Η Μεταμόρφωση του Κυρίου + ΒΙΝΤΕΟ Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

 

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου [+ ΒΙΝΤΕΟ

+ Θ. Λειτουργία από το όρος Θαβώρ + Πανηγ. Εσπερινός από τους Ωρεούς της Β. Εύβοιας]

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

 ΓΕΝΙΚΑ: Στις 6 Αυγούστου η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την ανάμνηση της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Η Μεταμόρφωση έλαβε χώρα σε όρος υψηλόν σύμφωνα και με τους τρεις λεγόμενους Συνοπτικούς Ευαγγελιστές, Ματθαίο, Μάρκο και Λουκά, μάλιστα δε κατά την Ιερά Παράδοση στο όρος Θαβώρ, που στα εβραϊκά σημαίνει «έλευση φωτός». Έγινε, κατά τους περισσότερους Πατέρες, 40 ημέρες περίπου προ της Σταυρώσεως, δηλαδή κατά τον μήνα Φεβρουάριο δεδομένου ότι η Σταύρωση έγινε την 14η Νισάν (Μαρτίου). Αλλά επειδή ο εορτασμός της εορτής θα συνέπιπτε μέσα στην πένθιμη Μεγάλη και Αγία Τεσσαρακοστή, μεταφέρθηκε στις 6 Αυγούστου που απέχει από τις 14 Σεπτεμβρίου, που γιορτάζεται η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και λογαριάζεται σαν δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή, σαράντα ημέρες. Η γιορτή καθιερώθηκε επίσημα να γιορτάζεται γύρω στο 600-630 μ.Χ., σε αντικατάσταση της εβραϊκής γιορτής του εξιλασμού.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ: Ο Κύριος σαράντα ημέρες περίπου πριν από τη Σταύρωσή Του, παρέλαβε τρεις από τους Μαθητές του, τον Πέτρο για τη μεγάλη πίστη και αγάπη που είχε προς τον Χριστό, τον Ιωάννη επειδή τον αγαπούσε ιδιαίτερα ο Κύριος, για την αγνότητα και την αφοσίωσή στο πρόσωπό Του και τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη, για να τους ανεβάσει στο όρος Θαβώρ. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς προσθέτει ότι το γεγονός αυτό συνέβη οκτώ μέρες μετά από εκείνη την ημέρα που ο Κύριος διδάσκοντας τους μαθητές του, έλεγε ότι πρόκειται να έλθει ο Υιός του ανθρώπου μέσα στη δόξα του Πατέρα Του. Γι' αυτή την όγδοη μέρα που ο Κύριος ανέβασε τους μαθητές του στο Θαβώρ ο Γρηγόριος ο Παλαμάς προσθέτει: «Το μέγα θέαμα του φωτός της Μεταμορφώσεως του Κυρίου είναι το μυστήριο της ογδόης ημέρας, δηλαδή του μέλλοντος αιώνος, που αναφαίνεται μετά την κατάπαυση του κόσμου». Ένας λόγος, κατά τους Πατέρες, που δεν παρέλαβε όλους τους μαθητές Του, ήταν ότι θα αναγκαζόταν να παραλάβει μεταξύ αυτών και τον Ιούδα, που δεν ήταν άξιος να «γευθεί» του μυστηρίου της Μεταμορφώσεως. Εκεί, στο όρος Θαβώρ, ξαφνικά, ενώ προσευχόταν ο Κύριος, έλαμψε το πρόσωπό Του, υπέρ τον ήλιο και τα ρούχα Του έγιναν λευκά σαν το φως. «Άνοιξε», λέγει ο Χρυσόστομος, «λίγο από τη Θεότητά του, ενώ προσευχόταν και έλαμψε σαν ήλιος». Σαν ήλιος, είπε ο ευαγγελιστής για να μη νομίσουμε αισθητό αυτό το φως. Γιατί αυτό το φως είναι της Θεότητος και είναι άκτιστο. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς προσθέτει: «Ο Χριστός μεταμορφώθηκε, όχι προσλαμβάνοντας ό,τι δεν ήταν, αλλά φανερώνοντας στους μαθητές του ό,τι ήταν, αφού τους άνοιξε τα μάτια και από τυφλούς τους κατέστησε βλέποντας. Επομένως αυτό το φως δεν είναι αισθητό, αλλά με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος μετασκευάσθηκαν τα μάτια τους, μεταμορφώθηκαν εκείνοι.» Τα ιμάτια του Κυρίου έγιναν λευκά «ως χιών» για να μας δείξει, μέσω των μαθητών Του, ποιες είναι οι στολές της δόξης που θα φορέσουν κατά τον μέλλοντα αιώνα όσοι προσεγγίσουν το Θεό. Ταυτόχρονα εμφανίστηκαν, ο Προφήτης Μωυσής σαν εκπρόσωπος του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης και των νεκρών και ο Προφήτης Ηλίας σαν εκπρόσωπος των προφητών και των ζωντανών (διότι ο Προφήτης αυτός δεν πέθανε αλλά αναλήφθηκε από το Θεό ζωντανός «εν πυρίνω άρματι» στους ουρανούς) και άρχισαν να συνομιλούν μαζί Του για τις προφητείες που αναφέρονταν στο σωτήριο Πάθος Του. Αυτό έγινε για να δείξει στους μαθητές πως ο ίδιος είναι ο Κύριος του νόμου και των προφητών, ζώντων και νεκρών. Ο Πέτρος από την ταραχή του μη γνωρίζοντας τι έλεγε, είπε στον Κύριο ότι καλό θα ήταν να μείνουν στο όρος Θαβώρ και να φτιάξουν τρεις σκηνές, φοβούμενος ότι κατά την επιστροφή τους στα Ιεροσόλυμα, ο Κύριος θα έπεφτε στα χέρια των εχθρών Του. Ενώ ακόμα μιλούσε ο Πέτρος, εμφανίστηκε ένα φωτεινό σύννεφο και ακούστηκε η φωνή του Ουρανίου Πατρός μέσα από αυτό, που βεβαίωνε πως ο Χριστός είναι ο Υιός Του ο αγαπητός, στον οποίο αναπαύεται όλη η Πατρική εύνοιά Του και εμείς οι άνθρωποι, σε αυτόν πρέπει να υπακούμε και να εφαρμόζουμε τις σωτήριες εντολές Του. Οι μαθητές τότε έπεσαν κατά πρόσωπο, όχι εξαιτίας της φωνής, όπως λένε οι πατέρες, αλλά «για τη μετατροπή και το υπερφυές του φωτός» (Γρ. Παλαμάς). Αυτού του φωτός μετέχουν και οι άγγελοι και οι άγιοι. Αλλά ο Πατήρ και ο Υιός έχουν αυτή τη δόξα και τη βασιλεία φυσικώς, οι δε άγιοι άγγελοι και άνθρωποι την αποκτούν κατά χάρη, δεχόμενοι από το Θεό την έλλαμψη. Όμως ο Κύριος γεμάτος φιλανθρωπία δεν αφήνει άλλο τους μαθητές Του, μέσα στην αγωνία και τον φόβο και αφού τους άγγιξε τους είπε να σηκωθούν και να μην φοβούνται, γιατί θα είναι μαζί τους, μέχρι το Θείο Πάθος Του, όπως και πρώτα, δηλαδή με το ταπεινό σχήμα ενός απλού ανθρώπου, γιατί ο Κύριος ήταν «άνθρωπος το φαινόμενον αλλά Θεός το κρυπτόμενον» (Γρ. Παλαμάς). Ακόμη τους είπε να μην πουν σε κανένα το θείο αυτό γεγονός που έζησαν, μέχρι την εκ νεκρών Ανάστασή Του. Γιατί όμως ο Κύριος διάλεξε, αυτή τη χρονική στιγμή, δηλαδή λίγο πριν από τα Άγια Πάθη Του για να δείξει στους Μαθητές Του, μία αμυδρή ακτίνα της Θείας μεγαλειότητος και δόξης Του; Την απάντηση δίνει πολύ εύστοχα το κοντάκιο της εορτής: «Επί του όρους μετεμορφώθης Χριστέ ο Θεός ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν ότι σύ υπάρχεις αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα». Δηλαδή όταν σε δουν οι μαθητές επάνω στο Σταυρό, γυμνό και καταματωμένο με τον ακάνθινο στέφανο να υποφέρεις και να πεθαίνεις για τη σωτηρία του κόσμου, να μη φοβηθούν, αλλά να καταλάβουν πως το Πάθος Σου το υπέμεινες επειδή το ήθελες, εκούσια και όχι από αδυναμία, αφού είσαι ο παντοδύναμος Υιός του Θεού που γεμάτος αγάπη για το ξεπεσμένο πλάσμα Σου κατέβηκες στη γη, για να το ελευθερώσεις από τα δεσμά της αμαρτίας. Έτσι όταν σε δουν, μετά την Ανάσταση ένδοξο Νικητή του θανάτου, να κηρύξουν σε όλο τον κόσμο ότι Εσύ είσαι ο ομοούσιος Υιός του Θεού, ο Σωτήρας της ανθρωπότητας. Αυτός, κατά τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ήταν ο σκοπός που έγινε η Μεταμόρφωση. Κι ενώ θα έπρεπε η εμφάνιση στο Θαβώρ των δύο πιο μεγάλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και η προσκύνηση του Κυρίου Ιησού Χριστού κατά την Μεταμόρφωσή Του, να κλείσει για πάντα τα βδελυρά χείλη των γραμματέων και των φαρισαίων, οι οποίοι μισούσαν τον Κύριο Ιησού και τον θεωρούσαν παραβάτη του νόμου του Μωυσή, συνέβη το αντίθετο. Μάλιστα ακόμη και σήμερα βλέπουμε πως οι Εβραίοι, ο πάλαι ποτέ περιούσιος λαός, δεν πιστεύουν ότι Αυτός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας. Και όχι μόνο οι Εβραίοι δεν τον πιστεύουν, αλλά όπως προσθέτει ο Άγιος Λουκάς ο Αρχιεπ. Κριμαίας, «και για πολλούς χριστιανούς όλο και περισσότερο θαμπώνει το θείο φως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ακόμα μικρότερο γίνεται το μικρό ποίμνιο του Χριστού για το οποίο το θείο φως του Χριστού λάμπει με την ίδια δύναμη με την οποίαν έλαμψε στους αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη τότε στο όρος Θαβώρ. Όμως να μην απελπιζόμαστε, επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον. ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λουκ. ιβ 32). Η απιστία μεταξύ των λαών έλαβε ανησυχητικές διαστάσεις και το φως του Χριστού επισκιάστηκε από το σκοτεινό νέφος της αθεΐας. Σήμερα πιο συχνά από ποτέ ενθυμούμαστε το φοβερό λόγο του Χριστού: «Πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λουκ. ιη’ 8). Να μην απελπιζόμαστε όμως, επειδή Εκείνος, λέγοντας για τα σημεία της δευτέρας παρουσίας του, είπε: «Αρχομένων δε τούτων γίνεσθαι ανακύψατε και επάρατε τας κεφαλάς υμών, διότι εγγίζει η απολύτρωσις υμών» (Λκ. κα’ 28). Να είναι, λοιπόν, η ζωή σας τέτοια ώστε την φοβερή ημέρα της Κρίσεως να μπορέσουμε να σηκώσουμε το κεφάλι μας και όχι να το σκύψουμε βαθειά απελπισμένοι..» (από ομιλία του Αγίου το 1956).

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΙΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ: Εδώ πρέπει να πούμε, ότι η λαμπρή ακτινοβολία του Θείου ακτίστου φωτός, που παρουσίασε το σώμα του Κυρίου κατά την Μεταμόρφωση και είδαν οι Απόστολοι, αφού διανοίχτηκαν με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος τα ψυχικά μάτια τους, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία είναι η άκτιστη Ενέργεια του Θεού και όχι η επίσης άκτιστη Ουσία του Θεού, που για όλα τα κτίσματα, ακόμα και τους Αγίους Αγγέλους είναι παντελώς ακατάληπτη (ακατανόητη) και αόρατη. Η Θεία αυτή Ενέργεια του Θεού, είναι που χαριτώνει και αγιάζει την ανθρώπινη φύση και μπορούμε να τη δούμε με τους πνευματικούς οφθαλμούς μας. Φυσικά για να φτάσουμε σε αυτό το ύψος της Θεώσεως, πρέπει να κάνουμε σκληρό αγώνα για την κάθαρση της ψυχής μας από τα αμαρτωλά πάθη αφού, όπως ο ίδιος ο Κύριος μας είπε στην Επί Του Όρους Ομιλία Του, «οι καθαροί τη καρδία, τον Θεόν όψονται» ( Ματθ. ε’ 8 ). Αυτήν την κάθαρση και τον αγώνα των πιστών εξάλλου συμβολίζει και η ανάβαση στο όρος Θαβώρ που έκαναν οι μαθητές για να δουν τη Θεία δόξα του Ιησού. Εμείς αν τηρήσουμε τις εντολές Του, με τη βοήθεια της Θείας Χάριτος και του προσωπικού μας αγώνα, θα μπορέσουμε, αν όχι στη διάρκεια αυτής της πρόσκαιρης ζωής, αλλά οπωσδήποτε στην άλλη, την άφθαρτη και αιώνια ζωή, την όγδοη μέρα, που δεν θα βλέπουμε τον Θεό «δι εσόπτρου εν αινίγματι» (Α’ Κορ. ιγ’ 12), δηλαδή σαν μέσα από μεταλλικό καθρέπτη θαμπά και ατελώς ώστε να μας μένουν πολλά αινίγματα, που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, αλλά «πρόσωπον προς πρόσωπον» (Α’ Κορ. ιγ’ 12) και «καθώς έστι» (Α’ Ιωαν. γ’ 2). Αυτό βέβαια θα γίνει αφού θα έχουμε απαλλαγεί από το φθαρτό περικάλυμμα της σαρκός, και θα έχουμε ενδυθεί τα νέα αφθαρτοποιημένα σώματά μας, ώστε να μπορούμε εύκολα, όσο φυσικά αντέχει η πεπερασμένη φύση μας, να βλέπουμε το Θείο μεγαλείο και να κοινωνούμε ως θεωμένοι, πια, πιστοί στη γνώση του άπειρου και υπερτέλειου Θεού. Ας αφήσουμε τον επίλογο στα γραφόμενα στον μεγάλο Νηπτικό Πατέρα Άγ. Γρηγόριο Παλαμά: «Όποιος θέλει να παραστεί σε αυτή τη δόξα, ας μιμήται κατά το δυνατό και ας βαδίζει την οδό και την πολιτεία που υπέδειξε ο Κύριος πάνω στη γη. Αφού αποβάλλουμε τους δερμάτινους χιτώνες, που λόγω της παραβάσεως έχουμε ενδυθεί, τα γαιώδη και σαρκικά φρονήματα, ας σταθούμε σε αγία γη, αποδεικνύοντας ο καθένας αγία τη γη του δια της αρετής και της προς το Θεό ανατάσεως, έτσι ώστε να λάβωμε παρρησία να φωτισθούμε και φωτιζόμενοι να συμβιώσουμε αιώνια προς δόξα της τρισηλίου και μοναρχικωτάτης λαμπρότητος, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο1».

Απολυτίκιον.«Μετεμορφώθης εν τω Όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου. Φωτοδότα, δόξα σοι».

1. Πατερικές εκδόσεις «Γρηγ. Παλαμάς» Τ.10

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΒΩΡ ΕΔΩ:

https://www.youtube.com/watch?v=mQM6CIFUp6o&list=PLH04F-N8L60GhXDwYd6AGyeZPn_a9jEKU&index=13

Ο ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ [Ωρεοί Ευβοίας]

https://www.youtube.com/watch?v=dWsLiQT32HE

Ο αστερισμός Βοώτης + ΒΙΝΤΕΟ Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Βοώτης + ΒΙΝΤΕΟ

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

  ΓΕΝΙΚΑ: Ο Βοώτης [Λατινικά: Bootes, συντομογ. Boo] βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, αλλά δεν είναι πάντα ορατός στην Ελλάδα [αμφιφανής]. Έχει έκταση 906,8 τετ. μοίρες και κατατάσσεται 13ος μεγαλύτερος. Συνορεύει με 8 διαφορετικούς αστερισμούς [Δράκοντα, Μεγ. Άρκτο, Θηρευτικούς Κύνες, Κόμη Βερενίκης, Παρθένο, Όφι, Βόρειο Στέφανο και Ηρακλή]. Είναι ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90°Β – 35°Ν.

   ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Η ονομασία Βοώτης εμφανίζεται στην Οδύσσεια, επομένως βρίσκεται σε χρήση 3.000 χρόνια, αν και αρχικά σήμαινε μόνο το φωτεινότερο αστέρα του. Ετυμολογικά η ονομασία σημαίνει αυτόν που ωθεί τον βουν [βόδι], έτσι ο αστερισμός θεωρείτο ο οδηγός της ομηρικής Άμαξας (Μεγάλη `Αρκτος). Σε νεότερους χρόνους τον φαντάσθηκαν ως τον κυνηγό που οδηγεί τους Θηρευτικούς Κύνες στο αέναο κυνήγι της Άρκτου γύρω από το βόρειο ουράνιο πόλο [Καρλάιλ: Sartor Resartus<sup>1</sup>]! Μία άλλη ετυμολόγηση εξηγεί το όνομα του αστερισμού από το βοητής (=βουερός, θορυβώδης), εξαιτίας των κραυγών του οδηγού προς τα ζώα του ή του κυνηγού καθώς κυνηγά. Στη λατινική γλώσσα ο αστερισμός ονοματίζεται Canis Latrans (=ο σκύλος που γαυγίζει). Οι `Αραβες απέδωσαν την παρόμοια άποψή τους για τον αστερισμό με το Al Awwa. Αρκετά συνηθισμένα ήταν και τα ονόματα Αρκτοφύλαξ και Αρκτούρος (=φύλακας, φρουρός της αρκούδας), με το πρώτο συνήθως να χρησιμοποιείται για τον αστερισμό και το δεύτερο για τον φωτεινότερο αστέρα του. Με την μεταγραφή στα λατινικά, ως Arctophilaxe, και ως Arcturus, οι ονομασίες επιβιώνουν για τον αστερισμό μέχρι και το 18ο αιώνα. Αλλες ελληνικές ονομασίες ήταν Κάνδαος και Κανδάων, ενώ κάποιοι τον αποκάλεσαν Τρυγέτη, επειδή πρωτογινόταν ορατός κάθε χρόνο πριν την ανατολή του Ηλίου όταν πλησίαζε ο καιρός του τρύγου. Η ονομασία Καλαύροψ, “ραβδί του βοσκού”, σήμερα είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα μ Βοώτου. Το ραβδί αυτό «μετατράπηκε» σε λόγχη, στους `Αραβες, δηλαδή: Al Ramih. Ο Άγγλος συγγραφέας Robert Brown αναφέρει ότι ο Βοώτης ήταν γνωστός στους Ασσυρίους ως Riu-but-same, (οδηγός βοοειδών).

   ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ: Για μερικούς ο αστερισμός ήταν ο Λυκάων, πατέρας ή παππούς της νύμφης Καλλιστώς [η νύμφη ταυτιζόταν με τη Μεγάλη `Αρκτο] — ή ο Αρκάς, γιος της Καλλιστώς. Για άλλους ήταν ο Βορρέας, από τη θέση του στον ουρανό. Για κάποιους άλλους ήταν ο Φιλόμηλος. Τελευταία εκδοχή θεωρούσε τον Βοώτη ως τον Ικάριο, τον Αττικό ήρωα που πρωτοκαλλιέργησε το αμπέλι, και ταυτόχρονα την κόρη του Ηριγόνη [ως αστερισμό της Παρθένου] και το πιστό τους σκυλί, τη Μαίρα, ως το Σείριο. Οι άνθρωποι του Μεσαίωνα στη Δύση, αναγνώριζαν τον Βοώτη ως τον Άγιο Συλβέστρο. Η μορφή του αστερισμού χρειάζεται οκτώ ολόκληρες ώρες για να δύσει από τα γεωγραφικά πλάτη της νότιας Ευρώπης και ακόμα και τότε τμήμα του δεν εξαφανίζεται κάτω από τον ορίζοντα. Αυτό συνέβαινε σε μεγαλύτερο βαθμό πριν από 3.000 χρόνια εξαιτίας της μετάπτωσης του γήινου άξονα. Οι απεικονίσεις της μορφής στους ιστορικούς άτλαντες των ουρανών είναι συνήθως ενός κυνηγού (εξοπλισμένου με κυνηγετικά όπλα), που κρατά με το δεξί του χέρι τα λουριά των Θηρευτικών Κυνών [αστερισμός].Τέλος, ο Βοώτης μαζί με την «άρκτο-άμαξα», τον Ωρίωνα, τις Πλειάδες, το Σκύλο και το Σείριο είναι οι μοναδικοί αστρικοί σχηματισμοί που αναφέρονται από τους δύο μεγάλους επικούς ποιητές [Όμηρος, Ησίοδος].

 

  ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟΙ ΑΣΤΕΡΕΣ: Ο αστερισμός έχει 144 μεγάλα άστρα [φαινόμενο μέγεθος μικρότερο από 6,5]. Ο αστέρας α Βοώτου είναι ο φωτεινότερος [φ.μ. -0,05]. Μάλιστα είναι ο φωτεινότερος σε ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο του γήινου ουρανού. Για το λόγο αυτό υπήρξε αντικείμενο θαυμασμού και ενδιαφέροντος από την απώτατη αρχαιότητα και πιθανόν ήταν το πρώτο άστρο που πήρε το δικό του όνομα: Αρκτούρος. Ο αστέρας β Βοώτου, πολύ αμυδρότερος είναι γνωστός ως Nekkar. Ο αστέρας γ ονομάζεται Seginus. Ο δ Βοώτου, [δεξιός ώμος της μορφής του Βοώτου], είναι διπλός. Ο ε (επίσης διπλός) είναι γνωστός ως Ιζάρ ή Περίζωμα [στη μέση της μορφής του Βοώτου. Διπλοί αστέρες είναι ακόμη ο ζ, ο ξ και ο π. Ο η Βοώτου (φ.μέγεθος 2,68) είναι γνωστός με το όνομα Μουφρίντ. Οι αστέρες θ, ι και κ Βοώτου ονομάσθηκαν Όνοι από τον Bayer, αλλά το όνομα αυτό είναι πολύ γνωστότερο για τους αστέρες της Φάτνης στον Καρκίνο. Ο ι είναι τριπλός και ο κ διπλός [φ.μ. 4,52 και 4,54]. Ο λ Βοώτου (φ.μ. 4,18), μαζί με τους θ, ι και κ είναι γνωστοί στους `Αραβες με το όνομα Al Aulad al Dhibah, (= τα κουτάβια των των υαινών!). Ο μ Βοώτου [στην πραγματικότητα πενταπλός αστέρας!] έχει ιδιαίτερη ονομασία Αλκαλούροψ, που προέρχεται από το ελληνικό Καλαύροψ, το ραβδί.       

   Μαζί με τους β, γ και δ σχηματίζει τραπέζιο, πολύ μεγαλύτερο αλλά και πιο άγνωστο στους ερασιτέχνες αστρονόμους από το Τραπέζιο του Ωρίωνα. Οι αστέρες ρ και σ (φ.μ. 3,58 και 4,47) ήταν γνωστοί στην Κίνα ως Kang Ho [=ποτάμι]. Ο τ είναι λευκοκίτρινος αστέρας και είναι γνωστός για το ότι γύρω του περιφέρεται κάθε 3,3 ημέρες(!) ένας πλανήτης, από τους πρώτους που ανακαλύφθηκαν. Ο πλανήτης αυτός έχει μάζα 4 φορές τη μάζα του Δία. Το σύστημα αστέρα-πλανήτη απέχει από τη Γη 51 έτη φωτός.

ΝGC 5248

  ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥ: Μακριά από το γαλαξιακό μας επίπεδο, ο αστερισμός αυτός είναι πλούσιος σε μακρινούς γαλαξίες. Φωτεινότερος είναι ο ελλειπτικός NGC 5248 στα σύνορα με την Παρθένο. Σε άλλο γαλαξία του αστερισμού, τον ραβδωτό σπειροειδή NGC 5874, που απέχει από τη Γη 165 εκατομμύρια έτη φωτός, ανακαλύφθηκε [10/1/1999] ένας υπερκαινοφανής αστέρας (σουπερνόβα). Το μακρινότερο αντικείμενο στο Βοώτη είναι ο ελλειπτικός γαλαξίας-ραδιοπηγή [κβάζαρ] 3C 295. Αυτός υπολογίσθηκε ότι απέχει 5 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Στις 23/1/1999 ανιχνεύτηκε έκρηξη ακτίνων γ [GRB 990123]. 

   

ΚΒΑΖΑΡ 3C 295

Ο πάλσαρ J1518+4904, του αστερισμού του Βοώτη αποτελεί πιθανώς διπλό σύστημα αστέρων νετρονίων. Η απόστασή του από τη Γη υπολογίζεται στα 2.300 έτη φωτός.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. “Τι να σκέφτεται ο Βοώτης γι'αυτούς, καθώς οδηγεί τα κυνηγόσκυλά του πάνω απ' το ζενίθ;”

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Θέλω να μου λέτε αυτά που θέλω Για αυτό το χάλι πάντα φταίν’ οι άλλοι. Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 5

 

Θέλω να μου λέτε αυτά που θέλω

Για αυτό το χάλι πάντα φταίν’ οι άλλοι.

Πώς να σου αλλάξω γνώμη στο κεφάλι;

(καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 5

Δημοσκοπήσεις, βολιδοσκοπήσεις, ανασκολοπίσεις…

Οι στημένες δημοσκοπήσεις, η ατιμώρητη δημαγωγία, ο άθλιος προεκλογικός αγώνας της ακατάσχετης κινδυνολογίας με απόκρυψη των σοβαρών κοινωνικών και εθνικών θεμάτων, παραπλανούν και δεν ενημερώνουν τον πολίτη. Τότε, με οποιοδήποτε εκλογικό σύστημα, οδηγούμαστε σε παρωδία εκλογών και σε ανάλογα αποτελέσματα (καλά, τόσα επίθετα ούτε ο Αυτιάς δεν έβρισκε. Αυτιά, φάε τη σκόνη μου!).

Ο λαός έμαθε να ακούει την αλήθεια που αντέχει (μεταξύ μας το θέλει το ψεματάκι του), δεν αντέχει την αλήθεια απ’ αυτούς που του λένε την αλήθεια, αλλά στο τέλος πιστεύει πως είναι κυρίαρχος, όπως πίστευα κι εγώ πως είμαι... αεροπόρος. Σήκωσα το αεροπλάνο, αλλά δεν ήξερα να το προσγειώσω. Να ’ναι καλά ο αυτόματος πιλότος κι ο Νίκος Κοταβές που, ρωτώντας τον αδερφό του τον Παναγιώτη (που μπειχειρίζιτι τέτοια ιργαλεία), μου έδινε τηλεφωνικά οδηγίες και κατέβηκα.

Έκτουτι μι του πουδαράκι μ’ όθι πααίνου, ας είνι κι άναργα, αρκεί να πατάου σι στιριό. Τι χάλευα ιγώ στουν αέρα;

Ο λαός ψηφίζει σωστά

Μόλις τελειώσουν οι εκλογές, ο νικητής λέει ότι ο λαός ψήφισε σωστά, ο ηττημένος λέει πως ο λαός θα πληρώσει το λάθος του και το κουκουέ ακόμη και να κερδίσει (λέμε τώρα), θα καταγγείλει ξανά το ντόπιο, το ξένο κεφάλαιο και τα μονοπώλια και θα καλεί να φκιάσουμε εναντίον τους μέτωπο, όπως το δικό μου στη φωτογραφία (παρακαλώ, κοιτάξτε επάνω αριστερά, γι’ αυτό λέγεται και αριστερό μέτωπο ή αμπάλα).

Είμαι με τους πολιτικούς

Δεν κάνω πλάκα! Είμαι με τους πολιτικούς! Βεβαίως, τους χρεώνω τον εκμαυλισμό του λαού για ψηφοθηρικούς λόγους και δημιουργία κομματικών στρατών, αν και οι κομματικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές κομπανίες, κομματάρχες και παραγοντίσκοι έπαιξαν σπουδαιότερο ρόλο στο ρουσφετορουφιανοδιεφθαρμένο κατασκεύασμα που οικοδομήσαμε, έτσι για να τη σπάσουμε στον Περικλή που έκτιζε τον Παρθενώνα αυθαίρετα, χωρίς άδεια, χωρίς μελέτη περιβαλλοντικής επίπτωσης, χωρίς έγκριση της αρχαιολογικής υπηρεσίας κατά το άρθρον επτά, εδάφιον τρία π’λιά κι ένα τσιόνι και προπαντός χωρίς τον Σπίρτζη για να κάνει τα εγκαίνια (τελεία, πίνει μια καταπιά νερό ο ρήτωρ και συνεχίζουμε). Διέφθειραν έτσι τον λαό και τώρα καλούνται να τον κυβερνούν. Δεν είναι εύκολο πια…

Τα τελευταία χρόνια, το επίπεδο της Βουλής πέφτει δραματικά κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στους κακούς πολιτικούς, αλλά προπαντός στα κόμματα και σ’ εμάς που τους επιλέγουμε. Υπάρχουν πολιτικοί καλοί, υπάρχουν και κακοί. Γιατί, όμως, είμαι με τους πολιτικούς; Εννοείται ότι δεν είμαι με όλους ανεξαιρέτως. Ας δούμε ενδεικτικά συμπεριφορές που υφίσταται ο βουλευτής από τον πολίτη που:

• Δεν ψηφίζει, αλλά καταψηφίζει.

• Δεν τον ψηφίζει, όταν του λέει την αλήθεια.

• Δεν τον ψηφίζει, παρά μόνο για το ατομικό συμφέρον, να του καλύπτει τις

παρανομίες και για κάθε είδους ρουσφέτια.

• Δε σκέφτεται αν κι ο βουλευτής θυσιάζει κάτι, για να είναι βουλευτής.

• Όλους τους τσουβαλιάζει και τυλίγει ομαδικώς στο σύνθημα: να καεί, να καεί

(μην το πεις! φωνάζει ο Κώστας Τσιάκαλος, αρπάζοντας μια κρανιά). Δεν το λέω, δεν το λέω, συμπληρώστε το μόνοι σας, το ακούσατε, το ξέρετε… Τόσα χρόνια ζείτε στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ… Και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε, το φώναζε κι ένας βουλευτής στη Θεσσαλονίκη, αλλά αυτός ήταν έξω απ’ τη Βουλή.

• Γνωρίζει τι συσκευές έχει ο πολιτικός στο σπίτι του, άσχετα αν δεν πήγε ποτέ,

αναπαράγει αμάσητο κάθε τι που του σερβίρουν, αλλά δεν ακούει τις θέσεις του πολιτικού και να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά. Για το μίξερ και την καφετιέρα ο λόγος!...

• Η ίδια πολιτική τού φαίνεται διαφορετική, ανάλογα με το ποιος του τη

σερβίρει. «Δε σας δίνουμε εμείς πίτα με κολοκύθια, όπως οι αντίπαλοί μας... Με εμάς θα τρώτε στο εξής κολοκυθόπιτα»… (ακολουθούν παρατεταμένα χειροκροτήματα από τον αλαλάζοντα πολίτη).

• Γιουχάρει τον Κουρουμπλή, ως προδότη, στο καφενείο του Μόκκα (Στέφο,

καφέ! διαφήμιση κάνω) και υποδέχεται τον Κουρουμπλή με χειροκροτήματα, ως σωτήρα, στο μαγαζί του Πολύζου (Τάκη, μια μπύρα εσύ και μια οδοντογλυφίδα καρφωμένη σε μια πιατέλα κρέας). Ε, ας πληρώσω και μια σόδα παρακάτω στο βενζινάδικο, στον Βάιο… Εκτός αν έρθει κι εκεί ο Κουρουμπλής…

• Λέει: Τους ψήφισα, γιατί ήξερα ή νόμιζα ότι δε θα τα κάνουν αυτά που είπαν.

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, ανοίγει τα δάχτυλα και μουντζώνει και με τα δέκα, γιατί επιστήμη είναι, γνωρίζει πως δεν υπάρχει θεραπεία…

Αφήνω κι αυτό το πλαίσιο, για να συμπληρώσετε τις δικές σας, σχετικά με το θέμα, εμπειρίες και περιπτώσεις.

π.χ. Λέει στον βουλευτή: Θέλου να μισουλαβί’εις να μάθου σαντούρι.

Τι; Θέλετε ολόκληρη σελίδα; Αυτό κανονίστε το με τον Κώστα! Ιγώ μπσαφίρ’ς είμι ιδώ, δεν είμι ν’κουκύρ’ς…

Προς πολιτικούς

Έκανα ό,τι μπορούσα για εσάς. Ελπίζω να βοηθήσετε κι εσείς, για να ικανοποιηθούν τα δικαιότατα αιτήματά μου, που είναι ο διορισμός των παιδιών μου. Μια θέση μετακλητού υπαλλήλου, υπαλλήλου βουλής, έστω και συνοριοφύλακος στο Παυσίλυπο στην Καρδίτσα, θα βοηθούσε έτι περαιτέρω το βάθεμα και το πλάτεμα της δημοκρατίας μας. Επίσης, αν βάζατε για το Σουφλί και τον Μάκη, ναι τον γνωστό Μάκη απ’ τον Δένδρο Βραγκιανών, θα σας ήμουν αεί υπόχρεος.

Δεν καταλάβατε!... Όχι να τον σουβλίσετε, να τον εκτοπίσετε στο Σουφλί εννοώ…

Δημοσκόπηση (δημοσυσκότιση)

Ρωτήσαμε 100 ανθρώπους. Γιατί 100; Για να βγάζουμε εύκολα τα ποσοστά.

Ερώτηση: Ψηφίσατε στις εκλογές με βάση το γενικό συμφέρον ή το ατομικό;

99 απάντησαν το γενικό συμφέρον και ένας το ατομικό συμφέρον.

Όπως καταλαβαίνετε, άναψαν τα λαμπάκια του υπολογιστή που επεξεργαζόταν τα στοιχεία και άρχισε να φωνάζει: «Πού το βρήκατε αυτό το δείγμα, εγώ δε σας έστειλα να ρωτήσετε στην Ιαπωνία, εδώ στην Ελλάδα σας έστειλα». Μας πέταξε τα χαρτιά πάνω στο γραφείο και έκλεισε απ’ την τσατίλα μόνος του.

Μάζεψα κι εγώ τα χαρτιά και τα έσκισα απ’ τα νεύρα μου. Τόσος κόπος να πάει χαμένος; Δυστυχώς, μαζί μ’ αυτά έσκισα και το μνημόνιο που το είχα πάντα πρόχειρα μπροστά μου για να το συμβουλεύομαι, όπως κάνουν άλλωστε και οι υπουργοί… Ευτυχώς, λίγο αργότερα το ξαναβρήκα εύκολα στα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος και το φωτοτύπησα. Δεν το έσκισαν κι αυτοί, μου είπαν, για να εξυπηρετούνται οι πολίτες που τυχόν θα ήθελαν να βγάζουν αντίγραφα για διάφορους λόγους, αλλά προπαντός για συναισθηματικούς (πώς λέμε αναμνηστική φωτογραφία

δια ενθύμιον…).

Αμέσως μετά, αναζητήσαμε και βρήκαμε πάλι αυτόν που απάντησε ότι ψήφισε για το ατομικό συμφέρον. Είχαμε μια υποψία. Τον υποβάλαμε με το ζόρι σε αλκοτέστ. Πράγματι, είχε πιει πέντε φορές πάνω απ’ το επιτρεπτό. Συμπέρασμα: Λύθηκε η γλώσσα του, είπε την αλήθεια…

Ερώτηση: Είστε ευχαριστημένοι με το κόμμα που ψηφίσατε στις εκλογές;

Και οι 100 απάντησαν πως είναι ευχαριστημένοι. Βλέπετε κανένας δεν παραδέχεται

το λάθος του.

Ερώτηση: Ποιος φταίει για την κρίση στην Ελλάδα;

82,5 άνθρωποι απάντησαν πολύ εύκολα λέγοντας: οι άλλοι

17,5 άνθρωποι απάντησαν λέγοντας: το ντόπιο, το ξένο κεφάλαιο και τα μονοπώλια. Αυτούς τους συναντήσαμε σε μια πορεία του κουκουέ, οπότε καταλαβαίνετε ότι αυτή την απάντηση την έμαθαν φαρσί, μιας και τη γράφουν κάθε μέρα ορθογραφία και την επαναλαμβάνουν κάθε βράδυ στη βραδινή προσευχή τους… Πανηγύρισαν έντονα, μάλιστα, όταν πληροφορήθηκαν πως έπιασαν για πρώτη φορά το ποσοστό – στόχο 17% , έστω και σε δημοσκόπηση.

─ Πώς είναι δυνατόν να λέτε 82,5 και 17,5 άνθρωποι; Γίνονται αυτά; Εξαφανιστείτε από μπροστά μου! Απολύεστε! μας κατσάδιασε ο προϊστάμενος.

Μετά θυμήθηκε πόσο αυστηρός είναι ο νόμος για τις απολύσεις, έμεινε για λίγο σκεπτικός και βρήκαμε τον απαραίτητο χρόνο να του εξηγήσουμε:

─ Γίνεται, κύριε προϊστάμενε. Αυτός ο μισός από εδώ κι ο μισός από εκεί είναι ο Κουβέλης. Αυτός έκοψε καπίστρι και πάει όπου θέλει. Αν δεν του βάλεις πεδικλάρι (συνήθης πρακτική που εφάρμοζαν παλιότερα σε γαϊδάρους, πριν γίνει κακούργημα η συγκεκριμένη πράξη), θα τον αφήσουμε στον Μέγα Κάμπο (Μαηκάμπου), στην Καληκώμη και την άλλη μέρα θα τον βρούμε στην Κάτ’ Χώρα, στα Κουμπουριανά.

─ Καλά, ρε παιδιά, έχετε δίκιο, αλλά έπρεπε να κόψουμε απ’ αυτό το 17,5. Πώς να κυκλοφορήσουμε δημοσκόπηση με τόσο ανεβασμένο κουκουέ; Θα έχουμε πρόβλημα. Τι θα πουν τα συγκροτήματα;

─ Αναλαμβάνου ιγώ τα συγκρουτήματα! λέου τ’ προυϊστάμινου. Τ’ς έχου φίλοι ιγώ ουλ’νούς! Κουσταριλαίους, Μαυραντζαίους, Τζιαχρή, Καραμπίνη, Βαγγέλη Πουζιό, Βασ’λακακαίους, Νίκου Νάκου, Λαμπράκου Κουσιουρή, Σταύρου Τσιάκαλου, Τσιακαλουγιουργαίους… (όχι, ρε, οι Τσιακαλουγιουργαίοι είν’ απ’ άλλη ιστορία).

─ Τα συγκροτήματα του τύπου και των μουμουέ εννοώ, βρε όρνιο!… Τους Πρετεντέρηδες, εννοώ! Ξέρεις εσύ τους Πρετεντέρηδες; άρχισε ξανά τις φωνές.

─ Όχι, κυρ προυϊστάμινι. Δεν τ’ς ξέρου αφ’νούς. Σάματ’ ξικαλουκαίριασαν πουτέ αυτοίνοι στ’ Γκαβέλ’ να τ’ς ξέρου;

Ρώτησα και εγώ 100 ανθρώπους, στην Αργιθέα αυτή τη φορά (πού τους βρήκες τόσους; μου λέει ένας, Έλα ντε, του απάντησα…).

Ερώτηση: Τι να τουν κάνουμι του Μήτσιου;

99 είπαν: Σταύρωσον! Σταύρωσον, αυτόν! Τώρα, για καλό το είπαν, για κακό, θα σας γελάσω…

Ένας είπε: Ρε, δε μ’ απαρατάς κι ισύ κι ου Μήτσιους (τον έβαλα στην κατηγορία δεν ξέρω/δεν απαντώ)

Σχόλιο του δημοσκόπου: Η μαγκιά είναι να απαντάς, όταν δεν ξέρεις.

Παιδιά, δε γίνεται Καφενείο χουρίς του Μήτσιου, μη διαμαρτύριστι! Ου Μήτσιους είναι χρόνια πάθηση (έτσι τα λέν’ τα ζαράλια τώρα). Του λέει κι ου γιατρός: «να μάθετε να ζείτε με το πρόβλημα». Μι του Μήτσιου, θέλουμι δε θέλουμι!

Μια Μήτσαινα σε ένα χωριό καθόταν δίπλα στον βαριά άρρωστο άντρα της και τον παρηγορούσε λέγοντας: «Μήτσιου είχα, Μήτσιου έχου,

Μήτσιου μου, άμα χηρέψου

πάλι Μήτσιου θα γυρέψου».

Κι όταν πέθανε ο Μήτσιος, έριχνε ένα ρεφραίν με κλάματα κι έλεγε: «τόσοι φαλακροί είχι του χουριό, Μήτσιου μ’, ισένα βρήκι να πάρει ου χάρους που ’χες του μαλλί πουκάρι…» και πάλι ρεφραίν με κλάματα…

Χαίρομαι που με ατράνταχτα επιχειρήματα σας έπεισα, για το πόσο πολύτιμος είναι ο Μήτσιος. Παρακαλώ, όμως, σταματήστε να φωνάζετε ρυθμικά Μήτσιος! Μήτσιος!

γιατί παρασύρθηκαν και κάποιοι από δίπλα και φωνάζουν Τάκης! Τάκης! Και δε βγαίνει καλό αποτέλεσμα, ηχητικά εννοώ…

Είμαι και με τον Μαυρογιαλούρο…

Θέλω ο επίλογος σήμερα να είναι ένας ύμνος στον αδικημένο Μαυρογιαλούρο. Ναι, αυτόν που γνωρίσαμε όλοι στην ταινία «ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ» και χωρίς ποτέ να δώσουμε σημασία στον τίτλο, θεωρούμε πως ο Μαυρογιαλούρος ήταν ένας πολιτικάντης πολιτικός που μοίραζε ψευδώς υποσχέσεις στον λαό.

Δεν ήταν, όμως, έτσι. Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ζούσε με προσωπική άνεση και επάρκεια στο αστικό του περιβάλλον κι αφού κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής σε μια περιφέρεια, έγινε μετά και υπουργός. Είχε καλές προθέσεις, αλλά είχε και άγνοια της πραγματικής κατάστασης, για το τι συμβαίνει και πώς ασκείται η διακυβέρνηση της χώρας, ειδικά στην ύπαιθρο.

Όταν κατάλαβε ότι ήταν απλώς ένα διακοσμητικό στοιχείο και πως στην πραγματικότητα κυβερνά ένα αόρατο, οργανωμένο και παντοδύναμο σύστημα, το οποίο συνέθεταν επίορκοι, μανδαρίνοι, κομματάρχες (Γκρούεζας), τοκογλύφοι και παρατρεχάμενοι με ισχυρή παραεξουσία, αντέδρασε. Έριξε ομαδικές μούντζες, αρπάχτηκε με τον τοκογλύφο, ξεφώνισε τον Γκρούεζα, προσπέρασε με αηδία τις φιέστες υποδοχής των στημένων χειροκροτητών, κατακεραύνωσε τον Γιωργάκη που κανόνιζε τα πάντα ως τότε στο γραφείο του και παραιτήθηκε!...

Απέδειξε έτσι ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ.

Αυτοί που αναλαμβάνουν να οδηγήσουν τον λαό, πρέπει να είναι και έτοιμοι, πρώτοι αυτοί, να πάρουν όταν χρειαστεί τον δρόμο της θυσίας. Αυτοί είναι ηγέτες! Και τέτοιους πρέπει ο λαός να επιλέγει για ηγέτες…

9/9/2018