Οι χριστιανοί της Συρίας απειλούνται — αλλά η Δύση κοιτά τα καπάκια από τα πλαστικά μπουκάλια!! Οι Χριστιανικές Κοινότητες στη Δίνη της Συριακής Κρίσης: απειλές, εκδιώξεις, φόνοι! από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

 

Οι χριστιανοί της Συρίας απειλούνται — αλλά η Δύση κοιτά τα καπάκια από τα πλαστικά μπουκάλια!! Οι Χριστιανικές Κοινότητες στη Δίνη της Συριακής Κρίσης: απειλές, εκδιώξεις, φόνοι!

από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

   

  Η Συρία έχει απομακρυνθεί από τα πρωτοσέλιδα της διεθνούς επικαιρότητας, εντούτοις η βία εξακολουθεί να πλήττει καθημερινά την εγχώρια πληθυσμιακή βάση. Πίσω από την υποτονική κάλυψη των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης, διαμορφώνεται μια εξαιρετικά εύθραυστη πραγματικότητα. Οι χριστιανικές κοινότητες, ανάμεσα στις οποίες και η ελληνορθόδοξη κοινότητα [Ρωμιοί του Λεβάντε] καθώς και οι Αλαουίτες, οι Δρούζοι και άλλες θρησκευτικές μειονότητες, υφίστανται συστηματικές επιθέσεις, πρακτικές εκφοβισμού και ένα καθεστώς γενικευμένης ανασφάλειας.

  

   Η γεωγραφική έκταση και η ένταση αυτών των διώξεων αποτυπώνονται ανάγλυφα στα γεγονότα των τελευταίων ετών. Στις αρχές Οκτωβρίου, ένοπλες ομάδες πραγματοποίησαν επιδρομή στην πόλη Σουκαϊλαμπίγια της δυτικής Συρίας, μια περιοχή όπου διαβιεί ισχυρό χριστιανικό στοιχείο. Κατά τη διάρκεια του περιστατικού, οι δράστες έκαναν χρήση πυρών, προκαλώντας εκτεταμένες υλικές ζημιές σε οικίες, εμπορικά καταστήματα και οχήματα, ενώ από τα πυρά κινδύνευσε άμεσα ένας ορθόδοξος ιερέας. Αν και δεν επιβεβαιώθηκαν απώλειες ανθρώπινων ζωών, η ενέργεια αυτή λειτούργησε ως σαφές μήνυμα προς τον τοπικό πληθυσμό, καταδεικνύοντας ότι ακόμη και οι ιστορικές χριστιανικές εστίες στερούνται πλέον ασφάλειας.

   

  Το εν λόγω συμβάν δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο. Ήδη από τον Μάρτιο του 2025, μια ομάδα άνω των εκατό ατόμων είχε εισβάλει στην ίδια πόλη, προβαίνοντας σε εμπρησμούς και καταστροφές περιουσιών. Παράλληλα, κατά την ίδια χρονική περίοδο, καταγράφηκαν εξαιρετικά σοβαρά επεισόδια βίας και συντονισμένων επιδρομών σε έτερες στρατηγικές περιοχές, όπως η Χομς και η Λαττάκεια. Τα περιστατικά αυτά είχαν ως τραγικό απολογισμό δεκάδες νεκρούς, απαγωγές αμάχων και τον βίαιο εκτοπισμό χιλιάδων πολιτών, επιβεβαιώνοντας τις αναφορές του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) για συνεχιζόμενες στοχευμένες δολοφονίες.

 

  Η πλέον αιματηρή προειδοποίηση, ωστόσο, είχε σημειωθεί τον Ιούνιο του 2025, όταν βομβιστής αυτοκτονίας εισέβαλε στον ελληνορθόδοξο ναό του Προφήτη Ηλία στη Δαμασκό. Ο δράστης άνοιξε πυρ εναντίον των πιστών προτού πυροδοτήσει τα εκρηκτικά του, παρασύροντας στον θάνατο τουλάχιστον 25 ανθρώπους και τραυματίζοντας περισσότερους από 60. Στον απόηχο της πολύνεκρης επίθεσης, ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄ άσκησε δριμεία κριτική, καταλογίζοντας στην τότε διακυβέρνηση αδυναμία προστασίας των πολιτών και επισημαίνοντας ότι οι τυπικές συλλυπητήριες ανακοινώσεις δεν επαρκούν.

   

  Σήμερα, η μεταβατική [;] κυβέρνηση του Ahmed al-Sharaa επιχειρεί να παρουσιαστεί στη διεθνή κοινότητα ως παράγοντας σταθερότητας. Εντούτοις, οι απαρχές της δομής της εντοπίζονται σε ένα ισλαμιστικό πολιτικό και στρατιωτικό περιβάλλον, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχει αποδείξει την ικανότητα —ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, την πρόθεση— να ελέγξει αποτελεσματικά τις ένοπλες ομάδες που δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό της χώρας. [Γνωστό άλλωστε ότι ο πρόεδρος αυτός, γνωστός και με το όνομα Τζολάνι, ήταν καταζητούμενος ισλαμιστής τρομοκράτης. Σήμερα εκλεκτός της κας Ούρσουλάς και του ευρωπαίκού διευθυντηρίου, αφθόνως δε οικονομικώς επικουρούμενου!] Αυτό το πολιτικό κενό γεννά ένα καθεστώς γενικευμένου τρόμου. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις διεθνών και εγχώριων μέσων, όπως η Deutsche Welle και το Πρώτο Θέμα, μέλη των μειονοτήτων γίνονται αποδέκτες άμεσων απειλών, με τελεσίγραφα που επιτάσσουν την άμεση απομάκρυνσή τους επί ποινή θανάτου.

   

   Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν εντοπίζεται αποκλειστικά στις δολοφονίες. Συνίσταται κυρίως στη διαρκή ψυχολογική πίεση, την προσδοκία μιας επικείμενης επίθεσης υπό καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας, τις καταστροφές περιουσιακών στοιχείων και τις πιέσεις για βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωής. Όλα αυτά συνθέτουν μια μεθοδευμένη, σταδιακή ώθηση ολόκληρων κοινοτήτων προς τη μετανάστευση.

   Αυτή η πίεση οδηγεί σε μια πρωτοφανή δημογραφική κατάρρευση. Οι χριστιανοί της Συρίας (Ελληνορθόδοξοι, Μελχίτες Ελληνοκαθολικοί, Προτεστάντες και άλλα δόγματα) δεν αποτελούν μια νεοπαγή κοινότητα. Είναι εγκατεστημένοι στα εδάφη αυτά από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, συνιστούν αναπόσπαστο τμήμα της ιστορίας και του πολιτισμικού αποθέματος της περιοχής. Πριν από το ξέσπασμα της εμφύλιας σύρραξης του 2011, το χριστιανικό στοιχείο αντιπροσώπευε περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού. Σήμερα, τα μεγέθη αυτά έχουν συρρικνωθεί δραματικά, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω του πολέμου, της ανέχειας και της διάχυτης ανασφάλειας, απειλώντας με ολοκληρωτική εξαφάνιση την ιστορική τους παρουσία.

   Το ερώτημα που τίθεται είναι αν υφίσταται πλήρης αποσιώπηση του ζητήματος. Η απάντηση είναι αρνητική, καθώς διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, όπως το Reuters και το Associated Press, έχουν καταγράψει τα πλέον σοβαρά περιστατικά. Εντούτοις, η ενημέρωση παραμένει αποσπασματική. Κάθε γεγονός παρουσιάζεται ως μια μεμονωμένη «τοπική σύγκρουση» (!!) και σύντομα υποβαθμίζεται, χωρίς να εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της συστηματικής στοχοποίησης των Χριστιανών.

   Την ίδια στιγμή, η στάση της Διεθνούς Κοινότητας χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις. Αν και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και διεθνείς φορείς έχουν εκδώσει επανειλημμένα ψηφίσματα ζητώντας την άμεση προστασία των χριστιανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή, η Ευρωπαϊκή Ένωση περιορίζεται μεν συχνά σε ρητορικές καταδίκες, χρηματοδοτώντας όμως το καθεστώς Τζολάνι!. Η απουσία ενός συγκροτημένου, πρακτικού μηχανισμού παρέμβασης ή επιβολής κυρώσεων στο πεδίο αναδεικνύει ένα σημαντικό κενό μεταξύ των ευρωπαϊκών διακηρύξεων περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της απτής διπλωματικής δράσης.

 Συμπερασματική διαπίστωση: Οι χριστιανικές κοινότητες στη Συρία απειλούνται άμεσα, συρρικνώνονται πληθυσμιακά και εγκαταλείπονται στη μοίρα τους. Η διεθνής κοινότητα δεν δύναται να επιδεικνύει ενδιαφέρον για τις μειονότητες, και δη τις χριστιανικές, αποκλειστικά όταν ο αριθμός των θυμάτων επαρκεί για τη δημιουργία ενός ελκυστικού πρωτοσέλιδου. Εφόσον η προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας αποτελεί θεμελιώδη δυτική αξία, οφείλει να προασπίζεται ακόμη και όταν οι διώξεις δεν εξυπηρετούν συγκεκριμένες γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Η ολοκληρωτική εκκένωση της Συρίας από τις αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητές της δεν θα αποτελέσει μια απλή παράπλευρη απώλεια του πολέμου. Θα συνιστά μια μη αναστρέψιμη ιστορική και πολιτισμική καταστροφή, η οποία θα έχει συντελεστεί υπό την ανοχή ενός κόσμου που επέλεξε να αδρανήσει.

     Σημείωση Επικαιρότητας (Οκτώβριος 2026):

Η διαρκής απειλή κατά της ελληνορθόδοξης παρουσίας στη χώρα επιβεβαιώθηκε εκ νέου με περιστατικό βίας που σημειώθηκε τη νύχτα της 3ης Οκτωβρίου 2026 στην κατά πλειονότητα χριστιανική πόλη Αλ-Σουκαϊλαμπίγια. Σύμφωνα με διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις (όπως η Aid to the Church in Need) και δημοσιογραφικές αναφορές, ένοπλες ομάδες εισέβαλαν στην πόλη και άνοιξαν πυρ εναντίον κατοικιών και υποδομών. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο ελληνορθόδοξος ιερέας της κοινότητας στοχοποιήθηκε άμεσα και διέφυγε τον θάνατο σε απόσταση αναπνοής, γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση φορέων της Ρωμαίικης (Ελληνορθόδοξης) κοινότητας του Λεβάντε, οι οποίοι απηύθυναν έκκληση σε Αθήνα και Βρυξέλλες για την παροχή ουσιαστικών εγγυήσεων ασφαλείας.

   Αλήθεια οι κυβερνώντες και τα πολιτικά κόμματα άκουσαν κάτι;