Ετικέτες - θέματα

12.11.26

Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς 25/11 + ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς 25/11 + ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου



  “ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ”: Η Αγία Μεγαλομάρτυς Αικατερίνη έζησε επί εποχής Μαξιμίνου, άρχοντα της Αιγύπτου, και ήταν κόρη του αριστοκράτη Κώνστα. Σπούδασε φιλοσοφία, ρητορική και ξένες γλώσσες της εποχής της. Νεαρή ελκύστηκε από την χριστιανική διδασκαλία, την οποία μελέτησε και αφού ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, εργάσθηκε για την διάδοσή του, επιτυγχάνοντας πολλά χάριν της ρητορικής της ικανότητας και των πολλών γνώσεών της. Την Αικατερίνη, όμως, εκτός της σοφίας και των αρετών της, την διέκρινε και η σπάνια ομορφιά της. Στα 18 της επισκέφτηκε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα, που ήταν πιθανόν ο Μαξιμίνος Β΄ή ο Μαξέντιος, και προσπάθησε να τον πείσει να παύσει τους διωγμούς κατά των Χριστιανών, πετυχαίνοντας μάλιστα να μεταστρέψει στον Χριστιανισμό την γυναίκα του αυτοκράτορα. Σύμφωνα με την παράδοση όταν πληροφορήθηκε ο Αυτοκράτορας όσα διαδίδονταν περί των ιδεών της και του τρόπου της ζωής της Αγίας, ανέθεσε σε ομάδα ρητόρων, συζητώντας μαζί της, να της αποδείξουν το αβάσιμο των ιδεών της. Αποτέλεσμα όμως υπήρξε το αντίθετο. Η Αικατερίνη με το λόγο της και τα επιχειρήματά της «εφίμωσε λαμπρώς τους κομψούς των ασεβών, του πνεύματος την μαχαίραν». Ακόμη με σοφά επιχειρήματα, κατάφερε να τους προσηλυτίσει στο Χριστιανισμό. Όταν ο Αυτοκράτορας έμαθε το αποτέλεσμα οργίσθηκε διατάσσοντας την θανατική καταδίκη όλων στη πυρά, ενώ στην Αικατερίνη επέβαλε μαρτύρια μέχρι θανάτου.

 

  ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Στην αρχική φυλάκιση, η νεαρή Αγία υπέμεινε τις πιέσεις και τις κακουχίες με θάρρος που αντλούσε από την δύναμη της βαθιάς της πίστης. Όταν έμαθε η Φαυστίνα, σύζυγος του αυτοκράτορα, τον λόγο της καταδίκης της Αγίας, θαύμασε την καρτερικότητά της και ζήτησε να την επισκεφθεί, πράγμα που έγινε με συνοδεία στρατιωτών υπό τον Φρούραρχο Πορφυρίωνα. Όλοι αυτοί τελικά κατηχήθηκαν στη νέα θρησκεία. Τότε ο Αυτοκράτορας διέταξε τον αποκεφαλισμό της Φαυστίνας και της ακολουθίας της και την θανάτωση της Αγίας. Μέσον θανάτωσης ήταν ο "βασανιστικός τροχός", ένας τροχός, η περιφέρεια του οποίου έφερε καρφιά που ετίθετο σε κίνηση με σχοινιά και τροχαλίες πλησιάζοντας αργά το δεμένο σώμα του καταδίκου, με συνέπεια τις όλο και βαθύτερες εκδορές μέχρι διαμελισμού. Η παράδοση αναφέρει πως τα καρφιά του τροχού όταν πλησίασαν το σώμα της Αγίας ξεκολλούσαν ή έσπαζαν. Έτσι αποφασίσθηκε τελικά ο αποκεφαλισμός της Αγίας που όταν συνέβει αυτός οι παριστάμενοι αντιλήφθηκαν να ρέει γάλα αντί αίμα.

  ΣΤΟ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟ ΣΙΝΑ: Η Ιερά Παράδοση αναφέρει ότι το πάναγνο σώμα της Αγίας μεταφέρθηκε υπό "πτερύγων αγγέλων" στο όρος Σινά της ομώνυμης χερσονήσου όπου επί αιώνες έμεινε άταφο, κατά τους συναξαριστές, μέχρι τον 6ο αιώνα, όταν ερημίτες μοναχοί της περιοχής, μέσω οράματος, ειδοποιήθηκαν και κατέβασαν από το όρος το σώμα της Αγίας το οποίο και εναπόθεσαν σε μαρμάρινη θήκη. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτισε την ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά και το καθολικό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (548-565), εντός της οποίας τοποθετήθηκε η μαρμάρινη θήκη.

  Στη Μονή διασώζεται σημαντικό θησαυροφυλάκιο της πρώιμης Χριστιανικής τέχνης, κυρίως εικονογραφημένων χειρογράφων, ενώ οι μοναστές της και σήμερα είναι Έλληνες.

   ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ: Η ημέρα του μαρτυρίου της Αγίας Αικατερίνης θεωρείται η 24 Νοεμβρίου, της δε εύρεσης των λειψάνων της η 25 Νοεμβρίου. Όλοι οι χριστιανοί, εκτός των σλαβικών εκκλησιών, συνέπτυξαν σε μία και τις δύο εορτές και όρισαν την 25 Νοεμβρίου ημέρα τιμώμενη της ιερής μνήμης της, συνεορταζόμενη με την απόδοση της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου. 


Μεγαλυνάριο
Έχει το σον πνεύμα ο ουρανός, σώμα δε θείον τεθησαύρισται εν Σινά, αίμα μαρτυρίου εν Αλεξανδρουπόλει, σοφή Αικατερίνα σκέπε τους δούλους σου.




ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΕΔΩ:

https://www.youtube.com/watch?v=PMIu_t7f2Mw&list=PLH04F-N8L60Gd9QEP7HE5oJv4tnvNrVh8&index=8



11.11.26

Η μεγάλη αγάπη του Γρηγόριου Ξενόπουλου AUDIOBOOK Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

    Η μεγάλη αγάπη του Γρηγόριου Ξενόπουλου
AUDIOBOOK
Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου



Εισαγωγικά: 

    Η «Μεγάλη Αγάπη» είναι ένα αισθηματικό μυθιστόρημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου που κυκλοφόρησε το 1936. 
   Υπόθεση - ύφος: Η ιστορία ακολουθεί τον έρωτα δύο νέων ανθρώπων με φόντο την κοινωνία της Ζακύνθου το 19ο αιώνα. Σε αντίθεση με το τραγικό σαιξπηρικό πρότυπο, ο συγγραφέας επιλέγει μια χαρούμενη και αισιόδοξη προσέγγιση, αναδεικνύοντας τη δύναμη της αγάπης απέναντι στις κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Ξενόπουλος υιοθετεί μια ζωντανή και σύγχρονη για την εποχή του αφήγηση. Διατηρεί τον χαρακτηριστικό ρεαλισμό και τη θεατρικότητα στους διαλόγους που συναντάμε στα περισσότερα επτανησιακά του έργα.

   Περίληψη: Η «Μεγάλη Αγάπη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου αφηγείται τον παράφορο έρωτα δύο νέων στη Ζάκυνθο, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις οικογενειακές αντιθέσεις της εποχής τους. Πρόκειται για μια μοντέρνα, αισιόδοξη εκδοχή της ιστορίας του «Ρωμαίου και της Ιουλιέττας», όπου η αγάπη καταφέρνει να υπερνικήσει τα εμπόδια. 
   Κεντρικός άξονας της υπόθεσης είναι η πρώτη γνωριμία και ο έρωτας. Δύο νέοι από διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους της ζακυνθινής κοινωνίας ερωτεύονται βαθιά, παρά τις διαφορές που χωρίζουν τις οικογένειές τους. Ο δεσμός τους συναντά την έντονη αντίδραση του περιβάλλοντός τους, καθώς οι κοινωνικές συμβάσεις, οι ταξικές διαφορές και οι παλιές έχθρες απειλούν να τους χωρίσουν. 
   Σε αντίθεση με το τραγικό τέλος του σαιξπηρικού έργου, ο Ξενόπουλος επιλέγει μια φωτεινή και αισιόδοξη εξέλιξη. Η δύναμη των συναισθημάτων, η επιμονή των ηρώων και η καλοσύνη οδηγούν τελικά στη συμφιλίωση και τη δικαίωση της αγάπης τους. 
    Μέσα από την ερωτική ιστορία, ο συγγραφέας αποτυπώνει με ρεαλισμό τα ήθη, τις αντιλήψεις και την καθημερινότητα της αστικής και λαϊκής τάξης της Ζακύνθου. Το μυθιστόρημα διαπνέεται από χαρά και αισιοδοξία, προβάλλοντας την αγάπη ως κινητήριο δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει κάθε κοινωνικό φραγμό και τα στεγανά των κοινωνικών τάξεων.
     Ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο στη «Μεγάλη Αγάπη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου είναι η στιγμή της κρυφής συνάντησης των δύο ερωτευμένων νέων στη Ζάκυνθο, όπου η αθωότητα του έρωτά τους συγκρούεται με την ένταση της οικογενειακής έχθρας. Η σκηνή αυτή λειτουργεί ως μια ζωντανή, επτανησιακή αντιστροφή της διάσημης σκηνής του μπαλκονιού από τον «Ρωμαίο και την Ιουλιέττα». Γιατί όμως ξεχωρίζει αυτό το στιγμιότυπο: Είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Ζακύνθου. Ο Ξενόπουλος αξιοποιεί τις καντάδες, τα νυχτερινά σοκάκια και την αυθεντική ζακυνθινή ντοπιολαλιά για να δώσει στη σκηνή έντονο τοπικό χρώμα και θεατρικότητα.
    Η ανατροπή του τραγικού στοιχείου: Ενώ οι ήρωες γνωρίζουν τον κίνδυνο να γίνουν αντιληπτοί από τις αντίπαλες οικογένειές τους, οι διάλογοί τους δεν έχουν τη σκοτεινή απελπισία του σαιξπηρικού έργου. Αντίθετα, κυριαρχεί η νεανική τόλμη, το χιούμορ και η ακλόνητη πίστη ότι η αγάπη τους θα νικήσει.
   Η ψυχογραφική ματιά του συγγραφέα: Μέσα από τις αντιδράσεις και τις εκμυστηρεύσεις των δύο νέων, αναδεικνύεται η αντίθεση ανάμεσα στις παρωχημένες προκαταλήψεις των μεγαλύτερων και την ανάγκη της νέας γενιάς για ελευθερία.
  ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΑ AUDIOBOOKS ΕΔΩ: 

Ο αστερισμός Αλώπηξ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Αλώπηξ + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα


     


     ΓΕΝΙΚΑ
: Ο αστερισμός Αλώπηξ [Λατ. Vulpecula, συντ. Vul], σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο βιβλίο του αστρονόμου Εβέλιου, Firmamentum Sobiescianum, και είναι ένας από του 88 επίσημα αναγνωρισμένους αστερισμούς. Είναι αστερισμός του Βορείου ουράνιου ημισφαιρίου και βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών του Κύκνου και του Βέλους. Συγκεκριμένα επεκτείνεται κάτω από τον αστερισμό του Κύκνου, ενώ πιο κάτω από αυτόν βρίσκονται οι αστερισμοί του Δελφίνος και του Βέλους. Στην ουράνια χαρτογράφηση φέρεται μεταξύ του 29ου και του 20ου βορείου παραλλήλου. Είναι αειφανής στην Ελλάδα και πλήρως ορατός στα γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Βόρεια και 61° Νότια. Η έκταση του αστερισμού είναι 268,2 τετ. μοίρες, πράγμα που τον κατατάσσει στην 55η θέση σε έκταση αστερισμό στον ουράνιο θόλο. Παλαιότερα αυτός ο αστερισμός έφερε και το όνομα «Αλώπηξ και χην» επειδή στη παράσταση του αστερισμού η Αλώπηξ φέρεται να έχει στο στόμα της χήνα.

   

   ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Στις 21 Ιουνίου του 1670, ο μοναχός Ανσέλμος παρατήρησε στην Αλώπεκα έναν νέο αστέρα, 3ου μεγέθους, πολύ κοντά στον αστέρα β Κύκνου. Αμέσως μετά την πρώτη παρατήρηση, η λαμπρότητα αυτού του αστέρα άρχισε να μειώνεται λίγο-λίγο, ώστε δύο μήνες μετά αυτός ο καινοφανής αστέρας [νόβα] ήταν πλέον 5ου μεγέθους και σε λίγο διάστημα έγινε αόρατος με γυμνό μάτι! Έξι μήνες μετά έγινε και πάλι ορατός ως 4ου μεγέθους παρουσιάζοντας, όμως, πολλές αυξομειώσεις. Για ένα ολόκληρο χρόνο συνεχίσθηκαν οι διακυμάνσεις αυτές της λαμπρότητάς του μέχρι που έγινε και πάλι ορατός. Στη θέση που εμφανίστηκε ο της «Αλώπεκος νέος» αστέρας, όπως επίσημα ονομάσθηκε, παρατηρείται σήμερα με τηλεσκόπιο αστέρας 12ου μεγέθους [αμυδρότατος], που πιθανώς να μην είναι άλλος από εκείνον του 1670.


   

   ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ: Η Αλώπηξ περιέχει σε σύνολο 68 αστέρες, 43 ορατούς με γυμνό μάτι, από τους οποίους ο λαμπρότερος είναι τέταρτου μεγέθους και όλοι οι άλλοι αμυδρότεροι. Πολύ κοντά στον αστέρα β Κύκνου (αλλά μέσα στον αστερισμό της Αλώπεκος) και σε απόσταση 7 μοιρών νοτιοανατολικά παρατηρείται ένα νεφέλωμα. Αυτό ανακαλύφθηκε στις 22/7/1764 από το Γάλλο αστρονόμο Κάρολο Μεσιέ (Charles Messier, 1730 – 1817) στον αστερισμό της Αλώπεκος και ονομάστηκε πλανητικό νεφέλωμα «Αλτήρας» ή Μ27 ή [NGC 6853, ή νεφέλωμα Dumbbell]. Είναι από τα μεγαλύτερα πλανητικά νεφελώματα και το πρώτο που ανακαλύφθηκε, ενώ δεν έχει ομοιόμορφη κατανομή στη νεφελώδη ύλη του. 

   

Νεφέλωμα Dumbbell

Ο Μεσιέ που το ανακάλυψε, το περιέγραψε ως ένα νεφέλωμα χωρίς αστέρες. Φαίνεται μόνο με τηλεσκόπιο και το όνομά του το πήρε από το σχήμα του.
Το νεφέλωμα είναι πολλαπλού κελύφους. Το ένα κέλυφος αερίου, από διπλά ιονισμένο οξυγόνο, επεκτείνεται με ρυθμό 20 μίλια το δευτερόλεπτο. 


Τα κελύφη αερίου ακτινοβολούν από τη διέγερση του κεντρικού θερμού άστρου, το οποίο είναι και ο «δράστης» της δημιουργίας του νεφελώματος, έχοντας επιφανειακή θερμοκρασία 85.000 βαθμών Κέλβιν.Το νεφέλωμα «Αλτήρας» βρίσκεται σε απόσταση περίπου 900 ε.φ., έχει διάμετρο 1,2 έ.φ. και φαινόμενο μέγεθος 7,6.



Konstantinosa.oikonomou@gmail.com






ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 



10.11.26

Ο άγιος Κλήμης επίσκοπος Ρώμης [24.11] από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Ο άγιος Κλήμης επίσκοπος Ρώμης [24.11]:

ο τιμητής της ζηλοφθονίας

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου



   ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Ο άγιος Κλήμης [Α΄], ήταν ο τρίτος επίσκοπος Ρώμης [92-101] και μία από σημαντικότερες προσωπικότητες της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Θεωρείται Αποστολικός Πατέρας, διότι μαθήτευσε δίπλα σε Αποστόλους και χειροτονήθηκε από αυτούς. Υπήρξε εκκλησιαστικός ηγέτης κύρους, ενώ η γραμματεία του είναι ισαποστολικής αξίας. Μάλιστα έργα του από μερικές εκκλησίες τοποθετήθηκαν ακόμη και στον Καινοδιαθηκικό Κανόνα1. Εκκλησιαστικοί συγγραφείς, όπως οι Ωριγένης και Ευσέβιος Καισαρείας ταυτίζουν τον Κλήμη, με το συνεργάτη του Αποστόλου Παύλου που αποκαλείται με το ίδιο όνομα στην “Προς Φιλιππησσίους επιστολή2”.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ: Για το βίο του Αγίου Κλήμεντος υπάρχουν λίγες και αβέβαιες πληροφορίες. Το πού και πότε γεννήθηκε δεν είναι γνωστό. Με βάση τη μαρτυρία των “Κλημεντείων”[recognitiones 7,8], ταυτίζεται με το γόνο της τότε βασιλικής οικογένειας της Ρώμης, ύπατο Φλάβιο Κλήμεντα, ο οποίος φονεύτηκε από τον εξάδελφό του Δομιτιανό επειδή ήταν Χριστιανός3. Κάτι τέτοιο όμως φαίνεται απίθανο διότι “αν συνέβαινε τούτο, αι σοβαραί χριστιανικαί πηγαί δε θα το ηγνόουν, ενώ ο επίσκοπος επέζησε του διωγμού του Δομιτιανού4” Άλλοι μελετητές εικάζουν, λόγω της επιμελούς χρήσεως χωρίων της Π. Διαθήκης στα κείμενά του πως ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής, αν και δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί. Το ότι σχετίστηκε με τους Αποστόλους προκύπτει από τα γραφόμενά του στην “Προς Κορινθίους” επιστολή του: “ο εορακώς τους μακαρίους αποστόλους... και την παράδοσιν προ οφθαλμών έχων”. Ο άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου [Λυών] τον κατατάσσει μεταξύ των συγχρόνων των Αποστόλων και αυτόπτη μάρτυρα του κηρύγματός τους. Ακόμη ο ίδιος αναφέρει πως υπήρξε τρίτος Επίσκοπος Ρώμης, διάδοχος του Ανάκλητου. Υποστηρίζεται επίσης πως υπήρξε μαθητής του Λίνου, πρώτου επισκόπου Ρώμης, και επίσης μαθητή του Απ. Παύλου5. Ο Τερυλλιανός προσθέτει πως χειροτονήθηκε από τον Απ. Πέτρο6.

ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ο Κλήμης Ρώμης υπήρξε αδιαμφισβήτητα η πλέον σημαντική φυσιογνωμία στην εκκλησία της Ρώμης κατά την μεταποστολική περίοδο. Διετέλεσε επίσκοπος από το 12ο έτος της βασιλείας του Δομιτιανού μέχρι και το τρίτο έτος βασιλείας του Τραϊανού, δηλαδή μεταξύ των ετών 92 και 101. Η μαρτυρία μάλιστα κρίνεται αξιόπιστη αφού μαρτυρείται και από τον Ερμά7. Σύμφωνα με πηγές του 4ου αιώνα, ο Κλήμης είχε εξορισθεί, την περίοδο των διωγμών, στη Χερσώνα, όπου μαρτυρικώς παρέδωσε τη ζωή του, αφού ρίχτηκε στη θάλασσα με κρεμασμένη άγκυρα στον τράχηλό του8. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 24η Νοεμβρίου.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ: Ο Κλήμης τονίζει πως οι εκκλησιαστικοί θεσμοί δεν αντλούν την δύναμή τους από το λαό, αλλά από το Θεό. Πηγή της αληθείας είναι Αυτός, ο οποίος διαμέσου του Ιησού και των Αποστόλων κατέστησε τους κληρικούς στην εκκλησία του. Έτσι προτάσσει το θείο χαρακτήρα των εκκλησιαστικών αξιωμάτων, αλλά και την αποστολική διαδοχή. Ο Κλήμης καταδεικνύει την φυσική τάξη και αρμονία που υπάρχει στην πλάση, μια αρμονία που όλα γίνονται με μέτρο από το Δημιουργό, ενώ ταυτόχρονα την αντιπαραβάλει προς την κοινωνία των ανθρώπων, η οποία θα πρέπει να διέπεται από τις ίδιες αρχές. Ο Κλήμης μέσω της επιστολής του κρίνει πως αρχή και ρίζα και του κακού στον άνθρωπο είναι η ζήλεια, αφού λόγω της ζήλειας και του επακόλουθου φθόνου διαπράχθηκαν όλα τα εγκλήματα της ιστορίας. Γι' αυτό θέτει ως φάρμακο της θεραπείας των ψυχών την αγάπη, παραθέτοντας και έναν ύμνο, παράλληλα προς αυτόν του Απ. Παύλου. Τονίσει ακόμη ο άγιος Κλήμης την ανάγκη της μετανοίας, έτσι ώστε μέσω της πίστεως να επέλθει η “αθάνατη γνώσις”, που είναι καρπός της πίστης. Το σωτηριώδες μήνυμα για τον άνθρωπο προκύπτει ως ενότητα στη ροή της ιστορίας από την εποχή του Αδάμ, μέσα στην οποία ο ιστορικός χώρος δράσης του άσαρκου Λόγου δεν είναι μόνο ο Ισραήλ αλλά και οι εθνικοί. Ο Χριστός περιγράφεται με χριστολογική ορολογία παρόμοια με το πνεύμα του Αποστόλου Παύλου στην “Προς Εβραίους Επιστολή”, ενώ ιδιαίτερο βάρος αποδίδει στο γεγονός της Αναστάσεως του Υιού του Θεού και Θείου Λόγου. Το έργο του Κλήμεντος, που παρέχει πληροφορίες για τη διδασκαλία του, είναι η “Προς Κορινθίους” επιστολή του, που στάλθηκε στην εκκλησία της Κορίνθου γύρω στο 95, λόγω της προσπάθειας κάποιων χριστιανών να αντικαταστήσουν τους χειροτονημένους κληρικούς με άλλους της αρεσκείας τους. Στο επίκεντρο αυτού του συγγράμματος βρίσκεται η αντίληψη περί αποστολικής διαδοχής, καθώς ο Κλήμης αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει πως η ιδιότητα των κληρικών πηγάζει από το Θεό και όχι από την ανθρώπινη θέληση, διότι άλλωστε αυτούς τους κληρικούς τους κατέστησαν άξιους οι ίδιοι οι χαρισματούχοι φορείς της ιεροσύνης. Ο ίδιος έτσι προτάσσει υπακοή, ταπεινοφροσύνη, υποταγή, δικαιοσύνη και αγνότητα, διότι ο σκοπός της εκκλησίας είναι η ειρήνη και η ομόνοια. Στην επιστολή χρησιμοποιεί επιχειρήματα που αντλεί από την ελληνική φιλοσοφία και την κοσμολογία των Στωικών. Περιγράφει, έτσι, την αρμονία και την τάξη που επικρατούν στη φύση και ουσιαστικά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, όπως οι θείες αρχές καθιστούν τη δημιουργία «κόσμο», δηλαδή τάξη και αρμονία, κάνουν και την ανθρώπινη κοινωνία οργανωμένο σύνολο. Από αυτά συνάγεται ότι ο Κλήμης ήταν κοινωνός της ελληνικής παιδείας και δε δίσταζε να χρησιμοποιήσει την ελληνική φιλοσοφία στη θεολογία του.

ΠΑΡΑΘΕΜΑ: Ο άγιος Κλήμης για τη ζήλεια: “ὁρᾶτε, ἀδελφοί, ζῆλος καὶ φθόνος ἀδελφοκτονίαν κατειργάσατο. διὰ ζῆλος ὁ πατὴρ ἡμῶν Ἰακὼβ ἀπέδρα ἀπὸ προσώπου Ἠσαῦ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ. ζῆλος ἐποίησεν Ἰωσὴφ μέχρι θανάτου διωχθῆναι καὶ μέχρι δουλείας εἰσελθεῖν. ζῆλος φυγεῖν ἠνάγκασεν Μωϋσῆν ἀπὸ προσώπου Φαραὼ βασιλέως Αἰγύπτου ἐν τῷ ἀκοῦσαι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ὁμοφύλου. Τίς σε κατέστησεν κριτὴν ἢ δικαστὴν ἐφ’ ἡμῶν; μὴ ἀνελεῖν με σὺ θέλεις, ὃν τρόπον ἀνεῖλεσ ἐχθὲς τὸν Αἰγύπτιον; διὰ ζῆλος Ἀαρὼν καὶ Μαριὰμ ἔξω τῆς παρεμβολῆς ηὐλίσθησαν. [...] διὰ ζῆλος Δαυὶδ φθόνον ἔσχεν οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀλλοφύλων, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ Σαοὺλ βασιλέως Ἰσραὴλ ἐδιώχθη.” [Κορινθίους 4. 7-13].

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Θ.Η.Εγκυκλ., ομώνυμο λήμμα. Στυλιανός Παπαδόπουλος, «Πατρολογία», Τόμος Α΄, Αθήνα 2000. Παναγιώτης Χρήστου, «Ελληνική Πατρολογία», Τόμος Β΄, Εκδόσεις Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2005. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, 1976, τόμος ΣΤ, σελ. 554-555.




1. Η Προς Κορινθίους Επιστολή συμπεριελήφθη στον Αλεξανδρινό και τον Συριακό κώδικα της Βίβλου.

2. “αἵτινες ἐν τῷ εὐαγγελίῳ συνήθλησάν μοι μετὰ καὶ Κλήμεντος καὶ τῶν λοιπῶν συνεργῶν μου, ὧν τὰ ὀνόματα ἐν βίβλῳ ζωῆς”. [Προς Φιλιπ.δ΄3.]

3. Σουητώνιος, Domitianus 15.

4. Παν. Χρήστου, «Ελληνική Πατρολογία, Τόμος Β΄, σελίς 359»

5. Στ. Παπαδόπουλος, Πατρολογία, σελίς 160.

6. Αυγουστίνου, Epistola 53 και Οπτάτου Μιλέβης, De schismate Donatistorum 22.

7. Έλεγχος 3, 3, 3.

8. Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία, 3, 34.

Αναπληρωτές, Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

                                             Αναπληρωτές



Στιγμιότυπο οθόνης (460).jpg

Σμίλεψε, δάσκαλε, ψυχές,

όπως σου λέει ο Παλαμάς

κι ας ξέρεις πάντα ότι θα παίρνεις

παράσημο της… ανοιχτής παλάμης.


Γράφει ο Γιάννης Φρύδας


  Τον Σεπτέμβριο άλλοι μαζεύουν τα σταφύλια στο αμπέλι τους, άλλοι τα κάστανα στο ζάβατο* και οι αναπληρωτές τα μπογαλάκια τους, ώστε να είναι έτοιμοι για αναχώρηση προς άγνωστη κατεύθυνση. Αναφέρομαι στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, να το ξεκαθαρίζουμε, μη γίνει κάνα μπέρδεμα με τους αναπληρωτές υπουργούς κι αρχίσετε να λυπάστε λάθος συνανθρώπους.

  Όσοι έχετε δει την ταινία «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» θα καταλάβετε καλύτερα και την περιπέτεια ενός ξεσπιτωμένου, όπως είναι ο αναπληρωτής εκπαιδευτικός (ο πανταχού παρών και τα πάντα αναπληρών…). Το δύσκολο είναι να ξαναβρείς τρόπο να κάνεις μια νέα ανάλογη ταινία, παρότι υπάρχουν κάθε χρόνο καμιά πενηνταριά χιλιάδες πρωταγωνιστές και εξασφαλισμένη σταθερή σκηνοθεσία από το Υπουργείο Παιδείας.

  Οι εκπαιδευτικοί χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τους μόνιμους και τους αναπληρωτές. Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι και οι δυο κατηγορίες είναι απλήρωτοι για το έργο που προσφέρουν (ή κακοπληρωμένοι, για να αποφύγω την υπερβολή της πικρής μου σάτιρας). Χωρίζονται και με άλλους τρόπους (φταίνε κάπου και οι ίδιοι γι’ αυτό), αλλά δεν είναι της παρούσης, που θα ’λεγε κι ένας ρήτωρ, για να αποφύγει τα στριμώγματος σημαντικά… 

  Γι’ αυτό ο κάθε περί της παιδείας αρμόδιος, όταν αναφέρεται στους εκπαιδευτικούς (είναι δεν είναι ρήτωρ), χρησιμοποιεί σταθερά το ξεστριμώγματος σημαντικό: «Είναι λειτούργημα το έργο τους». Πες το, μεγάλε, να τους ξεριζώσεις (των ξεριζωμένων) τα σπλάχνα! Όμως, δεν τους λες πώς να το λειτουργήσουν το λειτούργημα, με λειτουργιές από τον παπά της ενορίας; Τον μισθό τους τον τρώει το ενοίκιο, οι μετακινήσεις και τα υπόλοιπα έξοδα στον ξένο τόπο. 

  Ξέχασα και ζητώ ταπεινά συγγνώμη! Θα τους δώσουν, λέει, επιστροφή δυο ενοίκια. Μη χαίρεστε όλοι! Θα πάρουν αυτοί που είναι εκτός Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Λες και όλοι οι Έλληνες κατοικούν στην πρωτεύουσα ή τη συμπρωτεύουσα κι έχουν εκεί σπίτι. Ωστόσο, όλοι να προβληματιστείτε! Στις μεγαλουπόλεις και στα νησιά, για το δυσβάστακτο ενοίκιο των εκπαιδευτικών συμβάλλουν οικονομικά οι γονείς τους. Αυτοί είναι οι χρηματοδότες της παιδείας. Αυτοί που πλήρωσαν τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά, τις ξένες γλώσσες των παιδιών τους στο πλαίσιο της «δωρεάν παιδείας».

Οι αναπληρωτές στο σύνολό τους έχουν τέτοια προσόντα και μ’ αυτά ελπίζουν κάθε χρόνο να εργαστούν για λίγους μήνες, ώστε να χτίζουν τον εργασιακό τους βίο. Άλλωστε, είναι και το μόνο πραγματικό κέρδος τους. Α, και το ότι φρεσκάρουν τις ανά την Ελλάδα γεωγραφικές τους γνώσεις…

 Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη (ή Λέσβο, δεν είμαι και σίγουρος…)

  κι άλλος για το δυσπρόσιτο, που μόρια του δίνει…

  Έτσι είναι. Όμηροι οι κακόμοιροι εκπαιδευτικοί σε ένα σύστημα που «κατάφερε» να έχει αναπληρωτές στο ένα τρίτο περίπου του εκπαιδευτικού προσωπικού. Φέτος εδώ, του χρόνου αλλού… 

Μπαρμπα-Γιάννη, μπαρμπα-Πέτρο, είμαστε αναπληρωτές και φέτο…

  Κατά τα άλλα, η αξιολόγηση το μάρανε το Υπουργείο κι ας μην μπορεί ποτέ να βρει 

τρόπους να λειτουργήσουν ομαλά τα σχολεία από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν και αντικειμενικές δυσκολίες και έκτακτες ανάγκες, αλλά να τοποθετείς αναπληρωτές σε τρεις φάσεις μέχρι τον Δεκέμβριο, δεν είναι κατανοητό. Βέβαια, έχουμε τις φάσεις. Τελευταία ανακαλύψαμε και τις ενδιάμεσες. Τόσες φάσεις ούτε ο Ολυμπιακός δε βγάζει, που είναι ομαδάρα!... Κάθε υποψήφιος αναπληρωτής περιμένει τη φάση του. Για να περνάει η ώρα, κοιτάζει και του φεγγαριού τις φάσεις. 

  Κάποια στιγμή, σε κάποια φάση, προσλαμβάνονται κάποιοι αναπληρωτές. Αμέσως αρχίζουν άλλα φαιδρά στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Πρώτη μπαίνει στον χορό η γραφειοκρατία. Η γραφειοκρατία, λέγω, την οποία όλοι πολεμούν, αλλά παραμένει ανίκητη. Ο αναπληρωτής πρέπει να συγκεντρώσει καμιά δεκαπενταριά χαρτιά, για να τα καταθέσει κατά την ανάληψη υπηρεσίας του. Τα περισσότερα από αυτά (τίτλοι σπουδών, αποδεικτικά προσόντων, στρατολογικά) υπάρχουν ήδη στον φάκελό του στο ΑΣΕΠ. Γιατί πρέπει να τα ξαναπροσκομίσει; Για να ξοδεύει μελανάκια;

  Θα σταθώ σε τρία απ’ αυτά τα δικαιολογητικά και παρακαλώ μη γελάτε!...

  Ιατρική βεβαίωση ψυχιάτρου: Ο αναπληρωτής που απολύθηκε τον Ιούνιο, θέλει νέο χαρτί από ψυχίατρο τον Σεπτέμβριο για να μπει σε σχολείο. Ο μόνιμος δε θέλει. Ένας κυνηγός παίρνει βεβαίωση ψυχιάτρου και εξασφαλίζει δεκαετή άδεια κατοχής όπλου. Έχει και όπλο, λέμε… Πώς να μη διατυπώσω μετά κι ένα εύλογο ερώτημα: Ισύ, Κυριάκου, π’ κυβιρνάς τ’ν Ιλλάδα, μας φέρν’ς τέτοιου χαρτί απού ψυχίατρου κάθι χρόνου; Δε γλέπ’ς π’ γυαλίζουν τα μάτια σ’; Ισύ Νίκου, ισύ Αλέξη (ας βάλω και τη Ζωή για καλό και για κακό) κι ισείς οι υπόλοιποι έχιτι ψυχιατρόχαρτου;

  Πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης: Γιατί κάθε χρόνο το ίδιο χαρτί; Μπορεί πέρυσι να είχε πάει στρατιώτης και φέτος να μην έχει πάει; Μήπως πρέπει να σας προσκομίσει τις αρβύλες του; Δεν ξέρετε πόσο βρομάνε αν ήταν πεζικάριος…

  Αναγνώριση συνάφειας μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων: Αυτοί οι τίτλοι ή έχουν συνάφεια με το έργο του εκπαιδευτικού ή δεν έχουν. Δε γίνεται κάθε χρόνο να μπαίνουν σε κρίση. Έχουμε χορτάσει από κρίσεις και διακρίσεις… 

  Η πολιτεία και οι εκάστοτε κυβερνώντες πρέπει να καταλάβουν ότι η εκπαίδευση δε γίνεται καλύτερη με βαρύγδουπες δηλώσεις, αλλά με επαρκείς πιστώσεις. Η επικοινωνιακή φιέστα κατά τον αγιασμό της νέας σχολικής χρονιάς από κάποιο ανακαινισμένο σχολείο, με το πρόγραμμα Γιαννάκου όπως το λένε, δε γίνεται να καλύψει την πραγματική εικόνα των σχολείων και της εκπαίδευσης. Δε γίνεται την ίδια μέρα να βγαίνουν για δηλώσεις τραπεζίτες, ως χορηγοί αυτού του προγράμματος, για να μας πουν πόσο ευεργέτες είναι… Το γνωρίζουμε και μόνοι μας.

  Η πολιτεία πρέπει να σταθεί ουσιαστικά στο πλευρό των εκπαιδευτικών. Ειδικά των αναπληρωτών που μετακινούνται συνέχεια και δεινοπαθούν κυρίως με το πρόβλημα της στέγης. Ας δίνουν στον αναπληρωτή ένα τροχόσπιτο άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του ή ας δίνουν παραπάνω μόρια σ’ αυτόν που έχει δικό του τροχόσπιτο.

Άλλωστε, οι έχοντες και κατέχοντες πάντα περνούν καλύτερα τις δυσκολίες ή τις αποφεύγουν. 

  Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τις δικές της ευθύνες και δεν είναι μικρές. Λίγοι είναι οι δήμοι που προσπαθούν να λύνουν προβλήματα υπαλλήλων, οι οποίοι τοποθετούνται στην περιοχή τους. Τα ίδια ισχύουν και για τις τοπικές κοινωνίες. Παλιότερα στα χωριά οι άνθρωποι είχαν την πρόβλεψη, ώστε να υπάρχει κι ένα δωματιάκι για τον δάσκαλο στο σχολείο ή για τον γιατρό. Κοινωνία που αδιαφορεί για τη στέγη του γιατρού και του δασκάλου, δεν δικαιούται ούτε γιατρό ούτε δάσκαλο.

  Ως παλιός δάσκαλος κι εγώ, κλείνω με μια παραίνεση προς κάθε δάσκαλο:

«Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!»

Ακόμη κι αυτής της κοινωνίας που σου γύρισε την πλάτη…

*ζάβατο = δάσος καστανιάς                                                                                                                                          10/11/2026


8.11.26

Ακρίσιος και Προίτος, Δανάη και χρυσή βροχή, του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ακρίσιος και Προίτος, Δανάη και χρυσή βροχή

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα


   

Προίτος και Βελλερεφόντης σε γραμματόσημο των ΕΛΤΑ

  ΔΥΟ “ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΑ” ΑΔΕΛΦΙΑ
: Ο Ακρίσιος ήταν βασιλιάς του Άργους. Ήταν γιος του Άβαντα και της Αγλαΐας, κόρης του Μαντινέα. Ο Ακρίσιος είχε δίδυμο αδελφό του τον Προίτο, με τον οποίο, όπως μας “βεβαιώνει” χαρακτηριστικά ο μύθος, μάλωνε από τότε που βρίσκονταν ακόμα μέσα στην κοιλιά της Αγλαΐας! Οι έριδες των δύο αδελφών συνεχίσθηκαν και κατά την παιδική τους ηλικία. Όταν οι δυο τους ενηλικιώθηκαν, ο Άβαντας χώρισε στα δύο το βασίλειό του της Αργολίδας και έδωσε το μεν Άργος στο Ακρίσιο, τη δε Τίρυνθα στον Προίτο. Όμως, μετά το θάνατο του πατέρα τους, ακολούθησαν αιματηρές μάχες μεταξύ των δύο κληρονόμων που δεν αποδέχθηκαν τη μοιρασιά. Μάλιστα θεωρείται ότι σε αυτές τις μάχες χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά η ασπίδα ως αμυντικό όπλο. Σε κάποια από τις συνεχείς μάχες τους, ο Ακρίσιος νίκησε τον Προίτο και τον έδιωξε στη Μικρά Ασία.

ΠΡΟΙΤΟΣ ΚΑΙ ΛΥΚΙΟΙ: Ο Προίτος, όταν έφτασε στη Μικρά Ασία, γνωρίστηκε με τον Λύκιο βασιλιά Ιοβάτη, ο οποίος του πρόσφερε ως σύζυγο την κόρη του Άντεια ή Σθενέβοια. Με τη βοήθεια του πεθερού του, ο οποίος του πρόσφερε στρατό, επέστρεψε στην Αργολίδα για να τιμωρήσει τον αδελφό του. Έτσι, με τη στρατιωτική βοήθεια του Ιοβάτη, ο Προίτος κατάφερε να ξανακερδίσει την Τίρυνθα, περιορίζοντας τον Ακρίσιο στο νόμιμο μερίδιό του. Αργότερα ο Προίτος ενεπλάκη στην υπόθεση του Βελλεροφόντη1, ενώ η σύζυγός του, που είχε ερωτευτεί τον Βελλεροφόντη, αυτοκτόνησε. Τέκνο του Προίτου και διάδοχός του στο θρόνο ήταν ο Μεγαπένθης.

Η Δανάη οδηγείται στη λάρνακα από τον Ακρίσιο

ΑΚΡΙΣΙΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ
: Ο Ακρίσιος πήρε ως σύζυγό του την Ευρυδίκη, κόρη του Λακεδαίμονα, και απέκτησαν μόνο μία κόρη, τη Δανάη. Αρκετές μυθικές αναφορές ονομάζουν τη Δανάη και Ακρισιώνη, από το όνομα του πατέρα της. Επειδή ο Ακρίσιος ήθελε και αγόρια, συμβουλεύθηκε το δελφικό Μαντείο, αλλά ο χρησμός ήταν απογοητευτικός, γιατί έλεγε πως όχι μόνο δεν θα αποκτούσε ο ίδιος αγόρια, αλλά ο γιος της κόρης του κάποτε θα τον σκότωνε. Φοβισμένος τότε ο Ακρίσιος αποφάσισε να εμποδίσει τη Δανάη να γίνει μητέρα2. Έτσι φυλάκισε τη Δανάη σε ένα υπόγειο με χάλκινους τοίχους μαζί, με την παραμάνα της, και έβαλε φρουρά. Αλλά ο Δίας, γοητευμένος από την ομορφιά [και] της Δανάης, μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή και εισέδυσε μέσα στο δωμάτιο από την οροφή. Γεννήθηκε έτσι ο Περσέας, ο εγγονός του Ακρισίου. Ο Ακρίσιος άκουσε μια μέρα τον θόρυβο που έκανε παίζοντας ο εγγονός του και με τον τρόπο αυτό πληροφορήθηκε τη γέννησή του. Τότε έκλεισε τη Δανάη και τον γιο της μέσα σε ένα κιβώτιο [λάρνακα] και τους έριξε στη θάλασσα. [Για την κατάληξη του περιπετειώδους ναυτικού αυτού “ταξιδιού” δες την ενότητα του Περσέα.] Πολλά χρόνια αργότερα, μεγάλος πια και με πολλά ηρωικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Περσέας επέστρεψε στο Άργος μαζί με τη Δανάη και τη σύζυγό του Ανδρομέδα, αναγκάζοντας τον Ακρίσιο να εγκαταλείψει το Άργος και να καταφύγει στη Λάρισα. Μετά από καιρό, όμως, ο Περσέας πήγε κι αυτός στη Λάρισα για να συμμετάσχει στους νεκρικούς αθλητικούς αγώνες που είχε οργανώσει ο βασιλιάς της πόλης στη μνήμη του πατέρα του. Εκεί, καθώς αγωνιζόταν ο Περσέας στη δισκοβολία, έριξε άθελά του το δίσκο στο κεφάλι του Ακρισίου, ο οποίος παρακολουθούσε τους αγώνες, και τον σκότωσε. Ο Περσέας, μη θέλοντας να κληρονομήσει το βασίλειο εκείνου που είχε σκοτώσει, πρότεινε στον νέο βασιλέα της Τίρυνθας, τον Μεγαπένθη, πρωτοξάδελφό του και γιο του Προίτου, να ανταλλάξουν βασίλεια. Με αυτό τον τρόπο, οι απόγονοι του Περσέα βρέθηκαν τελικά να βασιλεύουν στην Τίρυνθα και στις Μυκήνες.

Από τις περιπέτειες Βελλεροφόντη και Προίτου

   ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΚΡΙΣΙΟ
: Ο Στράβων αναφέρει ότι ο Ακρίσιος είχε καθορίσει τις πρώτες διατάξεις των αμφικτυονικών συνεδρίων και είχε ορίσει τις πόλεις που μετείχαν σε αυτά. Ο περιηγητής Παυσανίας, με τη σειρά του, αναφέρει ότι είδε στο Άργος το χάλκινο δωμάτιο όπου ο Ακρίσιος είχε φυλακίσει τη Δανάη. Στην «Ελληνική Μυθολογία» του Ντεσάρμ, παρομοιάζεται το δωμάτιο αυτό με τον λεγόμενο «Θησαυρό του Ατρέα» στις Μυκήνες [τον υποτιθέμενο τάφο του Αγαμέμνονα], ο οποίος είχε κι αυτός χάλκινες πλάκες στον θόλο του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Ηλίας Ν. Μίχαλος, λήμμα «Ακρίσιος», Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Χάρη Πάτση), τόμος 3 (1967), σελ. 390.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Δες σχετικό άρθρο μας στη LARISSANET που αφορά στον Βελλεροφόντη.

2. Δες σχετικό άρθρο μας στη LARISSANET  που αφορά στον Περσέα.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Οι πολιούχοι του Κιλκίς άγιοι Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες και η Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου) Από τον Κωνσταντίνο ΑΘ. Οικονόμου .

  Οι πολιούχοι του Κιλκίς άγιοι Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες και η Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου) Από τον Κωνσταντίνο ΑΘ. Οικονόμου .       ...

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ....