Ο Αμφιτρύων του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ο Αμφιτρύων

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

    

Αμφιτρύων, Αλκμήνη και η φωτιά που δεν είχε αποτέλεσμα!

Ο Αμφιτρύων, κατά την ελληνική Μυθολογία, ήταν εγγονός του Περσέα. Πατέρας του υπήρξε ο Αλκαίος, βασιλιάς της Τίρυνθας, και μητέρα του η Αστυδάμεια [ή Λυσιμάχη]. Σύζυγός του ήταν η Αλκμήνη. Από τον πατέρα του κληρονόμησε το θρόνο της Τίρυνθας και μετά το γάμο του, από τον πεθερό του Ηλεκτρύωνα, το θρόνο των Μυκηνών.

    ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ: Βγαίνοντας για κυνήγι κάποτε ο Αμφιτρύωναςι, σκότωσε κατά λάθος τον Ηλεκτρύωνα, οπότε ο θείος του Σθένελος, βρήκε αφορμή να τον εξορίσει και να σφετεριστεί την εξουσία σε και τις δυο πόλεις. Ο Αμφιτρύων τότε αναγκάστηκε να καταφύγει με τη σύζυγό του, που πρόσφατα είχε νυμφευθεί, και τον αδελφό της, Λικύμνιο, στη Θήβα. Ο βασιλιάς των Θηβών, Κρέων, τους φιλοξένησε με μεγάλη χαρά, ενώ με ειδική τελετή καθαρμού εξάγνισε από το μίασμα του φόνου τον Αμφιτρύωνα. Ακόμη έκανε γαμπρό του τον Λικύμνιο. Ο Αμφιτρύων σε ένδειξη ευγνομωσύνης για τη φιλοξενία του Κρέοντα, λύτρωσε τη Θήβα από την Τευμασία, μια αλεπού, που ρήμαζε τα ζωντανά των Θηβαίων. Πολύτιμος βοηθός του Αμφιτρύωνα σ΄αυτό του κατόρθωμα υπήρξε ο ακατανίκητος σκύλος του.

    Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΤΗΛΕΒΟΩΝ: Η Αλκμήνη, μετά από λίγο καιρό ζήτησε από το σύζυγό της να πραγματοποιήσει τη γαμήλια υπόσχεση του. Αυτή ήταν η εκδίκηση των Τηλεβόων ή Ταφίων που είχαν σκοτώσει όλα τα μέλη της οικογένειάς της, εκτός του Λικύμνιου. Μάλιστα, υπό τον όρο αυτό ο Αμφιτρύων είχε νυμφευτεί τη σύζυγό του. Κι αυτό γιατί ο Ηλεκτρύων, τη μέρα του γάμου, είχε αναγκάσει το γαμπρό του, Αμφιτρύωνα, να ορκιστεί, πως μέχρι να πάρει εκδίκηση από τους Τηλεβόες δεν θα ... άγγιζε τη σύζυγό του! Έτσι, ο Αμφιτρύων αναγκάσθηκε να εκστρατεύσει κατά των Ταφίων με συμμάχους το βασιλιά της Αττικής Κέφαλο, το βασιλιά των Φωκέων Πανοπέα, το βασιλιά του Άργους Έλειο και τον ίδιο τον Κρέοντα. Η συμμαχία αυτή τελικά συνέτριψε τους Τηλεβόες¹.

   

Ο Ηρακλής πνίγει τα φίδια μπροστά στα μάτια των γονέων του και του αδερφού του, Ιφικλή

    Ο ΔΙΑΣ ... ΣΩΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΜΦΙΤΡΥΩΝΑ!: Όσο ο Αμφιτρύων έλειπε στην εκστρατεία κατά των Ταφίων στην Κεφαλληνία, μέσα στο ίδιο του το σπίτι συνέβαινε κάτι που δεν θα μπορούσε ούτε να το φανταστεί: Ο θεός Δίας, έχοντας πάρει τη μορφή του Αμφιτρύωνα, παραπλάνησε την Αλκμήνη και κοιμήθηκε μαζί της τρεις ολόκληρες νύκτες. Ή, καλύτερα, διέταξε τον Ήλιο να μη βγει για δύο ημέρες, τριπλασιάζοντας έτσι τη διάρκεια μιας νύκτας, ώστε να ικανοποιηθεί περισσότερο από την όμορφη Αλκμήνη! Επιστρέφοντας έπειτα απ' αυτά ο πραγματικός σύζυγος από την εκστρατεία, βρήκε την Αλκμήνη μάλλον ψυχρή κάνοντας τον Αμφιτρύωνα να υποψιαστεί πως η σύζυγός του έχει κάποιον άλλον εραστή. Οργισμένος τότε αποφάσισε να την κάψει ζωντανή. Όμως ο Δίας έσβησε με μία καταρρακτώδη βροχή την πυρά και ο Αμφιτρύωνας πείσθηκε τελικά για ό,τι πραγματικά είχε συμβεί κατά την απουσία του, ύστερα και από σχετικές διαβεβαιώσεις του μάντη Τειρεσία. Τελικά, μετά από εννέα μήνες η Αλκμήνη γέννησε δύο παιδιά: τον Ηρακλή και τον Ιφικλή. Ο πρώτος ήταν γιος του Δία (αφού νήπιο κιόλας στην κούνια του κατόρθωσε να πνίξει δύο φίδια), ενώ ο δεύτερος του Αμφιτρύωνα.

   ΤΟ ΤΕΛΟΣ: Από τον Απολλόδωρο [β΄4,11] πληροφορούμαστε ότι ο Αμφιτρύων σκοτώθηκε σε πόλεμο εναντίον των Μινυών.

  ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: Ο μύθος του Αμφιτρύωνα, στενά συνδεδεμένος με τους μύθους του Ηρακλή, ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες και ποιητές. Σε αγγεία ο Αμφιτρύωνας απεικονίζεται δίπλα στην πυρά που είχε ανάψει για να κάψει τη σύζυγό του Αλκμήνη, ή κοντά στο άρμα του Ηρακλή. Σε κάποιες τοιχογραφίες απεικονίζεται να παρακολουθεί τον πνιγμό των δύο φιδιών από το βρέφος Ηρακλή. Ποιητές και συγγραφείς που εμπνεύστηκαν από τον Αμφιτρύωνα ήταν ο Ησίοδος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης. Αλλά και οι Πλαύτος [Ρωμαίος ποιητής], Μολιέρος, κ.ά.

ΒΙΒΙΟΓΡΑΦΙΑ: Ο «Αμφιτρύων» του Πλαύτου, DM Christenson - 2000 - Cambridge University Press.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Σχετικά: Ηρόδοτος ε΄ 59, Πίνδαρος, Νέμεα Χ 14 και Απολλόδωρος Β΄4-7.

O φόβος [“ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών”] , του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα + ΒΙΝΤΕΟ

 

O φόβος

[“ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών”]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

   ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ: Στην ελληνική Μυθολογία, ο Φόβος είναι η προσωποποίηση του φόβου. Οι Αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν γιο του Άρη και της Αφροδίτης. Μαζί με τον αδελφό του Δείμο, προσωποποίηση του τρόμου, συνόδευε τον πατέρα του στους πολέμους. Για τους Σπαρτιάτες μάλιστα, το ιερό του Φόβου συνιστούσε σύμβολο πειθαρχίας και συνοχής των στρατιωτικών δυνάμεων.

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΙΑ: Το βασικό συναίσθημα του φόβου, προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου. Είναι μηχανισμός αμυντικής αντίδραση του οργανισμού χωρίς συνειδητή σκέψη. Ο φόβος διακρίνεται από τη σχετική συναισθηματική κατάσταση του άγχους, που εκδηλώνεται ως εσωτερική ένταση, ενώ συνήθως συμβαίνει χωρίς εξωτερική απειλή. Όταν ο φόβος συνεχίζει να υφίσταται, ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, τότε μετατρέπεται σε φοβία, εμπόδιο στην καθημερινότητα του ατόμου. Η φοβία είναι επίμονος και παράλογος φόβος κάποιου συγκεκριμένου αντικειμένου ή κατάστασης, που έχει ως αποτέλεσμα την επιθυμία αποφυγής αυτού.

ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Ο φόβος σχετίζεται με καταστάσεις, που συμπεριλαμβάνουν ανησυχία, άγχος, τρόμο, φρίκη, και πανικό. Η φοβική εμπειρία μπορεί να μείνει στο ασυνείδητο και μπορεί να εκδηλωθεί ως εφιάλτης ή νυχτερινός τρόμος. Ο φόβος μπορεί να περιλαμβάνει ένα κοινωνικό σύνολο, καταλήγοντας σε μαζική υστερία. Παθολογικές καταστάσεις σχετιζόμενες με παράλογο φόβο μπορούν να περιλαμβάνουν εμφανίσεις αγχώδους διαταραχής, [αγοραφοβία, κλειστοφοβία, κοινωνική φοβία, κ.ά.], αλλά και ασθένειες [διπολική διαταραχή, σχιζοφρένεια]. Η αντίδραση του φόβου είναι αποτέλεσμα διέγερσης ενός αμυντικού συστήματος. Η υπεύθυνη περιοχή του εγκεφάλου ονομάζεται αμυγδαλή. Η αμυγδαλή δέχεται πληροφορίες από οπτικές και ακουστικές οδούς, που φτάνουν εκεί νωρίτερα από ότι στον εγκεφαλικό φλοιό. Έτσι εξηγείται γιατί αντιδρούμε αστραπιαία στον κίνδυνο, πριν συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει. Ο άνθρωπος αντιδρά με φόβο στα ίδια ερεθίσματα, σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το αντικείμενο των φοβικών αντιδράσεων έχει σχέση με το ιστορικό συλλογικό ένστικτο επιβίωσης του πρωτόγονου απέναντι σε εκείνα που αποτελούσαν απειλή, όπως ύψη, άγρια ζώα, σκοτάδι, ανοιχτοί χώροι, θέα αίματος. Αντίθετα, σύγχρονα αντικείμενα, δυνητικώς επικίνδυνα [αυτοκίνητα, κάπνισμα, όπλα, κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές, κ.ά.], δύσκολα θέτουν το υπόβαθρο για εκδήλωση φόβου ή φοβίας.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Οι Πατέρες συμπεριλαμβάνουν στα πάθη το φόβο και τις συγγενικές μορφές του, όπως: φοβίες, δέος, τρόμο, άγχος, αγωνία, αδημονία. Γενικά, ο φόβος προκαλείται από κίνδυνο στέρησης ή πόνου/δοκιμασίας, μέσω του αισθήματος ότι θα χάσουμε αυτό που επιθυμούμε ή αυτό στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Ωστόσο, ο φόβος είναι δυνατόν ν' αποτελεί αρετή παρά πάθος. “Ει και πάθος ο φόβος, ως βούλονταί τινες, ότι φόβος εστί πάθος, ουχ ο πας φόβος πάθος” (Κλήμης Αλεξ.). Πρέπει λοιπόν να διακρίνουμε δύο είδη φόβου:

Ο ΕΜΦΥΤΟΣ ΦΟΒΟΣ: Το πρώτο είδος φόβου, που ο Θεός ενέβαλε στον άνθρωπο κατά τη δημιουργία, συνεπώς ανήκει στην ανθρώπινη φύση, έχει διπλή μορφή. Α΄ Η πρώτη μορφή είναι δύναμη, που τον κάνει να φοβάται για την απώλεια ψυχής και σώματός. Εκδηλώνεται ως φόβος θανάτου (φυσική ροπή), καθώς ο Δημιουργός μάς έδωσε ζωή για να τη διατηρήσουμε, ενώ φθορά και θάνατος αποτελούν φαινόμενα αντίθετα στη φύση. Β΄ Η δεύτερή μορφή είναι ο «φόβος του Θεού», που στην κατώτερη βαθμίδα αφορά στη θεία τιμωρία και στην υψηλότερη, το φόβο αποχωρισμού από το Θεό. Στον πνευματικό άνθρωπο, ο φόβος του Θεού εξαφανίζει το φόβο του θανάτου. Ο θάνατος της ψυχής είναι ο μόνος, που οφείλει να φοβάται ο άνθρωπος, καθώς του στερεί την πραγματική ζωή, ενώ ο βιολογικός πρόσκαιρα χωρίζει την ψυχή από το σώμα, αποσυνθέτοντας μόνο τη γήινη, φθαρτή μορφή της ύπαρξης. Συμπερασματικά, το πρώτο αυτό είδος φόβου, στις δύο μορφές του, συνιστά αρετή, που κατείχε ο Αδάμ προπτωτικά. Ο φόβος, ήταν μέσο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, για να τον βοηθήσει να τηρεί την εντολή Του και να προφυλάσσεται από τ' αποτελέσματα της παράβασής της.

  Ο ΕΜΠΑΘΗΣ ΦΟΒΟΣ: Το δεύτερο είδος φόβου, κατά τους Πατέρες, αποτελεί μεταπτωτική συνέπεια. Εκδηλώνεται με αποστροφή, που νιώθει ο άνθρωπος έναντι αυτού που μπορεί να φθείρει και να καταστρέφει την ύπαρξή του. Ο όρος ύπαρξη, όμως, αναφέρεται στο πεπτωκός “είναι” του, στο οποίο φίλαυτα προσκολλάται. Ο Άγιος Μάξιμος, λέει πως ο φόβος αυτός “συμμετέχει στα πάθη που οφείλονται στη στέρηση της ηδονής και έρχεται ως αποτέλεσμα αυτού που η φιλαυτία κατεργάζεται”. Η ιδέα της απώλειας κάποιου αντικειμένου απόλαυσης, γεννά δυσφορία και ταραχή, των οποίων τις συνέπειες υφίσταται και το σώμα: «Ποτέ μεν η ψυχή, ποτέ δε το σώμα προεδειλίασε, και τω ετέρω του πάθους μετέδωκεν» (Κλίμαξ). Πάντα ο φόβος-πάθος αποκαλύπτει πρόσδεση στον κόσμο τούτο, στα αγαθά του, και στην “ενήδονο” κοσμική ζωή. Ενώ το πρώτο είδος του φόβου είναι «κατά φύσιν», το δεύτερο, ως διαβλητό πάθος, είναι «παρά φύσιν» και «παρά λόγον». Οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος απομάκρυνε το φυσικό σκοπό του φόβου, καθιστώντας τον φόβο αποχωρισμού από την ηδονική ζωή. Αντί να φοβάται ό,τι απειλεί την ύπαρξή του, ιδιαίτερα την πνευματική, ο άνθρωπος φοβάται ό,τι απειλεί τις αισθητές απολαύσεις. Έτσι: «ο δούλος Κυρίου γενόμενος, τον οικείον Δεσπότην και μόνον φοβηθήσεται· ο δε τούτον ούπω φοβούμενος, την εαυτού σκιάν πολλάκις πεφόβηται», (Κλίμαξ). Οι Πατέρες αναφέρουν ότι ο εμπαθής φόβος ευνοείται από ψυχική ακαρπία, εξαιτίας της απώλειας της θείας παρουσίας στην ψυχή: «Εφοβήθην ότι γυμνός ειμί», εξομολογείται ο πεπτωκώς Αδάμ (Γεν. γ΄ 10).

Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΝΟΣΟΣ: Ο φόβος παρουσιάζεται από τους Πατέρες ως νόσος λόγω της διαστροφής της ενάρετης φυσικής διάθεσης σε παρά φύση πάθος. Ο άνθρωπος, φοβούμενος την απώλεια αισθητών ηδονών, αντί να φοβάται την απώλεια του Θεού και του εαυτού του, απομακρύνεται από το Θεό, αρνούμενος τη θεία Πρόνοια. Ρώτησαν ένα Γέροντα: "Γιατί φοβάμαι διασχίζοντας την έρημο;" Και αυτός απάντησε: "Γιατί νομίζεις ότι είσαι μόνος και δε βλέπεις το Θεό δίπλα σου». Ο Χριστός έλεγε στους μαθητές Του: «Τί δειλοί εστε ούτω; πώς ουκ έχετε πίστιν;» Επιπλέον, ο φόβος εκφράζει απώλεια πίστης στα θεία, πνευματικά αγαθά που είναι τα μόνα απόλυτης και ζωτικής αξίας. Ο εμπιστευόμενος το Θεό άνθρωπος, οφείλει να μη φοβάται καμιά επίθεση κατά της ψυχής ή του σώματός του, ούτε τον πρόσκαιρο θάνατο του σώματος. Ο εμφόβως πάσχων, αποδίδει πίστη σε απατηλά αγαθά, αφανιζόμενα από αποσύνθεση, σκόρο και κλέφτες (Ματθ. στ΄ 19). Ο άνθρωπος, κάποτε, νομοτελειακά, χάνει τα αισθητά, εξαιτίας του πρόσκαιρου χαρακτήρα τους ή λόγω θανάτου. Μαζί χάνεται και η συνδεδεμένη ηδονή, που άλλωστε είναι σκαιώδης συγκρινόμενη με την απόλαυση των αγαθών της Βασιλείας του Θεού. Το γεγονός ότι ο φόβος είναι ανωφελής και χωρίς υπόσταση, άρα παράλογος, είναι εμφανές: ο άνθρωπος δεν μπορεί να εμποδίσει με το φόβο οιοδήποτε κακό του συμβεί.

ΑΙΤΙΕΣ: Ο έμφοβος βλέπει παραμορφωμένη την πραγματικότητα. Από τον τρόπο, που το πραγματικό γίνεται αντιληπτό και βιώνεται, ο φόβος αποκαλύπτει ότι η φαντασία δίνει κύρος και στις υπόλοιπες δυνάμεις επιβάλλοντας τις παραστάσεις της σ' αυτές (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός). Ο φόβος αποτελεί συχνότατα αποκύημα φαντασίας. Στο εμφόβως πάσχον άτομο σημαντικό ρόλο ασκεί η επιρροή του παραλόγου, διότι μοιάζουν ανύπαρκτες οι δυνάμεις, που θα τον βοηθούσαν να αντιληφθεί τα πράγματα όπως είναι. “Ουθέν γαρ εστι φόβος ει μη προδοσία των από λογισμού βοηθημάτων” (Σ. Σολ. ιζ΄, 11). Για πολλούς Πατέρες η υπερηφάνεια γεννά τον παθολογικό φόβο: “Ο της ταπεινώσεως ελλείπων, ελλιπής εστι και από της τελειώσεως· και ο από ταύτης ελλιπής, αεί περίφοβός εστι” (Ισαάκ Σύρος). Κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, ο φόβος γεννάται και από την αμαρτία: “πάντα αυτοίς δέους και αγωνίας εστί μεστά, πάντα περιβλέπονται, πάντα φοβούνται”.Ο Αγιος Διάδοχος Φωτικής συμβουλεύει το χριστιανό, για τη θεραπεία του πάθους να επαγρυπνεί και να φροντίζει την εξομολόγηση ιδίως των ακουσίων αμαρτημάτων του και μάλιστα των ασυνείδητων από την πρώτη στιγμή Κατά τους Πατέρες, όπως και στα υπόλοιπα πάθη, οι δαίμονες συμβάλλουν στην εμφάνισή του φόβου, επωφελούμενοι από την παρουσία του, καθώς διαμορφώνεται γόνιμο έδαφος για τη δράση τους.

Βιβλιογρ.: E. R. Kandel, J. H. Schwartz, Νευροεπιστήμες και Συμπεριφορά, Π.Ε.Κρήτης, 1999.

J. C. Larchet: Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων, Αποστ. Διακονία, μτφρ.: Χ. Κουλας

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=T91-rZbEzDE

Αστραπόβροντα… Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 51

 Αστραπόβροντα…

«…εμείς που ζήσαμε φτωχοι   του κόσμου η βροχή

δε μας πειράζει

μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι…»

(στίχοι από λαϊκό τραγούδι)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  51

…κι αστραποτσιοκανίσματα

  Χειμώνας πια, αλλά πουθενά χειμώνας!... Τι έγινε αυτή η ψυχή που μας έβγαζε την ψυχή με τις κακοκαιρίες του; Πού πήγαν τα αστραποτσιοκανίσματα, οι αέρηδες, τα δρολάπια και οι χιονοθύελλες; Χιονιάδες που σκέπαζαν τα πάντα και κάναμε δυο μήνες να πατήσουμε μαύρη γης!   

  Αυτή η χώρα ούτε χειμώνα δεν μπορεί να παράγει πλέον… Έχουμε σχεδόν δεκαετία να δούμε… σοβαρόν χειμώνα ή χειμώνα μεγάλης διάρκειας όπως παλιότερα. Ίσως μας λυπήθηκε κι ο Θεός, από τότε που μπήκαμε στην κρίση. Γλυτώνουμε έτσι αρκετό πετρέλαιον, για να αγοράζομεν ολίγον έλαιον και να φκιάνουμε μπουκουβάλα, τηγανίτες και χαλβάν.

  Κλιματική αλλαγή λένε κάποιοι και συνεχίζουν: «Αν δεν μπούνε φτερωτές στο Χονδροσπάνιον, το χιόνι  θα γίνει πολύ σπάνιον και θα αχρηστευτούν και τα χιονοδρομικά σας…» (ευτυχώς, που δεν τα φτιάξαμε, δηλαδή).

  Ποιος ξέρει του καιρού τα γυρίσματα; Και γιατί δε χαιρόμαστε αυτά του καιρού τα γυρίσματα; Ακόμη κι ο πιο βαρύς χειμώνας κάποτε περνά και φεύγει. Ο κάθε χειμώνας απλώς προετοιμάζει την άνοιξη που έρχεται… Πάντα έρχεται η άνοιξη!

  Έφυγαν οι άγριοι χειμώνες, αλλά αγρίεψαν οι ζωές μας… Τώρα, αυτό πρέπει να αλλάξουμε. Ο νέος χρόνος που φτάνει σε λίγο, ας γίνει πάλι η αρχή μιας νέας προσπάθειας, αλλιώς ολοένα και περισσότερο θα βιώνουμε και θα κάνουμε χρήση ακόμη έναν στίχο από το ίδιο λαϊκό τραγούδι: «τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες…».

Τελώνου και φαρισαίου…

  Μπορεί να είμαστε σε περίοδο γιορτών, αλλά μην ανησυχείτε! Δε φτάσαμε ακόμη στην αρχή του Τριωδίου, κατά την οποία διαβάζεται αυτή η γνωστή παραβολή. Όμως, τη ζούμε καθημερινά σε πολλές εκδοχές και σε διάφορες εκδηλώσεις με την ίδια πάντα κινούσα αιτία, τον εγωισμό.

  Εγώ είμαι καλύτερος απ’ αυτόν!… Εγώ είμαι ικανότερος από εκείνον!… Εγώ (ελπίζω να το  καταλάβατε όλοι τόσες φορές που το είπα) υπερέχω από τους άλλους! Εμείς (έχει και πληθυντικό το ρημάδι το εγώ) είμαστε καλύτεροι από τους άλλους! Εμείς διαφέρουμε, γιατί είμαστε το φως και εκείνοι το σκοτάδι (πίσσα, έρεβος λέμε). Ημείς (ας ρίξου κι ένα καθαριβουσιάν’κου!) είμεθα ημείς και υπερτερούμεν ουλούθι από υμάς… (πού να βρεθεί κι ένας ιμάς, έστω ένα καναβίδι, να τους δέσουμε, γιατί για δέσιμο είναι…). 

Στα εγώ και στα εμείς λόγια ξύλινα θα βρεις

  Αυτές οι λεξούλες με το υπερεγώ και την αντίληψη υπεροχής, όταν μπουν στην υπηρεσία της πολιτικής και των πολιτικών, παράγουν μέχρι και πολύ τοξικά προϊόντα. «Ή εμείς ή αυτοί!»… «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν!»…

  Ο ξύλινος πολιτικός λόγος έχει επικρατήσει ως βασικός τρόπος έκφρασης. Το μόνο που πετυχαίνει σίγουρα, είναι να δείχνει την ποιότητα αυτού που τον χρησιμοποιεί. Πολλές φορές γίνεται κι ασυναίσθητα από κάποιους και αδικούν έτσι τον εαυτό τους.

Γι’ αυτό χρέος των πολιτικών είναι να προσέχουν πάντα τον λόγο τους.

  Διάβασα πριν αρκετό καιρό κάπου: «…για εμάς η ασφάλεια των πολιτών είναι αδιαπραγμάτευτη…». Δηλαδή, για τους άλλους είναι διαπραγματεύσιμη; Μπήκε σε διατίμηση; Οι άλλοι την επιβουλεύονται; Δημιουργούνται συνειρμοί… 

  

Νέα προϊόντα στη νέα χρονιά απ’ το νέο Καφενείο

  Ζήτω ο Νέος, η Νέα, το Νέο ................... (γράψτε στο διάστικτο ό,τι ο καθένας επιθυμεί. Άλλωστε, εσείς το επιλέξατε, εσείς το λούζεστε…). 

  Το Καφενείο, για να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες του νέου ανταγωνισμού και των νέων δεδομένων της νέας παγκοσμιοποίησης, συνδυασμένης με τη διαχρονική σαχλαμάρα, ανακοινώνει ότι θα κυκλοφορήσει νέα προϊόντα. Υπάρχουν πια κείμενα στη νεοελληνική που θέλουν μετάφραση (με δώρο τον σχολιασμό), «καθώς αλλάζουν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους», όπως ακριβώς θα έλεγε ο Θουκυδίδης, αν ζούσε σήμερα και δεν ήταν μέλος κάποιου κόμματος φυσικά… Το είπα – ξείπα και το άσπρο – μαύρο των πολιτικών δε θα περνάει ατουφέκιστο. Είναι άδικο για τους συνεπείς και για όλους εκείνους που προσπαθούν να κάνουν τις συνθέσεις στον δημόσιο βίο, για να δίνουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας και των ανθρώπων. 

Νέα απ’ τις ανανεώσιμες

  Φράγμα Συκιάς: Αά (ναι) είπε στον Κουτσό και στον δήμαρχο ο επί των έργων υπουργός Κώστας Καραμανλής (καλά, πόσοι είναι αυτοί οι κωστακαραμανλήδες;), άα (όχι) ο Κωστής Χατζηδάκης, ο επί της ενέργειας και περιβάλλοντος. Είμαστε, δηλαδή, μεταξύ Κώστα και Κωστή. Τι να πιστέψω εγώ τώρα; Γιατί να σταματήσει το υδροηλεκτρικό που είναι κι αυτό από ανανεώσιμη πηγή (και σπαταλήθηκαν τόσα χρήματα) και να προχωρήσουν τις φτερωτές; Να σταματήσει του κλαρίνου κι να τραβήσει του βιουλί, πο’ ’λιγαν κι οι μιρακλήδις; 

  Λένε ότι το φράγμα το εμποδίζει ου Βασίλη Παπαϊάνν’ς. Έβαλε στον Χατζηδάκη έναν προβληματισμό: «Αν γένει του φράγμα κι κουντά σπάσει, θα προυπίσου ιγώ κι η φαμιλιά μ’ να κουλλήσουμι απάν’ του Φέλλου να γλυτώσουμι; Θέλου ιγγυήσεις!». Αυτό του είπε κι ο Κωστής προς το παρόν το πάγωσε το έργο. Κι εμείς ξεπαγιάσαμε...  

  Όμως, ο Παπαϊάννης λογάριαζε χωρίς τον Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος στο πρόσφατο ταξίδι του στα Τρίκαλα ανακοίνωσε τη λειτουργία του φράγματος Μεσοχώρας και την απόφαση για ολοκλήρωση του φράγματος Συκιάς. Πολύ θα ήθελα, Κυριάκο, να πανηγυρίσω, αλλά τόσες φορές που πανηγύρισα ως τώρα, είμαι πολύ επιφυλακτικός, γιατί όταν πήγαινα να χορέψω σταμάταγε και το κλαρίνο και το βιολί… Εκτός αυτού, μάθαμε πια όταν ακούμε εκτροπές να υποψιαζόμαστε εκλογές. Καήκαμε πολλές φορές (κι από πολλούς) στην κουρκούτη των υποσχέσεων.

  Μακάρι να γίνει και να αποφύγουμε την καταστροφή στις κορφές των βουνών μας! Εκεί δε θέλουμε φτερωτές, παρά μόνο φτερούγες αετών…

  Θα γένουμι, λέει, η μπαταρία τ’ς Ιλλάδας! Πάλι πόλος θα γένουμι; Σι καλό μας! Πόλος δημοτικός, πόλος ηλεκτρικός, μέχρι και βόρειος πόλος θα καταντήσουμε και στο τέλος… για τον γάιδαρο καβάλα! Επί πώλου όνου, δηλαδή. Αλλά αφού θα γίνουμε μπαταρίες, ας ρίξουμε και 21 πανηγυρικές μπαταριές… που μπαταρίσαμε!...

Ιλάτι απάν’ στ’ν Ιλάτη! 

  «Βαμμένη» ΣΥΡΙΖΑία στα Τρίκαλα δίνει το σπίτι της στον Τσίπρα.

Με αυτόν τον τίτλο ιστοσελίδα μάς ενημερώνει ότι μια Τρικαλινή (βαμμένη είπαμε, όχι βλαμμένη που το διαβάσατε μερικοί) προσκάλεσε τον Τσίπρα με ιδιόχειρη επιστολή-πρόσκληση, προσφέροντας στον ίδιο και στην οικογένειά του το σπίτι της στην Ελάτη για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Επίσης, στην προσπάθειά της να τον πείσει να έρθει, του γράφει πως στα Τρίκαλα φιλοξενείται και το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο πάρκο, ο «Μύλος των Ξωτικών».

  Βάλαμε έναν χασομέρη στο Καφενείο να την πάρει τηλέφωνο, για να μάθουμε περισσότερα για την πρωτοβουλία της κι αυτή είπε: «Γιατί καλύτιρου είνι τ’ς Παναγουπούλου του κότιρου απ’ του θ’κό μ’ του σπίτι;».

  Καλά, κυρία μου, του θ’κό σ’ είνι καλύτιρου, αλλά αυτό το τελευταίο με τα ξωτικά και τον μύλο τι το ήθελες; Ξεμείνατε από ξωτικά στα Τρίκαλα; Να σπείριτι πλειότιρα τ’ χρόν’, μη βάνιτι ούλου καρπούζια!

  Την επόμενη εβδομάδα από την πρόσκληση, ο Αλέξης βρέθηκε στα Τρίκαλα, όπου μίλησε σε συγκέντρωση ξωτικών (στελεχών ήθελα να πω) του κόμματός του. Όμως, δεν  έγινε γνωστό αν θα αποδεχτεί την προσφορά φιλοξενίας της κυρίας…

  Στη Νέα Δημοκρατία ανησύχησαν. Δεν μπορεί να παίζει χωρίς αντίπαλο ο αντίπαλος! Αποφάσισαν να στείλουν κι αυτοί τον Κυριάκο. Αν θες να είσαι αρχηγός, πρέπει να πας και μυλωνάς… Έτσι, βρέθηκε κι αυτός στα Τρίκαλα και στον μύλο, με άλλα ξωτικά εννοείται, γιατί και σ’ αυτή την πόλη υπάρχουν διάφορες ποικιλίες ξωτικών… και μάλιστα σε πλεόνασμα. Μύλος γίνεται!...

  Την ευκαιρία δεν έχασε δικός μας αρθρογράφος, ο οποίος κάλεσε με ταχύτατα αντανακλαστικά τον κύριο Αλέξη να επισκεφτεί την Αργιθέα, για να δει από κοντά όσα δεν μπορεί να δει από μακριά και δεν του τα λένε κι όπως είναι… Βέβαια, ο αρθρογράφος δεν είναι θεσμικός, αλλά αν περιμένεις απ’ τους θεσμικούς να πάρουν φωτιά… κάηκες!

  Καπάκι στην πρόσκληση αυτή έρχεται και η διαφήμιση της περιοχής μας σε ταξιδιωτικό περιοδικό (στο πλαίσιο προβολής και εξωστρέφειας) κι έτσι και να μην έρθει ο Αλέξης, η περιοχή θα… βουλιάξει από τουρισμό (μαθημένοι είμαστε από βούλιες). Οι  πληροφορίες λένε ότι η πληρότητα στα καταλύματα για τις μέρες των γιορτών έχει φτάσει στο 199%. Οι Αργιθεάτες ξενοδόχοι αναγκάστηκαν να βγάλουν τα κρεβάτια και στρώνουν κάτω τα τσιόλια στρωματσάδα, για να εξασφαλίσουν τον ύπνο στους επισκέπτες.

  Προτάθηκε   για   λύση   να  διαμορφωθούν  ως  πρόχειρα  καταλύματα  και  κάποιες

σπηλιές, αχυρώνες και μύλοι (χωρίς ξωτικά), αλλά δεν προχώρησε, γιατί αυτή την εποχή υπάρχουν και πολλά παγανά και δεν παλεύονται (δε συμφέρει να καις θυμιάμα ή σκρούμπο ολημερίς…). 

Πολιτικά επίκαιρα

  Το κυβερνόν κόμμα βαδίζει ως ακυβέρνητον ακόμα, προσπαθώντας να βρει την κατεύθυνση, για να χαράξει πορεία. Πάλι καλά που δεν ψάχνει την απεύθυνση!… Δοκιμάζει συστήματα, αλλάζει τακτικές, βάζει και βγάζει διοικητές, για να κάνει ανεξάρτητη δημόσια διοίκηση με εξαρτημένους. Συνηθισμένα πράγματα, καμιά φαντασία! 

  Ας πούμε για παράδειγμα τους διοικητές των νοσοκομείων. Τι τους θέλεις; Βάζεις διοικητή έναν ασθενή που είναι έτοιμος για εξιτήριο. Του λες: «Για να γλυτώσεις απ’ το σύστημα υγείας που έχουμε, σημαίνει ότι είσαι πολύ ικανός και ανθεκτικός. Κάτσε για κάναν μήνα διοικητής, γιατί με αυτά που είδαν τα μάτια σου όσο ήσουν ασθενής, κάτι θα διορθώσεις…». Απλές συνταγές χρειάζονται… Δε δίνεις δικαίωμα και στον Σύριζα να σε δείχνει που έβαλες διοικητή τον Πατέρα, για να ξεχάσει ο λαός που έβαζε  ο υπουργός Παππάς (επί Σύριζα) διοικητή τον δικό του πατέρα… 

  Ο Σύριζας ασχολείται με άλλα. Εκεί γίνεται πια τ’ς... ανασυγκροτήσεως… Ψάχνουν να βρουν τρόπους πώς να συσκευάσουν την ελπίδα σε νέο περιτύλιγμα, για να μας την ξαναπουλήσουν. Μέσα από ένα ασκέρι ανελοσυριζοπασοκοποταμοδημαρίσιων, θα συνθέσουν την αριστερά της εποχής μας. Το τυρί θα πήξει καλύτερα, αν βάλουν και λίγη δεξιά πυτιά, τον Αντώναρο ας πούμε… Οι περισσότεροι αυτού του ετερόκλητου πλήθους έχουν στο βιογραφικό τους συμμετοχή και πέρασμα σε πεντέξι κόμματα, ομίλους προβληματισμού, ομάδες πρωτοβουλίας  και άλλα συναφή…

  Στην πολυπληθή ΚΕΑ (Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης) υπάρχουν και πολλοί ΠΥΣ (Πρώην Υβριστές Σύριζα), όπως ο Γκλέτσος,  αλλά το παραβλέπουν, γιατί ο Απόστολος είναι  χρήσιμος στην κουζίνα, ειδικά για τις γνώσεις του στο τηγάνισμα των ψαριών… 

  Η ρεγγίνα στα Λατινικά μας, αγαπούσε τα ρόδα. Η Ρεγγίνα Βάρτζελη, επίσης. Γι’ αυτό ακολούθησε κι όλους τους κηπουρούς του Γιωργάκη του Τοξικού, οι οποίοι έπιασαν δουλειά στο περιβόλι του Αλέξη. Δεν μπορεί να ζήσει η Ρεγγίνα μακριά από τα λουλούδια… Καλά, έχει τόσα φυτά ο Σύριζας και χρειάζεται τόσους κηπουρούς; Τι λέει κι ο Μπίστης, ο μπιστικός του κοπαδιού;

Ο Ραγκούσης, ο Τζουμάκας κι ο Αντώναρος

σε κρασοπουλειό πηγαίναν, για να φαν να πιουν.

Κει που τρώγαν, κει που πίναν και που γλένταγαν, 

κάπου πιάσαν την κουβέντα για τις όμορφες… (και για τον Σύριζα),

εμφανίζεται ξαφνικά η Τασία  Χριστοδουλοπούλου με την Ξενογιαννακοπούλου

και ξεμέθυσαν… (χάλασε και το τραγούδι…).

Βαρουφάκαινα…

  Γιάνναινα, Γιαννάκαινα, Γιανοβαρουφάκαινα,

τι το κάνεις το παιδί κι αστοχάει το ένα νι;       (δημώδες ή δαιμονιώδες άσμα)

  Συνέντευξη έδωσε πρόσφατα η γυναίκα του Βαρουφάκη και μίλησε  για τον άντρα της  και την προσπάθεια δαιμονοποίησής του από τη δεξιά, αλλά και την αριστερά της χώρας. 

  Μεταξύ άλλων, είπε: «Θέλω να δω τον Γιάννη πρωθυπουργό της χώρας». (Θέλου κι ιγώ έναν τ’γαν’στό μι κλουτσουτύρι, αλλά πού να τουν βρου;…). Τι σύμπτωση! Την ίδια λαχτάρα έχουμε κι εμείς, πότε θα τον δούμε πρωθυπουργό! Μας λαχτάρησε κι άλλη μια φορά (φτηνά τη γλυτώσαμε τότε), γι’ αυτό μας απόμεινε η λαχτάρα…

  Αυτές είναι γυναίκες! Καλά λένε ότι πίσω από κάθε επιτυχημένο άντρα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα. Όχι σαν τις δικές μας που δε θέλουν ν’ ακούσουν να γίνουμε πρωθυπουργοί, που μας εμπόδισαν ακόμη και να κάνουμε καριέρα αρχιεπισκόπου!     

  Μίλησε και για τον σκύλο τους τον Μόγλη: «Δεχτήκαμε αυτό το λυκάκι και το μεγαλώνουμε σαν παιδί μας» είπε. Βέβαια, εγώ ανησυχώ για την ανατροφή που θα  του δώσουν. Μπορεί το σκυλί να είναι καλό και να χαραμιστεί, ενώ θα μπορούσε να γίνει μια χαρά γουρουνόσκυλο, ειδικά αν αναλάβαινε την εκπαίδευσή του ο Βασίλης Μπαλάνος, ο Θωμάς Ευαγγέλου, ο Μήτρος Μπακοδήμος ή άλλοι διαπρεπείς επιστήμονες του κυνηγιού.

Τι τηνικάδε αφίξαι και… ξεφουρνίζεις, ω Κρίτων;

  Μιας  και  είμαστε  στου  Βαρουφάκη,  ας  δούμε,  εκτός  του  σκύλου  του,  κι  έναν 

βουλευτή του. Τον Κρίτωνα Αρσένη, βεβαίως, βεβαίως!... Αυτόν που πρότεινε μια αλλοδαπή μετανάστρια για πρόεδρο της δημοκρατίας. 

  Η ακρισία του Κρίτωνα κρίνω ότι χρήζει ιατρού και μάλιστα κατεπειγόντως. Αυτός 

και οι υπόλοιποι του ΜεΡΑ25 είναι οι μόνοι βουλευτές που καταψήφισαν επί της αρχής το νομοσχέδιο για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού. Τώρα, μας προτείνουν να σταματήσουμε να ψηφίζουμε και τους Έλληνες και να πάμε σε μεταγραφές. Γι’ αυτό σας λέω ότι έμπλεξε αυτό το σκυλί, ο Μόγλης… 

  Έμαθα ότι ο Κρίτων είναι ανακάλυψη του Γιωργάκη. Αυτό το παιδί είχε πάντα μια σπουδαία ικανότητα να μας κουβαλάει τηνικάδε πολλούς… τενεκέδες…   

  Έρχεται κι ο Γαβράς και φκιάνει βαρουφάκειον ταινία «Ενήλικοι στο Δωμάτιο», αντί να φκιάσει το «Ενήλικοι για τα βρόνταλα».

  Όπου πληρώνεται ο άνθρωπος, λογικό είναι… 

Ειδήσεις απ’ τη διεθνή ειδησεογραφία

  Τρελάθηκε, λέει, η πυξίδα της γης, γιατί ο μαγνητικός βόρειος πόλος (άιντε, πάλι με τον πόλο!...) μετακινείται προς τη Σιβηρία με μεγάλη ταχύτητα!... Αυτά κάνει η μετατόπιση του Σύριζα προς το κέντρο. Καλά έλεγε ότι θα αλλάξει την Ευρώπη. Βοήθησε και το μπρέξιτ που ξαλάφρωσε λίγο η Ευρώπη και το φόρτωμα έγειρε. Πολύ σύντομα βλέπω το Λονδίνο να στοκάρει πλαγιομετωπικά με το Βλαδιβοστόκ. 

  Λέτε τα φαινόμενα στη Σκάλα Ανθηρού και στη Λεύκα Πετρίλου να οφείλονται στο ίδιο αίτιο; Υπάρχει περίπτωση να επηρεαστεί και το Τριζόλ;

  Στην Αυστραλία σημειώνεται αυτές τις μέρες μεγάλη ζέστη. Ψένει ου διάουλους του καρβέλι τ’!...  Ένας, μάλιστα, έψησε ρολό χοιρινό μέσα στο αυτοκίνητο. 

  Σιγά την είδηση!... Στα Βραγκιανά και στην κοιλάδα Αχελώου το ψήνεις μια χαρά κι έξω απ’ το αυτοκίνητο. Στ’ Σ’κιά κι στου Μπουζιάρ’κου, για να μην αρπάξει, πρέπει να βάζεις και κάνα κουτσ’πόφ’λλου αουπάν’.

  Το Νόμπελ Χημείας απονεμήθηκε φέτος σε τρεις επιστήμονες για το έργο τους  σχετικά με την «ανάπτυξη μπαταριών ιόντων λιθίου». 

  Καταγγέλλουμε την επιτροπή των Νόμπελ για την απόφασή της αυτή, ως ύποπτη και κατευθυνόμενη. Εμείς ανακαλύψαμε εδώ και χρόνια τη μπαταρία ηλιθίου και δεν τύχαμε ανάλογης αναγνώρισης. Αλλά τι περιμένεις από επιτροπή που έδωσε το Νόμπελ Ειρήνης ακόμη και στον Κίσινγκερ;

Ανακοινώσεις

  Σύμφωνα με το εβδομαδιαίο πρόγραμμα που γνωστοποιήθηκε, η κινητή αστυνομική μονάδα θα είναι στην Αργιθέα την Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019 και στις ώρες 08:00 – 15:00. Προγραμματίστε ανάλογα τις παρανομίες σας, τις κλοπές ή άλλες δραστηριότητες, για να μην τσακώσιτι κάναν μπιλιά!...

  Η Ελένη Μενεγάκη θα περάσει τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά σε εξωτικό (να του πάλι του ξουτικό!...) μέρος του εξωτερικού, όπου θα παρακολουθήσει την περιφορά του επιταφίου και την ακολουθία της ανάστασης. Ήδη κάτω απ’ το χριστουγεννιάτικο δέντρο της και δίπλα στη φάτνη συμπληρώνουν το στόλισμα τα κόκκινα αυγά, βαμμένα απ’ τα χεράκια της. Εσένα, όμως, τι σε νοιάζει για τη Μενεγάκη πού θα τρώει τσιγαρίδες και κάθεσαι και διαβάζεις τις χαζομάρες που γράφω; 

  Έχω και άλλες ανακοινώσεις, αλλά δεν τις γράφω. Ίσως βοηθήσει αυτό στην εγκράτεια της περιέργειάς σας. Όμως, είμαι περίεργος να δω τις αντιδράσεις σας…

Αισιοδοξία…

  Προσπαθώ πάντα το Καφενείο να κλείνει αισιόδοξα. Όχι άλλα αστραπόβροντα!... Σε λίγο ξημερώνουν Χριστούγεννα… 

  Βρήκα τις δυο προσκλητήριες κάρτες από τις χριστουγεννιάτικες γιορτές των σχολείων της Αργιθέας, του Νηπιαγωγείου Αργυρίου, του Νηπιαγωγείου και Δημοτικού Σχολείου Ανθηρού. Συγχαίρω τους μικρούς μαθητές τους, τις άξιες εκπαιδευτικούς  κι όσους στηρίζουν το σπουδαίο έργο τους.  

Είναι αυτές οι κάρτες το πιο αισιόδοξο που βρήκα για τον τόπο μας…

                                                                                                              

                                                                               

24/12/2019

Καλά Χριστούγεννα! Χρόνια πολλά!  

Ο Άγιος Νεκτάριος 9.11 από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

Ο Άγιος Νεκτάριος 9.11

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

 Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ: Ο Αναστάσιος Κεφαλάς, όπως ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου, γεννήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 1846, στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης. Γιος του Δημοσθένη και της Μαρίας Κεφαλά, ήταν το 5ο από τα 6 παιδιά, φτωχής οικογένειας, με αρχοντική καταγωγή. Σύντομα ήρθε αντιμέτωπος με την δύσκολη πραγματικότητα της εποχής, καθώς η οικογένειά του αδυνατούσε να συντηρήσει όλα τα μέλη της, ενώ η γενέτειρά του δεν είχε σχολείο μέσης εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα να πάρει το δρόμο για μια καλύτερη ζωή στην Πόλη, σε ηλικία 13 ετών. Η ζωή στην Κωνσταντινούπολη για τον Αναστάσιο ήταν σκληρή και δύσκολη τα πρώτα χρόνια της παραμονής του. Αρχικά εργάστηκε σε συσκευαστήριο καπνού, οπού δούλευε πολλές ώρες ημερησίως, δεν αμειβόταν και συχνά ξυλοκοπούνταν. Ο Αναστάσιος τα υπέμενε όλα, καθότι δεν ήθελε να μάθει η οικογένειά του το δράμα του. Από την άλλη, θλιβόταν γιατί αδυνατούσε να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά του, ενώ δεν μπορούσε να παρακολουθήσει μαθήματα στο σχολείο. Την κλίση, όμως, προς τον Θεό, την έδειχνε από μικρός. Έτσι στο συσκευαστήριο μαζί με τον καπνό που πουλούσε, κάθε φορά έδινε και ένα μικρό χαρτάκι, που έγραφε κάποια ευαγγελική ρήση. Η κατάσταση άλλαξε όταν ένας έμπορος που είχε μαγαζί κοντά στο συσκευαστήριο τον λυπήθηκε, επειδή κάποια μέρα είδε ένα ξυλοδαρμό από το αφεντικό του και τον πήρε στην δουλειά του. Άρχισε να εργάζεται στο επιπλοποιείο του, με αποτέλεσμα οι ώρες εργασίας να μειωθούν, να έχει χρόνο για εκκλησιασμό και σχολείο, ενώ σύντομα η οικογένεια του τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη. Από την Πόλη έφυγε σε ηλικία 20 ετών, παρότι δεν ολοκλήρωσε την μόρφωση του, για να πάει στη Χίο με σκοπό να εργαστεί ως δάσκαλος.

ΣΤΗ ΧΙΟ: Ήταν 20 ετών όταν έφτασε στο νησί. Έχοντας γραμματική και θεολογική γνώση έλαβε τη θέση του δασκάλου στο Λιθί. Στο νησί έμεινε 10 χρόνια, μέχρι το 1877. Εκεί γνώρισε τον ευεργέτη του Ιωάννη Χωρέμη, ένα εύπορο άρχοντα, που τον έθεσε υπό την προστασία του. Ο Άγιος Νεκτάριος όμως είχε αποφασίσει πλέον να απομακρυνθεί από την κοσμική ζωή. Το 1876 έγινε μοναχός με το όνομα Λάζαρος ενώ ένα χρόνο αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Νεκτάριος. Κι ενώ ο Άγιος επιθυμούσε την ασκητική ζωή, οι πιέσεις που του ασκήθηκαν λόγω των χαρισμάτων τού λόγου και της μορφώσεώς του, τον έστρεψαν στον κοσμικό κλήρο, αν και ποτέ δε λησμόνησε τον μοναχισμό.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ: Το 1877 ο Νεκτάριος με παρότρυνση του Ιωάννη Χωρέμη πήγε στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές, ενώ μετά την ολοκλήρωσή τους στάλθηκε, μέσω γνωριμίας που είχε με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σοφρώνιο στην Ζαλεξάνδρεια. Ο Σωφρόνιος εντυπωσιάστηκε από τον Νεκτάριο και με βάση τις πολύ καλές συστάσεις που είχε, τον έστειλε για σπουδές στη θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Νεκτάριος εκεί πρωτεύοντας σε διαγωνισμό, κερδίσε υποτροφία για τις σπουδές του, κάτι που τον ανακούφισε, γιατί ο ευεργέτης του, Χωρέμης, είχε φύγει από τη ζωή, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Αφού έλαβε το 1885 το πτυχίο του αναχώρησε προς την Αλεξάνδρεια.

ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ: Με την επιστροφή του ο Νεκτάριος χειροτονείται ιερέας και 5 μήνες αργότερα τοποθετείται γραμματέας στο Πατριαρχείο παίρνοντας το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη. Στη συνέχεια, πείθοντας για την ρητορική του ικανότητα, έγινε ιεροκήρυκας και Πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο. Σε μικρό χρονικό διάστημα ο Νεκτάριος ανήλθε στην ιεραρχία του πατριαρχείου όντας ένας έμπιστος άνθρωπος στο πλευρό του Πατριάρχη. Στις 15/1/1889 ανακηρύχθηκε επίσκοπος Πενταπόλεως. Αυτή η ραγδαία άνοδος του Νεκταρίου, ενόχλησε πολλούς επισκόπους. Ο πατριάρχης πλησίαζε τα 90 χρόνια ζωής και πολλοί επίσκοποι διαγκωνίζονταν για τη διαδοχή. Ο λαός ο οποίος είχε ευεργετηθεί από το πολυποίκιλο έργο του Νεκταρίου (φιλανθρωπικό, ποιμαντικό, αντιαιρετικό) επιθυμούσε την άνοδο του στον πατριαρχικό θρόνο και σε συνδυασμό με την εύνοια του Σωφρονίου φαινόταν ο επικρατέστερος. Οι αντίπαλοί του γνωρίζοντας αυτά, αποφάσισαν να τον υποσκάψουν, κατηγορώντας τον, πως ήθελε να ανατρέψει το Σωφρόνιο, χρησιμοποιώντας και αόριστες κατηγορίες ηθικής φύσεως. Ακόμη πολλοί κληρικοί πιστεύοντας ότι η επισκοπική βιωτή του Νεκταρίου, δηλαδή λιτότητας και πενίας, θα επηρέαζε την οικονομική κατάσταση του Πατριαρχείου, το οποίο χωρίς οικονομική δύναμη θα γινόταν έρμαιο διαφόρων πιέσεων.

ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ: Ο Σωφρόνιος που πληροφορήθηκε τις κατηγορίες που “βάρυναν” το αγαπημένο του παιδί, πείστηκε για την αλήθεια των ισχυρισμών. Έτσι, άμεσα παύθηκε από τα καθηκοντά του, χωρίς παρουσία του Αγίου σε σύνοδο, όπως προβλέπεται από την εκκλησιαστική τάξη. Ο Νεκτάριος αναχώρησε ταπεινά από την Αίγυπτο, χωρίς να δώσει έκταση στην αδικία εις βάρος του, εν αντιθέσει με τους αντιπάλους του, που θέλησαν την οικονομική και ηθική εξόντωση του. Έτσι, εκτός από τη σπίλωση, μέχρι διαπόμπευσης, του ονόματός του, που είχε αποτέλεσμα να μην μπορεί να εργασθεί οπουδήποτε, παρακρατούσαν τους μισθούς του. Ο Νεκτάριος βρέθηκε μπροστά σε μια ακόμη δύσκολη κατάσταση. Νοικίασε ένα μικρό δωμάτιο σε αθηναϊκό προάστιο, αλλά δεν μπορούσε να πληρώσει το νοίκι του, ενώ δεν είχε χρήματα να τραφεί. Προσπαθούσε μέσω του Αρχιεπισκόπου Γερμανού να βρει μια θέση ιεροκήρυκα. Ο ίδιος παρά την συμπάθεια που έτρεφε προς το πρόσωπό του, αδυνατούσε λόγω συνοδικών πιέσεων να τον βοηθήσει. Έφτασε μέχρι τον υπουργό παιδείας και εκκλησιαστικών, που όμως του είπε, ότι επειδή ο Νεκτάριος δεν είχε ελληνική υπηκοότητα αδυνατούσε. Τελικά, λίγο αργότερα, ο Άγιος διορίστηκε ιεροκήρυκας στη Χαλκίδα, χάρη στη βοήθεια ενός Μελά, μέλους της κυβέρνησης, γνωστού του από την Αλεξάνδρεια. Η φήμη όμως που τον ακολουθούσε ακόμα παρέμενε. Πέρασε δύσκολες στιγμές, καθότι υπήρχε καχυποψία σε βάρος του, από τις ψευδείς κατηγορίες που τον ακολουθούσαν. Έτσι, Αθηναίοι και ντόπιοι αποδοκίμαζαν συχνά στις ομιλίες του!

Η ΑΛΗΘΕΙΑ: Κι ενώ το 1891, στην Κυβέρνηση γίνονταν προσπάθειες για την αποπομπή του από τη Χαλκίδα, αποκαλύφθηκε πλήρως το σχέδιο κι η πλεκτάνη που είχε στηθεί σε βάρος του. Όλα ξεκίνησαν από την αποκάλυψη ότι δεν έπαιρνε τα χρήματα που του οφείλονταν και εργαζόταν αμισθί στα χρόνια της επισκοπείας του. Επίσης, παρότι παρέμενε δικαιωματικά επίσκοπος Πενταπόλεως, εφόσον δεν έγινε δίκη, δεν ελάμβανε χρήματα. Έπειτα καθαρίστηκε το όνομά του από κάθε ανάμιξη σε σκάνδαλο ηθικού χαρακτήρος και από παντός είδους ραδιούργες προσπάθειες σε βάρος του πατριάρχη. Έτσι, μετά την σκληρή συμπεριφορά του ποιμνίου, έγινε συμπαθής στο ποίμνιο της Χαλκίδας. Άρχισε τότε με άνεση να κηρύττει. Γρήγορα η φήμη του εξαπλώθηκε μακρύτερα, ενώ ο λαός έδειξε μεγάλη συμπάθεια στο πρόσωπό του, ειδικά όταν χήρεψε η θέση του τοπικού επισκόπου, σχεδόν απαιτώντας την άνοδό του στο θρόνο.

ΣΤΗ ΡΙΖΑΡΕΙΟ ΣΧΟΛΗ: Το 1892 και 1893 διορίστηκε ιεροκήρυκας στο νομό Λακωνίας και Φθιωτοβοιωτίας αντίστοιχα. Ο Νεκτάριος πραγματοποιούσε διαρκώς περιοδείες σε χωριά και πόλεις κηρύττοντας, την ώρα που φίλοι του προσπαθούσαν να τον μεταθέσουν στη Ριζάρειο σχολή Αθηνών. Όταν έγινε αντιληπτό άρχισαν πάλι κάποιοι ψίθυροι, οι οποίοι τελικά δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τον Νεκτάριο από το να γίνει διευθυντής της Αθηναϊκής θεολογικής σχολής. Το 1894 διορίστηκε διευθυντής της σχολής. Οι αμφιβολίες για τον Νεκτάριο ήταν κατά πόσον αυτός ο «δεσποτοκαλόγερος», θα ήταν δυνατόν με τις παλαιές και θρησκευτικές αντιλήψεις του, να πετύχει στο έργο που του ανατέθηκε, καθώς η Ριζάρειος ήταν μεν θεολογική σχολή, αλλά σ' αυτή φοιτούσαν πολλά παιδιά ευκατάστατων Αθηναίων και άλλων αρχόντων και πολιτικών, που δεν θα γίνονταν απαραίτητα ιερείς ή θεολόγοι, αλλά επιστήμονες. Σύντομα όμως κάμφθηκαν όλες οι αντιρρήσεις από το ρηξικέλευθο τρόπο διαπαιδαγώγησης του Νεκταρίου. Το έργο του στη Ριζάρειο ήταν οργανωτικό, εκπαιδευτικό, συγγραφικό και παιδαγωγικό. Οργάνωσε την σχολή με ορθόδοξο εκκλησιαστικό τρόπο. Για να καταλάβουμε την παιδαγωγική του σκέψη αρκούν τα παρακάτω: Κάποτε μαθητές της Ριζαρείου ήρθαν στα χέρια. Τότε ο ίδιος αντί να τους τιμωρήσει, αυτοτιμωρήθηκε, θεωρώντας εαυτόν υπαίτιο, με ασιτία 3 ημερών. Άλλοτε βρέθηκε ξυπόλητος να διδάσκει, διότι εισερχόμενος στην σχολή είδε ένα φτωχό που τον παρακάλεσε να τον βοηθήσει ώστε να αποκτήσει παπούτσια, καθότι δεν είχε. Ο Νεκτάριος έβγαλε τα δικά του και τα παρέδωσε προς κατάπληξη των πάντων. Άλλοτε σε μια διαμάχη μεταξύ των επιστατών για το ποιος ήταν υπεύθυνος καθαριότητας των αποχωρητηρίων, ο ίδιος έλυσε τη διαφορά τους, καθαρίζοντάς τις. Τέτοια παραδείγματα τον έκαναν στην τότε μικρή Αθήνα ακουστό και κοσμαγάπητο. Το παράδειγμα του, ανάμεσα στους τροφίμους ήταν καταλυτικό και η σχολή στις μέρες του απέκτησε μεγάλη αίγλη. Την ίδια εποχή επιδόθηκε σε μεγάλο συγγραφικό έργο. Πολλά έργα τα διέθετε, επειδή πολλοί αδυνατούσαν να τα αγοράσουν, λόγω φτώχειας. Με γνώμονα την ψυχική ωφέλεια, ασκητής και ολιγαρκής, ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για αυτοπροβολή και κέρδος. Όταν τον κατηγορούσαν ουδέποτε αντιδικούσε, παρέμενε πράος και έλεγε πως ο Θεός θα δικαιώσει το δίκαιο και την αλήθεια. Ταπεινός, μοναχικός αλλά προσηνής, ο ήδη σεβάσμιος γέροντας Νεκτάριος έγινε παράδειγμα προσφοράς και αγάπης στους πονεμένους συνανθρώπους του στις δύσκολες εκείνες εποχές. Η ταπεινοφροσύνη και το αίσθημα ευθύνης για το έργο που επιτελούσε, αποδείχθηκε τότε που πέθανε ο Πατριάρχης Σωφρόνιος, όταν του ζητήθηκε να τον διαδεχθεί και ο ίδιος αρνήθηκε. Η φτώχεια τότε που διετέλεσε ο Νεκτάριος διευθυντής της Ριζαρείου ήταν γενικευμένη, ενώ το ηθικό των Ελλήνων μετά την αποτυχία, του ελληνοτουρκικού πολέμου (1897), βρισκόταν στο ναδίρ. Με την ελεημοσύνη και το λόγο του ευαγγελίου τόνωνε τους Αθηναίους, που προσέτρεχαν στα κηρύγματά του για ν' ακούσουν τις συμβουλές του. Το 1908, εγκατέλειψε τη θέση του, για λόγους υγείας.

ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ: Ο Άγιος Νεκτάριος εγκαταστάθηκε το 1908 στο νησί, η σχέση του όμως με την Αίγινα διαρκούσε τουλάχιστον 10 χρόνια. Ο Νεκτάριος έψαχνε έναν τόπο να στεγάσει ένα μοναστήρι για το τέλος της ζωής του, ένα «Εκκλησιαστικό Παρθενώνα”, όπως έλεγε. Πιο έντονη και ίσως επιτακτική έγινε αυτή η ανάγκη, όταν 4 γυναίκες που ήσαν μόνες και συνδέονταν μαζί του, με σχέση πνευματικής καθοδήγησης, θέλησαν να μονάσουν υπό την εποπτεία του. Έτσι βρήκε ένα παλαιό εγκαταλελειμμένο μοναστήρι στην Αίγινα, στο οποίο και αποφάσισε να στεγάσει τις 4 μοναχές και άλλες 3 που ήδη μόναζαν στο νησί. Το μοναστήρι άρχισε να επαναλειτουργεί το το 1904 υπό την καθοδήγησή του, παρότι αυτός ακόμα βρισκόταν στην Ριζάρειο σχολή. Η εμφάνισή του στο νησί συνδυάστηκε με δύο γεγονότα, που τον έκαναν ιδιαίτερα λαοφιλής. Ο Νεκτάριος αρχικά θεράπευσε έναν δαιμονισμένο νέο. Όταν οι νησιώτες το έμαθαν, τον επισκέφτηκαν ζητώντας του να λειτουργήσει και να δεηθεί στον Θεό να βρέξει, διότι είχε στο νησί 3 χρόνια ξηρασία. Ο ίδιος με σύσσωμη παρουσία των νησιωτών, λειτούργησε και την ίδια μέρα άρχισε να βρέχει. Αυτά θεωρήθηκαν θεϊκά σημάδια από τους Αιγινίτες, με αποτέλεσμα να θεωρούν Άγιο τον Νεκτάριο, ακόμα και εν ζωή. Όταν το 1908 παρζαιτήθηκε από τη Ριζάρειο, αφοσιώθηκε στο μοναστήρι. Η χάρη του και η φήμη διαρκώς μεγάλωνε με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος δωρεών να κατευθύνεται στο μοναστήρι που σε τέσσερα χρόνια επεκτάθηκε και φιλοξενούσε πια 15 μοναχές. Πολλά χρήματα κατευθύνονταν στους φτωχούς του νησιού. Μεγάλο μέρος λαού και πιστών κατευθυνόταν προς το μοναστήρι, από διάφορα μέρη της Ελλάδας, για να πάρει την ευχή του ήδη ξακουστού Νεκταρίου, κάτι που βοηθούσε και τους νησιώτες να ανασάνουν οικονομικά. Παρότι ήταν μεγάλος σε ηλικία όταν αποσύρθηκε στην Αίγινα, δεν έπαψε ποτέ να εργάζεται είτε πνευματικά και χειρωνακτικά. Το έργο είχε χαρακτήρα ποιμαντικό, λειτουργικό, εξομολογητικό, παρηγορητικό. Στάθηκε στους ανθρώπους του νησιού σαν αδελφός, βοηθός, συμπαραστάτης, οδηγός και συνοδοιπόρος. Η ποιμαντική αγωγή του ποιμνίου, μακρύτερα από τα στενά όρια του νησιού, ήταν πάντα μέλημά του, έτσι συνέχισε το σπουδαίο συγγραφικό του έργο. Επίσης διέθετε περισσότερο χρόνο για προσευχή, ιδιαίτερα προς την Παναγία, που θεωρούσε μητέρα του. Οι δυσκολίες και οι πίκρες ποτέ δεν έλειψαν. Παρότι είχαν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την επαναλειτουργία της μονής, ο Αθηνών Θεόκλητος αρνείτο να αναγνωρίσει την μονή. Το πρόβλημα αυτό μεγάλωνε, διότι η μονή δεν αποκτούσε νομική προσωπικότητα με αποτέλεσμα να αδυνατεί να κρατήσει τις κληρονομιές και όποια άλλα οικονομικά ωφελήματα είχε από πιστούς με αποτέλεσμα να δυσχεραίνει το φιλανθρωπικό έργο. Κάποιοι δηλαδή, άφηναν κληρονομιές υπέρ του μοναστηριού, που το μοναστήρι αδυνατούσε να αποδεχτεί λόγω της νομικής ανυπαρξίας του. Ο Νεκτάριος προσπάθησε με διάφορους τρόπους να τον πείσει να αναγνωρίσει τη Μονή, όμως δεν είδε το αίτημά του να πραγματοποιείται.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ “ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ”: Το 1918 ο Άγιος κατηγορήθηκε από μητέρα μοναχής για ανηθικότητα. Γρήγορα όμως εξετάσεις και έρευνες του εισαγγελέα Αθηνών κατέδειξαν το ψεύδος της μητέρας της κόρης, η οποία οικειοθελώς είχε προσχωρήσει στο μοναστήρι. Εξ αιτίας αυτού του λόγου, αλλά και κληρικών οι οποίοι τον φθονούσαν, πιστεύοντας ότι τους παίρνει την «πελατεία» και τον κατηγορούσαν πισώπλατα, ουσιαστικά δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό του, την αναγνώριση του Μοναστηριού. Πάντα όμως πιστός στο Ευαγγέλιο και το παράδειγμα του Χριστού, πίστευε απόλυτα στη δικαιοσύνη του Θεού. Ήταν πράος, ήρεμος, υπομονετικός σε όλες αυτές τις κατηγορίες και εξευτελισμούς που κατά καιρούς τον υπέβαλαν. Το τέλος της ζωής του ήταν επίπονο. Η ασθένεια του προστάτη, μαζί με τις κακοπάθειες της ζωής τον ταλαιπωρούσαν. Ακόμα και τότε, όμως, σχεδίαζε να δημιουργήσει ένα εκπαιδευτήριο. Τελικά δεν πρόλαβε. Το 1920 εισήχθη στο Αρεταίειο νοσοκομείο, όπου διεγνώσθη καρκίνος του προστάτη. Στις 8 Νοεμβρίου του ιδίου έτους ο Άγιος Νεκτάριος εκοιμήθη. Το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη, έχει σήμερα μετατραπεί σε μικρό ναό στο δεύτερο όροφο του Αρεταιείου νοσοκομείου, που κοσμείται από εικόνες του Αγίου και τάματα πιστών για ανάρρωση των συγγενών τους που νοσηλεύονται στην κλινική.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ: Ο Άγιος Νεκτάριος θεωρείτο από τους κατοίκους του νησιού της Αίγινας εν ζωή Άγιος. Τα γεγονότα όμως που περιγράφουν οι μοναχές, ο Κ. Σακκόπουλος, φίλοι, ιερείς, νησιώτες είναι πραγματικά αξιοπερίεργα και εξηγούν τη σημερινή λαοφιλία. Στο διπλανό κρεβάτι που νοσηλευόταν ο Άγιος νοσηλευόταν και ένας παραπληγικός, που αδυνατούσε να περπατήσει. Τότε ακουμπώντας την φανέλα του κεκοιμημένου Αγίου πάνω του, θεραπεύτηκε. Κατά τη μεταφορά του λέγεται ότι δεν είχε βάρος, ενώ το μέτωπό του ανάβλυζε μύρο. Το μεγαλύτερο όμως μυστήριο είναι ότι το λείψανο του Αγίου παρά τις 3 ταφές και εκταφές παρέμεινε αναλλοίωτο για περισσότερο από 30 χρόνια. Το λείψανό του πρώτη φορά εξετάφη 3 έτη μετά την κοίμησή του και αυτό που συνέβη κλόνισε από άκρη σε άκρη την Ελλάδα.

ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ: Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν πολυγραφότατος λόγιος της εποχής και παρέδωσε πολυποίκιλο έργο, πραγματεύοντας πάσης φύσεως θέματα. Θρησκευτικά, κοινωνικά, παιδαγωγικά, ηθικά κλπ. Το πολυδιάστατο του χαρακτήρα του Αγίου Νεκταρίου αποκαλύπτεται και από το υμνολογικό και υμνογραφικό έργο του. Ο Άγιος Νεκτάριος αγαπούσε ιδιαίτερα την Υπεραγία Θεοτόκο και γι' αυτό ειδικά συνέγραψε το θεοτοκάριον.

H επίσημη ανακύρηξη αγιοποίησης του Νεκταρίου έγινε από το Οικουμ. Πατριαρχείο στις 20/4/1961.