειώσεως· και ο από ταύτης ελλιπής, αεί περίφοβός εστι” (Ισαάκ Σύρος). Κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, ο φόβος γεννάται και από την αμαρτία: “πάντα αυτοίς δέους και αγωνίας εστί μεστά, πάντα περιβλέπονται, πάντα φοβούνται”.Ο Αγιος Διάδοχος Φωτικής συμβουλεύει το χριστιανό, για τη θεραπεία του πάθους να επαγρυπνεί και να φροντίζει την εξομολόγηση ιδίως των ακουσίων αμαρτημάτων του και μάλιστα των ασυνείδητων από την πρώτη στιγμή Κατά τους Πατέρες, όπως και στα υπόλοιπα πάθη, οι δαίμονες συμβάλλουν στην εμφάνισή του φόβου, επωφελούμενοι από την παρουσία του, καθώς διαμορφώνεται γόνιμο έδαφος για τη δράση τους.

Βιβλιογρ.: E. R. Kandel, J. H. Schwartz, Νευροεπιστήμες και Συμπεριφορά, Π.Ε.Κρήτης, 1999.

J. C. Larchet: Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων, Αποστ. Διακονία, μτφρ.: Χ. Κουλας

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=T91-rZbEzDE

Αστραπόβροντα… Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 51

 Αστραπόβροντα…

«…εμείς που ζήσαμε φτωχοι   του κόσμου η βροχή

δε μας πειράζει

μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι…»

(στίχοι από λαϊκό τραγούδι)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  51

…κι αστραποτσιοκανίσματα

  Χειμώνας πια, αλλά πουθενά χειμώνας!... Τι έγινε αυτή η ψυχή που μας έβγαζε την ψυχή με τις κακοκαιρίες του; Πού πήγαν τα αστραποτσιοκανίσματα, οι αέρηδες, τα δρολάπια και οι χιονοθύελλες; Χιονιάδες που σκέπαζαν τα πάντα και κάναμε δυο μήνες να πατήσουμε μαύρη γης!   

  Αυτή η χώρα ούτε χειμώνα δεν μπορεί να παράγει πλέον… Έχουμε σχεδόν δεκαετία να δούμε… σοβαρόν χειμώνα ή χειμώνα μεγάλης διάρκειας όπως παλιότερα. Ίσως μας λυπήθηκε κι ο Θεός, από τότε που μπήκαμε στην κρίση. Γλυτώνουμε έτσι αρκετό πετρέλαιον, για να αγοράζομεν ολίγον έλαιον και να φκιάνουμε μπουκουβάλα, τηγανίτες και χαλβάν.

  Κλιματική αλλαγή λένε κάποιοι και συνεχίζουν: «Αν δεν μπούνε φτερωτές στο Χονδροσπάνιον, το χιόνι  θα γίνει πολύ σπάνιον και θα αχρηστευτούν και τα χιονοδρομικά σας…» (ευτυχώς, που δεν τα φτιάξαμε, δηλαδή).

  Ποιος ξέρει του καιρού τα γυρίσματα; Και γιατί δε χαιρόμαστε αυτά του καιρού τα γυρίσματα; Ακόμη κι ο πιο βαρύς χειμώνας κάποτε περνά και φεύγει. Ο κάθε χειμώνας απλώς προετοιμάζει την άνοιξη που έρχεται… Πάντα έρχεται η άνοιξη!

  Έφυγαν οι άγριοι χειμώνες, αλλά αγρίεψαν οι ζωές μας… Τώρα, αυτό πρέπει να αλλάξουμε. Ο νέος χρόνος που φτάνει σε λίγο, ας γίνει πάλι η αρχή μιας νέας προσπάθειας, αλλιώς ολοένα και περισσότερο θα βιώνουμε και θα κάνουμε χρήση ακόμη έναν στίχο από το ίδιο λαϊκό τραγούδι: «τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες…».

Τελώνου και φαρισαίου…

  Μπορεί να είμαστε σε περίοδο γιορτών, αλλά μην ανησυχείτε! Δε φτάσαμε ακόμη στην αρχή του Τριωδίου, κατά την οποία διαβάζεται αυτή η γνωστή παραβολή. Όμως, τη ζούμε καθημερινά σε πολλές εκδοχές και σε διάφορες εκδηλώσεις με την ίδια πάντα κινούσα αιτία, τον εγωισμό.

  Εγώ είμαι καλύτερος απ’ αυτόν!… Εγώ είμαι ικανότερος από εκείνον!… Εγώ (ελπίζω να το  καταλάβατε όλοι τόσες φορές που το είπα) υπερέχω από τους άλλους! Εμείς (έχει και πληθυντικό το ρημάδι το εγώ) είμαστε καλύτεροι από τους άλλους! Εμείς διαφέρουμε, γιατί είμαστε το φως και εκείνοι το σκοτάδι (πίσσα, έρεβος λέμε). Ημείς (ας ρίξου κι ένα καθαριβουσιάν’κου!) είμεθα ημείς και υπερτερούμεν ουλούθι από υμάς… (πού να βρεθεί κι ένας ιμάς, έστω ένα καναβίδι, να τους δέσουμε, γιατί για δέσιμο είναι…). 

Στα εγώ και στα εμείς λόγια ξύλινα θα βρεις

  Αυτές οι λεξούλες με το υπερεγώ και την αντίληψη υπεροχής, όταν μπουν στην υπηρεσία της πολιτικής και των πολιτικών, παράγουν μέχρι και πολύ τοξικά προϊόντα. «Ή εμείς ή αυτοί!»… «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν!»…

  Ο ξύλινος πολιτικός λόγος έχει επικρατήσει ως βασικός τρόπος έκφρασης. Το μόνο που πετυχαίνει σίγουρα, είναι να δείχνει την ποιότητα αυτού που τον χρησιμοποιεί. Πολλές φορές γίνεται κι ασυναίσθητα από κάποιους και αδικούν έτσι τον εαυτό τους.

Γι’ αυτό χρέος των πολιτικών είναι να προσέχουν πάντα τον λόγο τους.

  Διάβασα πριν αρκετό καιρό κάπου: «…για εμάς η ασφάλεια των πολιτών είναι αδιαπραγμάτευτη…». Δηλαδή, για τους άλλους είναι διαπραγματεύσιμη; Μπήκε σε διατίμηση; Οι άλλοι την επιβουλεύονται; Δημιουργούνται συνειρμοί… 

  

Νέα προϊόντα στη νέα χρονιά απ’ το νέο Καφενείο

  Ζήτω ο Νέος, η Νέα, το Νέο ................... (γράψτε στο διάστικτο ό,τι ο καθένας επιθυμεί. Άλλωστε, εσείς το επιλέξατε, εσείς το λούζεστε…). 

  Το Καφενείο, για να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες του νέου ανταγωνισμού και των νέων δεδομένων της νέας παγκοσμιοποίησης, συνδυασμένης με τη διαχρονική σαχλαμάρα, ανακοινώνει ότι θα κυκλοφορήσει νέα προϊόντα. Υπάρχουν πια κείμενα στη νεοελληνική που θέλουν μετάφραση (με δώρο τον σχολιασμό), «καθώς αλλάζουν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους», όπως ακριβώς θα έλεγε ο Θουκυδίδης, αν ζούσε σήμερα και δεν ήταν μέλος κάποιου κόμματος φυσικά… Το είπα – ξείπα και το άσπρο – μαύρο των πολιτικών δε θα περνάει ατουφέκιστο. Είναι άδικο για τους συνεπείς και για όλους εκείνους που προσπαθούν να κάνουν τις συνθέσεις στον δημόσιο βίο, για να δίνουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας και των ανθρώπων. 

Νέα απ’ τις ανανεώσιμες

  Φράγμα Συκιάς: Αά (ναι) είπε στον Κουτσό και στον δήμαρχο ο επί των έργων υπουργός Κώστας Καραμανλής (καλά, πόσοι είναι αυτοί οι κωστακαραμανλήδες;), άα (όχι) ο Κωστής Χατζηδάκης, ο επί της ενέργειας και περιβάλλοντος. Είμαστε, δηλαδή, μεταξύ Κώστα και Κωστή. Τι να πιστέψω εγώ τώρα; Γιατί να σταματήσει το υδροηλεκτρικό που είναι κι αυτό από ανανεώσιμη πηγή (και σπαταλήθηκαν τόσα χρήματα) και να προχωρήσουν τις φτερωτές; Να σταματήσει του κλαρίνου κι να τραβήσει του βιουλί, πο’ ’λιγαν κι οι μιρακλήδις; 

  Λένε ότι το φράγμα το εμποδίζει ου Βασίλη Παπαϊάνν’ς. Έβαλε στον Χατζηδάκη έναν προβληματισμό: «Αν γένει του φράγμα κι κουντά σπάσει, θα προυπίσου ιγώ κι η φαμιλιά μ’ να κουλλήσουμι απάν’ του Φέλλου να γλυτώσουμι; Θέλου ιγγυήσεις!». Αυτό του είπε κι ο Κωστής προς το παρόν το πάγωσε το έργο. Κι εμείς ξεπαγιάσαμε...  

  Όμως, ο Παπαϊάννης λογάριαζε χωρίς τον Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος στο πρόσφατο ταξίδι του στα Τρίκαλα ανακοίνωσε τη λειτουργία του φράγματος Μεσοχώρας και την απόφαση για ολοκλήρωση του φράγματος Συκιάς. Πολύ θα ήθελα, Κυριάκο, να πανηγυρίσω, αλλά τόσες φορές που πανηγύρισα ως τώρα, είμαι πολύ επιφυλακτικός, γιατί όταν πήγαινα να χορέψω σταμάταγε και το κλαρίνο και το βιολί… Εκτός αυτού, μάθαμε πια όταν ακούμε εκτροπές να υποψιαζόμαστε εκλογές. Καήκαμε πολλές φορές (κι από πολλούς) στην κουρκούτη των υποσχέσεων.

  Μακάρι να γίνει και να αποφύγουμε την καταστροφή στις κορφές των βουνών μας! Εκεί δε θέλουμε φτερωτές, παρά μόνο φτερούγες αετών…

  Θα γένουμι, λέει, η μπαταρία τ’ς Ιλλάδας! Πάλι πόλος θα γένουμι; Σι καλό μας! Πόλος δημοτικός, πόλος ηλεκτρικός, μέχρι και βόρειος πόλος θα καταντήσουμε και στο τέλος… για τον γάιδαρο καβάλα! Επί πώλου όνου, δηλαδή. Αλλά αφού θα γίνουμε μπαταρίες, ας ρίξουμε και 21 πανηγυρικές μπαταριές… που μπαταρίσαμε!...

Ιλάτι απάν’ στ’ν Ιλάτη! 

  «Βαμμένη» ΣΥΡΙΖΑία στα Τρίκαλα δίνει το σπίτι της στον Τσίπρα.

Με αυτόν τον τίτλο ιστοσελίδα μάς ενημερώνει ότι μια Τρικαλινή (βαμμένη είπαμε, όχι βλαμμένη που το διαβάσατε μερικοί) προσκάλεσε τον Τσίπρα με ιδιόχειρη επιστολή-πρόσκληση, προσφέροντας στον ίδιο και στην οικογένειά του το σπίτι της στην Ελάτη για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Επίσης, στην προσπάθειά της να τον πείσει να έρθει, του γράφει πως στα Τρίκαλα φιλοξενείται και το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο πάρκο, ο «Μύλος των Ξωτικών».

  Βάλαμε έναν χασομέρη στο Καφενείο να την πάρει τηλέφωνο, για να μάθουμε περισσότερα για την πρωτοβουλία της κι αυτή είπε: «Γιατί καλύτιρου είνι τ’ς Παναγουπούλου του κότιρου απ’ του θ’κό μ’ του σπίτι;».

  Καλά, κυρία μου, του θ’κό σ’ είνι καλύτιρου, αλλά αυτό το τελευταίο με τα ξωτικά και τον μύλο τι το ήθελες; Ξεμείνατε από ξωτικά στα Τρίκαλα; Να σπείριτι πλειότιρα τ’ χρόν’, μη βάνιτι ούλου καρπούζια!

  Την επόμενη εβδομάδα από την πρόσκληση, ο Αλέξης βρέθηκε στα Τρίκαλα, όπου μίλησε σε συγκέντρωση ξωτικών (στελεχών ήθελα να πω) του κόμματός του. Όμως, δεν  έγινε γνωστό αν θα αποδεχτεί την προσφορά φιλοξενίας της κυρίας…

  Στη Νέα Δημοκρατία ανησύχησαν. Δεν μπορεί να παίζει χωρίς αντίπαλο ο αντίπαλος! Αποφάσισαν να στείλουν κι αυτοί τον Κυριάκο. Αν θες να είσαι αρχηγός, πρέπει να πας και μυλωνάς… Έτσι, βρέθηκε κι αυτός στα Τρίκαλα και στον μύλο, με άλλα ξωτικά εννοείται, γιατί και σ’ αυτή την πόλη υπάρχουν διάφορες ποικιλίες ξωτικών… και μάλιστα σε πλεόνασμα. Μύλος γίνεται!...

  Την ευκαιρία δεν έχασε δικός μας αρθρογράφος, ο οποίος κάλεσε με ταχύτατα αντανακλαστικά τον κύριο Αλέξη να επισκεφτεί την Αργιθέα, για να δει από κοντά όσα δεν μπορεί να δει από μακριά και δεν του τα λένε κι όπως είναι… Βέβαια, ο αρθρογράφος δεν είναι θεσμικός, αλλά αν περιμένεις απ’ τους θεσμικούς να πάρουν φωτιά… κάηκες!

  Καπάκι στην πρόσκληση αυτή έρχεται και η διαφήμιση της περιοχής μας σε ταξιδιωτικό περιοδικό (στο πλαίσιο προβολής και εξωστρέφειας) κι έτσι και να μην έρθει ο Αλέξης, η περιοχή θα… βουλιάξει από τουρισμό (μαθημένοι είμαστε από βούλιες). Οι  πληροφορίες λένε ότι η πληρότητα στα καταλύματα για τις μέρες των γιορτών έχει φτάσει στο 199%. Οι Αργιθεάτες ξενοδόχοι αναγκάστηκαν να βγάλουν τα κρεβάτια και στρώνουν κάτω τα τσιόλια στρωματσάδα, για να εξασφαλίσουν τον ύπνο στους επισκέπτες.

  Προτάθηκε   για   λύση   να  διαμορφωθούν  ως  πρόχειρα  καταλύματα  και  κάποιες

σπηλιές, αχυρώνες και μύλοι (χωρίς ξωτικά), αλλά δεν προχώρησε, γιατί αυτή την εποχή υπάρχουν και πολλά παγανά και δεν παλεύονται (δε συμφέρει να καις θυμιάμα ή σκρούμπο ολημερίς…). 

Πολιτικά επίκαιρα

  Το κυβερνόν κόμμα βαδίζει ως ακυβέρνητον ακόμα, προσπαθώντας να βρει την κατεύθυνση, για να χαράξει πορεία. Πάλι καλά που δεν ψάχνει την απεύθυνση!… Δοκιμάζει συστήματα, αλλάζει τακτικές, βάζει και βγάζει διοικητές, για να κάνει ανεξάρτητη δημόσια διοίκηση με εξαρτημένους. Συνηθισμένα πράγματα, καμιά φαντασία! 

  Ας πούμε για παράδειγμα τους διοικητές των νοσοκομείων. Τι τους θέλεις; Βάζεις διοικητή έναν ασθενή που είναι έτοιμος για εξιτήριο. Του λες: «Για να γλυτώσεις απ’ το σύστημα υγείας που έχουμε, σημαίνει ότι είσαι πολύ ικανός και ανθεκτικός. Κάτσε για κάναν μήνα διοικητής, γιατί με αυτά που είδαν τα μάτια σου όσο ήσουν ασθενής, κάτι θα διορθώσεις…». Απλές συνταγές χρειάζονται… Δε δίνεις δικαίωμα και στον Σύριζα να σε δείχνει που έβαλες διοικητή τον Πατέρα, για να ξεχάσει ο λαός που έβαζε  ο υπουργός Παππάς (επί Σύριζα) διοικητή τον δικό του πατέρα… 

  Ο Σύριζας ασχολείται με άλλα. Εκεί γίνεται πια τ’ς... ανασυγκροτήσεως… Ψάχνουν να βρουν τρόπους πώς να συσκευάσουν την ελπίδα σε νέο περιτύλιγμα, για να μας την ξαναπουλήσουν. Μέσα από ένα ασκέρι ανελοσυριζοπασοκοποταμοδημαρίσιων, θα συνθέσουν την αριστερά της εποχής μας. Το τυρί θα πήξει καλύτερα, αν βάλουν και λίγη δεξιά πυτιά, τον Αντώναρο ας πούμε… Οι περισσότεροι αυτού του ετερόκλητου πλήθους έχουν στο βιογραφικό τους συμμετοχή και πέρασμα σε πεντέξι κόμματα, ομίλους προβληματισμού, ομάδες πρωτοβουλίας  και άλλα συναφή…

  Στην πολυπληθή ΚΕΑ (Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης) υπάρχουν και πολλοί ΠΥΣ (Πρώην Υβριστές Σύριζα), όπως ο Γκλέτσος,  αλλά το παραβλέπουν, γιατί ο Απόστολος είναι  χρήσιμος στην κουζίνα, ειδικά για τις γνώσεις του στο τηγάνισμα των ψαριών… 

  Η ρεγγίνα στα Λατινικά μας, αγαπούσε τα ρόδα. Η Ρεγγίνα Βάρτζελη, επίσης. Γι’ αυτό ακολούθησε κι όλους τους κηπουρούς του Γιωργάκη του Τοξικού, οι οποίοι έπιασαν δουλειά στο περιβόλι του Αλέξη. Δεν μπορεί να ζήσει η Ρεγγίνα μακριά από τα λουλούδια… Καλά, έχει τόσα φυτά ο Σύριζας και χρειάζεται τόσους κηπουρούς; Τι λέει κι ο Μπίστης, ο μπιστικός του κοπαδιού;

Ο Ραγκούσης, ο Τζουμάκας κι ο Αντώναρος

σε κρασοπουλειό πηγαίναν, για να φαν να πιουν.

Κει που τρώγαν, κει που πίναν και που γλένταγαν, 

κάπου πιάσαν την κουβέντα για τις όμορφες… (και για τον Σύριζα),

εμφανίζεται ξαφνικά η Τασία  Χριστοδουλοπούλου με την Ξενογιαννακοπούλου

και ξεμέθυσαν… (χάλασε και το τραγούδι…).

Βαρουφάκαινα…

  Γιάνναινα, Γιαννάκαινα, Γιανοβαρουφάκαινα,

τι το κάνεις το παιδί κι αστοχάει το ένα νι;       (δημώδες ή δαιμονιώδες άσμα)

  Συνέντευξη έδωσε πρόσφατα η γυναίκα του Βαρουφάκη και μίλησε  για τον άντρα της  και την προσπάθεια δαιμονοποίησής του από τη δεξιά, αλλά και την αριστερά της χώρας. 

  Μεταξύ άλλων, είπε: «Θέλω να δω τον Γιάννη πρωθυπουργό της χώρας». (Θέλου κι ιγώ έναν τ’γαν’στό μι κλουτσουτύρι, αλλά πού να τουν βρου;…). Τι σύμπτωση! Την ίδια λαχτάρα έχουμε κι εμείς, πότε θα τον δούμε πρωθυπουργό! Μας λαχτάρησε κι άλλη μια φορά (φτηνά τη γλυτώσαμε τότε), γι’ αυτό μας απόμεινε η λαχτάρα…

  Αυτές είναι γυναίκες! Καλά λένε ότι πίσω από κάθε επιτυχημένο άντρα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα. Όχι σαν τις δικές μας που δε θέλουν ν’ ακούσουν να γίνουμε πρωθυπουργοί, που μας εμπόδισαν ακόμη και να κάνουμε καριέρα αρχιεπισκόπου!     

  Μίλησε και για τον σκύλο τους τον Μόγλη: «Δεχτήκαμε αυτό το λυκάκι και το μεγαλώνουμε σαν παιδί μας» είπε. Βέβαια, εγώ ανησυχώ για την ανατροφή που θα  του δώσουν. Μπορεί το σκυλί να είναι καλό και να χαραμιστεί, ενώ θα μπορούσε να γίνει μια χαρά γουρουνόσκυλο, ειδικά αν αναλάβαινε την εκπαίδευσή του ο Βασίλης Μπαλάνος, ο Θωμάς Ευαγγέλου, ο Μήτρος Μπακοδήμος ή άλλοι διαπρεπείς επιστήμονες του κυνηγιού.

Τι τηνικάδε αφίξαι και… ξεφουρνίζεις, ω Κρίτων;

  Μιας  και  είμαστε  στου  Βαρουφάκη,  ας  δούμε,  εκτός  του  σκύλου  του,  κι  έναν 

βουλευτή του. Τον Κρίτωνα Αρσένη, βεβαίως, βεβαίως!... Αυτόν που πρότεινε μια αλλοδαπή μετανάστρια για πρόεδρο της δημοκρατίας. 

  Η ακρισία του Κρίτωνα κρίνω ότι χρήζει ιατρού και μάλιστα κατεπειγόντως. Αυτός 

και οι υπόλοιποι του ΜεΡΑ25 είναι οι μόνοι βουλευτές που καταψήφισαν επί της αρχής το νομοσχέδιο για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού. Τώρα, μας προτείνουν να σταματήσουμε να ψηφίζουμε και τους Έλληνες και να πάμε σε μεταγραφές. Γι’ αυτό σας λέω ότι έμπλεξε αυτό το σκυλί, ο Μόγλης… 

  Έμαθα ότι ο Κρίτων είναι ανακάλυψη του Γιωργάκη. Αυτό το παιδί είχε πάντα μια σπουδαία ικανότητα να μας κουβαλάει τηνικάδε πολλούς… τενεκέδες…   

  Έρχεται κι ο Γαβράς και φκιάνει βαρουφάκειον ταινία «Ενήλικοι στο Δωμάτιο», αντί να φκιάσει το «Ενήλικοι για τα βρόνταλα».

  Όπου πληρώνεται ο άνθρωπος, λογικό είναι… 

Ειδήσεις απ’ τη διεθνή ειδησεογραφία

  Τρελάθηκε, λέει, η πυξίδα της γης, γιατί ο μαγνητικός βόρειος πόλος (άιντε, πάλι με τον πόλο!...) μετακινείται προς τη Σιβηρία με μεγάλη ταχύτητα!... Αυτά κάνει η μετατόπιση του Σύριζα προς το κέντρο. Καλά έλεγε ότι θα αλλάξει την Ευρώπη. Βοήθησε και το μπρέξιτ που ξαλάφρωσε λίγο η Ευρώπη και το φόρτωμα έγειρε. Πολύ σύντομα βλέπω το Λονδίνο να στοκάρει πλαγιομετωπικά με το Βλαδιβοστόκ. 

  Λέτε τα φαινόμενα στη Σκάλα Ανθηρού και στη Λεύκα Πετρίλου να οφείλονται στο ίδιο αίτιο; Υπάρχει περίπτωση να επηρεαστεί και το Τριζόλ;

  Στην Αυστραλία σημειώνεται αυτές τις μέρες μεγάλη ζέστη. Ψένει ου διάουλους του καρβέλι τ’!...  Ένας, μάλιστα, έψησε ρολό χοιρινό μέσα στο αυτοκίνητο. 

  Σιγά την είδηση!... Στα Βραγκιανά και στην κοιλάδα Αχελώου το ψήνεις μια χαρά κι έξω απ’ το αυτοκίνητο. Στ’ Σ’κιά κι στου Μπουζιάρ’κου, για να μην αρπάξει, πρέπει να βάζεις και κάνα κουτσ’πόφ’λλου αουπάν’.

  Το Νόμπελ Χημείας απονεμήθηκε φέτος σε τρεις επιστήμονες για το έργο τους  σχετικά με την «ανάπτυξη μπαταριών ιόντων λιθίου». 

  Καταγγέλλουμε την επιτροπή των Νόμπελ για την απόφασή της αυτή, ως ύποπτη και κατευθυνόμενη. Εμείς ανακαλύψαμε εδώ και χρόνια τη μπαταρία ηλιθίου και δεν τύχαμε ανάλογης αναγνώρισης. Αλλά τι περιμένεις από επιτροπή που έδωσε το Νόμπελ Ειρήνης ακόμη και στον Κίσινγκερ;

Ανακοινώσεις

  Σύμφωνα με το εβδομαδιαίο πρόγραμμα που γνωστοποιήθηκε, η κινητή αστυνομική μονάδα θα είναι στην Αργιθέα την Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019 και στις ώρες 08:00 – 15:00. Προγραμματίστε ανάλογα τις παρανομίες σας, τις κλοπές ή άλλες δραστηριότητες, για να μην τσακώσιτι κάναν μπιλιά!...

  Η Ελένη Μενεγάκη θα περάσει τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά σε εξωτικό (να του πάλι του ξουτικό!...) μέρος του εξωτερικού, όπου θα παρακολουθήσει την περιφορά του επιταφίου και την ακολουθία της ανάστασης. Ήδη κάτω απ’ το χριστουγεννιάτικο δέντρο της και δίπλα στη φάτνη συμπληρώνουν το στόλισμα τα κόκκινα αυγά, βαμμένα απ’ τα χεράκια της. Εσένα, όμως, τι σε νοιάζει για τη Μενεγάκη πού θα τρώει τσιγαρίδες και κάθεσαι και διαβάζεις τις χαζομάρες που γράφω; 

  Έχω και άλλες ανακοινώσεις, αλλά δεν τις γράφω. Ίσως βοηθήσει αυτό στην εγκράτεια της περιέργειάς σας. Όμως, είμαι περίεργος να δω τις αντιδράσεις σας…

Αισιοδοξία…

  Προσπαθώ πάντα το Καφενείο να κλείνει αισιόδοξα. Όχι άλλα αστραπόβροντα!... Σε λίγο ξημερώνουν Χριστούγεννα… 

  Βρήκα τις δυο προσκλητήριες κάρτες από τις χριστουγεννιάτικες γιορτές των σχολείων της Αργιθέας, του Νηπιαγωγείου Αργυρίου, του Νηπιαγωγείου και Δημοτικού Σχολείου Ανθηρού. Συγχαίρω τους μικρούς μαθητές τους, τις άξιες εκπαιδευτικούς  κι όσους στηρίζουν το σπουδαίο έργο τους.  

Είναι αυτές οι κάρτες το πιο αισιόδοξο που βρήκα για τον τόπο μας…

                                                                                                              

                                                                               

24/12/2019

Καλά Χριστούγεννα! Χρόνια πολλά!