Νικητές Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

 Νικητές

«Φρόνιμα και ταχτικά

πάω μ’ εκείνον που νικά...»

Κώστας Βάρναλης

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

Στις επόμενες εκλογές δεν ξέρω ποια κυβέρνηση θα μαστορέψουμε με την ψήφο μας ούτε πόσα προβλήματα θα λύσουμε ή θα προσθέσουμε στη χώρα μας και στη ζωή μας… Ωστόσο, μέχρι τότε θα γελάσουμε πολλές φορές, θα εξοργιστούμε περισσότερες και στο τέλος είναι βέβαιο ότι θα κλάψουμε για άλλη μια φορά και θα καταριόμαστε την τύχη μας, αφού, ως γνωστόν, οι επιλογές μας είναι πάντοτε σωστές…

  Εδώ και καιρό παρακολουθούμε μια ασυνήθιστη κινητικότητα στην πολιτική ζωή του τόπου. Κόμματα ιδρύονται, κόμματα διαλύονται και δεν ξέρεις με ποιο ρήμα να χαρείς: με το «ιδρύονται» ή με το «διαλύονται»; Χώρια που σε τυραγνάει και μια εύλογη απορία αν υπάρχουν τόσες ιδεολογίες που να δικαιολογούν τη γέννηση ή την ύπαρξη όλων αυτών των κομμάτων. (Όσοι έχετε την ίδια απορία ελάτε να μαζευτούμε να κάνουμε κι εμείς το κόμμα της απορίας… Το χαρτί απορίας μάς το ετοιμάζουν άλλοι…). 

  Ακόμη πιο ασυνήθιστη είναι η κινητικότητα πολιτικών, πολιτευτών και άλλων τινών που αγωνιωδώς αλληλοσπρώχνονται και αλληλοστριμώχνονται, μετατρέποντας την πολιτική ζωή σε πολύβουη εμποροζωοπανήγυρη (ή γομαροπάζαρο…). 

«Αρχινάει στα Τρίκαλα, Λιάκο μ’, το παζάρι…».

Είμαι άξιο στέλεχος, ποιο κόμμα θα με πάρει;

  Ευρωβουλευτής ο άλλος (τον τίμησε το κόμμα του και προπαντός εκείνοι που τον ψήφισαν) και βολιδοσκοπούσε να προσχωρήσει σε νέο, υπό δημιουργία κόμμα. Όταν τον πήραν μυρωδιά (παράγεται μπόχα, πώς να κρύψεις τη μπόχα;) και τον διέγραψαν, προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ και εμφανίστηκε στην τηλεόραση με πράσινη γραβάτα (και χωρίς να κοκκινίζει) να αναπτύσσει τις θέσεις του, δηλαδή πώς θα μας σώσει.

  Τι περιμένεις, έρμε ψηφοφόρε, απ’ αυτό το γελαστό παιδί (ονόματα δε λέμε, Φαραντούρης το επώνυμο), να σε ξαναγελάσει πάλι; 

  Τι θα πεις, ορέ Φαραντούρη, στους ψηφοφόρους σου; Ξέρω τι θα πεις:    

«Τον γκαβό στο στραβοχώρι πρωτομάστορα τον κάνουν». 

  Η Τζάκρη από το ΠΑΣΟΚ πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ, από εκεί στους Δημοκράτες και τώρα, πρασινοφορεμένη πάλι, ετοιμάζεται για το ΠΑΣΟΚ. Λες και είναι φεριμπότ στη γραμμή Ρίο-Αντίρριο… «Δεν έφυγα ποτέ από τη δημοκρατική παράταξη και πάντα υπηρετώ τον πατριωτικό σοσιαλισμό» δήλωσε η ίδια. Θοδώρα, ούτε εγώ έφυγα ποτέ από το Μαρκελέσι Αργιθέας κι ας μην ξέρω ποιον σοσιαλισμό υπηρετώ… Τέλος πάντων, δε βγάζεις άκρη με τη Τζάκρη και με πολλούς άλλους ανάλογης πολιτικής συμπεριφοράς.

  Οι παραπάνω αναφέρονται ενδεικτικά ως παραδείγματα κομματικής μετακίνησης. Ίσως ο Μπίστης να αποτελεί την κορυφαία περίπτωση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ξέρω πού βρίσκεται κομματικά, ενδεχομένως να μην ξέρει κι ο ίδιος... Πάντως, οι πολιτικοί   

γυρολόγοι αυξήθηκαν επικίνδυνα τελευταία, όπως οι λαγοκέφαλοι στη θάλασσα. Όμως, ακόμη πιο επικίνδυνοι είναι οι μ’σουκέφαλοι στη στεριά (μ’σουκέφαλους είναι ο μισοκέφαλος, δηλαδή ο ανόητος, ο επιπόλαιος, κοινώς το κουτορνίθι). 

  Εκεί  που  δοκιμάζεις  για  τα  καλά τα νεύρα σου  είναι  όταν  ακούς  ή διαβάζεις τις 

δηλώσεις τους (με τις οποίες προσπαθούν να δικαιολογήσουν τη στάση τους) κι όταν 

βλέπεις να γλείφουν εκεί που έφτυναν. Θα είχε πολλή πλάκα μια ανθολογία με τις δηλώσεις των ποικιλόχρωμων αυτών λουλουδιών της πολιτικής, με την οποία θα έσκαγαν στα γέλια και τα ποικιλόχρωμα (παρδαλά) κατσίκια… 

  Γιατί όλες αυτές οι μετακινήσεις; 

  Πρώτον (και σπουδαιότερον), γιατί θέλουν το βράδυ των εκλογών να είναι νικητές. Δεν τους νοιάζει αν θα έρθει πρώτο το κόμμα με το οποίο θα πολιτευτούν, αρκεί να μπουν στη Βουλή. Για την έδρα τους πρόκειται… Γι’ αυτό, με απόλυτο τακτικισμό, επιλέγουν να πάνε με κόμμα που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τους διασφαλίζει αυτή την προοπτική. Είδατε ποτέ κανέναν να πηγαίνει σε παράταξη που φαίνεται ότι μένει εκτός Βουλής; Πάει μ’ εκείνον που νικά… Τα είπε ο Βάρναλης παραπάνω, μην τα ξαναλέμε…

  Δεύτερον (κι ακόμη πιο σπουδαιότερον), έχουν καταλάβει ότι κι εμείς οι πολίτες με τον ίδιο τρόπο σκεφτόμαστε και, αντί να αναζητήσουμε τους έντιμους και συνεπείς πολιτικούς, προτιμάμε τους κάθε λογής σαλτιμπάγκους και καταφερτζήδες. Διότι ο καταφερτζής, λέγω, αφού είναι καταφερτζής, κάτι θα καταφέρει και για εμάς τους αγνούς ψηφοφόρους του… (που ψηφίζουμε φρόνιμα, αλλά χωρίς φρόνηση…).

  Σε μια κατάσταση που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις τις καλές προθέσεις από τις κρυφές υστεροβουλίες, πολύ πιθανόν να αδικώ κάποιους πολιτικούς κι ασφαλώς δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Έχουν τον χρόνο να το απαντήσουν με τα έργα τους. Σε όσους ζορίζονται απ’ αυτά που γράφω, υπενθυμίζω απλώς τη γνωστή φράση:

  «Όποιος δεν αντέχει τη ζέστη να μην μπαίνει στην κουζίνα».

  Ας αφήσουμε τους πολιτικούς (αρκετά ζεμάτισαν τ’ αυτιά τους, είναι και καλοκαίρι) και να πάμε σ’ εμάς τους πολίτες. Μη νομίζετε ότι έχουμε καλύτερη συμπεριφορά. Κι εμείς θέλουμε να είμαστε νικητές ή με τους νικητές, παραβλέποντας ή λησμονώντας  ακόμη και τη βασικότερη αρχή που λέει ότι για να υπάρχουν νικητές πρέπει να υπάρχουν και ηττημένοι. Βέβαια, η νίκη είναι κίνητρο, επιθυμία και σκοπός για τους ανθρώπους. Πουθενά δεν πάμε για να χάσουμε (ούτε στο τάβλι, αν είναι δυνατόν), όμως, δεν υπάρχει κάτι που να το διασφαλίζει απολύτως αυτό. 

  «Εβγήκαν όλοι νικητές και χάσαν’ όλοι οι άλλοι» έλεγε σατιρικά ο Χάρρυ Κλυνν. Επομένως, οι ρόλοι αυτοί δεν είναι μόνιμοι, αλλά μπορούν να εναλλάσσονται κι από νικητές να βρεθούμε χαμένοι. Ας το έχουμε αυτό πάντοτε υπ’ όψιν μας, ώστε σε κάθε  περίπτωση νίκης να ερχόμαστε και στη θέση των ηττημένων, για να μετριάζουμε τους 

πανηγυρισμούς και την αλαζονεία μας. Η προκλητική διαχείριση της νίκης γεννά και γιγαντώνει την έχθρα, η οποία κάποια στιγμή καταλήγει σε σύγκρουση και βία. Σε μια τέτοια κοινωνία «θρήνησε τον νικητή μαζί με τον νικημένο…», όπως έγραφε κι ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στους Πεζούς Ρυθμούς του. 

  Ας μην ξεχνάμε ότι 

απ’ το πολύ το ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ

πολλές φορές ΝΕΝΙΚΗΘΗΚΑΜΕΝ

αλλά και να ευχόμαστε

όλοι οι άνθρωποι να είναι νικητές στον αγώνα της ζωής, απέναντι στις αρρώστιες και στις δυσκολίες τους.

20/7/2026

H τιμωρία στο Σχολείο για μια 14 χρονη κόρη ήρωα (!) και η ανατροπή - Αληθινή ιστορία διασκευή Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

 

H τιμωρία στο Σχολείο για μια 14χρονη κόρη ήρωα (!) και η ανατροπή - Αληθινή ιστορία

διασκευή Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

''Μα, κυρία Χάρισον, πρέπει να το καταλάβετε. Η συμπεριφορά της κόρης σας, της Γκρέις, ήταν εντελώς απαράδεκτη. Σεβόμαστε την υπηρεσία του συζύγου σας στη χώρα μας, αλλά...» έλεγε η δασκάλα της. Όλα αυτά σε τηλεφωνική επικοινωνία του σχολείου. Η κόρη της κυρίας Χάρισον, μια 14χρονη, καθόταν δίπλα της με τα μάτια θολά από τα δάκρυα. Τι είχε συμβεί;

Την προηγούμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές της είχε κάνει ένα κακόγουστο αστείο. Της είπε ότι η Γκρέις δεν είχε πατέρα και λοιπά. Ο ίδιος ήταν πεζοναύτης. Η Γκρέις ήταν μόλις τριών ετών όταν χάθηκε ο πατέρας στον πόλεμο. Έτσι πλησίασε κοροϊδευτικά το κορίτσι και γέλασε ειρωνικά λέγοντας με υπαινικτικό τρόπο: «Μα ο μπαμπάς σου δεν θα θέλει να γυρίσει πίσω, θα είναι κάπου αλλού». Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα στη μικρή Γκρέις έσπασε μέσα της. Πετάχτηκε όρθια, η καρέκλα της χτύπησε στο πάτωμα και μέσα από δάκρυα φώναξε «Ο μπαμπάς μου ήταν ήρωας, μην τολμήσει να μιλήσει έτσι ξανά για αυτό», ουρλιάζοντας άγρια από την αγανάκτηση. Το αποτέλεσμα ήταν να πάρει επίπληξη η μικρή Γκρέις. Επιστρέφοντας μίλησε ελάχιστα σε όλη τη διαδρομή προς το σπίτι.

Κι όλο το βράδυ, η μητέρα της την έβλεπε να κάθεται στο πάτωμα φορώντας την παλιά μπλούζα του συζύγου της. Του πατέρα της δηλαδή, που ήταν ήδη νεκρός. «Συγγνώμη που σε έβαλα σε μπελάδες, μητέρα», είπε κάποια στιγμή. «Απλώς δεν μπορούσα να αφήσω να λένε κάτι τέτοιο για αυτόν». Η καρδιά της μητέρας ράγισε. Το επόμενο πρωί, το σχολείο διοργάνωσε μια επείγουσα συνέλευση των μαθητών και των δασκάλων. Ίσως επειδή ήταν μια γιορταστική εβδομάδα στο αμερικάνικο σχολείο.

Όμως λίγα λεπτά μετά το πρώτο κουδούνι του διαλείμματος, η Γκρέις έστειλε μήνυμα στη μητέρα της από το αμφιθέατρο. Χτύπησε το τηλέφωνο της μητέρας. «Μαμά», ψιθύρισε με φωνή που έτρεμε, «πρέπει να έρθεις». Εκείνη πετάχτηκε όρθια γρήγορα. «Τι έγινε Γκρέις μου, είσαι καλά;». Υπήρξε σιωπή αρχικά από την άλλη άκρη. Λίγα δευτερόλεπτα μετά η μήτέρα άκουσε την κόρη της να λέει: «Μαμά, σήμερα τέσσερις άνδρες με στολές του στρατού, μόλις πριν λίγη ώρα μπήκαν στο σχολείο!». "Κρύψου, κρύψου" της είπε η μητέρα της τρομαγμένη. ''Τι συμβαίνει; Να καλέσω την αστυνομία;" Αλλά η Γκρέις γέλασε. "Όχι μαμά, δεν γίνεται κάτι κακό. Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει μόλις εδώ πέρα. Έλα, έλα σε παρακαλώ, σε παρακαλώ!" είπε πριν κλείσει τη γραμμή. Η μητέρα έφυγε βιαστικά, δεν πήρε καν την τσάντα της. Άρπαξε τα κλειδιά μόνο, έβαλε μπροστά ενώ η καρδιά της ένιωθε να σφυροκοπάει. Οδήγησε γρήγορα στον Λύκειο. Όταν μπήκε φουριόζα, από τις πλαϊνές πόρτες του αμφιθεάτρου, σταμάτησε σαστισμένη. Και ο χώρος ήταν γεμάτος με πάνω από 8 εκατοντάδες εφήβους. Όμως ήταν απόκοσμα σιωπηλός. Όχι όπως ένας συνήθης χώρος γεμάτος νεαρούς εφήβους.

Κατεβαίνοντας από τον κεντρικό διάδρομο, είδε η μητέρα να στέκονται τέσσερις επιβλητικές φιγούρες με άψογες στολές, τις επίσημες στολές του σώματος των πεζοναυτών. Τα χάλκινα κουμπιά τους αντανακλούσαν το φως των προβολέων της αίθουσας, ενώ οι τραγιάσκες τους ξεχώριζαν από μακριά. Ήταν πιασμένες σφιχτά κάτω από τα μπράτσα τους. Ανατρίχιασε η μητέρα όταν είδε μπροστά έναν λοχία, τον Μίλλερ. Ήταν στενός φίλος και υπαρχηγός της ομάδας του νεκρού συζύγου της. Τον είχε καλέσει στο τηλέφωνο η μητέρα την προηγούμενη βραδιά τυχαία να του πει απλά ότι χρειαζόταν κάποιον που καταλαβαίνει το βάρος της ασέβειας που έγινε στο σχολείο και το πρόβλημα που αντιμετώπισε η μικρή της κόρη. Αλλά δεν περίμενε να τον δει την άλλη ημερά εκεί.

Στο μεταξύ ο Διευθυντής του Λυκείου ο κύριος Ντέιβις που στεκόταν αμήχανα στο βήμα φαίνονταν ότι δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Έτσι ο Λοχίας Μίλλερ δεν περίμενε άδεια για να μιλήσει πέρασε μπροστά από το μικρόφωνο. Έπειτα πήρε στα χέρια του από τη βάση το μικρόφωνο και με βροντερή, σοβαρή φωνή που αντηχούσε, ακούστηκε σε κάθε σημείο του χώρου. «Ζητάμε συγγνώμη για τη διακοπή, διευθυντά Ντέιβις», είπε ο Μίλλερ, άλλα δεν έδειχνε ότι εννοούσε αυτή τη συγγνώμη, ''όμως μάθαμε ότι μια νεαρή κοπέλα σε αυτό το σχολείο τιμωρείται επειδή υπερασπίστηκε την τιμή ενός πεσόντα πεζοναύτη των ΗΠΑ». Ένας αναστεναγμός, συλλογικός θα λέγαμε, ακούστηκε από τη μεριά των μαθητών. Η δασκάλα που είχε δώσει την επίπληξη στην Γκρέις, έκανε πίσω κολλώντας την πλάτη της στην καρέκλα της, εκεί στην πρώτη σειρά, με το πρόσωπό της να αρχίζει να κοκκινίζει. Το βλέμμα του Μίλερ γύριζε σε όλες τις πλευρές των κερκίδων. «Πού είναι η Γκρέις Χάρισον;», φώναξε. Η Γκρέις σηκώθηκε αργά από τη μεσαία σειρά, φορώντας ακόμα την μπλούζα του πατέρα της, τεράστια για το σώμα της. «Για κατέβα εδώ, Γκρέις», της φώναξε ήρεμα ο Μίλλερ. Καθώς κατέβαινε από τα σκαλιά των κερκίδων, οι άλλοι τρεις πεζοναύτες φύγανε από τη στάση που βρισκόταν και την ακολούθησαν πίσω της, σχηματίζοντας μια, θα λέγαμε, αυτοσχέδια τιμητική φρουρά. Τη συνόδεψαν μέσα στο κέντρο του χώρου του αμφιθεάτρου. Ο Μίλλερ γύρισε στο πλήθος που σιωπούσε συνεχίζοντας: ''Ο λοχαγός Μαρκ Χάρισον δεν γύρισε, όχι επειδή δεν ήθελε απλώς να γυρίσει πίσω. Αλλά ξέρετε, έδωσε τη ζωή του τραβώντας τρεις τραυματίες από ένα φλεγόμενο όχημα μεταφοράς στη μέση μιας πυρκαγιάς. Το ξέρω, γιατί ήμουν ένας από αυτούς τους άντρες. Κανένας από εμάς που στεκόμαστε εδώ σήμερα δεν θα ανέπνεε ζωντανός αν δεν ήταν ο πατέρας της Γκρέις''. Σιωπή στην αίθουσα, απόλυτη. Θα μπορούσε να ακούσει κανείς καρφίτσα να πέφτει κάτω. Λίγες σειρές πιο κάτω ήταν και το παιδί που είχε κάνει το αστείο, το σκληρό αυτό αστείο την προηγούμενη μέρα. Είχε σκύψει και κοιτούσε τις μύτες των παπουτσιών του καθώς φαινόταν να κλαίει με λυγμούς.

Ο Μίλερ γύρισε πίσω στην Γκρέις, γονάτισε στο ένα γόνατο, έφερε τον εαυτό του στο ύψος των ματιών της και έβγαλε ένα μικρό κουτί βελούδινο από την τσέπη του και το άνοιξε και της έδειξε ένα μετάλλιο από την παλιά τους μονάδα. «Γκρέις», είπε με βαριά φωνή από συγκίνηση, αλλά τόσο δυνατή ώστε ακόμα και το μικρόφωνο την έπιασε. ''Ο πατέρας σου είναι ο πιο γενναίος άντρας που γνώρισα ποτέ, κορίτσι μου». Και με συγκρατημένη τη συγκίνησή του συνέχισε:

«Χτες, όπως και εσύ, υπερασπίστηκες τη θέση σου, όπως θα έκανε και εκείνος. Προστάτεψες την τιμή του και τώρα η ομάδα του είναι εδώ για να σε προστατέψει τη δική σου Σε στηρίζουμε για πάντα». Της ακούμπησε πιέζοντας στην παλάμη της το βαρύ μεταλλικό μετάλλιο και σηκώθηκε. Τότε οι τέσσερις πεζοναύτες δώσαν ένα χαιρετισμό απόλυτα συντονισμένο, στρατιωτικό, τιμητικό, στην 14χρονη κόρη.

Δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπο της Γκρέις, αλλά δεν ήταν πια δάκρυα θυμού ή ντροπής. Στάθηκε ψηλά, ίσιωσε τους ώμους της και ανταπέδωσε έναν αδέξιο αλλά υπέροχο χαιρετισμό. Ξαφνικά, απ' την πίσω σειρά των κερκίδων, ένας μαθητής σηκώθηκε και έριξε ένα χειροκρότημα. Μετά ένας ακόμα και ένας άλλος ακόμα. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλο το αμφιθέατρο εξερράγη, θα λέγαμε, με ένα εκκωφαντικό όρθιο χειροκρότημα. Ακόμα και ο κύριος Ντέιβις και οι καθηγητές σηκώθηκαν όρθιοι.

Η μητέρα έτρεξε στο διάδρομο σκουπίζοντας στα δικά της δάκρυα και αγκάλιασε την Γκρέις με μια τεράστια αγκαλιά. Ο Λοχίας κίνησε το κεφάλι του προς τη μητέρα με μια σκληρή προστατευτική λάμψη στο μάτι του. Πριν προλάβει η χήρα με την Γκρέις να φύγουν από το κτίριο, ο διευθυντής Ντέιβις έτρεξε καταπάνω τους στο διάδρομο. Έδειχνε εντελώς ντροπιασμένος. «Κυρία Χάρισον, Γκρέις», μουρμούρησε τρίβοντας νευρικά τα χέρια του, «θέλω να ζητήσω μια επίσημη συγνώμη. Φυσικά, η επίπληξη έχει διαγραφεί εντελώς από το μητρώο της. Θα χειριστούμε αυτό το περιστατικό με τον εκφοβισμό από την άλλη μαθήτρια κατάλληλα και ειλικρινά. Νομίζω μας έλειψε η ενσυναίσθηση σε αυτή την περίπτωση» κατέληξε στην ''απολογία'' του. Η Γκρέις έσφιξε το μετάλλιο στο χέρι της κοιτάζοντας ψηλά τους τέσσερις άντρες με στολές που είχαν αφήσει τα πάντα για να σταθούν για λίγο στο πλευρό της. Δεν χρειαζόταν να πει τίποτα. Το μήνυμα είχε παραδοθεί δυνατά και ξεκάθαρα. Ο λοχίας Μάρκ Χάρισον είχε αφήσει πίσω μια κληρονομιά θάρρους και εκείνη τη μέρα ένα ολάκερο σχολείο έμαθε ακριβώς τι σημαίνει να είναι ένα κορίτσι κόρη ήρωα.

ΠΗΓΗ: Val. Aubrey [cr.vb. On X]

Τζόνο Λάγκαστερ: Απορρίφθηκε από τους γονείς του αλλά αγκάλιασε τον κόσμο! Κωνσταντίνος Οικονόμου

 

Τζόνο Λάνκαστερ: Απορρίφθηκε από τους γονείς του αλλά αγκάλιασε τον κόσμο!

Κωνσταντίνος Οικονόμου

Οι γεννήτορές του [''γονείς''], αποχώρησαν από το νοσοκομείο πριν την συμπλήρωση 48 ωρών από τον τοκετό του. Στο αρχείο γράφτηκε ότι δεν ήταν από εκείνους αποδεκτός! Όμως, μια απλή γυναίκα επέλεξε διαφορετικά. Κι αυτό άλλαξε την ιστορία του γεννημένου παιδιού.

Όταν ο Τζόνο (Λάνκαστερ) είδε το πρώτο φως του κόσμου τούτου, στην Αγγλία, το 1985, η αίθουσα τοκετών βυθίστηκε σε μια παράξενη σιωπή! Ο λόγος ήταν πως το βρέφος γεννήθηκε με το σπάνιο σύνδρομο Τρέατσερ Κόλινς. Όσοι γεννιούνται με αυτό το σύνδρομο έχουν σοβαρό πρόβλημα με την ανάπτυξη οστών και ιστών του προσώπου. Έτσι, το προσωπάκι του Τζόνο δεν έμοιαζε μ΄ αυτό που αναμενόταν από ένα νεογέννητο. Ο πατέρας μαζί με τη μητέρα τον κοίταξαν άπαξ και απομακρύνθηκαν για το θάλαμο αρχικά και την επομένη για το σπίτι τους! Πριν αποχωρήσουν, οριστικά, από το νοσοκομείο, υπέγραψαν την παραίτησή τους από κάθε γονεϊκό δικαίωμα! Στο ιατρικό αρχείο που διασώθηκε περιέχει μία μόνο σημείωση: ''Καμία επαφή από γονείς. Δεν θέλουν να τον δουν''!

Όμως την τρίτη μέρα της αβέβαιας ζωής του μικρού, μια γυναίκα αποφάσισε αλλιώς: Ήταν η Τζιν Λάνκαστερ αρχηγός μιας μονογονεϊκής οικογένειας που είχε μεγαλώσει ήδη τα δικά της παιδιά. Έτσι όταν έμαθε από το προσωπικό του νοσοκομείου για την περίπτωση, ότι δηλαδή ένα νεογέννητο εγκαταλείφθηκε λόγω της εμφάνισή του, το ανέλαβε η ίδια. Τον ανάθρεψε, προσωρινά πίστευε, με αγάπη ενώ έστελνε συνεχώς ενημερώσεις στους βιολογικούς γονείς του. Όμως όλες οι επιστολές σε κείνους γύριζαν πίσω κλειστές, ανέγγιχτες, ως απαράδεκτες! Έτσι στα πέμπτα γενέθλια του μικρού τον υιοθέτησε επίσημα. Η Τζιν αρνήθηκε στον κόσμο να καθορίσει, ξεχωρίζοντας το γιο της, μόνο και μόνο από μια διάγνωση. Τα λόγια της στον μικρό είχαν πάντοτε την επωδό: ''Είσαι τέλειος ακριβώς όπως είσαι''! Αυτές οι λέξεις ήταν το ακλόνητο στήριγμά του σ΄ όλη την ως τώρα ζωή του.

Αλλά η αγάπη από το σπίτι δεν έφτανε! Έξω κυριαρχούσε η ωμότητα. Άγνωστοι, τυχαίοι, τον κοιτούσαν τουλάχιστον με περιφρόνηση και περιέργεια κατάματα στο δρόμο, στα ψώνια, στο αστικό. Μικρά παιδιά κρύβονταν πίσω από τους γονείς τους ενώ άλλα ουρλιαζοκοπούσαν! Οι κλασικοί εκφοβιστές, ''άντρες'' ... άψογης εμφανίσεως, τον στοχοποιούσαν. Την ίδια ώρα που γιατροί και ειδικοί προειδοποιούσαν τη μητέρα του για τις προκλήσεις που θα αντιμετώπιζε ο γιος της, προτείνοντάς της, εξαιτίας αυτού, να μην έχει μεγάλες προσδοκίες από τον Τζόνο.

Ο Τζόνο, μεγαλώνοντας, κουβαλούσε το σταυρό αυτής της συνεχούς αρνητικής προβολής του προσώπου του. Όμως, αυτός ο σταυρός δημιούργησε σαν αντιστάθμισμα κάτι σπουδαιότερο. Την επιμονή του να μην επιτρέψει τα αμήχανα ή και κοροϊδευτικά βλέμματα των άλλων να γίνουν τα όρια του.

Έτσι από την εφηβεία του και την ενηλικίωσή του στράφηκε στην άσκηση. Κι αυτό όχι για να ''διορθωθεί'', αλλά για να αποδείξει στον ίδιο του τον εαυτό την πραγματική του αξία. Συχνά στις προσπάθειες του αυτές αποτύγχανε, μα πάντα συνέχιζε με μεγαλύτερη θέρμη. Έτσι σε ένα σώμα που οι γιατροί αμφισβητούσαν, έκτιζε πραγματική δύναμη, πειθαρχία και την επακόλουθη αυτοπεποίθηση. Έγινε λοιπόν διπλωματούχος γυμναστής, επιλέγοντας, σκόπιμα όπως καταλαβαίνουμε, ένα από τα πιο απαιτητικά, σωματικά τουλάχιστον, επαγγέλματα.

Αυτό το έκανε για να αποδείξει στον ίδιο του τον εαυτό ότι ήταν ικανός για πολλά περισσότερα πράγματα από όσο θα μπορούσε κανείς να υποθέσει απλώς βλέποντας τον.

Σήμερα, ο Τζόνο έγινε ο ίδιος υπερασπιστής των παιδιών που έχουν το δικό του σύνδρομο. Ταξιδεύει στο εξωτερικό – μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, σε είκοσι- πραγματοποιώντας ομιλίες, επισκεπτόμενος σχολεία, νοσοκομεία υπερασπιζόμενος και ενισχύοντας τα παιδιά με το σ. Τρέατσερ Κόλινς, ή άλλες ατέλειες προσώπου. Τους κοιτάζει στα μάτια τελειώνοντας τις ομιλίες τους, κλείνοντας συχνά με την εξής φράση: ''Και εγώ ήμουν ανεπιθύμητος. Και δες με τώρα!'' Αργότερα έγινε συνιδρυτής του Love my face Fountation για περισσότερη ευαισθητοποίηση σχετικά με τις παθήσεις δομών του προσώπου, βοηθώντας οικογένειες που έχουν κάποιο μέλος τους με ανάλογο πρόβλημα να αντιμετωπίσουν έξοδα θεραπείας και ταξιδίων. Σε γονείς που νιώθουν φόβο, αβεβαιότητα και ανασφάλεια στην ανατροφή ενός τέτοιου παιδιού προσφέρει κάτι πολύ σπουδαίο: Την προσωπική του απόδειξη ότι δεν είναι μόνοι σ΄ αυτήν την προσπάθειά τους.

Ο Τζόνο Λάγκαστερ εγκαταλείφθηκε στο μαιευτήριο επειδή οι άνθρωποι, ακόμη κι οι ''δικοί του'' άνθρωποι δεν μπόρεσαν να δουν πέρα από το πρόσωπό του. Μεγάλωσε μέσα στη στοργή μιας αγάπης για πολλούς ''ανόητης'', μιας μάνας που επέλεξε συνειδητά να δει το παιδί κι όχι την πάθηση. Του λέγαν ότι το σώμα του αναγκαστικά θα περιορίσει τις επιλογές στη ζωή του. Ένα σώμα που ο ίδιος το μετέτρεψε σε πηγή δύναμης και κυνηγό στόχων.

Ήταν εκείνο το μωρό που κανείς δεν ήθελε να δει. Τώρα είναι εκεί, ορατός μπροστά σε κοινό σ΄ όλον τον κόσμο, δυναμώνοντας καρδιές άλλων ανθρώπων με τις ομιλίες του και το παράδειγμά του.

Άλλωστε, συχνά η πιο ισχυρή μεταμόρφωση δεν είναι η αλλαγή εμφάνισης. Είναι η αλλαγή του πόσο βαθιά πιστεύει κανείς ότι μετράει και η άρνηση να αφήσεις το φόβο των άλλων να γράψει τη δική σου ιστορία. Η αλλαγή του να φτιάχνεις μόνος σου τη δική σου ιστορία!

Ο Τζόνο δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει ότι ο ίδιος αξίξει.

Μια γυναίκα επέλεξε την αγάπη διώχνοντας το φόβο. Εκείνος επέλεξε το θάρρος αντί της ντροπής, τη χαρά αντί της πικρίας. Είναι εκείνο το αγόρι που ο κόσμος τότε προσπάθησε να κρύψει και ο άντρας εκείνος σήμερα για τον οποίο ο κόσμος σηκώνεται όρθιος και τον χειροκροτεί. Ας μας παραδειγματίσει!

Σχετικά: -X- Cr.Vibes 4.16.26

Η δολοφονία μιας ''ένοχης'' Ιρανής με λιθοβολισμό! Ιράν: γυναίκες ενός κατώτερου θεού! Κων. Αθ. Οικονόμου

 

Η δολοφονία μιας ''ένοχης'' Ιρανής με λιθοβολισμό! Ιράν: γυναίκες ενός κατώτερου θεού!

Κων. Αθ. Οικονόμου

   

   Βρισκόμαστε εδώ και πολλές εβδομάδες μπροστά σε μια πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στο Ιράν και τις ΗΠΑ. Οι τελευταίες συνεπικουρούνται από την πλειοψηφία των αραβικών χωρών της περιοχής. Φυσικά δεν πρόκειται απλά για μια ''ιμπεριαλιστική επίθεση των πλέρια καπιταλιστικών φιλοπόλεμων δυτικών δυνάμεων'' όπως θα έλεγαν κάποιοι του λεγόμενου ''προοδευτικού'' χώρου. Αλλά για μια πάλη δύο αντίθετων κόσμων.

Αγνοούμε μήπως ότι τουλάχιστον 5 εκατομμύρια Ιρανοί έχουν δραπετεύσει από τον ισλαμοφασιστικό καθεστώς της χώρας;

Αγνοούμε ότι το Ιράν ήταν σχεδόν έτοιμο να γίνει η δεύτερη, μετά το Πακιστάν, πυρηνική ισλαμική δύναμη;

Αγνοούμε, και μάλιστα οι διάφοροι φεμινιστικοί δυτικοί σύλλογοι και ομοσπονδίες, τις διώξεις που υφίστανται οι ομόφυλές τους στο Ιράν;΄

Αγνοούμε πόσες δυστυχισμένες υπάρξεις έχουν αυτοκτονήσει, φυλακιστεί ή βασανιστεί για απίθανους λόγους; [όπως φέρ΄ειπείν γιατί μια μπούκλα του μαλλιού μιας νέας ''ξέφυγε΄' από το υποχρεωτικό παντού και πάντα τσαντόρ, πράγμα που επέφερε την άτεγκτη αντιμέτώπισή της από την ... αστυνομία ηθών των πανίσχυρων ''φρουρών της επανάστασης;]

Δεν είναι βυζαντινός αναχρονισμός εικονολατρών, αλλά μια διαδήλωση επωνύμων
''προοδευτικών'' υπέρ των μουλάδων! [Η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια]

  

   Αξίζει εδώ να δούμε μια χαρακτηριστική περίπτωση:

Το 1986 η Σοράγια Μανουτσερί, μια 35χρονή από ένα μικρό χωριό του Ιράν [το Kuhpayeh], κατηγορήθηκε ψευδώς για μοιχεία. Η ποινή που προβλέπονταν και ακόμη προβλέπεται: θάνατος διά λιθοβολισμού!

Τι όμως είχε στην πραγματικότητα συμβεί; Ο σύζυγος της ''κατηγορούμενης'' ήθελε να παντρευτεί μια πιο δροσερή και ''φρέσκια'' σύζυγο, μια ανήλικη 15 ετών, αλλά δεν ήθελε και να συντηρεί δύο οικογένειες ή έστω τουλάχιστον να επιστρέψει την προίκα που είχε λάβει από το γάμο του με την πρώτη σύζυγο. Έτσι κατέφυγε στην εύκολη λύση:

''Η Σοράγια με απάτησε''! Φώναξε με ιερή αγανάκτηση στο ιεροδικείο της επαρχίας του.

''Αποδείξεις''; Ψευδομάρτυρες και οι ''αρχές'' του χωριού! Αυτό έφτανε.

Ετυμηγορία των αδέκαστων ιερών δικαστών: ένοχη!!

Ένας δημοσιογράφος Γαλλοϊρανός, ο Fr. Sahebjam, ασχολήθηκε με το φρικτό εγκληματικό αυτό γεγονός, στο βιβλίο του ''La Femme Lapidee''. Το βιβλίο κυκλοφόρησε και στη Βρετανία με τον τίτλο ''Τhe Stoning of Soraya M.''

Η υπόθεση δραματοποιήθηκε αργότερα σαν ταινία με το ίδιο όνομα.

Τέτοιο είναι το οργουελικό καθεστώς εκεί!

Στην Νοέλια τον άγγελο της θλίψης Κων/νος Οικονόμου

 

Στην Νοέλια τον άγγελο της θλίψης

Κων/νος Οικονόμου

Σε λέγαν Νοέλια Καστίγιο Ράμος

Νοέλια, τ΄ονομά σου Χριστούγεννα!

Οι γονείς σ΄αγαπούσαν μα...

Αντιμετώπισαν δυσκολίες

Σ΄άρπαξε η Κυβέρνηση να σε ... σώσει

Γιαγιά και μάνα εκλιπαρούσαν να μείνεις κοντά τους..

Δέκα αστυνομικοί κατέφθασαν, για τις... αντιδράσεις

Σε βάλανε, λένε σε καταφύγιο

Εφήβων μωαμεθανών ... μεταναστών

Τα λέγαν ασυνόδευτα προσφυγόπουλα

Δεν σου επέτρεψαν να φύγεις από κει ποτέ

Τουλάχιστον όσο ... στεκόσουν στα δυο σου πόδια

Το προσωπικό σ΄ αντιμετωπίζει σαν παρία

Ομάδα ... των προσφυγόπουλων

Που ήταν από το ... εμπόλεμο Μαρόκο

αποφασίζουν ομάδικά να σε εξεφτελίσουν

Πιστεύεις ότι θά ρθει βοήθεια

Κανείς όμως δεν ''ακούει'' τις κραυγές σου

Την επομένη μίλησες στις .. υπεύθυνες προστάτριές σου

Υπέυθυνες του κέντρου, λάτρεις του Αλδομοβάρ

Αρνούνται να αναφερθούν σε υψηλότερους .. ανευθύνους

Ο λόγος προφανής

Θα μεγαλώσει λέει η ...η ισλαμοφοβία

Δεν κάνουν τίποτε απολύτως..

Τότε είναι που δεν μπορείς πια να προχωρήσεις

Φεύγεις, πετάς το κουρελιασμένο σώμα σου από τον πέμπτο

Ο Θεός δεν σ΄αφήνει να πας ακόμη κοντά του

Σακατεμένη τώρα ΚΑΙ στο σώμα ελπίζεις

Στην αρχή μόνο, γιατί ...

Οι βλάβες φαίνονται μόνιμες, δεν θα περπατούσες ποτέ ξανά

Ζητάς ευθανασία

Το κράτος για μοναδική φορά έρχεται αρωγός σου

Είναι μια προοδευτική βλέπεις δημοκρατία

Που καίγεται ΜΟΝΟ για το δικαίωμά σου στο θάνατο

Τα δικαστήρια επικύρωσαν την κρατική αρωγή στο θάνατό σου

Έδωσες μια τελευταία συνέντευξη, βλέπεις τώρα

Άρχισες να ... πουλάς LIKES

Οι γιατροί σε μπλοκάρισαν, μην έρθει κοντά σου ο πατέρας

Κι όσοι σ΄αγάπησαν, για να μην σ΄ εμποδίσουν

Τότε, στο παγερό εκείνο θάλαμο ενός ευαγούς ιδρύματος

Πήρες το δηλητήριο

Τα πνευμόνια σου που κάποτε ούρλιαξαν απ΄ την απόγνωση

Παύουν να λειτουργούν

Συναντάς το θάνατο στον τελευταίο σου ύπνο

Γίνεσαι σύμβολο της αποτυχίας ενός κράτους ...πολιτισμένου

Να σε προστατεύσει.

Κάποιο άλλοι υπαίτιοι ... ζουν, προστατεύονται...

Άλλοι στρέφουν το κορμί τους στο άλλο πλάι

Στη σκοτεινότερη μεριά του δωματίου τους.

Κι απολαμβάνουν τον ύπνο του δικαίου.

Καλόν ύπνο κε Πρωθυποργέ της Ισπανίας!

Οι άνθρωποι ζητάμε να μας συγχωρέσεις!

Καλό σου ταξίδι Νοέλια!

Μαϊδανός Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

 Μαϊδανός

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει

κι η ακρίβεια ανεβαίνει,

όμως, μόνος σταθερός 

μένει πάντα ο μαϊδανός

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

─ Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον μαϊδανό. 

─ Θα φκιάσουμι κιφτέδις;

─ Όχι, καημένε! Πού να βρεθεί κιμάς για τέτοια μεγαλεία! Ξέρεις πόσο πήγε ο κιμάς; Μόνο διαπλεκόμενοι του ΟΠΕΚΕΠΕ και εισοδηματίες του ΟΠΕΚΑ μπορούν πια να μπαίνουν στα κρεοπωλεία.  

─ Έχ’ς κανιά συνταγή μι σκέτου μαϊδανό;

─ Ο νους σου στο φαΐ, εσένα… Καμιά συνταγή δεν έχω. Απλώς, αποφάσισα να τιμήσω τη σταθερότητα της τιμής του, σε αντίθεση με την ατιμία της αγοράς και της γενικευμένης άτιμης ακρίβειας. Σταμάτα, λοιπόν, τις άστοχες ερωτήσεις και άκου!

  Μαϊδανός είναι ο μαϊντανός, αν κι εμείς οι Θεσσαλοί τον λέμε ακόμη μακεδονήσι, όσοι τουλάχιστον δε φοβόμαστε μη μας κατηγορήσουν για χωριάτες οι ομιλούντες την αθηναϊκήν. Η πληροφορία είναι εντελώς δωρεάν και προχωρώ. Επειδή ο μαϊντανός μπαίνει σε πολλά φαγητά ως απαραίτητο συστατικό, μαϊντανούς λέμε μεταφορικά κι αυτούς που εμφανίζονται παντού, που δε χάνουν ευκαιρία προβολής, που τρέχουν σε τηλεοπτικές εκπομπές και προσπαθούν με αγωνία να πούνε τη γνώμη τους (και τη σαχλαμάρα τους) για κάθε θέμα, είναι δεν είναι γνώστες ή αρμόδιοι. Κι αυτή η πληροφορία είναι τζάμπα και μην παρασύρεστε από μια βουλευτή ή βουλεύτρια (διαλέξτε ποιο σας αρέσει) που υποστηρίζει ότι ο τζάμπας πέθανε. Έτσι και είσαι βολεμένος, βουλευτής ή όχι, πώς να καταλάβεις τους αβόλευτους; 

  Όμως, παρασύρθηκα κι εγώ όπως βλέπετε και πρέπει να επανέλθω στον κανονικό μαϊδανό ή πετροσέλινον, για να του αποδώσω τις προσήκουσες τιμές:

  Πριν μπούμε στο ευρώ, αγοράζαμε τον μαϊδανό εκατό δραχμές το ματσάκι. Το 2002 ήρθε το ευρώ και στη λαϊκή πρώτη μαϊδανοτιμή ήταν τα πενήντα λεπτά, δηλαδή, εκατόν εβδομήντα δραχμές. Συν εβδομήντα στο κεφάλι!... Κανένας δεν αντέδρασε. Άλλωστε, μας είχε πείσει ο Σημίτης περί της ισχυρής Ελλάδας, εμείς ζούσαμε την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, που πληρώναμε και δεν παίρναμε ρέστα, που τρέχαμε στα χρυσοχοεία ν’ αγοράσουμε χρυσά κουτάλια... (α, ρε καημένο Πασόκ!...).  

  Μετά ήρθε ο Κωστάκης, ο ευτραφής, της θωρακισμένης οικονομίας, της ολυμπιάδας του Καλατράβα, οι τιμές άρχισαν να καλοτραβούν την ανηφόρα… Ο μαϊδανός πενήντα λεπτά.

  Ακολούθησε ο ΓΑΠ, ο λεφτά υπάρχουν. Λεφτά δεν υπήρχαν, αλλά σταθερός ο μαϊδανός. Πενήντα λεπτά το ματσάκι λέμε… Άλλο που το ματσάκι της οικονομίας χάθηκε οριστικά, αφού τρώγαμε γκολ από παντού και κόκκινες κάρτες από εταίρους, δουνουτούδες και τρόικες.

  Παρακάμπτω τον Παπαδήμο, ως μεταβατικό, για να πάω στον επόμενο εκλεγμένο, τον Αντώνιο. Τι να σας λέω τώρα περί Αντωνίου και δευτέρου μνημονίου; Τα χρυσά κουτάλια της ευρωπαϊκής ευημερίας πέρασαν διακριτικά στα χρηματοκιβώτια των ενεχυροδανειστηρίων… Και τι μ’ αυτό; Σημασία έχει η σταθερότητα. Πενήντα λεπτά, καταλάβατε, δεν είναι ανάγκη να το αναφέρουμε άλλη μια φορά…

  Ύστερα ήρθε ο Αλέξης, ο αψύς, που έσκιζε μνημόνια και κατάπινε σπαθιά. Πάντως, 

πρέπει να επισημάνουμε ότι και στο τρίτο μνημόνιο ουδόλως επηρεάσθη η τιμή στο μακεδονήσι, παρότι επηρεάσθη πολύ… η Μακεδονία. Πενήντα λεπτά το μακεδονήσι, για τη Μακεδονία δεν ξέρω…

  Στη συνέχεια μάς ήρθε ο Κυριάκος (πώς φεύγει είναι το ζήτημα…). Τα ξέρετε, τα βλέπετε. Από γκαντεμιά σε γκαντεμιά… Μας έκλεισε δυο χρόνια σε καραντίνα με τον κορονοϊό, τώρα έχει κλεισμένα τα πρόβατα λόγω ευλογιάς, θα ακολουθήσουν τα γίδια υποθέτω, τα γ’ρούνια, τα κ’νέλια και τα φτερωτά που δεν μπορούν να πετάξουν. Και ακρίβεια. Ακρίβεια ακαταμάχητη… (και απολέμηγη κατά τη γνώμη μου).

  Βγαίνει ο πρωθυπουργός και ανακοινώνει αυξήσεις σε μισθούς, κάνουν αυξήσεις τα σούπερ μάρκετ (χωρίς να τις ανακοινώνουν) και βαδίζομεν προς το χάος. Υπό τοιαύτας συνθήκας, αύξηση στην τσέπη του μισθωτού δεν πρόκειται να μπει. Ευτυχώς, έχουμε τον μαϊδανό. Πενήντα λεπτά το ματσάκι!... (το ματσάκι δεν ξέρω αν έχει την ίδια ποσότητα, άρχισα να μπαίνω σε αμφιβολίες).

  Καλά, τόσοι μαϊντανοί είναι γύρω από τον Μητσοτάκη, δε βρέθηκε ένας να τον ενημερώσει, ώστε να χρησιμοποιήσει τον μαϊδανό, για να αποδείξει τη σταθερότητα των τιμών; Αναγκάστηκε να αναφέρει τα μανταλάκια και τις καβουροδαγκάνες, αφού δεν μπορεί ή δε θέλει να στριμώξει τις… καρτελοδαγκάνες. 

  Βέβαια, στα χρόνια των μνημονίων έχουμε κι άλλη μία σταθερά: τις συντάξεις. Ουδεμία αύξηση! Η φτήνια τρώει τον παρά και την αύξηση η προσωπική διαφορά. Θα πρόσθετα τη ρεμούλα και τη διαφθορά, αλλά δε θέλω να με πούνε καβγατζή κι ότι διακινώ ανυπόστατες φήμες. 

  Ωστόσο, η οικονομία πάει καλά. Ο Γιάννης δεν πάει και τόσο καλά οικονομικά, αλλά άμα είναι καλά η οικονομία, ποιος τον λογαριάζει τον Γιάννη… 

  Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, αν δε σας φτάνουν τα λεφτά, να αγοράζεται μαϊδανό…  Και όταν βαρεθείτε και θέλετε να σπάσετε τη μονοτονία αγοράστε μακεδονήσι…

  Ας διαλαλήσουμε, λοιπόν, τιμής ένεκεν και με στεντόρεια φωνή το εξαίρετο αυτό προϊόν: 

  Πάρτε, κύριε, μαϊδανό

δυο ματσάκια στο ευρώ!

Πάρε το μακεδονήσι, 

κάπου θα το κάνεις χρήση!

και ας κλείσουμε με στίχους γνωστού δημοτικού τραγουδιού, έστω παραλλαγμένους: 

Ο δυόσμος κι ο βασιλικός και το μακεδονήσι,

αυτά μ’ αποκοιμίσανε και ποιος θα με ξυπνήσει;

                                                                                                                                                                                22/3/2026

Βάιος Μαλλιάρας: τ΄αηδόνι του Κάτω Ολύμπου - 38 χρόνια μακριά μας! 1.1.1988 – 1.1.2026 [+ΒΙΝΤΕΟ- Τσάμικο Μαλλιάρα] από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Βάιος Μαλλιάρας: τ΄αηδόνι του Κάτω Ολύμπου - 38 χρόνια μακριά μας! 1.1.1988 – 1.1.2026

 [+ΒΙΝΤΕΟ- Τσάμικο Μαλλιάρα]

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

   ΤΟ ΤΕΚΝΟ ΤΟΥ ΠΥΡΓΕΤΟΥ: Ο Βάιος Μαλλιάρας γεννήθηκε στον Πυργετό Λάρισας το 1907. Σε μια περιοχή με πλούσια φυσική ομορφιά, ανάμεσα στον Κάτω Όλυμπο και τον Κίσσαβο, δίπλα στην κοιλάδα των Τεμπών, ο Βάιος Μαλλιάρας έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα εμπνευσμένος από τους ήχους της φύσης. Ο ίδιος, έλεγε: «Ξέρεις τι αυτί έχω εγώ; Ξέρεις που μεγάλωσα; Στον Πυργετό, στα Τέμπη. Άκουγα τ' αηδόνια και μετά τα 'πιανα στο κλαρίνο». Τα πρώτα μαθήματα κλαρίνου τα παίρνει από δυο «Τουρκόγυφτους», τον Τζιαμαλή και Χαλιαμπά που είχαν ξεμείνει στον Πυργετό. Πήγαινε λοιπόν κοντά σ αυτούς και παρακολουθούσε τα «πατήματά» τους. Στην αρχή ήταν μέτριος, έπαιζε «παρτσακλά», όπως ο ίδιος έλεγε. Ο ένας απ' αυτούς τους Τσιγγάνους γρήγορα αντιλήφθηκε τις αρετές στο παίξιμό του και του έλεγε «εσύ θα γίνεις μεγάλος μουσικός».

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΔΙΣΚΟΙ: Σε ηλικία 26 χρόνων, το 1933, ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια «Τ' Αρβανιτοβλάχικο» και την «Ιτιά», κάνοντας την αρχή μιας εντυπωσιακής, μοναδικής θα λέγαμε, πορείας που θα συνεχιστεί για 45 περίπου χρόνια. Συνεργάζεται με τις πιο μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες και αποκτά φήμη και δόξα. Παρόλα αυτά ποτέ δεν πλούτισε από τη Μουσική. Ηχογράφησε σε δίσκους γκαραγκούνικα, βλάχικα, σαρακατσάνικα, νησιώτικα, μακεδονικά, ρουμελιώτικα τραγούδια εκτελεσμένα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Υπάρχουν τρεις χιλιάδες δίσκοι περίπου, αριθμός εκπληκτικός. Παράλληλα γράφει και δικά του τραγούδια για την Αννούλα, τη Μαρία, την Όλγα. Με τον Θεοχάρη Παντίδη γράφει το πολυτραγουδισμένο «Ωραία είναι η νύφη μας» και άλλα τραγούδια γάμου. Ο Ηλίας Ερίνης συμμετέχει στις γνωστές δισκογραφίες «Τραγούδια του Λόγγου» και «Ελληνική Λεβεντιά». Στα πρώτα του βήματα συνεργάζεται με οργανοπαίκτες της περιοχής.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ: Στην μεταπολεμική περίοδο ο Μαλλιάρας είναι πλέον καταξιωμένος καλλιτέχνης. Συνεργάζεται με πολύ γνωστά ονόματα μουσικών απ' όλη την Ελλάδα: το Γιώργο Κόρο, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Νίτσα Τσίτρα κ.α. Ακολουθούν ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στον Καναδά και την Αυστραλία όπου παίζει για τους Έλληνες της ξενιτιάς.

ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ: Η πρωτοχρονιά του 1988 θα είναι διαφορετική για ολόκληρο το μουσικό κόσμο. Ο Βάιος Μαλλιάρας σβήνει στον Πυργετό. Το έργο του θα μείνει παντοτινά για να θυμίζει το μεγάλο λαϊκό καλλιτέχνη. Όλος ο Πυργετός για δυο μέρες σείεται στους ρυθμούς του κλαρίνου, θρηνεί με τις μοναδικές μελωδίες που συνέθεσε ο ''μπάρμπα-Βάιος''. Οι φίλοι του τον οδηγούν με κλαρίνα και βιολιά στην τελευταία του κατοικία, εκπληρώνοντας με τον τρόπο αυτό την τελευταία του επιθυμία. Τον αποχαιρετούν με ένα τραγούδι-μοιρολόι:

Εγώ στον ήλιο ορκίστηκα
Ποτέ μην τραγουδήσω
Μ' απόψε για το φίλο μου
Τον Βάιο το Μαλλιάρα
Θα πω τραγούδι θλιβερό...

Προσωπικό:  Θυμάμαι, σα να ήταν χτες, μικρό παιδί στην πλατεία του Πυργετού, απογεύματα Κυριακής να παίζουμε αμπάριζα ή μπάλα με όλη τη μαρίδα του χωριού. Μέσα στον οχλοβοή του παιχνιδιού, που, είν΄ αλήθεια, πέφταν κορμιά τότε από το πάθος για τη νίκη, διακόπτονταν οι φωνές και τα μαλώματά μας από ήχους κλαρίνου. Τότε σταματούσαμε εντυπωσιασμένοι και βλέπαμε να κατεβαίνουν από το γειτονικό Αη -Γιώργη οι νιόπαντροι – τότε πάντα Κυριακή τελούνταν οι γάμοι (σήμερα, στις ... μεγάλες αλλαγές μας, παντρευόμαστε Σάββατο και κάνουμε τα μνημόσυνα Κυριακές) – συνοδευόμενοι από πεθερικά και καλεσμένους , ενώ μπροστά βάδιζε στητός, αρχοντικός, ο μπαρμπα- Μαλλιάρας, όπως τον αποκαλούσαμε, φυσώντας το κλαρίνο του και βγάζοντας τέτοιες μελωδίες του ακόμη και σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, ηχούν ακόμη νοσταλγικά στ΄ αυτιά μου!

ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΚΥΡ ΒΑΓΙΟ!

Κ.Α.Ο.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟ ΤΣΑΜΙΚΟ ΤΟΥ ΜΑΛΛΙΑΡΑ:

Σαν σήμερα 28.11.[1943] Η Διάσκεψη της Τεχεράνης Η αρχή του τέλους για την ήττα του Άξονος Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Ε   π   τ   ά      η   μ  έ  ρ  ε   ς

Σαν σήμερα 28.11.[1943] Η Διάσκεψη της Τεχεράνης

Η αρχή του τέλους για την ήττα του Άξονος

Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

   

Οι τρεις ηγέτες σε ένα διάλειμμα της διάσκεψης.

   Η Διάσκεψη της Τεχεράνης, που διεξήχθη από 28 Νοεμβρίου έως 1η Δεκεμβρίου 1943, ήταν η πρώτη συνάντηση των λεγόμενων «Τριών Μεγάλων» του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: Φράνκλιν Ρούζβελτ (ΗΠΑ), Ουίνστον Τσώρτσιλ (Βρετανία) και Ιωσήφ Στάλιν (ΕΣΣΔ). Οι κύριες αποφάσεις περιλάμβαναν τον συντονισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Άξονα, τη δημιουργία ενός διεθνούς οργανισμού για τη διατήρηση της ειρήνης (που αργότερα έγινε ο ΟΗΕ) και την ενίσχυση της γιουγκοσλαβικής αντίστασης. Συγχρόνως απορρίφθηκε η πρόταση για διαμελισμό της Γερμανίας και συμφωνήθηκε η εκμηδένιση του γερμανικού μιλιταρισμού και ναζισμού.

Η Διάσκεψη της Τεχεράνης, ήταν ουσιαστικά η πρώτη συνάντηση των «Τριών Μεγάλων» του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι κύριες αποφάσεις περιλάμβαναν τον συντονισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Άξονα, τη δημιουργία ενός διεθνούς οργανισμού για τη διατήρηση της ειρήνης (που αργότερα έγινε ο ΟΗΕ) και την ενίσχυση της γιουγκοσλαβικής αντίστασης.

Το 1943, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη με τους μεγάλους Συμμάχους να μάχονται ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα. Διαφαινόταν ότι η πλάστιγγα της νίκης θα έγερνε υπέρ των Συμμάχων. Όλα όμως παρέμεναν ρευστά και πολλά θα κρίνονταν από τη μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση που ήθελαν οι Σύμμαχοι να διεξάγουν στο Δυτικό Μέτωπο, ως ένα τελικό και αποφασιστικό χτύπημα κατά των Ναζί. Ήταν πλέον απαραίτητο οι τρεις ηγέτες να βρεθούν, για πρώτη φορά, στο ίδιο δωμάτιο, και να συμφωνήσουν στην χάραξη της στρατηγικής τους, έτσι φθάσαμε στη Διάσκεψη της Τεχεράνης.

Ο Αυστραλός ανταποκριτής του ΒBC Τσ. Γουίλμοτ γράφει σχετικά στα απομνημονεύματά του [Μάιος 1952/ΤΟ ΒΗΜΑ}:

«Τον Δεκέμβριο του 1942, ο Ρούσβελτ και ο Τσώρτσιλ ειδοποίησαν τον Στάλιν ότι θα πρέπει να πραγματοποιηθή τριμερής διάσκεψις κατά την οποίαν θα καθορισθή η μελλοντική στρατηγική των Συμμάχων. Ο κ. Τσώρτσιλ εις τηλεγράφημά του προς τον Στάλιν έλεγε τα εξής: Απεφασίσαμε να επιτεθώμεν εναντίον της Γερμανίας, με όλας μας τας δυνάμεις, εντός του 1943. Ο Στάλιν απήντησεν ότι ευχαρίστως δέχεται να συμμετάσχη εις τριμερή διάσκεψιν, αλλά εξέφρασε την λύπην του διότι λόγω της στρατιωτικής καταστάσεως δεν δύναται ούτε επί μίαν ημέραν να εγκαταλείψη την Σοβιετικήν Ένωσιν.. Εις την απάντησίν του, έλεγε:

   Επιτρέψετέ μου να εκφράσω την πεποίθησίν μου ότι αι υποσχέσεις διά το δεύτερον μέτωπον, αι οποίαι εδόθησαν από σας, κύριε Πρόεδρε και από τον κ. Τσώρτσιλ, θα πραγματοποιηθούν και ότι την άνοιξιν του 1943, αι δυνάμεις της Μεγάλης Βρεττανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών θα ανοίξουν το δεύτερον μέτωπον. Η υπόσχεση στην οποία αναφέρεται ο Στάλιν αφορά την υποχρέωση που είχαν αναλάβει οι Δυτικοί (ΗΠΑ και Βρετανία) να πραγματοποιήσουν ισχυρή επίθεση στις γερμανικές θέσεις στη Δυτική Ευρώπη προκειμένου να αποσπαθούν γερμανικές δυνάμεις από το Ανατολικό Μέτωπο και να διευκολυνθούν έτσι οι Σοβιετικές Δυνάμεις που ως τότε σήκωναν το μεγάλο βάρος της ανάσχεσης των Ναζί στην Ανατολική Ευρώπη.

Μετά από αρκετές διαβουλεύσεις, τηλεγραφήματα και επιμέρους συσκέψειςήρθε η ώρα της κοινής συνάντησης. Τα σχέδια διά την επίθεσιν εις την Δύσιν συνεπληρούντο και το γεγονός αυτό καθιστά απαραίτητην μίαν συνάντησιν των Μεγάλων. Η συνάντησις ωρίσθη να γίνη εις την Τεχεράνην. Προηγουμένως, οι κ.κ. Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ συνηντήθησαν εις το Κάιρον και έλαβαν αποφάσεις σχετικώς με τον πόλεμον εναντίον της Ιαπωνίας.

Ο Ρούσβελτ για τον Στάλιν: »Όταν ο Ρούσβελτ έφθασεν εις την Τεχεράνην, επίστευεν ότι θα του ήτο πολύ ευχερές να διαπραγματευθή με τον Στάλιν. Άλλωστε, εις μίαν επιστολήν του προς τον κ. Τσώρτσιλ, είχεν αναφέρει ότι μπορεί και συνεννοείται με τον Στάλιν καλύτερα από το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και το Φόρεϊν Όφφις. Η αισιοδοξία αυτή του προέδρου Ρούσβελτ και η πεποίθησίς του ότι ο Στάλιν ενδιεφέρετο μόνον διά την ασφάλειαν της χώρας του, επηρέασαν αποφασιστικώς τας συνομιλίας. Εις την πρώτην συνάντησίν του με τον Στάλιν, η οποία έγινε χωρίς να παρίσταται ο κ. Τσόρτσιλ, ο πρόεδρος Ρούσβελτ εξέθεσε τα γενικά σχέδιά του διά την διεξαγωγήν του πολέμου και την οργάνωσιν του μεταπολεμικού κόσμου.

Ο Στάλιν για τον Ρούσβελτ: »Ο Στάλιν έμεινε ικανοποιημένος από την συνάντησιν και επρότεινεν όπως ο Ρούσβελτ προεδρεύη εις όλας τας συσκέψεις των τριών Μεγάλων. Το ίδιο βράδυ εκάλεσε τον Ρούσβελτ να γευματίση μαζί του εις το μέγαρον της σοβιετικής πρεσβείας. Είπε μάλιστα ότι τούτο είναι απαραίτητον να γίνη διότι είχε πληροφορίας ότι οι Γερμανοί είχαν καταστρώσει σχέδιον διά να δολοφονήσουν τον Ρούσβελτ και ότι έπρεπε ο πρόεδρος να μην ευρίσκεται εις το μέγαρον της Αμερικανικής πρεσβείας. Την επομένην επραγματοποιήθη συνάντησις των τριών Μεγάλων και ο Στάλιν ετόνισεν ότι ενδιαφέρεται να πραγματοποιηθή το ταχύτερον το σχέδιον “Όβερλοντ”. Ταυτοχρόνως είπεν ότι θα ήτο πρόθυμος να κηρύξη τον πόλεμον εναντίον της Ιαπωνίας, μόλις ο γερμανικός στρατός κατέρρεε. Η δήλωσις αυτή προεκάλεσε ικανοποίησιν εις τος Αμερικανούς. Ο Τσώρτσιλ επέμεινεν όπως οι Σύμμαχοι αποβιβασθούν εις την Ελλάδα και βοηθήσουν τον Τίτο, συγχρόνως δε εξασφαλίσουν τα ιταλικά αεροδρόμια της κοιλάδας Πο εις την Ιταλίαν. Κανένα από τα σχέδια αυτά δεν ενδιέφερε τον Στάλιν. Κατά την άποψιν του, συμμαχικαί αποβάσεις θα έπρεπε να γίνουν εις την νότιαν Γαλλίαν και όχι εις τα Βαλκάνια. Ήτο προφανές ότι οι Ρώσσοι δεν επεθύμουν την παρουσίαν αγγλοαμερικανικών στρατευμάτων εις την Βαλκανικήν χερσόνησον [προφανώς για να νέμονται οξ ίδιοι μεταπολεμικά τον χώρο αυτό!] Αντιθέτως, ήθελαν να συγκεντρώσουν οι Σύμμαχοι τας προσπαθείας των εις την Δυτικήν Μεσόγειον. Ο Ρούσβελτ επίστευσεν ότι εξησφάλισε την φιλίαν του Στάλιν και το γεγονός αυτό ήσκησε μεγάλην επιρροήν εις την πολιτικήν την οποίαν ηκολούθησε μέχρι της διασκέψεως της Γιάλτας. Γενικώς, ο πρόεδρος Ρούσβελτ επίστευεν ότι η διάσκεψις της Τεχεράνης είχεν ευνοϊκά αποτελέσματα διά τας Δυτικάς Δυνάμεις εφόσον κατ’ αυτήν εξησφαλίσθη η συμμετοχή της Ρωσσίας εις τον πόλεμον εναντίον της Ιαπωνίας. Τας πολιτικάς συνεπείας της διασκέψεως αυτής μόνον ο κ. Τσώρτσιλ είχε προβλέψει. Και είχεν εκφράσει τας ανησυχίας του διά το γεγονός ότι τα Βαλκάνια και η Κεντρική Ευρώπη, θα έπιπταν εις την ρωσσικήν σφαίραν επιρροής».

   

Ρωσικό αναμνηστικό γραμματόσημο 80 έτη μετά.

   Τον Αύγουστο του 1951, «ΤΟ ΒΗΜΑ» δημοσιεύει την καταγραφή των συγκεκριμένων γεγονότων, από τον στρατηγό Ομάρ Μπράντλεϋ, επιτελάρχη Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ: «Οι αρχηγοί του κοινού συντονιστικού επιτελείου ανεχώρησαν από το Κάϊρον αεροπορικώς διά την Τεχεράνην. Ο Στάλιν εδήλωσεν ότι μετά την ήτταν της Γερμανίας η Σοβιετική Ένωσις εσκόπευε να συμμετάσχη και αυτή ενεργώς του πολέμου κατά της Ιαπωνίας. Ακολούθως, αντιπαρερχόμενος το ιταλικόν μέτωπον, το οποίον εθεωρούσεν ως ένα τοπικόν περισπασμόν ο Στάλιν εδήλωσεν, ότι το κατάλληλον σημείον διά μίαν επίθεσιν των συμμάχων ευρίσκει εις την βορειοδυτικήν εσχατιάν της Γαλλίας, εις την εντεύθεν ακτήν της Μάγχης. Έτσι ελήφθη η τελική απόφασις. Ύστερα από συζητήσεις, υπεκφυγάς, περισπασμούς και σύγχυσιν δύο ετών, η επιχείρησις ΟΒΕΡΛΟΡΝΤ, δηλαδή η απόβασις εις την επί της Μάγχης γαλλικήν ακτήν, απέβη οριστικώς και ανεκκλήτως η κλεις της στρατηγικής των συμμάχων εις τον πόλεμον της Ευρώπης.