Μαϊδανός Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

 Μαϊδανός

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει

κι η ακρίβεια ανεβαίνει,

όμως, μόνος σταθερός 

μένει πάντα ο μαϊδανός

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

─ Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον μαϊδανό. 

─ Θα φκιάσουμι κιφτέδις;

─ Όχι, καημένε! Πού να βρεθεί κιμάς για τέτοια μεγαλεία! Ξέρεις πόσο πήγε ο κιμάς; Μόνο διαπλεκόμενοι του ΟΠΕΚΕΠΕ και εισοδηματίες του ΟΠΕΚΑ μπορούν πια να μπαίνουν στα κρεοπωλεία.  

─ Έχ’ς κανιά συνταγή μι σκέτου μαϊδανό;

─ Ο νους σου στο φαΐ, εσένα… Καμιά συνταγή δεν έχω. Απλώς, αποφάσισα να τιμήσω τη σταθερότητα της τιμής του, σε αντίθεση με την ατιμία της αγοράς και της γενικευμένης άτιμης ακρίβειας. Σταμάτα, λοιπόν, τις άστοχες ερωτήσεις και άκου!

  Μαϊδανός είναι ο μαϊντανός, αν κι εμείς οι Θεσσαλοί τον λέμε ακόμη μακεδονήσι, όσοι τουλάχιστον δε φοβόμαστε μη μας κατηγορήσουν για χωριάτες οι ομιλούντες την αθηναϊκήν. Η πληροφορία είναι εντελώς δωρεάν και προχωρώ. Επειδή ο μαϊντανός μπαίνει σε πολλά φαγητά ως απαραίτητο συστατικό, μαϊντανούς λέμε μεταφορικά κι αυτούς που εμφανίζονται παντού, που δε χάνουν ευκαιρία προβολής, που τρέχουν σε τηλεοπτικές εκπομπές και προσπαθούν με αγωνία να πούνε τη γνώμη τους (και τη σαχλαμάρα τους) για κάθε θέμα, είναι δεν είναι γνώστες ή αρμόδιοι. Κι αυτή η πληροφορία είναι τζάμπα και μην παρασύρεστε από μια βουλευτή ή βουλεύτρια (διαλέξτε ποιο σας αρέσει) που υποστηρίζει ότι ο τζάμπας πέθανε. Έτσι και είσαι βολεμένος, βουλευτής ή όχι, πώς να καταλάβεις τους αβόλευτους; 

  Όμως, παρασύρθηκα κι εγώ όπως βλέπετε και πρέπει να επανέλθω στον κανονικό μαϊδανό ή πετροσέλινον, για να του αποδώσω τις προσήκουσες τιμές:

  Πριν μπούμε στο ευρώ, αγοράζαμε τον μαϊδανό εκατό δραχμές το ματσάκι. Το 2002 ήρθε το ευρώ και στη λαϊκή πρώτη μαϊδανοτιμή ήταν τα πενήντα λεπτά, δηλαδή, εκατόν εβδομήντα δραχμές. Συν εβδομήντα στο κεφάλι!... Κανένας δεν αντέδρασε. Άλλωστε, μας είχε πείσει ο Σημίτης περί της ισχυρής Ελλάδας, εμείς ζούσαμε την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, που πληρώναμε και δεν παίρναμε ρέστα, που τρέχαμε στα χρυσοχοεία ν’ αγοράσουμε χρυσά κουτάλια... (α, ρε καημένο Πασόκ!...).  

  Μετά ήρθε ο Κωστάκης, ο ευτραφής, της θωρακισμένης οικονομίας, της ολυμπιάδας του Καλατράβα, οι τιμές άρχισαν να καλοτραβούν την ανηφόρα… Ο μαϊδανός πενήντα λεπτά.

  Ακολούθησε ο ΓΑΠ, ο λεφτά υπάρχουν. Λεφτά δεν υπήρχαν, αλλά σταθερός ο μαϊδανός. Πενήντα λεπτά το ματσάκι λέμε… Άλλο που το ματσάκι της οικονομίας χάθηκε οριστικά, αφού τρώγαμε γκολ από παντού και κόκκινες κάρτες από εταίρους, δουνουτούδες και τρόικες.

  Παρακάμπτω τον Παπαδήμο, ως μεταβατικό, για να πάω στον επόμενο εκλεγμένο, τον Αντώνιο. Τι να σας λέω τώρα περί Αντωνίου και δευτέρου μνημονίου; Τα χρυσά κουτάλια της ευρωπαϊκής ευημερίας πέρασαν διακριτικά στα χρηματοκιβώτια των ενεχυροδανειστηρίων… Και τι μ’ αυτό; Σημασία έχει η σταθερότητα. Πενήντα λεπτά, καταλάβατε, δεν είναι ανάγκη να το αναφέρουμε άλλη μια φορά…

  Ύστερα ήρθε ο Αλέξης, ο αψύς, που έσκιζε μνημόνια και κατάπινε σπαθιά. Πάντως, 

πρέπει να επισημάνουμε ότι και στο τρίτο μνημόνιο ουδόλως επηρεάσθη η τιμή στο μακεδονήσι, παρότι επηρεάσθη πολύ… η Μακεδονία. Πενήντα λεπτά το μακεδονήσι, για τη Μακεδονία δεν ξέρω…

  Στη συνέχεια μάς ήρθε ο Κυριάκος (πώς φεύγει είναι το ζήτημα…). Τα ξέρετε, τα βλέπετε. Από γκαντεμιά σε γκαντεμιά… Μας έκλεισε δυο χρόνια σε καραντίνα με τον κορονοϊό, τώρα έχει κλεισμένα τα πρόβατα λόγω ευλογιάς, θα ακολουθήσουν τα γίδια υποθέτω, τα γ’ρούνια, τα κ’νέλια και τα φτερωτά που δεν μπορούν να πετάξουν. Και ακρίβεια. Ακρίβεια ακαταμάχητη… (και απολέμηγη κατά τη γνώμη μου).

  Βγαίνει ο πρωθυπουργός και ανακοινώνει αυξήσεις σε μισθούς, κάνουν αυξήσεις τα σούπερ μάρκετ (χωρίς να τις ανακοινώνουν) και βαδίζομεν προς το χάος. Υπό τοιαύτας συνθήκας, αύξηση στην τσέπη του μισθωτού δεν πρόκειται να μπει. Ευτυχώς, έχουμε τον μαϊδανό. Πενήντα λεπτά το ματσάκι!... (το ματσάκι δεν ξέρω αν έχει την ίδια ποσότητα, άρχισα να μπαίνω σε αμφιβολίες).

  Καλά, τόσοι μαϊντανοί είναι γύρω από τον Μητσοτάκη, δε βρέθηκε ένας να τον ενημερώσει, ώστε να χρησιμοποιήσει τον μαϊδανό, για να αποδείξει τη σταθερότητα των τιμών; Αναγκάστηκε να αναφέρει τα μανταλάκια και τις καβουροδαγκάνες, αφού δεν μπορεί ή δε θέλει να στριμώξει τις… καρτελοδαγκάνες. 

  Βέβαια, στα χρόνια των μνημονίων έχουμε κι άλλη μία σταθερά: τις συντάξεις. Ουδεμία αύξηση! Η φτήνια τρώει τον παρά και την αύξηση η προσωπική διαφορά. Θα πρόσθετα τη ρεμούλα και τη διαφθορά, αλλά δε θέλω να με πούνε καβγατζή κι ότι διακινώ ανυπόστατες φήμες. 

  Ωστόσο, η οικονομία πάει καλά. Ο Γιάννης δεν πάει και τόσο καλά οικονομικά, αλλά άμα είναι καλά η οικονομία, ποιος τον λογαριάζει τον Γιάννη… 

  Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, αν δε σας φτάνουν τα λεφτά, να αγοράζεται μαϊδανό…  Και όταν βαρεθείτε και θέλετε να σπάσετε τη μονοτονία αγοράστε μακεδονήσι…

  Ας διαλαλήσουμε, λοιπόν, τιμής ένεκεν και με στεντόρεια φωνή το εξαίρετο αυτό προϊόν: 

  Πάρτε, κύριε, μαϊδανό

δυο ματσάκια στο ευρώ!

Πάρε το μακεδονήσι, 

κάπου θα το κάνεις χρήση!

και ας κλείσουμε με στίχους γνωστού δημοτικού τραγουδιού, έστω παραλλαγμένους: 

Ο δυόσμος κι ο βασιλικός και το μακεδονήσι,

αυτά μ’ αποκοιμίσανε και ποιος θα με ξυπνήσει;

                                                                                                                                                                                22/3/2026