Οι χριστιανοί της Συρίας απειλούνται — αλλά η Δύση κοιτά τα καπάκια από τα πλαστικά μπουκάλια!! Οι Χριστιανικές Κοινότητες στη Δίνη της Συριακής Κρίσης: απειλές, εκδιώξεις, φόνοι! από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

 

Οι χριστιανοί της Συρίας απειλούνται — αλλά η Δύση κοιτά τα καπάκια από τα πλαστικά μπουκάλια!! Οι Χριστιανικές Κοινότητες στη Δίνη της Συριακής Κρίσης: απειλές, εκδιώξεις, φόνοι!

από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

   

  Η Συρία έχει απομακρυνθεί από τα πρωτοσέλιδα της διεθνούς επικαιρότητας, εντούτοις η βία εξακολουθεί να πλήττει καθημερινά την εγχώρια πληθυσμιακή βάση. Πίσω από την υποτονική κάλυψη των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης, διαμορφώνεται μια εξαιρετικά εύθραυστη πραγματικότητα. Οι χριστιανικές κοινότητες, ανάμεσα στις οποίες και η ελληνορθόδοξη κοινότητα [Ρωμιοί του Λεβάντε] καθώς και οι Αλαουίτες, οι Δρούζοι και άλλες θρησκευτικές μειονότητες, υφίστανται συστηματικές επιθέσεις, πρακτικές εκφοβισμού και ένα καθεστώς γενικευμένης ανασφάλειας.

  

   Η γεωγραφική έκταση και η ένταση αυτών των διώξεων αποτυπώνονται ανάγλυφα στα γεγονότα των τελευταίων ετών. Στις αρχές Οκτωβρίου, ένοπλες ομάδες πραγματοποίησαν επιδρομή στην πόλη Σουκαϊλαμπίγια της δυτικής Συρίας, μια περιοχή όπου διαβιεί ισχυρό χριστιανικό στοιχείο. Κατά τη διάρκεια του περιστατικού, οι δράστες έκαναν χρήση πυρών, προκαλώντας εκτεταμένες υλικές ζημιές σε οικίες, εμπορικά καταστήματα και οχήματα, ενώ από τα πυρά κινδύνευσε άμεσα ένας ορθόδοξος ιερέας. Αν και δεν επιβεβαιώθηκαν απώλειες ανθρώπινων ζωών, η ενέργεια αυτή λειτούργησε ως σαφές μήνυμα προς τον τοπικό πληθυσμό, καταδεικνύοντας ότι ακόμη και οι ιστορικές χριστιανικές εστίες στερούνται πλέον ασφάλειας.

   

  Το εν λόγω συμβάν δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο. Ήδη από τον Μάρτιο του 2025, μια ομάδα άνω των εκατό ατόμων είχε εισβάλει στην ίδια πόλη, προβαίνοντας σε εμπρησμούς και καταστροφές περιουσιών. Παράλληλα, κατά την ίδια χρονική περίοδο, καταγράφηκαν εξαιρετικά σοβαρά επεισόδια βίας και συντονισμένων επιδρομών σε έτερες στρατηγικές περιοχές, όπως η Χομς και η Λαττάκεια. Τα περιστατικά αυτά είχαν ως τραγικό απολογισμό δεκάδες νεκρούς, απαγωγές αμάχων και τον βίαιο εκτοπισμό χιλιάδων πολιτών, επιβεβαιώνοντας τις αναφορές του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) για συνεχιζόμενες στοχευμένες δολοφονίες.

 

  Η πλέον αιματηρή προειδοποίηση, ωστόσο, είχε σημειωθεί τον Ιούνιο του 2025, όταν βομβιστής αυτοκτονίας εισέβαλε στον ελληνορθόδοξο ναό του Προφήτη Ηλία στη Δαμασκό. Ο δράστης άνοιξε πυρ εναντίον των πιστών προτού πυροδοτήσει τα εκρηκτικά του, παρασύροντας στον θάνατο τουλάχιστον 25 ανθρώπους και τραυματίζοντας περισσότερους από 60. Στον απόηχο της πολύνεκρης επίθεσης, ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄ άσκησε δριμεία κριτική, καταλογίζοντας στην τότε διακυβέρνηση αδυναμία προστασίας των πολιτών και επισημαίνοντας ότι οι τυπικές συλλυπητήριες ανακοινώσεις δεν επαρκούν.

   

  Σήμερα, η μεταβατική [;] κυβέρνηση του Ahmed al-Sharaa επιχειρεί να παρουσιαστεί στη διεθνή κοινότητα ως παράγοντας σταθερότητας. Εντούτοις, οι απαρχές της δομής της εντοπίζονται σε ένα ισλαμιστικό πολιτικό και στρατιωτικό περιβάλλον, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχει αποδείξει την ικανότητα —ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, την πρόθεση— να ελέγξει αποτελεσματικά τις ένοπλες ομάδες που δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό της χώρας. [Γνωστό άλλωστε ότι ο πρόεδρος αυτός, γνωστός και με το όνομα Τζολάνι, ήταν καταζητούμενος ισλαμιστής τρομοκράτης. Σήμερα εκλεκτός της κας Ούρσουλάς και του ευρωπαίκού διευθυντηρίου, αφθόνως δε οικονομικώς επικουρούμενου!] Αυτό το πολιτικό κενό γεννά ένα καθεστώς γενικευμένου τρόμου. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις διεθνών και εγχώριων μέσων, όπως η Deutsche Welle και το Πρώτο Θέμα, μέλη των μειονοτήτων γίνονται αποδέκτες άμεσων απειλών, με τελεσίγραφα που επιτάσσουν την άμεση απομάκρυνσή τους επί ποινή θανάτου.

   

   Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν εντοπίζεται αποκλειστικά στις δολοφονίες. Συνίσταται κυρίως στη διαρκή ψυχολογική πίεση, την προσδοκία μιας επικείμενης επίθεσης υπό καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας, τις καταστροφές περιουσιακών στοιχείων και τις πιέσεις για βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωής. Όλα αυτά συνθέτουν μια μεθοδευμένη, σταδιακή ώθηση ολόκληρων κοινοτήτων προς τη μετανάστευση.

   Αυτή η πίεση οδηγεί σε μια πρωτοφανή δημογραφική κατάρρευση. Οι χριστιανοί της Συρίας (Ελληνορθόδοξοι, Μελχίτες Ελληνοκαθολικοί, Προτεστάντες και άλλα δόγματα) δεν αποτελούν μια νεοπαγή κοινότητα. Είναι εγκατεστημένοι στα εδάφη αυτά από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, συνιστούν αναπόσπαστο τμήμα της ιστορίας και του πολιτισμικού αποθέματος της περιοχής. Πριν από το ξέσπασμα της εμφύλιας σύρραξης του 2011, το χριστιανικό στοιχείο αντιπροσώπευε περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού. Σήμερα, τα μεγέθη αυτά έχουν συρρικνωθεί δραματικά, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω του πολέμου, της ανέχειας και της διάχυτης ανασφάλειας, απειλώντας με ολοκληρωτική εξαφάνιση την ιστορική τους παρουσία.

   Το ερώτημα που τίθεται είναι αν υφίσταται πλήρης αποσιώπηση του ζητήματος. Η απάντηση είναι αρνητική, καθώς διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, όπως το Reuters και το Associated Press, έχουν καταγράψει τα πλέον σοβαρά περιστατικά. Εντούτοις, η ενημέρωση παραμένει αποσπασματική. Κάθε γεγονός παρουσιάζεται ως μια μεμονωμένη «τοπική σύγκρουση» (!!) και σύντομα υποβαθμίζεται, χωρίς να εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της συστηματικής στοχοποίησης των Χριστιανών.

   Την ίδια στιγμή, η στάση της Διεθνούς Κοινότητας χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις. Αν και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και διεθνείς φορείς έχουν εκδώσει επανειλημμένα ψηφίσματα ζητώντας την άμεση προστασία των χριστιανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή, η Ευρωπαϊκή Ένωση περιορίζεται μεν συχνά σε ρητορικές καταδίκες, χρηματοδοτώντας όμως το καθεστώς Τζολάνι!. Η απουσία ενός συγκροτημένου, πρακτικού μηχανισμού παρέμβασης ή επιβολής κυρώσεων στο πεδίο αναδεικνύει ένα σημαντικό κενό μεταξύ των ευρωπαϊκών διακηρύξεων περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της απτής διπλωματικής δράσης.

 Συμπερασματική διαπίστωση: Οι χριστιανικές κοινότητες στη Συρία απειλούνται άμεσα, συρρικνώνονται πληθυσμιακά και εγκαταλείπονται στη μοίρα τους. Η διεθνής κοινότητα δεν δύναται να επιδεικνύει ενδιαφέρον για τις μειονότητες, και δη τις χριστιανικές, αποκλειστικά όταν ο αριθμός των θυμάτων επαρκεί για τη δημιουργία ενός ελκυστικού πρωτοσέλιδου. Εφόσον η προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας αποτελεί θεμελιώδη δυτική αξία, οφείλει να προασπίζεται ακόμη και όταν οι διώξεις δεν εξυπηρετούν συγκεκριμένες γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Η ολοκληρωτική εκκένωση της Συρίας από τις αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητές της δεν θα αποτελέσει μια απλή παράπλευρη απώλεια του πολέμου. Θα συνιστά μια μη αναστρέψιμη ιστορική και πολιτισμική καταστροφή, η οποία θα έχει συντελεστεί υπό την ανοχή ενός κόσμου που επέλεξε να αδρανήσει.

     Σημείωση Επικαιρότητας (Οκτώβριος 2026):

Η διαρκής απειλή κατά της ελληνορθόδοξης παρουσίας στη χώρα επιβεβαιώθηκε εκ νέου με περιστατικό βίας που σημειώθηκε τη νύχτα της 3ης Οκτωβρίου 2026 στην κατά πλειονότητα χριστιανική πόλη Αλ-Σουκαϊλαμπίγια. Σύμφωνα με διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις (όπως η Aid to the Church in Need) και δημοσιογραφικές αναφορές, ένοπλες ομάδες εισέβαλαν στην πόλη και άνοιξαν πυρ εναντίον κατοικιών και υποδομών. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο ελληνορθόδοξος ιερέας της κοινότητας στοχοποιήθηκε άμεσα και διέφυγε τον θάνατο σε απόσταση αναπνοής, γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση φορέων της Ρωμαίικης (Ελληνορθόδοξης) κοινότητας του Λεβάντε, οι οποίοι απηύθυναν έκκληση σε Αθήνα και Βρυξέλλες για την παροχή ουσιαστικών εγγυήσεων ασφαλείας.

   Αλήθεια οι κυβερνώντες και τα πολιτικά κόμματα άκουσαν κάτι;

Οι Άγιοι 11 Νεομάρτυρες της Ι. Μ. Ζιλάντωβ Καζάν (28 Αυγούστου 1918) του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

 

Οι Άγιοι 11 Νεομάρτυρες της Ι. Μ. Ζιλάντωβ Καζάν

(28 Αυγούστου 1918)

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου στο 32ο Δ. Σχ. Λάρισας, συγγραφέα

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΕΡΓΙΟΣ: Στα προάστια του Καζάν βρίσκεται το μοναστήρι Ζιλάντωφ, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ιδρύθηκε το 1552 από τον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό. Στα χρόνια της ρωσικής επανάστασης ηγούμενος ήταν ό αρχιμανδρίτης Σέργιος, άνθρωπος ενάρετος καί μορφωμένος [γεννήθηκε στην Γκάτσινα στις 11/5/1863]. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης Ζάιτσεφ. Τέλειωσε το Πανεπιστήμιο, αλλά μέσα του φλεγόταν από την επιθυμία να αφιερωθεί στον Θεό. Έτσι, το 1891 προσήλθε στο μοναστήρι του Αγίου Νείλου της επαρχίας Ντβέρ. Στίς 25 Σεπτεμβρίου 1893 εκάρη μοναχός παίρνοντας το όνομα Σέργιος. Το 1894 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος καί το 1896 ιερέας. Στίς 11 Μαΐου 1905 ανέλαβε την ηγουμενία της μονής.

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ Ι. Μ. ΖΙΛΑΝΤΩΦ: Στις 7 Ιανουαρίου 1907, ο αρχιμανδρίτης Σέργιος έγινε ηγούμενος στη μονή Ζιλάντωφ. Αναλαμβάνοντας την ηγουμενία στη νέα Μονή, αντιλήφθηκε ότι οι λιγοστοί μοναχοί δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του μοναστηριού, κι αυτό όχι μόνο λόγω του μικρού τους αριθμού. Έτσι, ζήτησε να στείλουν κάποιους μοναχούς από τίς γειτονικές μονές του Αγίου Μακαρίου καί Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ενώ, χάρις στις προσπάθειές του, το μοναστήρι άλλαξε μορφή κτιριακά αλλά και, κυρίως, πνευματικά. Με τίς δικές του άοκνες προσπάθειες ή αδελφότητα ζούσε πλέον κατά το πρότυπο των αυστηρών κοινοβίων. Ο ίδιος ο αρχιμανδρίτης Σέργιος ήταν υπόδειγμα αρετής, αυστηρής πνευματικής ζωής και προσευχής, όχι μόνο στους υποτακτικούς του αλλά και στους πιστούς της περιοχής. Γι' αυτό όλοι, κληρικοί, μοναχοί, λαϊκοί, τον σέβονταν και τον υπεραγαπούσαν. Ο ηγούμενος, μεταξύ των άλλων αρετών του, διακρινόταν καί για την ειρηνοποιό του διάθεση. Ό,τι προβλήμα ή προστριβή παρουσιάζονταν σε άλλες μονές ή ενορίες, τον καλούσαν για να βοηθήσει. Είχε πάντα τον τρόπο, με διάκριση, χαρακτηριστική ιδιότητα των φωτισμένων πνευματικών, να δίνει λύσεις, να συμφιλιώνει και να φέρνει την ειρήνη και την ομοψυχία. Το μοναστήρι είχε και δικό του εκκλησιαστικό σχολείο. Στεγαζόταν σε ένα ξύλινο κτίριο δίπλα στο μοναστήρι και φοιτούσαν 40 μαθητές από την εθνικότητα Τσουβασί. Το σχολείο ιδρύθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1909 με ενέργειες του αρχιμ. Σέργιου. Στις αρχές του 1918 στο μοναστήρι ζούσαν 12 μοναχοί καί 15 δόκιμοι. Η Οκτωβριανή επανάσταση, όμως, άλλαξε ριζικά την εκκλησιαστική κατάσταση καί βέβαια τη ζωή του μοναστηρίου. Η περιουσία του, όπως και όλων των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων, κατασχέθηκε. Το χειρότερο όμως ήταν πως οι μπολσεβίκοι επιστράτευσαν με τη βία τους νεότερους δόκιμους καί μοναχούς. Έτσι τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους είχαν απομείνει μόνον 7 μοναχοί καί 4 δόκιμοι.

ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ: Τον Αύγουστο του 1918 τα τσεχικά στρατεύματα πού υποστήριζαν τους «λευκούς», αντιπάλους των Μπολσεβίκων, πολιόρκησαν το Καζάν. Επειδή το μοναστήρι του Ζιλάντωφ βρισκόταν σε λόφο, στο ψηλότερο σημείο της περιοχής, οι Τσέχοι εγκατέστησαν εκεί, δύο κανόνια και σφυροκοπούσαν τίς θέσεις των «κόκκινων». Κατά συνέπεια, η ζωή στο μοναστήρι έγινε δύσκολη. Όταν στις 11 Αυγούστου κατελήφθη η πόλη από τους Τσέχους, ο αρχιμανδρίτης Σέργιος ζήτησε την άδεια να μεταστεγαστούν οι μοναχοί της Μονής κι ο ίδιος προσωρινά σε κάποιο άλλο μέρος. Η εκκλησιαστική αρχή δέχθηκε. Στις 10 Σεπτεμβρίου, όμως, τα στρατεύματα των Τσέχων, ηττημένα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Μαζί έφυγαν και 60.000 κάτοικοι, πολλοί κληρικοί, ο ηλικιωμένος Μητροπολίτης Ιάκωβος, ο επίσκοπος Μπόρις κ.ά. Ήταν βέβαιοι πως οι «κόκκινοι», ανακαταλαμβάνοντας την πόλη, θα προέβαιναν σε σφαγές. Όμως κανείς από τους μοναχούς των γύρω μοναστηριών δεν θέλησε να φύγει. Όλοι παρέμειναν στις ασκητικές τους επάλξεις αποφασισμένοι να μαρτυρήσουν για την πίστη του Χριστού. Την ίδια μέρα οι Μπολσεβίκοι μπήκαν στην πόλη.

ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Οι μοναχοί του Ζιλάντωφ, όταν έφυγαν οι Τσέχοι, αποφάσισαν να γυρίσουν στο μοναστήρι τους, παρά τον διαβλεπόμενο κίνδυνο. Το πρωί της 10ης Σεπτεμβρίου στα κανόνια παρέμεινε μόνον ένας μαχητής. Ήταν ένας αξιωματικός, γιος του καθηγητή Μιχαήλ Ντόκελ, που πολεμούσε μόνος πια μόνος του τα στρατεύματα των μπολσεβίκων, εμποδίζοντας την προέλαση τους. Μετά από λίγες ώρες ό ηρωικός αυτός μαχητής σκοτώθηκε. Οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν την περιοχή και όταν διαπίστωσαν πως μόνον ένας άνθρωπος ήταν το πρόσκομμα για την προέλασή τους, θύμωσαν και αποφάσισαν να εκδικηθούν. Μπήκαν στο μοναστήρι καί άρχισαν να καταστρέφουν ό,τι έβρισκαν. Παράλληλα έκαναν έρευνες σ' όλους τους χώρους του μοναστηρίου, μήπως ανακαλύψουν κάποιους αντιπάλους στρατιώτες. Επειδή δεν βρήκαν κανέναν, αποφάσισαν να εκδικηθούν τους μοναχούς, θεωρώντας ότι αυτοί υποστήριζαν τους «αντεπαναστάτες». Ήταν η ώρα που οι μοναχοί, έχοντας μόλις τελειώσει τη Θεία Λειτουργία, έτρωγαν στην τράπεζα του μοναστηριού. Ήταν (με το π. ημερολόγιο) η γιορτή του οσίου Μωυσή του Αιθίοπα και ο αναγνώστης, κατά τη συνήθεια των Μοναστηριών, διάβαζε το βίο του από τον Συναξαριστή. Ο άγιος Μωυσής ήταν λήσταρχος. Μετανόησε, βαφτίστηκε και έγινε μοναχός. Με τη χάρη του Θεού κι έπειτα από σκληρούς ασκητικούς αγώνες έφτασε να γίνει πνευματικός πατέρας πλήθους μοναχών. Το 400 μ.Χ. περίπου γνώρισε μαρτυρικό θάνατο μαζί με έξι μαθητές του, από βαρβάρους πού κατέλαβαν και κατέστρεψαν τη σκήτη τους. Την ώρα που ο αναγνώστης διάβαζε το μαρτυρικό τέλος του οσίου Μωυσή, ουσιαστικά κατά θεία επιστασία προετοιμάζοντας τους μοναχούς, κάποιοι σύγχρονοι βάρβαροι εισέβαλαν στην τράπεζα κι έβγαλαν τους μοναχούς έξω. Τους έσυραν με φωνές και βρισιές ως την πύλη του μοναστηριού και τους έστησαν στη σειρά. Τους ανακοίνωσαν ότι καταδικάζονται στην εσχάτη των ποινών. Αμέσως άρχισαν να πέφτουν οι πυροβολισμοί. Οί μοναχοί έψαλλαν όλοι μαζί, μα οι σφαίρες διέκοψαν τον ύμνο. Οι νεομάρτυρες έφυγαν για να τον συνεχίσουν στο επουράνιο θυσιαστήριο, στις Άνω Μονές. Τα σώματα τους στοιβάχτηκαν όπως-όπως στην αυλή του μοναστηριού.

Ο ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ: Οι μπολσεβίκοι έφυγαν ικανοποιημένοι από το τιμωρητικό τους “έργο”. Όμως, μετά από λίγο, μέσα από τα πτώματα των αδελφών μοναχών, ξεπρόβαλε ένας ηλικιωμένος ιερομόναχος, ο π. Ιωσήφ. Ήταν πλημμυρισμένος από αίμα και κομμάτια από τα μυαλά των φονευθέντων αδελφών του. Διαπίστωσε πώς μόνον αυτόν, ως εκ θαύματος, δεν τον άγγιξε καμία σφαίρα. Αμέσως έκανε έναν έλεγχο κοιτάζοντας έναν έναν τους μοναχούς. Όταν είδε πως όλοι ήταν νεκροί, πήγε με τα πόδια καί με προφυλάξεις στο Καζάν. Κατευθύνθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου καί ζήτησε βοήθεια από τον ηγούμενο, αρχιμανδρίτη Εφραίμ. Ένας άλλος ηγούμενος, ο τριαντάχρονος ηγούμενος της Μονής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, αρχιμανδρίτης Ιωάσαφ, που είχε αναλάβει στο μεταξύ προσωρινά και καθήκοντα επισκόπου στην πόλη, όταν έμαθε για την τραγωδία του Ζιλάντωφ, μαζί με άλλους ιερείς και λαϊκούς πήγαν στο μοναστήρι, έψαλαν τη νεκρώσιμη ακολουθία καί έθαψαν τους νεομάρτυρες πατέρες. Ο Ιερομόναχος Ιωσήφ έζησε έναν ακόμη χρόνο στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου και κοιμήθηκε εκεί. Μέχρι την κοίμηση του διηγείτο συνεχώς για τις τελευταίες στιγμές και το μαρτυρικό θάνατο των συμμοναστών του. Είχε χάσει την ακοή του από τη στιγμή των πυροβολισμών. Πάντοτε έλεγε: «Έχω την αίσθηση ότι είμαι ακόμη μουσκεμένος με το αίμα των αδελφών μου μοναχών. Το αίμα τους έπεσε στο πρόσωπο μου, σ' όλο το σώμα μου κι έτσι ματωμένος ήρθα στην πόλη, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου». Ο γέροντας Ιωσήφ συνεχώς μνημόνευε στη θεία Λειτουργία τους μάρτυρες συμμοναστές του καί παρακαλούσε όλους τους πιστούς πού έρχονταν στο μοναστήρι να μνημονεύουν κι αυτοί τον αρχιμανδρίτη Σέργιο καί την ευλογημένη συνοδεία του. Μετά την κοίμηση του οι πατέρες της μονής του Αγίου Ιωάννου συνέχισαν τίς θείες Λειτουργίες υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους.

Εικόνα 1: Η Ι. Μονή Ζιλάντωφ σήμερα.

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ: Σήμερα γνωρίζουμε τους νεομάρτυρες του Ζιλάντωφ χάρη στον ταπεινό γέροντα Ιωσήφ, τον όποιο ο Θεός επέτρεψε να ζήσει, για να διασώσει στην στρατευμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου το μαρτυρικό τέλος των νέων αγωνιστών που έχουν πλέον συναριθμηθεί στη Θριαμβεύουσα Εκκλησία των Ουρανών. Τα ονόματα τους ήταν: Αρχιμανδρίτης Σέργιος, Ιερομόναχοι Λαυρέντιος, Ιωσήφ και Σεραφείμ, ιεροδιάκονος Θεοδόσιος, μοναχοί Λεόντιος και Στέφανος, δόκιμοι Γεώργιος Τιμοφέεφ, Στέργιος Ντάλιν, Ιωάννης Σαρέτεντσκι και Ιλαρίων Πραβντίν. Η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία τους κατέταξε στη χορεία των Αγίων τον Αύγουστο του 2000.

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΖιΛΑΝΤΩΦ: Αξίζει να σημειωθεί πως το μοναστήρι από το 1937, την περίοδο των θηριωδιών του Στάλιν, μετατράπηκε σε φυλακή με τη δηλωτικότατη των προθέσεων των ιδρυτών της επωνυμία: “Φυλακή της Λαϊκής Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων”! Αργότερα εκεί έγιναν πολλές εκτελέσεις. Το καμπαναριό καταστράφηκε το 1950 και ο ναός και η ευρύτερη περιοχή της Ι. Μονής γνώρισαν την ερήμωση. Το 1997 επέστρεψε στους πιστούς. Σήμερα στη μονή εγκαταβιεί γυναικεία αδελφότητα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Αρχιμ. Νεκτ. Αντωνόπουλος, ''Ρώσοι Νεομάρτυρες και ομολογητές''/rusfront.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

O νεαρός Nabeel Masih πέθανε στις 31/7/2025, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Κων/νος Οικονόμου

 

O νεαρός Nabeel Masih πέθανε στις 31/7/2025,

σε ηλικία μόλις 25 ετών.

   

Ποιος ήταν ο Nabeel Masih; Ο νεότερος Πακιστανός φυλακισμένος για ... βλασφημία του Μωαμεθανισμού!. Μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου 2016, ο Nabeel Masih ήταν απλώς ένα 16χρονο αγόρι μιας χριστιανικής οικογένειας, που ζούσε σε ένα χωριό στην περιοχή Kasur του Πακιστάν. Όπως και τα άλλα παιδιά της ηλικίας του, βλέπεις αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο, χρησιμοποιούσε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

   Αλλά αυτή τη μέρα, την 18η/9/16, η ζωή του πήρε ξαφνικά τρομακτική τροπή. Ο ισλαμιστής Akhtar Ali τον κατηγόρησε δημόσια για βλασφημία, εξαιτίας μιας ανάρτησης του εφήβου στο Facebook. Συνελήφθη αμέσως, προφυλακίσθηκε, και δύο έτη αργότερα, το 2018, καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης! Ο Nabeel πέρασε 4 χρόνια στις φυλακές της Λαχόρης και του Kot Lakhpat σε απομόνωση, κάτω από άθλιες συνθήκες, υφιστάμενος κάθε είδος βίας.

    Ο δικηγόρος του, Saad Jabar, ένας γενναίος υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αγωνίστηκε για την υπόθεσή του και τελικά, τέσσερα έτη μετά, το 2020, το Ανώτατο Δικαστήριο τον αποφυλάκισε με χρηματική εγγύηση.

   Ωστόσο, οι απάνθρωπες συνθήκες της φυλακής, το μολυσμένο νερό, η ανεπαρκής τροφή και η επακόλουθη έλλειψη βιταμινών και η συνεχής ψυχολογική πίεση είχαν καταστρέψει για τα καλά την υγεία του. Είχε αναπτύξει σοβαρές παθήσεις στο συκώτι, τα νεφρά και στους πνεύμονες. Οι γιατροί συνέστησαν θεραπεία ακόμη και ιατρική περίθαλψη στο εξωτερικό, αλλά καμία ΜΚΟ, κανένας γιατρός χωρίς σύνορα, ή ... χωρίς πατρίδα, κανένας γενικά ανθρωπιστικός οργανισμός οργανισμός δεν ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις του. Άλλωστε μήπως ανταποκρίνεται κανείς για τις σφαγές των Χριστιανών στη Νιγηρία ή στη Συρία από τους ισλαμοφασίστες; Εν τέλει, η κατάσταση του Ναμπίλ επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα. Την Πέμπτη 31 Ιουλίου φέτος, άφησε την τελευταία του πνοή.

Ο Θεός τώρα πια θα αναλάβει τη νεανική ψυχή του στις αγκάλες του, προσφέροντάς του το αγιασμένο στεφάνι του Μάρτυρα και όλα αυτά που κανείς ανώνυμος ή επώνυμος, οργανισμός ή ΜΚΟ, δεν του πρόσφερε στη μικρή επί γης ζωή του! Άγιος!

Κων/νος Αθ. Οικονόμου