Δυο αδερφάδες,
διήγημα του Αργ. Εφταλιώτη
AUDIOBOOK, Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου
Το διήγημα «Δύο Αδερφάδες» ανήκει στη συλλογή «Νησιώτικες Ιστορίες» (1894) του Αργύρη Εφταλιώτη (ψευδ/μο του Κλεάνθη Μιχαηλίδη). Αποτελεί χαρακτηριστικό, εκφραστικό δείγμα της ελληνικής ηθογραφίας και του δημοτικισμού.
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα επαρχιακό χωριό (αναφέρεται ως «Στενοχώρι»), όπου η καθημερινότητα και τα νέα των κατοίκων μεταφέρονται από στόμα σε στόμα. [το σκηνικό του διηγήματος]
Ο αφηγητής συνομιλεί με μια ηλικιωμένη γυναίκα του χωριού. Εκείνη του εξηγεί την αιτία της φασαρίας που ακούγεται από ένα γειτονικό σπίτι. Πρόκειται για δύο αδελφές, γεννημένες από την ίδια μάνα, οι οποίες βρίσκονται σε μια αδιάκοπη και έντονη διαμάχη («μαλλοτρώγονται», όπως χαρακτηριστικά λέει) για μήνες.
Ο Εφταλιώτης με το έργο αυτό θίγει τις οικογενειακές συγκρούσεις στην κλειστή κοινωνία του χωριού, την ανθρώπινη φύση και τον τρόπο που η καθημερινή ζωή σχολιάζεται από τον κοινωνικό περίγυρο.
Το κείμενο είναι γραμμένο σε καθαρή, ρέουσα δημοτική γλώσσα, γεμάτη με ιδιωματισμούς της εποχής. Συνδυάζει δε τη ζωντάνια του προφορικού λόγου με την ηθογραφική ακρίβεια, αποτυπώνοντας πιστά τις συνήθειες της ελληνικής επαρχίας του 19ου αιώνα.
Συγκινητικό έργο με δυσάρεστη κατάληξη: για τη μια αδερφή ο θάνατος, βασανιστικές ισόβιες τύψεις για την άλλη.
Τη ρωτώ γιατί πολυφωνάζουνε στ’ αντικρινό το σπιτάκι.
― Και δεν ξέρεις; μου κάνει. Μήνες και μήνες τώρα. Είναι οι δυο αδερφάδες και μαλλοτρώγουνται.
― Αδερφάδες! Απ’ άλλες μάνες μαθές;
― Από την ίδια τη μάνα κι οι δυο τους...
