Οι διωγμοί των Σαρακατσαναίων στο κρατίδιο των Σκοπίων και η ... έξοδος προς την Ελλάδα από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Οι διωγμοί των Σαρακατσαναίων στο κρατίδιο των Σκοπίων και η ... έξοδος προς την Ελλάδα

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

   Πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε συχνά αν υπάρχει ή υπήρχε ελληνική μειονότητα στη χώρα των Σκοπίων, τότε που ο Τίτο ίδρυσε τη λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας και που η ελληνική κυβέρνηση της τότε ΕΡΕ [Συναγερμός] και των άλλων κεντρώων συγκυβερνητών τους δεν έβγαλαν ούτε ψίθυρο, ίσως επειδή ο Τίτο βοήθησε κλείνοντας τα σύνορα, βοηθώντας την ελληνική κυβέρνηση να νικήσουν τους πολιτικούς αντιπάλους του λεγόμενου οξύμωρα... ''δημοκρατικού στρατού'', στο Γράμμο και το Βίτσι, εγκλωβίζοντας τους εκεί, πλην ολίγων που δραπέτευσαν στον σταλινικό παράδεισο του Εμβέρ Χότζα.

Έλληνες στο Μοναστήρι των Σκοπίων!! [από φωτό πριν τον πόλεμο]

  

   Τέλος πάντων, αναρωτιούνται πολλοί αν αυτή η μειονότητα υπάρχει, ή ''μακεδονοποιήθηκε'', γιατί δεν ακούγεται κάτι σχετικό. Σίγουρα υπήρχαν και υπάρχουν ως τις μέρες μας Βλάχοι, απόλυτα ελληνικής συνειδήσεως, που ακόμα και σήμερα έχουν συγγενείς εδώ στην περιοχή της Θεσσαλίας, όμως πρέπει στο σημερινό σημείωμά μας να αναφερθούμε στην περίπτωση στους Σαρακατσανέων που ζούσαν εκεί.

  Είναι γνωστό πως έγινε και μία ''δίκη'' Σαρακατσαναίων το 1947, στη μητρόπολη των βουλγαροσλάβων των Σκοπίων, ουσιαστικά με την κατηγορία πως οι Σαρακατσάνοι αυτοαποκαλούνταν Έλληνες! Όταν ιδρύθηκε η ψευτομακεδονία, αυτή του Τίτο, το 1944, σαν δημοκρατία λαϊκή μέσα στα όρια της Γιουγκοσλαβίας, υπήρχαν στα Σκόπια περίπου 3.500 με 4.000 δηλωμένοι Σαρακατσάνοι, εκτός των λοιπών Ελλήνων, που πλειοψηφούσαν μάλιστα στο νότο [Μοναστήρι, κ.ά.] και οι οποίοι είχαν αποκλειστεί μέσα στη Γιουγκοσλαβία. Στο μεταξύ, η λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας, με στόχο τη ''μακεδονοποίηση'' εντός εισαγωγικών, επέβαλε με νόμο αλλαγή επιθέτων με στόχο να χαθεί αυτή η ελληνική ρίζα. Έτσι, συνήθως, παίρναν το όνομα του πατέρα τους και βάζανε στο τέλος μια κατάληξη «-εφσκι» ή «-ωφ». Βλέπουμε, επί παραδείγματι, το γιος του Γιώργου να μετατρέπεται σε Γεωργέφσκι ή Γεωργώφ. Με τον ίδιο τρόπο ο γιος του Δημήτρη ''βαφτιζόταν'' Δημητρέφσκι ή Δημητρώφ.

Φυσικά, υπήρξαν αντιδράσεις. Γι' αυτό έγινε και πιο αυστηρό το πρόγραμμα αυτής της ''μακεδονοποίησης''. Μάλιστα, το 1947 Σαρακατσάνοι παραπέμφθηκαν σε δίκη, που έμεινε γνωστή στα Σκόπια σαν ''η δίκη των Σαρακατσάνων'', οι πιο εκδηλωτικοί από αυτούς που ζούσαν κοντά στα ελληνικά σύνορα, μεταξύ των οποίων, κάποιος Χρήστος Αποστόλου, ο Χρήστος Μπάρτιος, ο Τζελέπης, ο Χουσνής και ο 19χρονος τότε Βαγγέλης Μαριούλας, με την κατηγορία ότι ήταν κατάσκοποι της Ελλάδας. Τελικά τιμώρησαν όλους αυτούς με φυλακίσεις, ενώ ταυτόχρονα ως διοικητικό μέτρο επιβλήθηκε υποχρεωτικά η μετακίνηση των Σαρακατσαναίων σε απόσταση 70 χιλιόμετρα από τα ελληνικά σύνορα.

Τότε ήταν που τους εφοδιάσαν όλους με ειδικές ταυτότητες με την ένδειξη ''Κ'', Καρακατσάνης δηλαδή, κάτι ανάλογο με αυτό που έκαναν και οι Γερμανοί στους Εβραίους, με τα κίτρινα αστέρια. Παράλληλα για να τους πάρουν τα κοπάδια με τα πρόβατα - η μοναδική τους περιουσία αυτή ήταν τότε, κτηνοτρόφοι πάντοτε - ζήτησαν από τους επικεφαλείς των τσελιγκάτων, γιατί υπήρχαν ακόμα τα τσελιγκάτα τότε, να δηλώσουν πόσα πρόβατα έχει ο καθένας.

Και αφού γίνονταν δηλώσεις, στις οποίες οι τσελιγκάδες δήλωναν όπως τους ζητήθηκε, στο όνομα του, ας πούμε, ολόκληρο του βιός του που είχε καθώς και τα ονόματα όλων των οικογενειών του τσελιγκάτου - τότε συνήθως υπήρχαν 20 με 30 οικογένειες που υπάγονταν σε κάθε τσελιγκάτο – καθώς και τον αριθμό των πρόβατων. Αν δίναν μεγάλο αριθμό, έλεγε η διαταγή, ό,τι αν ξεπερνούσαν τα 400 πρόβατα, για όλες τις οικογένειες του τσελιγκάτου, τα υπόλοιπα δημεύονταν υπέρ του κράτους. Αυτή βεβαίως, καταλαβαίνουμε όλοι, σε μια κτηνοτροφική οικογένεια, σε ένα κτηνοτροφικό κομμάτι του πληθυσμού, ήταν η χαριστική βολή. Με την έννοια ότι διαλύθηκαν τα τσελιγκάτα τότε, και οι Σαρακατσαναίοι αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε πόλεις ή σε μεγαλύτερα χωριά, και να δουλεύουν, σαν εργάτες πια, σε κτηνοτροφικές μονάδες, ή ακόμα και σε εργοστάσια. Και υποχρεωτικά να μαθαίνουν αυτή που λέμε «μακεδονική γλώσσα», αυτόν τον αχταρμά βουλγάρικων και σέρβικων λεξιλογικών τύπων. Βέβαια, οι ορεσίβιοι Σαρακατσάνοι, οι καθαρόαιμοι αυτοί Έλληνες, συνέχισαν να διατηρούν τις κοινωνικές σχέσεις, κρατήσαν μεταξύ τους τα ελληνικά ονόματα και επώνυμα, ενώ οι γονείς πάντοτε μάθαιναν στα παιδιά και γραφή και ανάγνωση ελληνική.

   Όταν, μετά από μερικά χρόνια, είδε η κυβέρνηση των Σκοπίων, στα πλαίσια της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας, ότι αυτή η πληθυσμιακή ομάδα δύσκολα ... ''μακεδονοποιούνταν'', τη ''διευκόλυνε'' να φύγει για την Ελλάδα. Όποιος δήλωνε Έλληνας, μπορούσε να φύγει απ' την Ελλάδα και έπρεπε να το κάνει αυτό μέσα σε δύο μήνες. Αυτά έγιναν στην περίοδο μετά το 1956.

Η ελληνική κυβέρνηση φυσικά σιωπούσε, ηχηρά, βάζοντας μάλιστα σαν μητριά εμπόδια σ΄αυτούς που επιθυμούσαν να περάσουν τα σύνορα! Πολλοί τελικά απ' αυτούς εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Ελευθέριο και Νέο Κορδελιό της Θεσσαλονίκης. Αξίζει ν΄ αναφέρουμε ότι σήμερα στην περιοχή αυτή το 20% του πληθυσμού προέρχεται από αυτές τις οικογένειες που έφυγαν τότε. Φυσικά, καμιά πρόνοια δεν υπήρξε γι΄ αυτούς, καμιά εφημερίδα δεν έγραψε για την περίπτωση τους και καμιά ουδέποτε ελληνική κυβέρνηση τους βοήθησε. Αν όμως το πρόβλημα αφορούσε, επί παραδείγματι τις διώξεις των ... Κούρδων στη χώρα του ... Περού, η προοδευτική τουλάχιστον διανόηση θα επαναστατούσε.

Αντίθετα, τους διώκτες του Ελληνισμού τους αναγνωρίσαμε¹ εμείς οι ίδιοι, ως κρατική οντότητα, και δώσαμε στο κρατίδιο το όνομα Βόρεια Μακεδονία, κι ενώ εμείς στο σχολείο μαθαίναμε ότι οι νομοί της Βόρειας Μακεδονίας είναι ο νομός του Κιλκίς, της Φλώρινας, άντε και της Πέλλας. Αυτά τα ολίγα.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε!

Πηγή: Wikipedia, & https://x.com/i/status/1968916032992534741

1. Όπως απαίτησαν από την κυβέρνηση Τσίπρα η Ούρσουλα και η WOKE κυβέρνηση Μπάιντεν. Μια συμφωνία που απλώς αποδέχθηκε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη ...