Αλλόκοτα κι αλλοπρόσαλλα Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 34

 Αλλόκοτα κι αλλοπρόσαλλα

Ούτε από λόξα ούτε για δόξα,                                                                                        για την ευθύνη υπογράφω,                                                                                       όλα τα κείμενα που γράφω.

(καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  34

                                                             

Κατανοώ που δε με κατανοείτε…

  Μια μέρα μού ήρθε ένα Ες Εμ Ες χειρότερο κι από Ες Ες. Τα κείμενά σου είναι πληκτικά, έγραφε… Ευτυχώς, δεν είχα μαζί μου (την είχα στο άλλο παντελόνι) τη συγγραφική μου ευαισθησία. Θα πληγωνόταν ανεπανόρθωτα... Είχα, όμως, μαζί μου την αετοχωρίτικη ευστροφία και κόλλησα στα γρήγορα ένα κατά πριν το πληκτικά και διόρθωσα το κατάπτυστο μήνυμα. Τώρα, λέει: Τα κείμενά σου είναι καταπληκτικά!!! (έβαλα κι τρία θαυμαστικά. Παραπάν’ ήθιλι, αλλά δεν ίθιλα να φανού υπιρβουλικός).

  Κατάλαβα! Μι διάβασι, λέου, δε μι κατάλαβι κι πήγα αδιάβαστους ή ποιος ξέρει τι ήθιλι να γράψου για να τ’ αρέσει κι άρα τ’ αρέσουν αυτά π’ δεν αρέσουν σ’ ιμένα (τώρα, όπους το ’γραψα ιδώ ούτι ιγώ καταλαβαίνου τι γράφου...). Αν θέλιτι αυθιντική ιρμηνεία, όθι δε μι καταλαβαίνιτι, να παίρνιτι τηλέφανου του Αχιλλέα, του μάγου τ’ς φυλής. Κι ιγώ τουν Αχιλλέα ρουτάου, άμα έχου ανθιβουλίις για τα γραφτά μ’… 

  Όταν μαγειρεύεις (εγώ μόνο καμιά κονσέρβα ανοίγω), απ’ αυτούς που τρώνε το φαγητό σου κάποιοι λένε ότι είναι αρμυρό και κάποιοι ανάλατο. Έχουν και οι δυο δίκιο, γιατί τοποθετούνται με βάση τη σχέση που έχουν με το αλάτι. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν γράφεις. Οι αναγνώστες σου τοποθετούνται με τη δική του κριτική ο καθένας και είναι αυτό απολύτως κατανοητό. Στήνεις μια ιδιότυπη επικοινωνία μαζί τους. Αυτό σου δημιουργεί μια ευθύνη.  Γι’ αυτή ακριβώς την ευθύνη υπογράφω κάθε κείμενό μου. Ούτε από λόξα ούτε για δόξα. Αυτό κάνουν και πρέπει να κάνουν, όσοι επιλέγουν να γράφουν δημόσια. Όλα τα κείμενά μου τα υπαγορεύει αποκλειστικά η… σκούφια μου. Αυτό για ενημέρωση προς πιθανούς ευφάνταστους ερμηνευτές των προθέσεων. Η ανάγνωση δεν είναι υποχρεωτική. Μάλιστα, εν όψει του Πάσχα, ήδη απέσυρα και τις μηνύσεις που είχα κάνει σ’ εκείνους που δε με διαβάζουν.

«Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;»

  Πού να φανταζόταν ο Χρόνης Μίσσιος ότι ο παραπάνω τίτλος βιβλίου του θα γινόταν έμπνευση για «ημερήσια διαταγή» περιφερειακής διευθύντριας λειτουργίας καταστημάτων Μάι Μάρκετ!... Να χαμογελάτε… τους είπε. «Θέλ’ς δε θέλ’ς, πιε, παπά, βουϊδόζ’μου!».

  Να χαμογελάτε… γιατί έχετε δουλειά, γιατί πληρώνεστε στην ώρα σας και  παίρνετε 300 ευρώ, που είναι 300% περισσότερο σε σχέση με το μηδέν! Ατσίδα στα μαθηματικά η διευθύντρια!… Ιγώ ρώτ’σα του Μάκη Φρύδα που ’νι μαθηματικός, πλήρουσα κι δυο πινηντάρια τσίπ’ρου, για να μ’ δώκι τ’ν απάντηση, κι μου ’πι  ότι του 300% του μηδινός είνι πάλι μηδέν (σκέτου μηδέν, όχι μηδέν στου πηλήκιου πο’ ’λιγι ου άλλους αστέρας, ου στουχαστής, ου ΓΑΠ).

  Τους τράβηξε κι ένα καθηκοντολόγιο πώς να διαφημίζουν τα προϊόντα, τους έριξε και την απειλή του μυστικού επισκέπτη και την αγωνία αν θα ανταποκριθούν επιτυχώς. Τι είπις, μουρή, μπιπ! μπιπ! μπίπ! μπιμ! μπιπ! (τα παρατεταμένα κορναρίσματα είναι τ’ Κώστα Τσιάκαλου κι τ’ Θανάση Καραγιώργου. Πώς να τα δημοσιεύσουν αυτά που έγραφα;).

  Τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν πας σ’ αυτά τα σούπερ μάρκετ, σε πλακώνουν οι υπάλληλοι στη διαφήμιση προϊόντων: «Έχουμε αυτό σε προσφορά, κύριε. Πάρτε το, να μη μας πάρει και μας σηκώσει, έχουμε οικογένειες, κύριε…».

  Θυμάμαι ένα προσωπικό περιστατικό. Πήγα σε κατάστημα της αλυσίδας και αρχίζει η πωλήτρια να μου προτείνει να αγοράσω διάφορα. 

─ Κυρία μου, εγώ ήρθα να πάρω λίγο θυμιάμα…

─ Σας βλέπω στα λάδια κι εμείς έχουμε προσφορά σήμερα το… 

─ Θέλω λάδι και τα κοιτάζω, έχουμε λίγο ακόμη στο σπίτι, φτάνει για μια σαλάτα, αλλά με τι την αγοράζεις τη ντομάτα; Έτσι, αποφασίσαμε να το βάλουμε στο καντηλάκι και με την ευκαιρία που θ’ ανάψουμε και κάνα δυο καρβουνάκια να ζεσταθούμε, λέμε να βάλουμε και λίγο θυμιάμα να κάψει για το καλό…

─ Σας καταλαβαίνω, κύριε, αλλά σας πληροφορώ ότι έχουμε και το χαβιάρι σήμερα σε προσφορά, το παραδοσιακό κατσιαμάκι και τη μαύρη τρούφα…

─ Μαύρη ζωή  που κάνουμε  κι εμείς  οι αγοραστές  κι εσείς  οι πωλητές… Πήξαμε στον τραχανά και στην αστακομακαρονάδα χωρίς αστακό. Μη φοβάστε, κυρία! Δεν είμαι εγώ ο μυστικός επισκέπτης που φοβάστε… 

  Καλά εσύ… πέθανες νωρίς, αείμνηστε Χρόνη Μίσσιο, και με συγχωρείς που παραλλάζω τον τίτλο του άλλου βιβλίου σου «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς». Έτσι, δεν πρόλαβες να δεις την εγκύκλιο της διευθύντριας, η οποία είναι συνδικαλίστρια και αριστερή, τρομάρα της!... Μόνο που δε σκέφτηκε να καρφώσει από δυο οδοντογλυφίδες μέσα από τα χείλη των εργαζομένων, για να επιτύχει το διαρκές χαμόγελό τους. Θα τους αφιερώσω κι ένα παλιό τραγούδι τους αχάριστους κι αγνώμονες… Άκου, να μη χαμογελάνε!...

  Τριακόσια ευρώ τον μήνα 

  παίρνω, τζιβαέρι μου! 

  Πες της μάνας σου πως θέλω,  (κολλάτε εδώ και το αχ, αμάν κάνα δυο φορές!).

  να σε κάνω ταίρι μου…  (γεια σου, Πάνο Τούντα και Κώστα Ρούκουνα!).

  Κυρία διαφτύντρια, ιγώ π’ χαζουγιλάου συνέχεια θα μ’ δίνιτι τίπουτα ή ντζιάπα ξιτσιαουλιάζουμι;

 Ν’ αλλάξει σελίδα ο τόπος

  Το διάβασα κι αυτό σε ένα βιογραφικό. Ήρθε να συμπληρώσει το «να πάει ο τόπος μπροστά» και «να πάμε την Αργιθέα ψηλά». Θα πεις, και τι να γράψει ο άλλος στο βιογραφικό, πόσις γίδις τσαγκαδεύ’καν; Αλλά κι ιγώ στου Καφινείου ή θα σχουλιάσου ή θα του κλείσου κι θα πάου να γένου δημουτικός σύμβουλους, για να σώσου τουν τόπου! Αναρωτιέμαι, βέβαια, αν ο τόπος είναι τόμος για ξεφύλλισμα ή  μπακαλοδεύτερο που γράφουμε τα βερεσέδια κι αλλάζουμε συνέχεια σελίδα, γιατί  είναι απλήρωτα τα προηγούμενα  και τα πάμε εκ μεταφοράς στην επόμενη… 

  Πλάκα θα ’χει να γυρίσει ο τόπος σελίδα και να βρεθεί το Μαρκελέσι στον Λάκκο τον βραγκιανίτικο, το Σπαρτήσι στη Μιρμιτζάλα και το Καταφύλλι από πέρα στ’ Αυλάκι. Το χειρότερο να γυρίσει σελίδα και στα Πετρίλια. Εκεί να δεις μπέρδεμα, δε  θα ξέρουμε ποιο είναι το ζερβό και ποιο το προσήλιο.

  Ο υποψήφιος λέει ότι τώρα είναι η ώρα, τώρα ωρίμασαν οι συνθήκες (μαζί με τα  κεράσια, τα χαμοκέρασα και τα σκάμνια)… Τραβάει και μια διάγνωση ότι η Αργιθέα χρειάζεται ανθρώπους με πραγματική διάθεση για προσφορά και με ανιδιοτελή κίνητρα (θα φέρουμε καμιά πεντακοσαριά από Ιαπωνία)… Το ζήτημα είναι, τι να κάνεις  αυτούς  που δεν έχουν διάθεση και τους ιδιοτελείς;… Δεν είναι κι ο  Πολάκης 

κοντά για να τους θάψει.

  Υπόσχεται ότι θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, με στόχο την ευημερία της περιοχής μέσω έντιμου αγώνα. Δηλαδή, ως τώρα δεν τον έδιναν τον εαυτό τους ή έδιναν τον χειρότερο και κρατήσανε τον καλό για την κατάλληλη ώρα;

  Τέλος πάντων… Δεν μπορώ να ξέρω τι εαυτό δίνει ο καθένας σε έντιμο ή ανέντιμο αγώνα. Δεν ξέρω τι έχει περισσότερο ο τόπος, κουρουμπλιές ή Κουρουμπλήδες; Ωστόσο τη ρημάδα την ευημερία είμαι σε θέση να την αναγνωρίσω, όταν έρθει… Το ίδιο μπορούν να κάνουν κι άλλοι πολλοί Αργιθεάτες…

Άλλο το ένα κι άλλο το δύο (το άλλο)

  Άλλο ιδιο-τελής κι άλλο ανιδεο-τελής…

  Άλλο υπερηχογράφημα και άλλο υπερεχωγράφημα…

  Άλλο η δέση κι άλλο για δέσιμο…

  Άλλο το γνέψιμο κι άλλο το γνέσιμο…

  Άλλο το βήξιμο κι άλλο το… φτέρνισμα (δεν τιριάζει, τιριάστι του μαναχοί σας!)…

Όχι, άλλα βιογραφικά!…

Ν’ αναστηθεί ο Πλούταρχος, με τρόπο να το πει,

πως βίοι είναι παράλληλοι και βίοι γραφικοί…

  Όχι, άλλους βίους!... Μας έγινε ο βίος αβίωτος... Το τι βιώσαμε και τι βιώνουμε δεν μπορείτε να φανταστείτε. Μόνο οι βιολόγοι το γνωρίζουν. 

  Τώρα κατάλαβα τι θα πει βιοπαλαιστής. Αυτός που παλεύει με τα βιογραφικά.

Ένας βίος την ημέρα είναι τρόμος και φοβέρα.

Βρήκες βίο; κάνε πέρα και με τρόπο αναμέρα!

  Μόλις κλείσουν οι παρατάξεις, θα γλυτώσουμε απ’ τα βιογραφικά. Τα ερωτήματα, όμως, που θα σας θέσω αμέσως μετά για τα βιογραφικά, δεν τα γλυτώνετε και καλά θα κάνετε να τα απαντήσετε στον εαυτό σας πριν ψηφίσετε… 

  Ου Μήτσιους δεν έγραψι βιουγραφικό. Γιατί, Μήτσιου; Πού θα ξέρουμι αν έχ’ς κι ισύ κάνα όραμα; Καλά καλά δεν ξέρουμι κι αν γιννήθ’κις, αν έκλαψις φόντα γιννήθ’κις ή αν σ’ έβαλαν σι θιρμουκοιτίδα… (θερμοκοιτίδα στα Βραγκιανά! Καλά, δε βλέπει ένας να με διορθώσει που γράφω τέτοια χαζομάρα; Όλη η περιοχή  Βραγκιανών θερμοκοιτίδα είναι…).

Παρατάξεις… εις παράταξιν

  Πέναλτι είναι αυτό που σφυρίζει ο διαιτητής και παράταξη είναι αυτή που θα ανακηρύξει ο δικαστής. Κι όποιος δεν το πιστεύει είναι άπιστος, λέγεται δε λέγεται Θωμάς… Στη συνέχεια οι παρατάξεις θα σας μοιράσουν το πρόγραμμά τους, για το πώς θα κυβερνήσουν τον δήμο κι όποιος τους πιστεύει είναι αφελής. Επιεικώς… 

  Το ίδιο θα συμβεί και στα τοπικά συμβούλια και προέδρους χωριών. Όλοι θα σας υλοποιήσουν τα άυλα οράματά τους. Το όραμα είναι σαν τη βλακεία, η οποία έτσι και μπει σε κίνηση, τίποτε δεν μπορεί να τη σταματήσει (κατά τον Γιώργο Σεφέρη). Όπως δε σταματάνε οι στούρνες στη βούλια τη στεφανιώτικη και στις υπόλοιπες αργιθεάτικες χαλάβρες. 

  Όταν βάλουν σε εφαρμογή τα προγράμματά τους, θα ξεκινήσει η μεταμόρφωση του τόπου. Το ευτύχημα είναι πως το μαγικό τους ραβδί δεν είναι σαν της Κίρκης να μας μεταμορφώσει κι εμάς σε γουρούνια, αλλά μεταμορφώνει το μυαλό κάποιων υποψηφίων, ώστε να μας βλέπουν πρόβατα.

  Το Καφενείο για να σας βοηθήσει στην επιλογή σας (ποτέ δε θα σας υποδείξει ποιον να ψηφίσετε για δήμιο… με συγχωρείτε, για δήμαρχο ήθελα να πω) προχώρησε στη σύσταση επιτροπής φιλολόγων, οι οποίοι θα αξιολογήσουν τα προγράμματα των παρατάξεων, επειδή τα προγράμματα αυτά είναι στην πραγματικότητα εκθέσεις ιδεών. Οι φιλόλογοι θα μας πουν για το περιεχόμενο, την πειστικότητα των επιχειρημάτων, την ορθογραφία και τη σωστή χρήση των κομμάτων και παράλληλα την πλήρη αποδυνάμωση των κομματόσκυλων (οι κόκκινες λέξεις απ’ αλλού ξέπεσαν εδώ. Σε όποιον λείπουν να έρθει να τις πάρει…).

  Η επιτροπή αποτελείται από έγκριτους φιλόλογους που είναι συγγενείς μου και φίλοι, αλλά, δια το αδιάβλητον, δεν αποκαλύπτω τα ονόματά τους… Μη σας κακοφαίνεται και αμφισβητείτε το αδιάβλητον!  Όσοι κάνουν επιτροπές, με συγγενείς 

και  φίλους δεν τις κάνουν; Απλώς, όταν δεν τους αρέσει το αποτέλεσμα, τις καταργούν. 

  Ο καφετζής, επίσης, θα σας αποκαλύψει, γιατί δεν είναι προγράμματα τα προγράμματά τους. Επειδή θα τους λείπουν τρία βασικά πράγματα… Αν τα γράψω τώρα, θα προσαρμοστούν και δεν το θέλω. Όταν κυκλοφορήσουν τα φυλλάδιά τους, δεσμεύομαι να σας τα παρουσιάσω. 

  Ως καφετζής, ξέρω ότι αυτό που βλέπετε εσείς στους τοίχους του Καφενείου για ταπετσαρία, δεν είναι ταπετσαρία. Είναι προγράμματα, διακηρύξεις, ανακοινώσεις κομμάτων και παρατάξεων… Φέτος θα μπει μία ακόμη στρώση…

  Θα ήθελα να τελειώσω αυτό το κείμενο με την ίδια λέξη που το άρχισα. Δε θα με χάλαγε καθόλου η νικήτρια παράταξη να μην έβγαινε στην ψηφοφορία αλλά στα πέναλτι.

 

Τι σε μέλει εσένανε...

Τι σε μέλει εσένανε, ποιος θα βγει στου Μπζάκι

και αν θα ψηφίσει η Αθήνα εγγονό του Μητσοτάκη;

  Στο τριακοστό Καφενείο αναφέρθηκα σε παρατάξεις της Αθήνας και του Μουζακίου. Αρκετοί μου έκαναν κριτική, λέγοντας ότι δε μας μέλει εμάς για τις παρατάξεις άλλων δήμων. Γι’ αυτούς που έκαναν την κριτική τους καλόπιστα, θα εξηγήσω  σήμερα γιατί το έκανα. Για τους κακόπιστους και για να ξεμπερδεύω, απ’ την αρχή λέω: «έτσι ήθελα».

  Τις παρατάξεις της Αθήνας τις έγραψα, για να δείτε ότι εκεί κάνουν λάθη ακόμη μεγαλύτερα απ’ τα δικά μας. Πρωτεύουσα και στα λάθη η Αθήνα, αλλά το κακό είναι μακριά μας και δε μας επηρεάζει.  

  Μας ιπηριάζει, όμους, του Μπζάκι. Γειτουνικός δήμους είνι. Να μην ξέρουμι μι ποιον θα τσακώνουμαστι; Πας να τσακουθείς στου δήμου Νιβρουκουπίου; Μέχρι να πας, θα σ’ πιράσουν τα νεύρα. Μι τ’ Νιβρόπουλη κάτι θα γένιτι, άμα φκιάσουμι τ’ γαλαρία Φραμένου... (θα διώξουμι κι ιφκουλότιρα τ’ς Πιτριλιώτις, άμα τ’ φκιάσουμι). 

  Πάντους, μι τ’ς Μπζακιώτις γλέπου να τα τσιουγκράμι, ειδικά όταν μπιρδέψουμι του σύνθημα κι του παρασύνθημα «αέρας – αφεντικό».

  Εκτός αυτού, κατεβαίνει υποψήφιος και ο φίλος Γιώργος Καραβίδας, απ’ την Οξυά. Την επιτυχία του μόνο οι πολίτες του δήμου Μουζακίου μπορούν να εξασφαλίσουν και όχι οι προσωπικές μου ευχές. Την επιτυχία, όμως, του σπουδαιότερου αγώνα του εύχονται πολλοί περισσότεροι άνθρωποι απ’ αυτούς που θα τον ψηφίσουν…

  Νομίζω έδωσα εξηγήσεις και στο αρχικό ερώτημα με τον ίδιο τρόπο απαντώ:

Τι σε μέλει εσένανε, τι λέω και  γράφω εγώ

και αν είμαι απ’ τ’ Μπουκουβίτσα ή από το Θερινό, 

Κνισιβίτης, Μπσουβουνιώτης ή από το Πετρωτό;

Θέλω ν’ ανέβω στ’ Άγραφα…

  Ανέβα, αλλά αν δεν το ’χ’ς να ψηφί’εις τουν Καρδαμπίκη, κάτσι αυτού που ’σι!... Το Καφενείο, εντελώς απροκάλυπτα, παίρνει θέση εκεί που δεν του πέφτει λόγος. Ο κάθε Αγραφιώτης ξέρει από μόνος του τι θα κάνει, αλλά να μην τους πεις και ποιο είναι το σωστό; Μετά τις εκλογές θα θέσω σε λειτουργία το κινητόν κυτίον παραπόνων, για όσους μετανιώσουν…

  Έβαλε ο Αλέξης στο πρόγραμμά του για την υγεία έναν ιδιώτη γιατρό, τον οποίο θα πληρώνει ο δήμος, για να περιέρχεται στα χωριά όπου υπάρχει ανάγκη, να κάνει αιμοληψίες και εμβολιασμούς και αντέδρασε, λέει, η Λαϊκή Επιτροπή Αγράφων. Καταγγέλλει την αντιλαϊκή πολιτική που ξεκληρίζει τη δημόσια υγεία και οδηγεί στην εμπορευματοποίησή της. Τώρα, πόσοι ιδιώτες γιατροί υπάρχουν στα Άγραφα συνολικά, δεν αναφέρει η επιτροπή. Ούτε οπλίτες γιατροί δεν έρχονται πια ή έρχονται με το ζόρι κι όταν απολύονται, περνάει κάνας χρόνος μέχρι να ξανάρθει άλλος και τα ιατρεία παραμένουν κλειστά. Η επιντροπή, όμως, δεν τα βλέπει αυτά ή τα παραβλέπει. Ευτυχώς δε διαμαρτύρεται για τους ιδιώτες νεκροθάφτες της περιοχής ούτε και για τις ξεματιάστρες που ασκούν την ιατρικήν εκεί… 

  Η αλήθεια είναι ότι ο Αλέξης εθεάθη μια μέρα να προσπαθεί να γκρεμίσει με βαριοπούλα το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο  Φουσιανών… Όποιος γκρεμίζει ένα νοσοκομείο, Αλέξη, ανοίγει ένα νεκροταφείο, Αλέξη… Θα σταματήσω να σε υποστηρίζω, όχι γι’ αυτό που έκανες, αλλά γι’ αυτό που δεν έκανες να μας βάλεις κι ένα κίνητρο υποστήριξης. Τάξε για μετά τις εκλογές ένα αρνί ψημένο στ’ Τζιλή τη βρύση, αουπάν’ απ’ τα Φ’σιανά, για να μη σε ματακαταγγείλω στην επιτροπή ότι μας κατευθύνεις και στις ψησταριές ιδιωτών…  

Εργατική πρωτομαγιά και Μάης των ανέργων

  Το γιατί συνεχίζουμε να γιορτάζουμε τη μέρα της εργατικής πρωτομαγιάς με τόση ανεργία είναι ένα ερώτημα. Η εργασία έγινε ανάμνηση για  πολλούς  ανθρώπους,  έγινε  στόχος  για  άλλους,  έγινε η αναζήτησή της αιτία φυγής στο εξωτερικό, κυρίως για το δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας μας, δηλαδή τους νέους. Αυτό είναι το μέγα πρόβλημα της πατρίδας μας σήμερα, που θα προκαλέσει και γιγαντώσει όλα τα άλλα. Ήδη μια γενιά βιώνει τα πέτρινα χρόνια και τα τραγικά αδιέξοδα.

  Ας το παλέψει η νέα γενιά. Ας αναζητήσει στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της πατρίδας μας τη λύση κι ας αποφασίσει να αγωνιστεί εδώ. Τότε θα φανούν πάλι τα άνθη κι οι καρποί αυτού του αγώνα…                                                 

4/5/2019

Ανέγνων, έγνων, κατέγνων Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 32

 Ανέγνων, έγνων, κατέγνων

Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως,  ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως.

Μέγας Βασίλειος

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  32

                                 

Ιουλιανός και Μέγας Βασίλειος

  Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός, ο επονομαζόμενος και Παραβάτης ή Αποστάτης, ζήτησε κάποτε από τον Μέγα Βασίλειο κείμενα να ενημερωθεί για τον χριστιανισμό.  

  Όταν τα διάβασε απάντησε:   

«Ανέγνων, έγνων, κατέγνων»

δηλαδή: διάβασα, κατάλαβα, καταδίκασα

  Τότε  κι ο Μέγας Βασίλειος ανταπάντησε:

«Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως, ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως»

δηλαδή: διάβασες, αλλά δεν κατάλαβες, αν καταλάβαινες, δε θα καταδίκαζες

  Πόσες φορές να επαναλαμβάνεται αυτό από τότε κι ως τις μέρες μας, σε όλους τους τόπους κι από διαφορετικούς ανθρώπους; Η υπεροπτική βεβαιότητα, βιαστική κι επιπόλαια, δεν αφήνει τη συνετή αμφιβολία να κάνει προσεκτικότερες αναγνώσεις, ώστε να κρατιέται μια απόσταση απ’ τις απόλυτες κι εγωιστικά αμετακίνητες θέσεις.   

  Πόσες φορές νομίζουμε ότι τα καταλαβαίνουμε όλα και απορρίπτουμε, καταδικάζοντας τους συνανθρώπους μας κι άλλες τόσες νιώθουμε να μη μας καταλαβαίνουν οι άλλοι και να μας αδικούν;   

  Οι παρανοήσεις γεννούν τις παρεξηγήσεις. Τουλάχιστον ας το γνωρίζουμε αυτό κι ας πορευόμαστε με τα λάθη μας,  αρκεί να έχουμε τη διάθεση  να τα διορθώνουμε, όταν τα καταλαβαίνουμε. 

Μάγκες, πιάστε τα γιοφύρια!

Μάγκες, πιάστε τα γιοφύρια και μην κάνετε παν’γύρια!

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται και γέφυρας πεσούσης πας ανήρ παινεύεται.

(νεογνωμικά Αργιθέας – Ραδοβυζίου)

  Πάνω στη βράση, που κολλάει και το σίδερο, ήρθε και η πρόταση φορέα του Υπουργείου Παιδείας για ευρωπαϊκή και παγκόσμια ημέρα πέτρινων γεφυριών.

  Η πρόταση με βρίσκει αντίθετο (σκασίλα σας), αλλά,  ως καφετζής που βγάζω το ψωμί μου απ’ αυτό το Καφενείο, αρπάζω την ευκαιρία. Οι Σπυρελιώτες με τη γιορτή καρυδιού και οι Βλασιώτες με τη γιορτή τσιγαρίδας δε γλύτωσαν τον σχολιασμό. Γιατί να τον γλυτώσουν οι γεφυρογιορτάζοντες; 

  Στην αρχή οι ευχές: Να τα χαίρεστε τα γιοφύρια σας! Στεριωμένα! Πέτρα να μη ραΐσει! Συνεχίζουμε το ρεπορτάζ…

  Χαιρετίζουμε την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να ασχοληθεί με τα πέτρινα γεφύρια. Σου λέει το υπουργείο: «Τόσα χρόνια παράγουμε τούβλα. Τι καταλάβαμε; Ας αρχίσουμε να παράγουμε και αγκωνάρια, κάπου θα γίνουν χρήσιμα, έστω και για στρουγκολίθια». Την παιδεία θα την αναλάβει το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, αφού οι νέοι μας έτσι κι αλλιώς είναι ή θα γίνουν μετανάστες.

  Εντύπωση  προκάλεσε  και  μια  ανάλυση που πραγματικά… γκρεμίζει γιοφύρι και που αναφέρει μεταξύ άλλων: «Τα πέτρινα γεφύρια… ενσωματώνουν τα ιδανικά, τις αρχές και αξίες που απορρέουν από την κοινή ευρωπαϊκή εμπειρία και αποτελούν κοινή πηγή μνήμης, αλληλοκατανόησης, διαλόγου και συνοχής για τη σημερινή Ευρώπη» (άι στουν κόρακα!). Θα χρησιμοποιώ αυτή την ήπια έκφραση όσες φορές χρειαστεί και προβλέπω να γίνει το γιοφύρι Κοράκου γιοφύρι των κορακιών… Τώρα, πώς στον κόρακα ενσωμάτωσαν τα γεφύρια τόσα πράγματα, τα οποία δεν υπήρχαν τότε που τα έχτισαν,  ένας θεούλης ξέρει  κι αν  δεν ξέρει ο θεούλης, ξέρει ο Παπαδημούλης...

  Ναι, ήταν εκεί και ο Παπαδημούλης… (άι στον κόρακα!). Εγώ άμα ήμουν γεφύρι και καταλάβαινα ότι έδειξε ενδιαφέρον να με υπερασπιστεί ο Παπαδημούλης, θα έπεφτα κατ’ ευθείαν στο ποτάμι να πνιγώ, στ’ν ανάγκη θ’ ανατ’νάζουμαν μαναχό μ’. 

  Ήταν και η Κατσαβριά… (ε, ξανά άι στον κόρακα!). Εμφανίστηκε κι αυτή σε θέμα αργιθεάτικου ενδιαφέροντος!… Κάποιου γιουφύρι θα πέσει, φούρνους σίγουρα! Κατσαβριά, Κατσαβριά, τον νου σου στον Καράμπαλη (ποτάμι Καρδίτσας) και στη Σαλαμπριά (Πηνειός). Υποσχέθηκε, μάλιστα, ότι όταν αρχίσει η αναστήλωση του Κορακογιοφυριού, θα κουβαλάει νερό με τη βαρέλα στα μαστόρια. Δε χρειάζεται, κυρία μου! Τα μαστόρια  θα μπορούν να ξεδιψούν και στον Αχελώο, αν ως τότε δε μολυνθεί η περιοχή απ’ την ανάπτυξή σας, τη δική σας και των άλλων που θα σας αντικαταστήσουν. 

  «Άλλος δε βρίσκει γέφυρα να περάσει, άλλος δε βρίσκει νερό να πιει». Έτσι λέει  μια τουρκική παροιμία και καλά θα κάνουμε να μαθαίνουμε και τίποτε τούρκικα, γιατί μ’  όλα αυτά που γίνονται… Τούρκους στο τέλος θα μας κάνουνε… 

  Ας έρθουμε τώρα στην πρόταση και τα αποτελέσματα που προκάλεσε:

  Η είδηση καθιέρωσης παγκόσμιας ημέρας πέτρινων γεφυριών προκάλεσε μια φρενίτιδα ενθουσιασμού σ’ όλον τον πλανήτη. Εκατομμύρια άνθρωποι ξεχύθηκαν σε πανηγυρισμούς. Οι Τουαρέγκ και οι Βεδουίνοι στην έρημο, αν και δεν ξέρουν τι είναι το γεφύρι,  οργάνωσαν μεγάλες πορείες. Ακόμη και οι πιγκουίνοι, παρά το τσουχτερό κρύο, έδειχναν με κάθε τρόπο τη χαρά τους (άι στον κόρακα! Ώρα έχω να το βάλω).

  Τα «κίτρινα γιλέκα» στη Γαλλία ξαναβγήκαν στον δρόμο, διαδηλώνοντας αυτή τη φορά μόνο υπέρ των πέτρινων γεφυριών, εγκαταλείποντας τα υπόλοιπα αιτήματά τους, ως υποδεέστερης σημασίας. Το τραγούδι θα γίνω γης να με πατάς γιοφύρι να περάσεις δονούσε την ατμόσφαιρα υπό τους ήχους του κλαρίνου. Από μια μικρή ομάδα Γάλλων συριζαίων ακούστηκε και το τραγούδι κυρ-Αλέκο, κυρ-Αλέκο, με το πράσινο γελέκο, για να δηλώσουν τη στήριξή τους και στην πρωτοβουλία «γέφυρα», δια της οποίας θα επιχειρηθεί να διέλθει ο Αλέξης, για να βοσκήσει το κοπάδι του στα πράσινα λιβάδια του πάλαι ποτέ διαλάμψαντος Πασόκ… 

  Η Βραζιλία ανακοίνωσε δια του πρεσβευτή της την πλήρη συμπόρευσή της με την ιδέα της ημέρας των πέτρινων γεφυριών και υποσχέθηκε την παροχή τεχνογνωσίας, για διοργάνωση και παράλληλων καρναβαλικών εκδηλώσεων. Διαβεβαίωσε δε ότι θα αποστείλει δωρεάν, όταν αρχίσει η αναστήλωση του Κορακογιοφυριού, όση ποσότητα καφέ θα χρειαστεί για τους εργάτες. Έκλεισε ήδη και συμφωνία με τον Βασίλη Παπαϊωάννου, ιδιοκτήτη του καταστήματος ΑΧΕΛΩΟΣ στη Συκιά, ο οποίος θα αναλάβει την αποθηκευτική διαχείριση, το βράσιμο και το σερβίρισμα του ελληνικού καφέ Βραζιλίας, όπως λέμε: καρπούζια τρικαλινά απ’ τα Τρίκαλα! 

  Η Κίνα αποφάσισε να γκρεμίσει ένα μέρος του Σινικού τείχους και να μας το στείλει με την κινεζική εταιρεία Κόσκο, την οποία δεν πρόλαβαν ακόμη να διώξουν οι προοδευτικές μας κυβερνήσεις, για να έχουμε να μπαζώνουμε όπου χρειαστεί στα πετρογέφυρα. Ο Προκόπης (ναι, αυτός που καταλάβατε) ευχαρίστησε τον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ (πόγκ) και τον παρακάλεσε να μην πειράξει το αρχαίο τους μνημείο, γιατί από μπάζα έχουμε και δικά μας. Αντιπρότεινε  να μας στείλει ρύζι για τα καλορίζικα των αναστηλωμένων γεφυριών και για τα γεμιστά της Θεανούς…

  Μεγάλη κινητικότητα εμφανίζεται και στα οδοντιατρεία. Όλοι σπεύδουν να συντηρήσουν ή να κατασκευάσουν γέφυρες στα δόντια τους. Οι οδοντογιατροί, για να κοντρολάρουν την κατάσταση στον γενικευμένο παροξυσμό γεφυροποιίας, έβγαλαν ειδική ανακοίνωση. Ενημερώνουν ότι δε χρειάζεται να το κάνουν αυτό όλοι οι άνθρωποι, παρά μόνο αυτοί που έχουν να τρώνε και όσοι ελπίζουν ότι θα φάνε. Οι άλλοι  (που είναι και οι περισσότεροι) θα τρώνε κουρκούτη που δε χρειάζεται δόντια, αρκεί πρώτα να τη φυσάνε να κρυώνει.

  Χιλιάδες τηλεγραφήματα καταφθάνουν στη χώρα από κάθε μέρος του πλανήτη, ακόμη και έξω απ’ τον πλανήτη. Ιδιαίτερης σημασίας και συμβολισμού το τηλεγράφημα από την πολυγέφυρον Βενετίαν, γραμμένο ακριβώς πάνω στη γέφυρα των στεναγμών. Το καταλάβαμε από το αχ! βαχ! που είχε στο τέλος…

  Το τελευταίο δεν ήταν τηλεγράφημα. Ήταν πουλί. Το ίδιο πουλί που εμφανίστηκε και στο γιοφύρι της Άρτας…  (να ’νι ου Κουσσ’φάκ’ς αυτό του π’λί;). 

Πουλί φλιντούρ’ξι κι έκατσι στουν πάτου στα Κουνάτσια.

                      Δεν κιλαηδούσι σαν πουλί ούτι σαν τσιρουπούλι,

                      μόν’ κιλαηδούσι κι έλιγι: παρακαλώ προυσέξτι!

                      Άμα δεν πέσουνε ευρώ, δε σ’κώνιτι γιουφύρι…

  Άι στουν κόρακα! (τελευταία φορά). Σιγά του νέου π’ μας είπι! Αυτά μας τα λέει κι ου Μήτσιους, άφ’σι π’ του καταλαβαίνουμι κι μαναχοί μας. Ικειός ου Παπαδημούλ’ς 

δεν ξέρου αν του καταλαβαίνι…

Γεφυριών συνέχεια… μέχρι γεφυροπλάστιγγα θα φτάσουμε!

  Μέσα στον γενικό γεφυροχαμό, βρήκαμε και την Έκθεση Αυτοψίας για γεφύρια της Αργιθέας, τα οποία έχουν υποστεί φθορά και κινδυνεύουν με άμεση κατάρρευση, καθώς και για την κατάσταση άλλων μνημείων της Αργιθέας, ύστερα από σχετικά αιτήματα του δήμου μας. Όμως, επειδή ήταν καμένοι οι λαμπτήρες, δεν μπορέσαμε να τα διαβάσουμε, για να δούμε και τις προτεινόμενες επεμβάσεις.

  Όχι, στους καμένους λαμπτήρες! Όχι, στα καμένα μυαλά! Όχι, στην κατακαημένη Αράχωβα!… Ναι, στις γέφυρες, τις γεφυροπλάστιγγες και τις σκέτες πλάστιγγες!…

  Στο Δροσάτο έχουν δυο γέφυρες. Την παλιά πέτρινη καμάρα και τη νέα τσιμεντένια. Επειδή, όμως, έχουμε μέχρι στιγμής τρεις συνδυασμούς, θα γίνει και μια πρόχειρη με πλατάνια, ώστε οι υποστηρικτές κάθε παράταξης να περνάνε για το χωριό από διαφορετικό γεφύρι. Ο δήμαρχος επέλεξε να περνάει ο ίδιος και οι υποστηρικτές του απ’ την παλιά γέφυρα, γιατί δεν εμπιστεύεται τα νεότερα έργα ούτε τα πρόχειρα. Τώρα, αν θα αντέξει η γέφυρα τον δήμαρχο δεν ξέρω. Ξέρω και από ποια γέφυρα θα περάσει ο Χρυσούλης. Για τη Γιώτα Φώτου δεν έμαθα ακόμη, αλλά η Γιώτα μού λέει να ακούω «Τα βιολιά της χαράδρας» και να μην κοιτάζω τις γέφυρες και ποιος περνάει στην καθεμιά. Δεν ξέρω αν έχει κι άλλους ψηφοφόρους του Μιζήλ’… 

  Είδηση της τελευταίας στιγμής… Ο Μενέλαος στην Πάτρα. Τι να  χάλευε εκεί;  Να 

έχει και η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου κάνα πρόβλημα; Πάντως, για γεφυροδουλειά πήγε κι εκεί. Υπάρχει καμιά αντίρρηση; 

  Ικειές ικεί στουν Ισθμό, σι τι κατάσταση είνι, αρέ Μινέλαε, έρ’ξις κανιά ματιά;

Πολιτικά παζάρια

  Ξέρω που πήγε ο νους σας. Δεν είναι αυτό, βγάλτε το! Το βγάλατε; Πάμε στο παζάρι. Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στο Μουζάκι. Ας πάω, λέου, κανιά βόλτα στου παζάρι, μη μπλάξου κι κάναν πουλιτικό, ήθιλα κάτι πέρα δώθι, κάτ’ σου ’πα μου ’πις, το ’πιασιταν φαντάζουμι του υπουνουούμινου… Στου παζάρι γι’ αυτό πααίνουμι τώρα, λιφτό δεν έχει κανένας να ζ’γώσει σι πάγκου μι ζαρζαβάτια. Οι πουλιτικοί γκιζιράν στα παζάρια να βρουν ιμάς κι ιμείς τ’ς πουλιτικοί, για να κάνουμι κάνα παζάρι. Τι μ’ δίν’ς, τι σ’ δίνου… Ου πουλιτικός σ’ δίνει υπουσχέσεις κι ισύ τ’ δίν’ς ψήφια. 

  Όπους πιρπάταγα, μ’ έκουψι ένας λαϊκατζής που  ’μι λιφτάς, μπουρεί να μι πέρασι κι για πουλιτικό (του ξέρει ου λαϊκατζής ότι έχουν λιφτά οι πλεισσότιροι  πουλιτικοί), μ’ λέει:

─ Κύριε, ελάτε, με ένα ευρώ παίρνετε τρία αγγούρια. Τι παίρνετε με ένα ευρώ;  

─ Του αγγούρι σήμιρα, κύριε, είνι πού να βρεις του ιβρώ… Ιγώ, άμα δεν ίβρισκα τουν Πάνου Νασιώκα, ούτι καφέ δεν είχα να πιου.  Ήρθα στου παζάρι, για να σας ανιβάσου τ’ν ψυχουλουγία κι να βρου κάναν πουλιτικό.

─ Πολιτικούς έχει εκεί παρακάτω. Θα βρεις. Μπορεί να βρεις με 50 ευρώ τον έναν, με 20 ευρώ άλλον, μπορεί να βρεις και με πενήντα λεπτά το ματσάκι.

─ Καλά κάν’ς κι μι δ’λεύ’ς, αλλά τώρα π’ ζ’γώνουν ικλουές, κάτι μπουρεί να ξιγραδώσουμι. Θα κάνου έριβνα αγουράς πρώτα… Δε βιάζουμι… Θα να ’ρθου κι τ’ άλλου Σαββάτου που ’νι του Βαϊώ παζάρι…

Ψηφοπάζαρο 

  Δίδω 7 ψήφους (δεκτά και σημαδεμένα ψηφοδέλτια) σε όποια παράταξη θα μας εξασφαλίσει το φετινό πασχαλινό αρνί. Για τα άλλα περιφερειακά απαραίτητα του πασχαλινού τραπεζιού (σαλάτες, τυριά, κασέρια, μπίρες, χωνευτικά) θα αποταθούμε σε περιφερειακούς υποψήφιους, έστω και «αχώνευτους». Για αυγά εξετάζω σοβαρά την κάθοδό μου ως υποψήφιος, ώστε να μαζέψω κάποια απ’ αυτά που θα μου πετάνε.

  Ο κάθε Έλλην έχει μίαν ψήφον… Ελάχιστοι, όμως, Έλληνες έχουν μίαν ψήφον. Οι  περισσότεροι έχουν πολλές. Ακούς γύρω σου διάφορα. Έχω 17 ψήφους, λέει ο ένας. Έχω 23 σφαιρίδια (αυτά είναι τηλεκατευθυνόμενα) ο άλλος. Διαθέτω 145 κουκιά, λέει ο τρίτος, ώστε αν στραβώσει κάτι να παρουσιάσει αλήθεια κάποια κουκιά και να πει ότι για αυτά τα κουκιά μιλούσε. Έτσι ο αριθμός των Ελλήνων ψηφοφόρων εκτινάσσεται σε εβδομήντα με ογδόντα εκατομμύρια. 

  Μη σας φαίνεται παράξενο… Το ίδιο γίνεται και σε άλλες περιπτώσεις. Για παράδειγμα έχει κάποιος 10 γίδες και δηλώνει 100 (για ένα μηδέν θα συζητάμε;) και άλλος ένας κάποιος δεν έχει ούτε ένα πρόβατο και δηλώνει όσα είχε η στάνη τ’ Μαλαμούλη. Σκεφτείτε μόνοι σας άλλες παρόμοιες περιπτώσεις!… 

  Δίδω 7 ψήφους! Για ένα αρνάκι άσπρο και παχύ! Ευρώ δεν δίδω, λίρας και δραχμάς, επίσης, δεν δίδω…

Το χώμα κλέβει το χώμα

  Του Λαζάρου σήμερα. Ας θυμηθούμε κάτι απ’ τη λαϊκή μας παράδοση, που καλά είναι να το σκεφτόμαστε καμιά φορά, για να διορθώνουμε απόψεις και συμπεριφορές.

  Ο Λάζαρος, λέει, ύστερα από την ανάστασή του και για όσα χρόνια έζησε μετά, δεν ξαναγέλασε. Αυτά που είδε κατά την τετραήμερη παραμονή του στον κόσμο των νεκρών τον κρατούσαν αγέλαστο.  

  Γέλασε μόνο μια φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο. Του φάνηκε τόσο αστείο και μάλιστα το σχολίασε: «Το χώμα κλέβει το χώμα».

  Έτσι είμαστε οι άνθρωποι, χωμάτινοι, μα το ξεχνάμε και γινόμαστε πολλές φορές υβριστές, δηλαδή ξεπερνάμε το μέτρο. 

  «Τι βρίζεις, ορέ χώμα;» διόρθωνε με πολλή διάκριση και καλοσύνη ο αείμνηστος μπαρμπα-Πάνος Νασιώκας, όταν κάποιος έβριζε.  Στο βιβλίο του «Ο Αγωγιάτης» ο Έκτορας μάς το θυμίζει ως διαρκή νουθεσία, μαζί με τα λόγια ενός άλλου ήρωα του ίδιου βιβλίου: «Θα σκοτωθείτε για το χώμα;».

  Το βάρυνα, ε; Πολύ θέλω νομίζετε να το αλαφρώσω; Ο Λάζαρος, λοιπόν, εκτός του ότι δε γελούσε, δεν έβαλε και ποτέ υποψηφιότητα για δήμαρχος. Ποιος ξέρει τι να είδε ή να έμαθε για το πώς περνάνε οι δήμαρχοι στον κάτω κόσμο… 

Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια

  Παλιά τις ένιωθες έντονα αυτές τις γιορτές.  Απ’ το τραγούδι των κοριτσιών που περπατούσαν με τα ανθοστόλιστα καλαθάκια τους, μαζεύοντας αυγά και ευχές. Απ’ τη βάγια (δάφνη) που φρόντιζαν να φέρουν τα νιόπαντρα ζευγάρια και τη μοίραζε  ο παπάς στην εκκλησιά. Κι ύστερα στο μεγαλοβδόμαδο των Παθών, της πορείας προς τον Γολγοθά και τη Σταύρωση του Χριστού και την προσμονή της Ανάστασης. Πόσο ωραία συνόδευαν αυτές τις γιορτές τα έθιμά μας!  

  Σήμερα οι συνθήκες και οι πολλές μας έγνοιες, μας εμποδίζουν να γιορτάζουμε όπως θα θέλαμε, για να παίρνουμε χαρά και δύναμη απ’ τις μεγάλες στιγμές της θρησκευτικής, εθνικής και κοινωνικής μας ζωής. 

  Όμως, οι γιορτές είναι πάλι εδώ! Οι γιορτές είναι πάντα εδώ! Να είναι πάντα και οι άνθρωποι εδώ και να γιορτάζουν…

Καλή Ανάσταση!                                                                                             

                                                  

20/4/2019