Αινίγματα και υπαινιγμοί Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 31

 Αινίγματα και υπαινιγμοί

…καιρός του σιγάν

και καιρός του λαλείν…

Εκκλησιαστής

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  31

Αινίγματα

  Από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν τηγάνι κι από γύρω σαν τηγάνι. Τι είναι;     

  Απάντηση: το τηγάνι

  Από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν τηγάνι κι από γύρω σαν τηγάνι. Τι είναι;     

  Απάντηση: ο καραπαπάς (μεγάλο μπρίκι)

  Μαύρα καλ’μαύχια, κινούργιοι καλουέροι. Τι είν’;  

Απάντηση: καινούργιος συνδυασμός 

  Άμα βλέπω δεν το βλέπω και το βλέπω όταν δεν βλέπω. Τι είναι;

  Απάντηση: το όνειρο. Αν το βλέπει πολιτικός, είναι όραμα.  

  Έχω τρία βόδια: Το ένα τρώει και ποτέ δε χορταίνει. Το άλλο κοιμάται και ποτέ δεν ξυπνάει. Το τρίτο φεύγει και ποτέ δε γυρνάει. Τί είναι;

  Δεν είναι σωστό που η σκέψη σας πήγε αμέσως στους  υποψήφιους δημάρχους, διότι  η σωστή απάντηση είναι: η φωτιά, η στάχτη, ο καπνός.

  Είνι ξανθός κι αξούριστους, μι γένια κι μι μπστάκια, έχει τα ψήφια στη σειρά κι σι πουλλές αράδις. Τι είναι;  

─ Το βρήκαμε! Το βρήκαμε! Αυτός είναι ο Μήτσιος…

─ Βουλουμένου γράμμα διαβάζιτι… Βιάζιστι κιόλα! Ποιος Μήτσιους; Είναι η ρόκα του καλαμποκιού με τα σπυριά της σε σειρές.

  Από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν τηγάνι κι από γύρω σαν τηγάνι, τι είναι;                                                                                                                                

Απάντηση:  άλλος ένας καραπαπάς

  

Αινιγματική και η φωτογραφία

  Δέντρο είναι κι αυτό, μην απορείτε! Υπό ειδικές συνθήκες φωτισμού (θερμοκρασίας και πιέσεως θα πρόσθετε ο Πάνος Στάθης, που αναλύει τα φυσικά φαινόμενα) δίνει αυτό το αποτέλεσμα. Θυμίζει τα χρυσά στεφάνια βελανιδιάς, τα οποία βρέθηκαν στους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας στη Μακεδονία. Καταλαβαίνετε μετά πόσο δύσκολο είναι να ξεχωρίσετε τον χρυσό από τον μπρούτζο ή ακόμη και απ’ τον χρυσίζοντα τενεκέ. Ίσως αυτό να υπαινίσσεται και η φωτογραφία… 

Αγωνιστές και νεοαγωνιστές 

  Πώς καταντήσαμε έτσι τη γλώσσα μας; Πώς αδειάσαμε τις λέξεις απ’ το περιεχόμενό τους, απ’ το σημαίνον και το σημαινόμενο και βάζουμε αυθαίρετα κάθε φορά αυτό που μας βολεύει ως νόημα, σημασία, ιδέα και εικόνα και έτοιμοι πάντα να τ’ αλλάξουμε «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ…»; Τι να πεις και του Καβάφη τώρα, τι να πεις και στους φιλόλογους, που μου στείλανε τον δραγάτη διαμαρτυρόμενοι, γιατί μπήκα στα χωράφια τους; 

  Ας διαμαρτύρονται! Τι ξέρουν οι φιλόλογοι απ’ τη νέα προσέγγιση της γλώσσας; Εδώ επαναπροσδιορίζουμε το αυτονόητο, οι λέξεις θα γλύτωναν; Για παράδειγμα σήμερα θα επαναπροσδιορίσουμε τη λέξη αγωνιστές στη νέα της εκδοχή, μιας και πολυχρησιμοποιείται  τελευταία  λόγω  προεκλογικών αναγκών  και θα περιγράψουμε 

τους… νεοαγωνιστές. 

  Αγωνιστές, σου λέει!

  Μαζεύονται σε ένα μαγαζί, τρώνε, πίνουν και γλεντάνε, δημοσιεύουν και κάποιες φωτογραφίες και αυτοαποκαλούνται αγωνιστές. Εδώ που τα λέμε, ξέρεις τι αγώνας χρειάζεται να αντιμετωπίσεις τα παϊδάκια; Παιδιά, καλό είναι να στέλνετε και καμιά ψημένη πλάτη στον μέγα οιωνοσκόπο Αχιλλέα Αντωνίου να την ξεκοκαλίζει να τη διαβάζει στη συνέχεια και να σας δίνει τις προβλέψεις για την εξέλιξη και προπαντός για την έκβαση του αγώνα σας.  

  Σεργιανάνε σε γλέντια και πανηγύρια. Μπαίνουν και στον χορό τρεις τέσσερις ώρες, πάλι φωτογραφίες, πάλι αυτοανακηρύσσονται αγωνιστές. Μπορείς να αντέξεις τόσες ώρες χορού, με τα νταούλια να σου παίρνουν τ’ αυτιά; Ξέρεις τι ηρωισμός χρειάζεται, εκεί που χορεύεις το τραγούδι «πώς να ’ταν, πώς να γένονταν…» να σου το γυρνάνε οι κλαριντζήδες στο «πώς το τρίβουν το πιπέρι…»;  Αγωνιστές για τον τόπο! Στον τόπο, λεβέντες μ’, τον χορό! Για να σωθεί ο τόπος! Α, ρε κατακαημένε τόπε!

  Σήμερα, εκτός των άλλων, οι άνθρωποι «αλληλοθαυμάζονται και αλληλομισούνται» στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αν και πολλές φορές αυτά γίνονται, ανάλογα τον χρήστη, μέσα αντικοινωνικής αθλιότητας και αλληλοεξόντωσης. Σε κάθε περίπτωση «απ' ό,τι έχει ο καθένας δωρίζει», καταπώς είπε παλιότερα κι ο Λασκαράτος, αλλά δεν είδε κι αυτός τα χειρότερα.

  Αγωνιστές, κύριοι (και κυρίες, μη με καταγγείλετε για αντιφεμινισμό), είναι άλλοι:

• Είναι  οι  φεϊσμπουκάδες που  δέχονται  τα  πιο πολλά λάικ  από άλλους ίδιους

αγωνιστές και ειδικά από πραγματικούς αγωνιστές.

• Είναι αυτοί  που τρώνε το φιλέτο και τη μπριζόλα τους  χωρίς γαρνιτούρα στο 

πιάτο και χωρίς σόδα για χωνευτικό. 

• Που είναι «άξιοι στο φαΐ και γλήγοροι στον ύπνο».

• Που δε  φοβούνται  τους Γερμανούς,  όταν βλέπουν  στην τηλεόραση  το έργο 

«Οι γενναίοι του βορρά» και το «Υπολοχαγός Νατάσσα».

• Που  δε  διστάζουν  να  πάρουν το νερό  απ’ τα  πράσα  και  να το βάλουν στα 

κρεμμύδια.

• Που επαναπροσδιορίζουν ακόμη και τον επαναπροσδιορισμό…

Πλεονέκτημα και μειονέκτημα

  Στο προηγούμενο Καφενείο, ενδεχομένως να έμειναν κάποιες απορίες. Μία απ’ αυτές μπορεί να είναι: γιατί οι Τριζολιώτες είναι πανέξυπνοι και οι Κουμπουριανίτες αποφασιστικοί; Του φταίξου κατ’ αρχάς είναι δικό σας, που προσπαθείτε να εξηγήσετε την κάθε χαζομάρα του καφετζή. Την προσπερνάς και δε ρωτάς… Εάν, όμως, τις εξ υμών βούλεται να εντρυφήσει εις τα γραφόμενα (μεταξύ μας ούτε ο Θόδωρος Τρυφέρης δεν εντρυφεί που ήταν και γραφολόγος) οφείλομεν (πλην της εφορίας) και μίαν εισέτι προς υμάς εξήγησιν.  

  Ποιο  είναι  το πλεονέκτημα  του Τριζόλου  και  το  μειονέκτημα  του Μαρκελεσίου;      

  Απάντηση: Το πλεονέκτημα του Τριζόλου είναι ότι έχει απέναντι το Μαρκελέσι. Αντιθέτως, το μειονέκτημα του Μαρκελεσίου είναι ότι έχει απέναντι το Τριζόλ.

  Το ίδιο ισχύει και για τα Κουμπουριανά. Ο περισσότερος τόπος τους είναι απέναντι απ’ το Αετοχώρι. Κάθε μέρα όλοι οι Κουμπουριανίτες έβγαιναν για λίγο στο καραούλι της Αγια-Παρασκευής, για ν’ αγναντέψουν τον γραμμένο τόπο του. Η ζήλια τους έγινε κάρ’νο που τους έκαιγε… (διαβάστε παρακάτω τι έκαναν). 

  Αυτό επέδρασε θετικά στους κατοίκους αυτών των χωριών και έγιναν πανέξυπνοι και αποφασιστικοί αντιστοίχως, έτσι να σας λυθεί τουλάχιστον αυτή η  απορία. 

Τι έκαναν οι Κουμαριανοί κατακτητές;

  Αποφάσισαν και προχώρησαν σε κατακτητικούς πολέμους. Μας πήραν πολύν τόπο και τα δυο «ξακουστά μοναστήρια» όπως τα λένε (κι όπως είναι). Εμείς καταλάβαμε ότι οι Κουμαριανοί (Κουμπουριανίτες) ήταν… για τα μαναστήρια και τους τα αφήσαμε χωρίς μεγάλη αντίσταση, γιατί είχαμε το δικό μας σχέδιο. Τα αρχικά σύνορα ήταν στο ποτάμι και είχαμε δυσκολία να το περνάμε και να πηγαίνουμε τόσο μακριά να κλέβουμε τα γιδοπρόβατά τους (ήταν και νόστιμα, από προσήλιο). Παραχωρώντας, λοιπόν, τον τόπο μας ως την Παλιόστρατα, τα έφερναν μόνοι τους κι άκοπα για εμάς στις ψησταριές μας. Πιθανότατα, Στεφανιώτες να ανατίναξαν και τη Ρουμ Γέφυρα, την Παλιοκάμαρα που λέμε αλλιώς μεταξύ Κοζιοκάρι – Τσιοκαρίσι, για να μην μπορούν να διαφύγουν. Αυτό, όμως, για να ερευνηθεί  είναι δουλειά  του Γιώργου Δήμου και του Μενέλαου, αφού εμείς οι άλλοι πάμε για καρτέρι στην Παλιοκάμαρα, δεν αδειάζουμε και να ερευνάμε. Ο νους μας είναι στην έρευνα του Βασίλη Μπαλάνου κι αν σήκωσαν τα σκ’λιά τα γ’ρούνια… 

Για της Μυρσίνης την ποδιά…

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,

έγινε ντόρος και μεγάλη φασαρία.

Σύνταξη έπαιρνε στη ζούλα μια κυρία,

έφταιγε, έλεγε, η γραφειοκρατία…

  Στη γειτονιά μου την παλιά είχα μια φίλη που δεν ήξερε να παίζει ακορντεόν, αλλά ήξερε να εισπράττει  επί πεντέμισι χρόνια τη σύνταξη της πεθαμένης μάνας της. Έτσι μπράβο, να ζήσουν τα πεθαμένα σου! 

   Έκανε και δήλωση: «Ο λόγος που η σύνταξη συνέχισε να καταβάλλεται σχετίζεται με γραφειοκρατικές διαδικασίες, κάτι το οποίο εξ όσων γνωρίζω συμβαίνει συχνά και ταλαιπωρεί αρκετούς πολίτες». 

  Άτιμη γραφειοκρατία, που ταλαιπωρείς τους πολίτες! Σε ξεμπρόστιασε η Μυρσίνη...

Επαναστάτησε και το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς της, απέναντι στη δεξιά (χείρα της)  που έκανε την άνομη είσπραξη.

  Ευκαιρία να το περάσω στα μουλωχτά, όπως περνούν στη Βουλή τις τροπολογίες: Γιατί, ρε γραφειοκρατία, δεν ταλαιπωρείς κι εμάς με τον ίδιο τρόπο κι επιλέγεις άλλους;

  Ωστόσο, αυτή την πράξη της δεν είναι σωστό να τη φορτώσουν στον Σύριζα. Τα κόμματα δε γίνεται να ξέρουν τον βίο και την πολιτεία του κάθε στελέχους τους, αλλά κρίνονται από τον  τρόπο που αντιδρούν σε ανάλογα φαινόμενα. Τη δήλωσή της, όμως, ότι τα θύματα της τρομοκρατίας έπρεπε να σηκωθούν και να μας ζητήσουν συγγνώμη, δεν μπορεί να μην τη γνώριζε ο Σύριζα. Μάλλον προστέθηκε στην κατά Μπαλαούραν άποψη περί του ανθρωπιστικού ιδεώδους της τρομοκρατίας…

   Ενδεχομένως, πολύ να το ’θελαν τα θύματα, κυρία Μυρσίνη, να σου ζητήσουν συγγνώμη, αλλά δεν επετράπη να ζήσουν για να το κάνουν και φυσικά δε νιώθουν τη δική σου απρέπεια και ασέβεια απέναντι στους νεκρούς…

   Μυρσίνη, κοίτα να βολευτείς (τώρα που πέταξε το ευρωβουλευτής) με καμιά γραφειοκρατία… και όσο θέλεις παραλοΐζου!

Το κόκκινο για τη ροδιά,
το πράσινο (σανό) για τα παιδιά,
για της Μυρσίνης την ποδιά

δώστε μια σύνταξη βαριά…                                  …κι εμάς βοήθα, Παναγιά!

Περιφερειακές  και άλλες εκλογές…

  Καλά, την περιφέρεια κανένας δε θα τη σώσει; Τι υποτονικό κλίμα είναι αυτό; Καμιά κινητικότητα, καμιά υποψηφιότητα δεν ανακοινώνεται. Ο Αγοραστός που συνεχίζει, θα περιπέσει σε κατάθλιψη. Γίνεται παιχνίδι χωρίς αντίπαλο;  Ακούγονται κάποια ονόματα για επικεφαλής παρατάξεων και παραπέρα τίποτε. Περιφέρεια είναι αυτή ή περιπέτεια; 

  Αργιθεάτης δε θα  είναι κανείς υποψήφιος στον νομό;  Πάνω που είχα αυτοπροταθεί 

με το σύνθημα «Αγοράστε με, κύριε Αγοραστέ!», διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει ζήτηση 

και πέφτουν οι τιμές, άρα μειώνεται η αξία μου και μόνο τα έξοδά μου αυξάνονται.  

  Πλάκα-πλάκα, μέχρι και η Δούρου στην Αττική θα συμπληρώσει παράταξη. Μ’ αυτούς που ξέρουν κι εκτιμούν το σπουδαίο έργο της, αλλά κάνουν πως δε θυμούνται τις φωτιές και τις νεροποντές που αφάνισαν τόσες ζωές. Την ονόμασε και «Δύναμη ζωής», κατ’ ευφημισμόν υποθέτω και σίγουρα χωρίς ντροπή. Αναζητά για να συμπληρώσει έναν ακόμη και τον Μήτρο Περσεφόνη. Τώρα, πώς θα βγαίνει η ποσόστωση, θα αποφανθεί ο δικαστής…

Δούρου, ντούρου, Δούρου, ντούρου θα καεί η  Κουμουνδούρου…

Δεν τα σώνει πια κανένας τα παιδάκια  του Μαδούρου.

  Έχομεν εκλογάς! Πολλαπλάς! Κοινοτικάς, δημοτικάς, περιφερειακάς, ευρωεκλογάς, τις σκέφτεσαι και σου ’ρχεται νταμπλάς… Σταυρώνεις τα χέρια και προσεύχεσαι: «Θεέ μου, να μας φυλάς!» κι ύστερα ξεσταυρώνεις αυτά τα χέρια, για να σταυρώνεις υποψήφιους. Χέρια είναι, δεν είναι μαντανόξυλα να μην αποσταίνουν…

  Θα πέσουμε υποψόφιοι να τα βγάλουμε πέρα με τόσους υποψήφιους.

  Μην τραβάτε, κύριοι! Θα μου σκίσετε το σακάκι. Το αγόρασα τότε που είχαμε θωρακισμένη οικονομία, για να θωρακίσω τον θώρακά μου απ’ το κρύο κι εσείς πάτε να τον αφήσετε απροστάτευτο... Δεν έχω άλλο, δεν καταλαβαίνετε;

Κι άλλα αινίγματα

• Φιλντισένιο περιβόλι, κελαηδεί γλυκό αηδόνι.

• Πίσω από  φράχτη κάτασπρο  κόκκινη σκύλα μένει,  πότε γαβγίζει,  πότε ορμά

και πότε περιμένει.

  Είναι και στα δυο τα δόντια και η γλώσσα. Φιλντισένιο περιβόλι και κάτασπρος φράχτης τα δόντια (παρότι δαγκώνουν), γλυκοκέλαδο αηδόνι αλλά και σκύλα ορμητική που γαβγίζει η γλώσσα. Συμπληρώνει έτσι  ο λαός μας τη γνώμη του για τη 

γλώσσα και τη δύναμή της. Μπορεί το καλύτερο, μπορεί και το χειρότερο.  Άλλωστε, ξέρει πως «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει».   

                    

                       

Κόκκινο

Μπορεί να χάνεται πολλές φορές

το κόκκινο της ντροπής.

Ας μη χάνουμε και το κόκκινο

απ’ τις παπαρούνες!

Αίμα ποτέ στη γη μας να μην είναι το

κόκκινο…

                                                                                                  13/4/2019

Μαϊδανός Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

 Μαϊδανός

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει

κι η ακρίβεια ανεβαίνει,

όμως, μόνος σταθερός 

μένει πάντα ο μαϊδανός

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

─ Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον μαϊδανό. 

─ Θα φκιάσουμι κιφτέδις;

─ Όχι, καημένε! Πού να βρεθεί κιμάς για τέτοια μεγαλεία! Ξέρεις πόσο πήγε ο κιμάς; Μόνο διαπλεκόμενοι του ΟΠΕΚΕΠΕ και εισοδηματίες του ΟΠΕΚΑ μπορούν πια να μπαίνουν στα κρεοπωλεία.  

─ Έχ’ς κανιά συνταγή μι σκέτου μαϊδανό;

─ Ο νους σου στο φαΐ, εσένα… Καμιά συνταγή δεν έχω. Απλώς, αποφάσισα να τιμήσω τη σταθερότητα της τιμής του, σε αντίθεση με την ατιμία της αγοράς και της γενικευμένης άτιμης ακρίβειας. Σταμάτα, λοιπόν, τις άστοχες ερωτήσεις και άκου!

  Μαϊδανός είναι ο μαϊντανός, αν κι εμείς οι Θεσσαλοί τον λέμε ακόμη μακεδονήσι, όσοι τουλάχιστον δε φοβόμαστε μη μας κατηγορήσουν για χωριάτες οι ομιλούντες την αθηναϊκήν. Η πληροφορία είναι εντελώς δωρεάν και προχωρώ. Επειδή ο μαϊντανός μπαίνει σε πολλά φαγητά ως απαραίτητο συστατικό, μαϊντανούς λέμε μεταφορικά κι αυτούς που εμφανίζονται παντού, που δε χάνουν ευκαιρία προβολής, που τρέχουν σε τηλεοπτικές εκπομπές και προσπαθούν με αγωνία να πούνε τη γνώμη τους (και τη σαχλαμάρα τους) για κάθε θέμα, είναι δεν είναι γνώστες ή αρμόδιοι. Κι αυτή η πληροφορία είναι τζάμπα και μην παρασύρεστε από μια βουλευτή ή βουλεύτρια (διαλέξτε ποιο σας αρέσει) που υποστηρίζει ότι ο τζάμπας πέθανε. Έτσι και είσαι βολεμένος, βουλευτής ή όχι, πώς να καταλάβεις τους αβόλευτους; 

  Όμως, παρασύρθηκα κι εγώ όπως βλέπετε και πρέπει να επανέλθω στον κανονικό μαϊδανό ή πετροσέλινον, για να του αποδώσω τις προσήκουσες τιμές:

  Πριν μπούμε στο ευρώ, αγοράζαμε τον μαϊδανό εκατό δραχμές το ματσάκι. Το 2002 ήρθε το ευρώ και στη λαϊκή πρώτη μαϊδανοτιμή ήταν τα πενήντα λεπτά, δηλαδή, εκατόν εβδομήντα δραχμές. Συν εβδομήντα στο κεφάλι!... Κανένας δεν αντέδρασε. Άλλωστε, μας είχε πείσει ο Σημίτης περί της ισχυρής Ελλάδας, εμείς ζούσαμε την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, που πληρώναμε και δεν παίρναμε ρέστα, που τρέχαμε στα χρυσοχοεία ν’ αγοράσουμε χρυσά κουτάλια... (α, ρε καημένο Πασόκ!...).  

  Μετά ήρθε ο Κωστάκης, ο ευτραφής, της θωρακισμένης οικονομίας, της ολυμπιάδας του Καλατράβα, οι τιμές άρχισαν να καλοτραβούν την ανηφόρα… Ο μαϊδανός πενήντα λεπτά.

  Ακολούθησε ο ΓΑΠ, ο λεφτά υπάρχουν. Λεφτά δεν υπήρχαν, αλλά σταθερός ο μαϊδανός. Πενήντα λεπτά το ματσάκι λέμε… Άλλο που το ματσάκι της οικονομίας χάθηκε οριστικά, αφού τρώγαμε γκολ από παντού και κόκκινες κάρτες από εταίρους, δουνουτούδες και τρόικες.

  Παρακάμπτω τον Παπαδήμο, ως μεταβατικό, για να πάω στον επόμενο εκλεγμένο, τον Αντώνιο. Τι να σας λέω τώρα περί Αντωνίου και δευτέρου μνημονίου; Τα χρυσά κουτάλια της ευρωπαϊκής ευημερίας πέρασαν διακριτικά στα χρηματοκιβώτια των ενεχυροδανειστηρίων… Και τι μ’ αυτό; Σημασία έχει η σταθερότητα. Πενήντα λεπτά, καταλάβατε, δεν είναι ανάγκη να το αναφέρουμε άλλη μια φορά…

  Ύστερα ήρθε ο Αλέξης, ο αψύς, που έσκιζε μνημόνια και κατάπινε σπαθιά. Πάντως, 

πρέπει να επισημάνουμε ότι και στο τρίτο μνημόνιο ουδόλως επηρεάσθη η τιμή στο μακεδονήσι, παρότι επηρεάσθη πολύ… η Μακεδονία. Πενήντα λεπτά το μακεδονήσι, για τη Μακεδονία δεν ξέρω…

  Στη συνέχεια μάς ήρθε ο Κυριάκος (πώς φεύγει είναι το ζήτημα…). Τα ξέρετε, τα βλέπετε. Από γκαντεμιά σε γκαντεμιά… Μας έκλεισε δυο χρόνια σε καραντίνα με τον κορονοϊό, τώρα έχει κλεισμένα τα πρόβατα λόγω ευλογιάς, θα ακολουθήσουν τα γίδια υποθέτω, τα γ’ρούνια, τα κ’νέλια και τα φτερωτά που δεν μπορούν να πετάξουν. Και ακρίβεια. Ακρίβεια ακαταμάχητη… (και απολέμηγη κατά τη γνώμη μου).

  Βγαίνει ο πρωθυπουργός και ανακοινώνει αυξήσεις σε μισθούς, κάνουν αυξήσεις τα σούπερ μάρκετ (χωρίς να τις ανακοινώνουν) και βαδίζομεν προς το χάος. Υπό τοιαύτας συνθήκας, αύξηση στην τσέπη του μισθωτού δεν πρόκειται να μπει. Ευτυχώς, έχουμε τον μαϊδανό. Πενήντα λεπτά το ματσάκι!... (το ματσάκι δεν ξέρω αν έχει την ίδια ποσότητα, άρχισα να μπαίνω σε αμφιβολίες).

  Καλά, τόσοι μαϊντανοί είναι γύρω από τον Μητσοτάκη, δε βρέθηκε ένας να τον ενημερώσει, ώστε να χρησιμοποιήσει τον μαϊδανό, για να αποδείξει τη σταθερότητα των τιμών; Αναγκάστηκε να αναφέρει τα μανταλάκια και τις καβουροδαγκάνες, αφού δεν μπορεί ή δε θέλει να στριμώξει τις… καρτελοδαγκάνες. 

  Βέβαια, στα χρόνια των μνημονίων έχουμε κι άλλη μία σταθερά: τις συντάξεις. Ουδεμία αύξηση! Η φτήνια τρώει τον παρά και την αύξηση η προσωπική διαφορά. Θα πρόσθετα τη ρεμούλα και τη διαφθορά, αλλά δε θέλω να με πούνε καβγατζή κι ότι διακινώ ανυπόστατες φήμες. 

  Ωστόσο, η οικονομία πάει καλά. Ο Γιάννης δεν πάει και τόσο καλά οικονομικά, αλλά άμα είναι καλά η οικονομία, ποιος τον λογαριάζει τον Γιάννη… 

  Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, αν δε σας φτάνουν τα λεφτά, να αγοράζεται μαϊδανό…  Και όταν βαρεθείτε και θέλετε να σπάσετε τη μονοτονία αγοράστε μακεδονήσι…

  Ας διαλαλήσουμε, λοιπόν, τιμής ένεκεν και με στεντόρεια φωνή το εξαίρετο αυτό προϊόν: 

  Πάρτε, κύριε, μαϊδανό

δυο ματσάκια στο ευρώ!

Πάρε το μακεδονήσι, 

κάπου θα το κάνεις χρήση!

και ας κλείσουμε με στίχους γνωστού δημοτικού τραγουδιού, έστω παραλλαγμένους: 

Ο δυόσμος κι ο βασιλικός και το μακεδονήσι,

αυτά μ’ αποκοιμίσανε και ποιος θα με ξυπνήσει;

                                                                                                                                                                                22/3/2026

Αισώπειοι και προεκλογικοί μύθοι Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 30

 Αισώπειοι και προεκλογικοί μύθοι 

Αργιθέα: ο τόπος που έβλεπε

τις τελευταίες ελπίδες να περνούν.

(γιατί από τρένα δεν έβλεπε)

(καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

  

   ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  30

Έναν μύθο θα σας πω

  Ο Αίσωπος, ο οποίος έζησε κατά την αρχαιότητα,  θυμάστε φαντάζομαι ότι είχε ένα εργοστάσιο που έβγαζε μύθους. Οι δουλειές πήγαιναν καλά, μέχρι που πήγε κάποτε στους Δελφούς απεσταλμένος του βασιλιά Κροίσου, για να πάρει χρησμό από το μαντείο. Μένοντας για λίγο εκεί κι όπως ήταν πανέξυπνος σαν τους Τριζολιώτες, κατάλαβε ότι οι ιερείς μετά της Πυθίας ήταν επιστήμονες στον μύθο και στο ψέμα και μπροστά τους δεν έπιανε μία. Ζορίστηκε κι αποφάσισε (γιατί ήταν και αποφασιστικός σαν τους Κουμπουριανίτες) να τους αποκαλύψει. Οι ιερείς κατάλαβαν ότι τους κατάλαβε, του στήσανε μια προβοκάτσια (δεν ήταν και κουκουές ο Αίσωπος, παρότι δούλος, για να την καταλάβει), με την οποία τον ενοχοποίησαν και με συνοπτικές διαδικασίες τον δίκασαν και τον έριξαν  σε κάποιον γκρεμό του Παρνασσού, μιας και το στεφάνι το τριζολιώτικο ήταν μακριά και δεν είχε ούτε τότε καλή συγκοινωνία η Αργιθέα, λόγω μη προχώρησης της σήραγγας Τυμπάνου… (αυτά παθαίνει όποιος κάνει παρέα με βασιλιάδες…).

  Το εργοστάσιο του Αίσωπου πέρασε από τότε στο κράτος και τη λειτουργία του ανέλαβαν και αναλαμβάνουν ως σήμερα διάφοροι πολιτικοί οι οποίοι είναι ειδικά εκπαιδευμένοι, γιατί υπάρχουν και πολιτικοί που είναι εντελώς ακατάλληλοι να το λειτουργήσουν… Η πορεία του εντυπωσιακή! Σήμερα είναι μια εύρωστη βιομηχανία με έντονα ανοδικούς δείκτες. Εκτός των μύθων, προχώρησε και σε παραγωγή νέων προϊόντων (παραμύθια, ψέματα, υποσχέσεις, ελπίδες, όνειρα, οράματα και παροράματα για αόμματους), τα οποία γίνονται ανάρπαστα και πουλιούνται σε κάθε χωριό και πόλη αυτής της χώρας.  Κρίμα που δεν έχω τα σχετικά γραφήματα γραμμής και ραβδογράμματα να σας τα παρουσιάσω, γιατί τα δάνεισα στον Τσακαλώτο να τα χρησιμοποιήσει κι αυτός, για να παρουσιάσει τους δείκτες της ελληνικής οικονομίας. Πιστεύει ότι θα τον βοηθήσουν προεκλογικά και μετεκλογικά, όταν προσπαθήσει να φάει τον Τσίπρα. Αυτό δε με νοιάζει, ας τον φάει!

  Και ήλθεν η ώρα να αναρωτηθώμεν… Είναι η ικανότης των πολιτικών που οδήγησεν εις αυτήν ταύτην την πρόοδον ή είμεθα ημείς οι οποίοι καταναλίσκομεν (αμάσητα εδώ που τα λέμε)  τα εν λόγω προϊόντα, δεδομένου ότι η κατανάλωσις προκαλεί και καθοδηγεί την παραγωγήν;

  Μικρή αγγελία για μεγάλη ευκαιρία: Ζητούνται νέες και νέοι με αρνόδοντο ή νέοι γέροι που βρίσκονται στην εφηβεία των γηρατειών για την προώθηση, πώληση ή και εμπορία των παραπάνω προϊόντων. Εξασφαλισμένο εισόδημα και λαμπρό μέλλον! Η καλύτερη λύση στην κρίση. Δε χρειάζονται και ιδιαίτερα προσόντα. Το θράσος αρκεί.  Γίνε ένας επιτυχημένος ελπιδοπωλητής και ονειροπόλος ονειροπώλης! Γίνε τώρα, εύκολα και γρήγορα, ο Άντερσεν και η Χαλιμά του χωριού σου! Οι μύθοι και τα παραμύθια είναι του λαού βοήθεια…

Βιογραφικά

  Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις (χωρίς τον ΦΠΑ). Τούτου δοθέντος, νομίζουν όλοι ότι και μια φωτογραφία τους είναι  καμιά πεντακοσαριά λέξεις, οπότε χρειάζονται άλλες πεντακόσιες, για να συμπληρωθεί η χιλιάδα (χωρίς ΦΠΑ κι εδώ, άλλωστε ποιος τον πληρώνει όταν μπορεί να μην τον πληρώσει…). Κάθονται, λοιπόν, και γράφουν. Έτσι γίνεται το βιογραφικό. Ως κείμενο επικοινωνίας, πρέπει να είναι προσεγμένο, γιατί παρουσιάζεις τον εαυτό σου… 

  Είναι υποκειμενικόν το κείμενον αυτό, φωνάζει κατακόκκινος από θυμό ένας αντικειμενικός, γι’ αυτό το έγραψα με κόκκινο. Τον ηρέμησα και συνεχίζω…  

  Θέλεις δουλειά; Βιογραφικό! Θέλεις να παντρευτείς; Βιογραφικό μαζί με αντίγραφο του Ε9 να δει η πεθερά τι περιουσία έχεις, για να δώσει, πάντα με επιφύλαξη, την τελική έγκριση. Θέλεις να είσαι υποψήφιος; Μην το συζητάτε! Εδώ έτσι και δεν κυκλοφόρησες βιογραφικό, πας άγραφος… Βέβαια, στην Αργιθέα και στην τοπική πολιτική σκηνή δε βοηθάει και πολύ. Αν ως τώρα δεν έγινες γνωστός σε μια τόσο μικρή περιοχή ή είσαι γνωστός, αλλά δεν έχεις μεγάλο σόι, συμπεθέρους και κουμπάρους, κανένα βιογραφικό δε σε σώζει. Σε κάθε περίπτωση είναι απόφαση του υποψήφιου τι θα κάνει, πώς θα προβάλει την υποψηφιότητά του και πόσα θα ξοδέψει για την προβολή του.

  Εάν αποφασιστεί βιογραφικόν, παίρνεις τον στυλόν και γράφεις το μακρύ σου και το κοντόν για τον δικόν σου εαυτόν. Χρειάζεται πολλή προσοχή, γιατί τα πιο πολλά προεκλογικά βιογραφικά αποκαλύπτουν τα τρωτά σου σημεία αντί των θετικών  κι αντί να σε βοηθήσουν, σε χαντακώνουν. 

  Άμα έχεις λεφτά, κάποιος φιλόλογος θα σου γράψει ένα κείμενο. Τόσοι άνεργοι είναι που αναγκάζονται να κάνουν φροντιστήρια με εξευτελιστικές τιμές και οι οποίοι δε συμπληρώνουν μηνιαίο εισόδημα, όσο αυτό που παίρνει, ας πούμε, ο τοπικός πρόεδρος Στεφανιάδας ή Φουντωτού ή Μεσοβουνίου ή ……………….. (βάλτε εσείς το χωριό). 

  Κι ένας καλός δικηγόρος μπορεί να σας βοηθήσει, αλλά μακριά απ’ τον Μήτσιο! Μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια πράγματα…

  Αν έχεις ψήφους, κάποιος αρχηγός θα φροντίσει να σου γράψει ένα βιογραφικό, για να υποστηρίξει ότι αποτελείς, μαζί του εννοείται, την τελευταία ελπίδα του τόπου… Άλλο που εγώ μάλλον βλέπω την Αργιθέα να καταποντίζεται ως άλλη Ατλαντίδα και μόνο η πανύψηλη κορυφή της Φσιόκας θα μαρτυρεί στους επερχόμενους την ύπαρξή της. Κι αυτό, γιατί δεν ψήφισαν οι Αργιθεάτες την τελευταία ελπίδα. Αλλά και ποιος ακούει τη φωνή ενός καφετζή; Ποιος νοιάζεται τι θέλει να πει ένας καφετζής;

  Οι  ανάγκες των ανθρώπων δημιουργούν τα επαγγέλματα… και οι εκλογές ανοίγουν κάποιες δουλειές. Σας το ξαναείπα στο πρώτο Καφενείο, ξαναδιαβάστε το όσοι το ξεχάσατε! Δικαιολογίες δε θα γίνονται δεκτές…

  Ανακοίνωση: Τώρα το κόκκινο δεν είναι από θυμό, αλλά για να φαίνεται τ’ αλάργα. 

  Αναλαμβάνω υπεύθυνα τη σύνταξη βιογραφικών, προεκλογικών συνθημάτων, λόγων, αντίλογων, δηλώσεων, δελτίων τύπου, καταλόγων ψηφοφόρων σας κατά ομάδες (σίγουροι, πιθανοί, κίβδηλοι, ύποπτοι). Αναλαμβάνω και τα ψυχοχάρτια σας καθώς και το σημείωμα για τα ψώνια σας. Παραθέτω ένα υπόδειγμα βιογραφικού, δείγμα της δουλειάς μου:

  «Γεννήθηκα στο Αετοχώρι μια μέρα του Οκτωβρίου (έτος δε λέω, μην κάνετε καμιά αφαίρεση και δείτε ότι δεν είμαι νέος), αλλά κανένας δε φανταζόταν ότι μια μέρα θα έσωνα  την  Αργιθέα,  γιατί  όλοι  είχαν  στον  νου  τους  να  μάσουν  βελάνια,  για να 

ξεχειμάσουν τα πρόβατά τους και δεν έδωσαν σημασία στο σπουδαίο για την περιοχή γεγονός.

  Έμαθα τα  πρώτα γράμματα, μικρά και κεφαλαία, στο σχολείο του  Αετοχωρίου  (αν 

δε μάθαινα, μαλλιά βιογραφικό θα διαβάζατε) από δασκάλους που, για να μάθω εγώ, 

καταλαβαίνετε πόσο σπουδαίοι ήταν. Όταν σπατάλωσα καμπόσο, έφυγα σια κατ’ Μπζάκια, Καρδίτσες, Λαμίες, όπου έμαθα τα δεύτερα γράμματα και προπαντός ότι υπάρχουν και γράμματα που δεν τα μαθαίνεις ποτέ, αλλά πρέπει πάντα να προσπαθείς και να δέχεσαι να διδάσκεσαι κι απ’ τα πιο ταπεινά πράγματα που σε περιβάλλουν.

  Από μικρός ανέπτυξα πλούσια δράση. Ήξερα πού έχει φωλιά το κάθε πουλί, έφκιανα σιουρίστρες από φράξους και ασφεντάμια και ταυτόχρονα ασχολήθηκα με το σπορ του γιδοβοσκού. Μου αρέσει να κινούμαι στη φύση, ασχολούμαι με το κυνήγι και λόγω της αγάπης μου για το περιβάλλον, όταν γυρνάω απ’ το κυνήγι, μοιράζω στην Κρανιά ή στο Πετράλωνο σε διερχόμενους φυλλάδια διαφόρων οικολογικών οργανώσεων. Φαντάζομαι δεν είναι η πρώτη φορά που γνωρίζετε διχασμένη προσωπικότητα.

  Τελευταία, με πλάκωσαν κάτι οράματα απροσδιορίστου αιτίας και περιεχομένου να αγωνιστώ και να σώσω τον τόπο μας. Ζητώ, λοιπόν, την ψήφο σας. Σας διαβεβαιώνω ότι κανένας δε θα σας κατηγορήσει, αν με ψηφίσετε. Άλλωστε, δε θα είναι η πρώτη φορά που ψηφίζετε ΛΑΘΟΣ…».

Παρατάξεις 

  Ας μην κλεινόμαστε! Ας πάμε στο κλεινόν άστυ! Πρωτεύουσα της χώρας είναι. Να μην ξέρουμε ποιος θα αλλάζει τους καμένους λαμπτήρες και θα ελέγχει τις παιδικές χαρές; Να μην ξέρουμε τις παρατάξεις που θα παραταχθούν για να αντιπαραταχθούν; 

  «Αθήνα ψηλά» η παράταξη του Μπακογιάννη. Μπορούσε να την ονομάσει και «Ψηλά στην Κωστηλάτα» ή «Ψηλά κι αγνάντευε» (μη γελάς, πονηρέ!...).

  Ο Γερουλάνος την ονόμασε «Αθήνα είσαι εσύ». Είσι κι φαίνισι, Γιρουλάνου, π’ θα μη πεις κι Αθήνα!... Σι πρόσβαλα ιγώ; 

  Ο Ηλιόπουλος τη λέει «Ανοιχτή Πόλη». Κάνας σύριζας πρέπει να ’ναι αυτός, υποθέτω απ’ τα συμφραζόμενα. Μπορούσε, όμως, να την πει και «Χωριό δίχως σ’κλιά» ή «Μπάτε, σκύλοι, αλέστε» ή ακόμη «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε».

  Τέλος, ο Σοφιανός έχει τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Από εκλάκτιση δεν ξέρω πώς τα πάει. Συσπείρωση, συσπείρωση, μαζώχτηκε κουβαράκι, κοντεύει να πάθει λεπτοσπείρωση…

Πάμε Μπζάκι…

─ Ω, πατέρα!

─ Ουαίει!

─ Ιδώ είν’ του Μπζάκι;

─ Ιδώ, πιδί μ’, ιδώ.

─ Ορέ Μπζάκι! Μπράβου Μπζάκι!

  Θυμάστε την τραγωδία «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου; Ξεχάστε την! Έγινε τώρα «Επτά επί Μπζάκι» και να ιδούμε. Κι από ονόματα, απορώ πώς δε θα μπερδευτούν οι ψηφοφόροι!  Νέα Ελπίδα, Νέα Πορεία (νέα ταλαιπωρία), τι Νέα απού ’κείθι, τα Νέα τ’ς Αλιξάντρας κι πάει λέγουντας. Άλλη παρτίδα παρατάξεων η Πνοή Δημιουργίας (πώς δεν την ονόμασαν Τελευταία Πνοή;), Δίπλα στους Πολίτες ( ε, όχι και πολίτες οι Μπζακιώτις!) κι έχουμε καιρό ακόμη. Δίνου κι ένα όνουμα δουριάν, δε θέλου τίπουτα, για μια πιθανή παράταξη: «Φεύγει ου Κ’τσός, έρχιτι ου παράλυτους». 

  Συμπέρασμα: Θα υποφέρουν οι Μουζακιώτες, μέχρι να τελειώσουν οι εκλογές…

Σποραδικοί πυροβολισμοί αλλά όχι άσκοποι

  Οι πυροβολισμοί δεν είναι άσκοποι. Έχουν σκοπό ν’ ανάψει το γλέντι, υποστήριξε

 σε δίκη ο αείμνηστος Μπολγούρας απ’ το Λεοντίτο. Έτσι μας το μετέφεραν οι παλιότεροι, οι οποίοι μας διηγούνταν κι ακούγαμε ιστορίες και γεγονότα του τόπου μας, τότε που στην κοινωνία συνυπήρχαν οι γενιές και δε διαχωρίζονταν ιδρυματικά όπως σήμερα, σε ΚΑΠΗ, παιδικούς σταθμούς και τμήματα νεολαίας, ενώσεις γυναικών, παραρτήματα μουστακαλήδων ή εξωραϊστικούς ομίλους.  

  Έχουν σκοπό οι πυροβολισμοί, ακόμη κι αν διαταράσσουν μερικές φορές την κοινή ησυχία ή μόνο την ησυχία κάποιων... (έβαλα κι αποσιωπητικά, για να χειροτερέψω το υπονοούμενο).

  1ος πυροβολισμός

  Ο Μενέλαος της Σπάρτης είχε την ωραία Ελένη. Την πήρε ο Πάρης, που τον έλεγαν έτσι επειδή έπαιρνε  (ούτε εφορία να ’τανε) και μετά ακολούθησε ο τρωικός πόλεμος.

  Ο Μενέλαος της Μπουκοβίτσας είχε την ωραία ιδέα να ξαναγίνει το γεφύρι Κοράκου και δεν μπορεί κανείς να την πάρει. Παίρνεται η ιδέα και η γνώση; Αν ήταν προβατίνες και παχείς, υπήρχε ένας σχετικός κίνδυνος, αλλά οι Στεφανιώτες ιδέες δεν έκλεβαν ποτέ κι απέφευγαν τις γνώσεις. Επομένως, γλυτώνουμε τον πόλεμο, αν και είμαστε έτοιμοι να εκστρατεύουμε εναντίον όποιου επιχειρεί να κλέβει διατυπωμένες ιδέες. Φτάνει πια! Έχομεν την λογοκλοπήν, την λογοπλοκήν και την διαπλοκήν, τελευταία και την λογοπώλησιν, όμως δε θα επιτρέψομεν και την ιδεοκλοπήν…

  2η σπαλιώρα και με πολύ κρότο

  Είχα γράψει το παραπάνω κείμενο, όταν έπεσα πάνω σε δυο επιστολές που έγραψε ένα νέο κορίτσι, η Ιωάννα Γ. Δήμου από τα Κουμπουριανά, και  απευθυνόταν στον δήμο μας. 

  Η πρώτη επιστολή το 2006 με θέμα: «Διάσωση, συντήρηση και ανάδειξη μνημείων της Αργιθέας» αναφέρεται στη διάσωση του μοναδικού, ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας, μνημείου στην περιοχή Συκιάς Πετρωτού, του γνωστού ως  «τελωνείου» και την ανακατασκευή της γέφυρας Κοράκου. Η δεύτερη επιστολή το 2018 έχει ως θέμα: «Αποκατάσταση βλαβών, διάσωση και  συντήρηση της γέφυρας Πετρωτού, ανεξαρτήτως του έργου  διαχείρισης των υδάτων του Αχελώου». Οι επιστολές δεν έκαναν μόνο απλή αναφορά, αλλά περιείχαν προτάσεις και συνοδεύονταν από φωτογραφικό υλικό. 

  Με ιδιαίτερη χαρά είδα τις επιστολές της Ιωάννας, τις οποίες εννοείται ότι δε γνώριζα, ώστε να τη συμπεριλάβω στην αναφορά μου σε πρόσφατο σχετικό κείμενό μου για το Κορακογιοφύρι. Η χαρά μου δεν έχει να κάνει με την υποστήριξη της αναγκαιότητας διάσωσης των μνημείων μας εκ μέρους της (ειδικά αυτών που είναι ακόμα όρθια), όσο με την αισιοδοξία που προσδίδει η ενασχόληση ενός νέου κοριτσιού με αυτά τα πράγματα. Όταν υπάρχουν νέοι της επόμενης γενιάς από τη δική μας που έχουν παρόμοιες ευαισθησίες και δράση, μπορούμε να ελπίζουμε. Αυτούς τους νέους πρέπει να αναζητήσουμε και να  ενθαρρύνουμε να αναλάβουν τις τύχες του τόπου μας.

  Ιωάννα, τα συγχαρητήριά μου και να θυμάσαι κάτι απ’ τον καφετζή: Χίλιες ιδέες να έρθουν που θα βοηθήσουν τον τόπο μας κι ας μην είναι καμία δική μας. 

  3ος πριόβολος

  Τελικά, δεν τη γλυτώνουμε την ανάπτυξη. Θα μας αναπτύξουν, θέλουμε δε θέλουμε. Ανάπτυξη με το ζόρι. Θέλεις να μείνεις υπανάπτυκτος και δεν μπορείς. Με τόσους αναπτυξιολόγους γύρω μας, αναπτύσσεται ένα αναπτυξιακό κλίμα και πνέει ένας αναπτυξιακός αέρας που θα μας απογειώσει.

─ Πετάει ο καφετζής;

─ Πιτάει, λέει; Πιτάει κι παραπιτάει, αερόπλανου γένιτι… 

  Το Πάσχα και στις εκλογές, όσοι ανεβείτε στα χωριά μας, φωτογραφίστε τα για να τα θυμάστε!…  Μετά τις εκλογές μπαίνουμε στον χρυσούν αιώνα της Αργιθέας (γι’ αυτό και τα χρυσά γράμματα). Θα γίνουν τόσα έργα, που δε θα τη γνωρίζετε. Θα ρωτάτε να βρείτε πού είναι το σπίτι σας. Δε θα μπορείτε να ξεχωρίσετε το Παρίσι απ’ το Τσιοκαρίσι… Πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα… (Τι χαλεύει αυτή η κόκκινη πρόταση εδώ; Ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτό το Καφενείο;).

  4ος βρόντος 

  Δε μας έφτανι ου Μπακουϊάνν’ς μι τ’ν «Αθήνα ψηλά» βγήκι κι ένας θ’κός μας φεϊσμπουκάς κι έγραψι: «Να πάμε την Αργιθέα ψηλά». Πόσου απάν’, αρέ παλληκάρι μ’; Έχει πλάκα να μας βάλ’ς να κουβαλάμι τα Βραγκινά στου Βουτσικάκι. Τ’ς Βραγκιανίτις π’ θα φιουκουπούν απ’ του κρύου δεν τ’ς λουγαριά’εις;

  Είχα κι ιγώ στου πρόγραμμα μ’ να φκιάσου νια τρύπα στ’ς Ρέντις να βάλου έναν γρύλου τρανό να σ’κώσου Δέντρου – Λαγκαδάκια κανιά ’κατουστή μέτρα (παραπάν’ δε γένιτι), αλλά για να του λες, μπουρεί να το ’χουν κι άλλις παρατάξεις στου πρόγραμμα τ’ς. 

  Άλλους λέει να πάμι τ’ν Αργιθέα μπρουστά. Πιδιά, κανουνίστι μ’ αυτές τ’ς μανούβρις! Μας έβγαλιταν τα σ’κώτια. Απάν’ ου ένας, μπρουστά ου άλλους, χάθ’κι  να πείτι να τραβήσουμι πέρα απάν’ κι όθι λαγαρίσουμι;

  Ρουτάτι κι ικειόν τουν απού πέρα απ’ τ’ γέφυρα Καταφυλλίου, π’ δεν τ’ράει τουν θ’κό τ’ του δήμου κι στινουχουριότι για τουν θ’κό μας. Συμφουνάει μι του πέρα απάν’;

  Τελευταίος πυροβολισμός (τι να κάνουμε, πεντάσφαιρη ήταν η καραμπίνα).

  Τα βλήματα δε λύνουνε προβλήματα! 

Ελπίδα…

  Τώρα, σαν τελειώσετε το διάβασμα, γυρίστε πάλι στην αρχή! Ξανακοιτάξτε το μοναστήρι του Κώστη! Αιώνες στέκει εκεί «στον κόρφο του βουνού, σαν καλωσύνη που κρύβεται». Πόσοι άνθρωποι να πέρασαν εκεί ως τώρα, για να προσκυνήσουν και να παρηγορηθούν; Πόσα μάτια δάκρυσαν από πόνο κι ευγνωμοσύνη μπροστά στις ιστορημένες εικόνες του; Πόσα χρόνια «κοιμάται απέξω ο καλόγερος που το ζωγράφισε»; Όμως, η ανθισμένη κουτσουπιά στο πλάι του διαλαλεί τη ζωή που συνεχίζεται και πως δεν υπάρχουν ποτέ «τελευταίες ελπίδες» παρά μόνο η μία μόνιμη και σταθερή ΕΛΠΙΔΑ. Αυτή που διαρκώς ανανεώνεται και προσαρμόζεται σε τόπους και ανθρώπους.

Έτσι είναι η ΕΛΠΙΔΑ… Σαν τους γάλανθους, τα ίτσια και τα δακράκια της άνοιξης που βγαίνουν δίπλα και πάνω στο όψιμο χιόνι πολλές φορές, για να στολίσουν τον φαρμακωμένο απ’ τον χειμώνα τόπο. Αυτά τα δακράκια εύχομαι να βλέπετε και δάκρυα να μην έρχονται ποτέ στα μάτια σας, μα αν έρθουν, να ’ναι  χαράς δάκρυα…

                                                           

                                    6/4/2019