Η άπιστη, του Γρηγόριου Ξενόπουλου εισαγωγικά-AUDIOBOOK διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

 

Η άπιστη, του Γρηγόριου Ξενόπουλου

εισαγωγικά-AUDIOBOOK

διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

+ σε 2 ΒΙΝΤΕΟ

   

  Η ''Άπιστη» είναι ένα λιγότερο γνωστό μυθιστόρημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου με κεντρικό θέμα την ανθρώπινη καρδιά, τον έρωτα και τη μοίρα. Η Θεματολογία του έχει να κάνει με τα ανθρώπινα συναισθήματα, τη σύγκρουση και την αλληλοσυμπλήρωση ανάμεσα στον έρωτα και τη λεγόμενη μοίρα, με σκοπό τη σύνθεση μιας μεγάλης ευτυχίας.

   Θεωρείται ένα σχεδόν «άγνωστο» μυθιστόρημα του συγγραφέα, γεμάτο παλμό και βασισμένο σε ασυνήθιστες αλλά πραγματικές καταστάσεις

 

 Οι κεντρικοί πρωταγωνιστές στο μυθιστόρημα αυτό του Γρηγορίου Ξενόπουλου είναι: ο Στράτος, η Έλενα και η Πηγή Η πλοκή του έργου ξετυλίγεται γύρω από αυτούς τους τρεις χαρακτήρες, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με έντονες προσωπικές και συναισθηματικές συγκρούσεις, καθώς ο έρωτας και οι συνθήκες καθορίζουν τις ζωές τους. Η πλοκή του μυθιστορήματος τοποθετείται στην Αθήνα των αρχών του 20ού αιώνα και εξελίσσεται σε μια σίγουρα καθηλωτική ιστορία ηθών και αγάπης. Οι τρεις πρωταγωνιστές συνδέονται ως εξής:

 

 Ο Στράτος Μπεζάνης, ο κύριος πρωταγωνιστής κατ΄ αρχήν, είναι ένας ευκατάστατος μεγαλοαστός της Αθήνας. Καθώς βρίσκεται σε ηλικία γάμου, ερωτεύεται παράφορα την Έλενα, μία πανέμορφη κοπέλα από την Κέρκυρα. Αν και εκείνη δεν είναι ερωτευμένη με τον Στράτο, δέχεται να τον παντρευτεί με τη λογική ότι στην πορεία «θα τον συνηθίσει»!! Τέλος, η Πηγή, είναι η μικρότερη αδελφή της Έλενας. Σε αντίθεση με την αδελφή της, η Πηγή είναι κρυφά και βαθιά ερωτευμένη με τον Στράτο, παρά το γεγονός ότι εκείνος είναι γαμπρός της και κατά 20 χρόνια μεγαλύτερός της.

   Μέσα από αυτές τις ιδιαίτερες σχέσεις των τριών, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ''μάστορας'' της ανθρώπινης ψυχογραφίας, ξεδιπλώνει τις συναισθηματικές συγκρούσεις των ηρώων, όπου ο έρωτας και η ''μοίρα'' συγκρούονται μεν ισχυρά αλλά και ταυτόχρονα αλληλοεξουδετερώνονται.

ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ-ΑUDIOBOOΚS ΕΔΩ: 

1. https://www.youtube.com/watch?v=YDZK8kt8stk

2. https://www.youtube.com/watch?v=MHhQK7F1lV4

Η Καχυποψία [Μπήκαν ψύλλοι στ' αυτιά μου] +ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

 

Η Καχυποψία

[Μπήκαν ψύλλοι στ' αυτιά μου]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

   

   Η καχυποψία είναι από τα πιο επικίνδυνα πάθη ή ελαττώματα. Υπονομεύει, διαβάλλει, διαστρεβλώνει προσωπικότητες που είναι αθώες και ανθρώπους που είναι καλοκάγαθοι. Κάποιες διαταραχές συνδέονται με αυξημένη καχυποψία. Η καχυποψία όμως μπορεί να υπονομεύσει σχέσεις, ενώ πολύ συχνά συνδέεται με αρρωστημένη ζήλεια και κτητικότητα. Οι καχύποπτοι άνθρωποι δεν είναι περισσότερο ασφαλείς όπως θεωρούν, αλλά πολύ επιρρεπείς στο να καταστρέψουν φιλίες από το τίποτα. 'Οταν η καχυποψία συνδέεται με έντονη φαντασία, τότε το μείγμα είναι εκρηκτικό. Ο καχύποπτος μπορεί να φαντάζεται και να χαρακτηρίζει τον άλλο κλέφτη, ψεύτη, άπιστο, προδότη. Μπορεί, χάρις στο πάθος αυτό, να αλλοιώσει την εικόνα κάποιου ανίδεου τρίτου ανθρώπου βρίσκοντάς τον αίτιο για ό,τι του συμβαίνει, παρ' όλο που ίσως εκείνος μόνο αγαθά κίνητρα έχει. Μπορεί να οδηγήσει σε χωρισμό μετά από ένα γάμο. Η καχυποψία μπορεί να κάνει τον πάσχοντα να τον βλέπουν οι άλλοι σαν ιεροεξεταστή και να δυσκολεύονται στις επαφές μαζί του.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΟΦΙΑ: Ο Ρωμαίος Κάτων ο Πρεσβύτερος διακρίνοντας την ενοχή του καχύποπτου, πίσω από το πάθος έλεγε: “Μη σε νοιάζει αν κάποιος γύρω σου μιλεί χαμηλόφωνα. Μονάχα ο ένοχος φαντάζεται ότι γι' αυτόν μιλούν όλοι”. Ο Ου. Σαίξπηρ, συμφωνώντας ουσιαστικά με τον Κάτωνα, έβλεπε κάτω από την καχυποψία κάποιου τις ενοχές του: “Η καχυποψία στοιχειώνει τις ένοχες συνειδήσεις”. Στην ίδια βάση κινείται και ο Άγγλος ποιητής Philip Sidney που έγραψε: “Το να υποπτευόμαστε ανοιχτά τους άλλους σημαίνει ότι κατηγορούμε, μυστικά, τον εαυτό μας”. Συχνά πίσω από μια μορφή καχυποψίας, κρύβεται φιλαργυρία. “Όποτε υπάρχουν στη μέση πολλά λεφτά, δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν”, έλεγε σχετικά η Αγκάθα Κρίστι. Αντίθετα ο Charles Baudelaire βρίσκει θετική, κάποιες φορές την καχυποψία: “Ας είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στον κοινό άνθρωπο, στην κοινή λογική, στο συναίσθημα, στην έμπνευση και στο προφανές”. Σ' αυτό συμφωνεί, μερικώς, και ο Βρετανός φιλόσοφος Bertrand Russel: “Σε όλα τα θέματα, είναι υγιές, πότε-πότε, να κρεμάς ένα ερωτηματικό στα πράγματα που θεωρείς από καιρό δεδομένα”. Ο Γάλλος συγγραφέας Pierre Claude Boiste εύστοχα παρατηρεί: “Η διαρκής δυσπιστία είναι υπερβολικό τίμημα για να μη μπορούν να σε ξεγελάσουν”, τονίζοντας με τα λόγια αυτά τη βαρύτητα του πάθους. Σύμφωνα με τον προηγούμενο είναι και τα λόγια του Σκωτσέζου ποιητή Robert Burns: “Η καχυποψία είναι μια βαριά πανοπλία και με το βάρος της εμποδίζει περισσότερα από όσα μας προστατεύει”. Η Γαλλίδα συγγραφέας Colette, “κατηγορεί” την αγάπη ως αίτιο του πάθους: “Όταν κανείς αγαπιέται δεν αμφιβάλλει για τίποτα. Όταν αγαπάει, αμφιβάλλει για όλα”. Πρωτότυπη κρίνεται η άποψη του Ιταλού σκηνοθέτη Φρεντερίκο Φελίνι που έλεγε: “Όσοι είναι πάντα συνεπείς, είναι ύποπτοι”. Στον αντίποδα των απόψεων που καταγράφηκαν βρίσκεται η άποψη του Ροβεσπιέρου, που βρίσκεται όμως σύμφωνη με το πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης, ότι: “Η βασική αρετή του πολίτη είναι η δυσπιστία”.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ: Για του ψυχολόγους η καχυποψία αφορά καταστάσεις κατά τις οποίες το άτομο αισθάνεται ότι το κοιτούν, το ακολουθούν, το σχολιάζουν, του υποκλέπτουν την σκέψη κ.ά.. Πρόκειται για ψυχοπαθολογική κατάσταση η οποία χρήζει μακροχρόνιας ψυχοθεραπείας. Συχνά χρειάζεται παράλληλη φαρμακευτική υποστήριξη. Η ψυχοθεραπεία εστιάζει στις βαθύτερες εσωτερικές σχέσεις του ατόμου και ιδιαίτερα στις σχέσεις εκείνες οι οποίες υπολείπονται εμπιστοσύνης. Εάν επιτευχθεί θεραπευτική συμμαχία ψυχολόγου - πάσχοντα, τα άτομα αυτά έχουν καλή πορεία. Το άγχος του καχύποπτου ατόμου τις περισσότερες φορές είναι έντονο και δημιουργεί επιθετικότητα. Οι φόβοι επίθεσης που νιώθει το οδηγούν να απομακρύνεται από τις σχέσεις με αποτέλεσμα την απομόνωση. Η ειλικρινής στάση του ψυχοθεραπευτή σε συνδυασμό με την παροχή ενδιαφέροντος και φροντίδας αποτελούν τα πρώτα θεραπευτικά βήματα.

   

Ο Άγιος Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης

   ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Μια σύγχρονη αγιορείτικη μορφή, ο Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης δίνει έναν εύστοχο ορισμό για την καχυποψία ή υπόνοια, όπως ο ίδιως την ονομάζει. Λέει λοιπόν ο φωτισμένος γέροντας: “Η υπόνοια εν τω καιρώ της ειρήνης διδάσκει ταραχήν και παρεξήγησιν. Η υπόνοια ουκ είδε ποτέ την αλήθειαν, και εάν οι οφθαλμοί βλέπουσι την αλήθειαν, και τα πράγματα κηρύττουσι και την ευεργεσίαν και την αγάπην αυτή αύτη η υπόνοια, άπαντα τα διαστρέφει και πείθει τον ταύτης εραστήν να πείθεται εις το ψεύδος μάλλον παρά εις την αλήθειαν των ορωμένων. Η υπόνοια είναι εις ψευδής και αλλόκοτος φωτογράφος, όστις φωτογραφών διαστρέφει το εικονιζόμενον εις εναντίαν μορφήν. Όσοι πειρασμοί συμβώσι του πάσχοντος υπό υπονοίας είτε εξ ανθρώπων είτε εκ Θεού διά την διόρθωσίν του, είτε εκ φυσικής συμπτώσεως, αυτός ούτος τα εκλαμβάνει ότι ο δείνα και ο δείνα τα υπεκίνησε, κατακρίνων δωρεάν [αδίκως] τον ανεύθυνον” Ο ίδιος πνευματοφόρος Γέροντας αναφέρει έναν μοναχό της Μικράς Αγίας Άννης, του Αγίου όρους,, χαρακτηριστικό δείγμα καχύποπτου. Λέει λοιπόν: αυτός, όπως γνωρίζουμε “νικηθείς υπό του τοιούτου νοσήματος (καχυποψίας) , απέσπασεν εαυτόν από όλους τους αδελφούς και γείτονας, διακηρύττων, ότι άπαντες τον αποστρέφονται, και ότι αυτός μόνος γνωρίζει το δίκαιον, οι δε λοιποί είναι άξιοι αποστροφής. Ο τοιούτος πέπονθεν το τοιούτον, διότι όσα τον διδάσκουσιν αι υπόνιαι, αυτά ταύτα προσκυνά, εις αυτά και μόνα βασίζεται”. Ο πίστος πρέπει να μένει μακριά από τη “μαινάδα” αυτή, την καχυποψία,γιατί, ενώ φαίνεται ότι αυτή είναι μικρό, ίσως επουσιώδες, πάθος, εντούτοις μπορεί να φέρει ολέθρια αποτελέσματα. Κατά Πατέρες της Εκκλησίας το πάθος αυτό το υποβάλλει ο διάβολος σε κούφιες ψυχές που έχουν καταληφθεί από άλλα πάθη,όπως το φθόνο και τη μνησικακία. Εφόσον ο άνθρωπος καταληφθεί από την καχυποψία, τότε έρχεται στο νου του και η πονηρή περιέργεια, με τη συνέργεια της οποίας, ότι θα του υποβάλλει ο λογισμός αυτό να το θεωρεί γεγονός σίγουρο. Τότε, “Όταν χρονίση το πάθος τούτο, τότε ο εχθρός φέρει εις τον αδελφόν διαφόρους φαντασίας συναδούσας προς τον σκοπόν της αποπλανήσεως καιούτω γίνεται η έκστασις των φρενών, εξ ης ρύσαιτο ημάς (είθε να μας σώση) ο Πανυπεράγαθος Θεός και Κύριος.” (Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης). Η θεραπεία του πάθους κατά τον ίδιο Αγιορείτη Πατέρα είναι η αποφυγή του πάθους καταστηλιτεύοντάς το σαν ιό θανατηφόρο και η αυτομεμψία, σε συνδυασμό με την καθαρά εξομολόγηση.

Konstaninosa.oikonomou@gmail.com

Βιβλιογραφία:

Δανιήλ Κατουνακιώτης, Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές, Ι. Μονή Παρακλήτου, 2005

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Ο Δαίδαλος [Ο Μέγας Εφευρέτης] του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

 

Ο Δαίδαλος [Ο Μέγας Εφευρέτης]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

  

Δαίδαλος, Πασιφάη και ξύλινη αγελάδα

  Ο Δαίδαλος ήταν ο μεγαλύτερος εφευρέτης στην αρχαία Ελλάδα, ένας πολυτεχνίτης και καλλιτέχνης ταυτόχρονα, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα δαιδάλω που σημαίνει εργάζομαι με τέχνη.

ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Οι παλαιότεροι μύθοι για το Δαίδαλο γράφτηκαν στην Αθήνα στα χρόνια του Πεισίστρατου [6ος π.Χ. αι.]. Το μεγαλύτερο μέρος των μύθων για τη ζωή του Δαίδαλου αναφέρεται στην Κρήτη, συνεπώς πολλοί απ΄ αυτούς πρέπει να είναι κρητικής καταγωγής. Ο Δαίδαλος γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν απόγονος του Ερεχθέα, μυθικού ήρωα και βασιλιά των Αθηνών. Από σπουδαία γενιά ήταν και η μητέρα του η Αλκίππη (ή Φρασιμήδη ή Ιφινόη), που κρατούσε από τον Κέκροπα, μυθικό ιδρυτή της Αθήνας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Δαίδαλος κατάγεται από τον θεό Ήφαιστο και απ’ αυτόν κληρονόμησε την εφευρετική δεξιοτεχνία.

  ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ΚΑΙ ΓΛΥΠΤΗΣ: Ο Δαίδαλος εξελίχθηκε στον πιο σπουδαίο αρχιτέκτονα και γλύπτη της Αθήνας. Τα αγάλματά του έμοιαζαν με ζωντανά. Μάλιστα, όταν ο Ηρακλής αντίκρισε το άγαλμα ενός άντρα σε θέση μάχης, νόμισε ότι κάποιος του επιτίθεται και ενστικτωδώς το κατέστρεψε με το ρόπαλο του! Όταν κατάλαβε ότι κατέστρεψε ένα περίτεχνο άγαλμα, που μάλιστα παρίστανε τον ίδιο, ντροπιάστηκε και ζήτησε συγνώμη από τον Δαίδαλο. Ο Δαίδαλος ήταν ο πρώτος που έδωσε ελεύθερη κίνηση στα μέλη του αγάλματος, απελευθερώνοντας έτσι τα χέρια από το σώμα και ξεχωρίζοντας τα πόδια μεταξύ τους. Ακόμη, έδωσε εκφραστικότητα στο πρόσωπο προσθέτοντας τα χαρακτηριστικά του ματιού (βολβός, ίριδα). Εδώ ο Μύθος προσπαθεί να εξηγήσει τη μετάβαση από την αρχαϊκή γλυπτική τέχνη [κούροι, κόρες] στην κλασική γεμάτη “κίνηση” και ζωντάνια αρχαιοελληνική τέχνη.

ΦΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΑ: Στο εργαστήριο του Δαίδαλου μαθήτευε και ο γιος της αδερφής του Πέρδικας [ή Πολυκάστης], ο Κάλως [ή Τάλως]. Ο Τάλως, φαίνεται πως έμοιασε του θείου του και αναδεικνυόταν σε εξαιρετικά ιδιοφυή τεχνίτη. Φήμες στην Αθήνα έλεγαν ότι ο ανιψιός θα ξεπερνούσε το θείο του. Ο Δαίδαλος, ακούγοντας αυτά, τυφλώθηκε από ζήλια και γκρέμισε τον ανηψιό του από την Ακρόπολη. Το έγκλημα αποκαλύφθηκε και ο Δαίδαλος εκδιώχθηκε από την Αθήνα. Η αδερφή του Δαίδαλου αυτοκτόνησε από τη στενοχώρια της που έχασε τον μονάκριβο γιο της, ενώ ο Δαίδαλος κατέληξε στην Κρήτη.

  ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ – ΠΡΩΤΑ ΕΡΓΑ: Ο Δαίδαλος έγινε αμέσως δεκτός από το βασιλιά της Κνωσσού, Μίνωα, γιατί η φήμη του ως εξαιρετικός τεχνίτης είχε προηγηθεί. Ο Μίνωας ανέθεσε στο Δαίδαλο όλα τα τεχνικά έργα στο ανάκτορο και έτσι ο μύθος θέλει το Δαίδαλο να είναι ο εφευρέτης όλων των τεχνολογικών καινοτομιών της εποχής. Στην Κρήτη ο Δαίδαλος γνώρισε την Ναυκράτη, που δούλευε στην υπηρεσία του Μίνωα και μαζί της απόκτησε τον Ίκαρο. Κυριότερα έργα του Δαίδαλου στη Μεγαλόνησο ήταν: Πρώτα το χοροστάσι της Αριάδνης. Επρόκειτο για την πρώτη «πίστα» χορού στην ιστορία, που ο Δαίδαλος κατασκεύασε για την πριγκίπισσα Αριάδνη και την οποία ακόμα και οι θεοί θαύμασαν. Εν συνεχεία ο Δαίδαλος εφηύρε τα Δαιδάλια ή ακρόπωρα των πλοίων. Από τότε τα ακρόπρωρα ονομάζονταν και δαιδάλια στην αρχαία Ελλάδα.

Η ΞΥΛΙΝΗ ΑΓΕΛΑΔΑ: Ο Μίνωας για να αποδείξει ότι είναι ικανότερος από τα αδέρφια του και να κερδίσει το θρόνο της Κνωσσού, είχε ζητήσει από τον Ποσειδώνα να του στείλει ένα σημάδι. Ο Ποσειδών έστειλε έναν πανέμορφο ταύρο που ο Μίνωας όφειλε να θυσιάσει προς τιμή του θαλάσσιου θεού. Ο Μίνωας όμως δεν ήθελε να σκοτώσει το ξεχωριστό ζώο και με πονηριά θυσίασε άλλο ταύρο. Ο Ποσειδών εξοργίστηκε και τιμώρησε το Μίνωα για την ασέβεια του με τον πιο ασυνήθιστο τρόπο! Έκανε τη σύζυγο του Μίνωα, βασίλισσα Πασιφάη, να ερωτευτεί τον ταύρο!! Η Πασιφάη, τρελή για τον ταύρο, ζήτησε από το Δαίδαλο να της βρει τον τρόπο για να συνευρεθεί μαζί του χωρίς να κινδυνεύσει η ζωή της. Ο Δαίδαλος τότε έφτιαξε μια κούφια ξύλινη αγελάδα, την έντυσε με το δέρμα αληθινής αγελάδας και την άφησε σε ένα λιβάδι με τη βασίλισσα μέσα της. Ο ταύρος ξεγελάστηκε, πλησίασε την αγελάδα, ζευγάρωσε μαζί της και από την αφύσικη αυτή ένωση γεννήθηκε ο Μινώταυρος, ένα τέρας από τη μέση και πάνω ταύρος και ο άλλος μισός άνθρωπος!

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ: Ο Μίνωας, μετά τη γέννηση του Μινώταυρου ζήτησε από το Δαίδαλο να βρει έναν τρόπο να κρύψει, να φυλακίσει, το τέρας αυτό της φύσεως γιατί ο βασιλιάς ντρεπόταν. Ο Δαίδαλος, τότε, κατασκεύασε τον λαβύρινθο, ένα κτίριο που αποτελείτο από στενούς διαδρόμους και πολύπλοκες μαιανδρικές στροφές, που μπέρδευε όποιον έμπαινε μέσα και δεν μπορούσε να βρει την έξοδο. Πολλοί ταυτίζουν το λαβύρινθο με το ίδιο το ανάκτορο της Κνωσού, που αποτελείται από πάρα πολλά δωμάτια που συνδέονται μεταξύ τους με στενούς διαδρόμους. Εξάλλου, σύμφωνα με το μύθο, και η Κνωσός κτίστηκε από το Δαίδαλο.

ΘΗΣΕΑΣ ΚΑΙ ΜΙΤΟΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ: Κάθε 9 χρόνια οι Αθηναίοι έστελναν 7 νέους και 7 νέες στην Κρήτη σαν φόρο αίματος για την άδικη δολοφονία του Ανδρόγεω, γιου του Μίνωα, από Αθηναίους. Οι νέοι και οι νέες ρίχνονταν στον Λαβύρινθο και τους καταβρόχθιζε ο Μινώταυρος. Κάποτε ένας από τους 7 νέους ήταν ο γιος του βασιλιά της Αθήνας, ο Θησέας. Ο Θησέας ερωτεύτηκε όμως την κόρη του Μίνωα, την Αριάδνη, κι έτσι εκείνη ζήτησε τη βοήθεια του Δαίδαλου. Εκείνος έδωσε στην Αριάδνη ένα κουβάρι δυνατή κλωστή, το γνωστό μίτο της Αριάδνης. Ο Θησέας, ακολουθώντας τις οδηγίες του Δαίδαλου, έδεσε την άκρη του μίτου στην είσοδο του λαβύρινθου, και προχώρησε ξετυλίγοντας το κουβάρι μέχρι που βρήκε το Μινώταυρο. Αφού τον σκότωσε, ακολούθησε το νήμα και βρήκε το δρόμο προς την έξοδο.

ΦΥΛΑΚΙΣΗ: Ο Δαίδαλος εξαιτίας της βοήθειας που πρόσφερε στην Πασιφάη, αρχικά, και στην Αριάδνη στη συνέχεια, ήρθε σε ρήξη με το Μίνωα. Είναι λογικό ότι ο βασιλιάς δεν ήθελε ούτε η γυναίκα του να βρει τρόπο να ζευγαρώσει με τον ταύρο, ούτε ο Θησέας να βγει από τον λαβύρινθο και μάλιστα να φύγει από το νησί μαζί με την πριγκίπισσα. Έτσι λοιπόν, ο πατέρας Δαίδαλος κι ο γιός του, Ίκαρος, φυλακίστηκαν στον άδειο πια λαβύρινθο.

ΑΠΟ ΑΕΡΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗ – ΣΙΚΕΛΙΑ: Ο Δαίδαλος με το γιο του κατάφεραν να δραπετεύουν από την Κρήτη πετώντας με κέρινα φτερά που κατασκεύασε ο μεγάλος μας τεχνίτης. Ο Ίκαρος, ενθουσιασμένος με τα κέρινα φτερά του, πέταξε πολύ ψηλά κι έτσι τα φτερά του έλιωσαν και πνίγηκε στη θάλασσα. Μετά το θάνατο του γιού του, ο Δαίδαλος κατάφερε, μόνος του πια, να φτάσει στην Κύμη [ή Κάμικο¹] της Σικελίας, στο βασίλειο του Κώκαλου.

Ο ΓΡΙΦΟΣ: Ο Μίνωας, επιθυμώντας πάλι τις υπηρεσίες του Δαίδαλου, σοφίστηκε έναν τρόπο για να τον ξετρυπώσει. Διέδωσε λοιπόν σε όλους τους βασιλιάδες του τότε γνωστού κόσμου, ότι όποιος από τους υπηκόους τους κατάφερνε να λύσει ένα γρίφο θα κέρδιζε μεγάλη αμοιβή. Ο Μίνωας πίστευε πως μονάχα ο Δαίδαλος θα μπορούσε να λύσει τον δύσκολο αυτό γρίφο, δηλαδή να καταφέρει να περάσει μία κλωστή μέσα από το κέλυφος ενός σαλιγκαριού! Ο Κώκαλος, που φιλοξενούσε τον Δαίδαλο, είχε καταλάβει τις ικανότητες του μυθικού πολυτεχνίτη και του ζήτησε να βρει τη λύση. Ήλπιζε ότι αν ο Δαίδαλος έλυνε τον γρίφο, αυτό θα πρόσθετε κύρος στο βασίλειο του και την εύνοια του Μίνωα. Πραγματικά, ο Δαίδαλος, αφού τρύπησε το κάτω μέρος του σαλιγκαριού, το άλειψε με μέλι και έδεσε την κλωστή σε ένα μυρμήγκι, που θέλοντας να φτάσει στο μέλι πέρασε μέσα από τις σπείρες του άδειου κελύφους τραβώντας μαζί του την κλωστή. Τη λύση του γρίφου ανακοίνωσε με απεσταλμένους ο Κώκαλος στον Μίνωα, χωρίς να υποψιάζεται ότι παρέδιδε στο Μίνωα έναν καταζητούμενο.

Ο ΜΙΝΩΑΣ ΣΤΗ ΣΙΚΕΛΙΑ: Ο Μίνωας κατάλαβε ότι ο Δαίδαλος βρισκόταν στη Σικελία και κατέπλευσε ο ίδιος να τον ζητήσει από τον Κώκαλο. Ο Κώκαλος, όμως, δεν ήθελε να χάσει το Δαίδαλο από την υπηρεσία του. Έτσι, ενώ υποσχέθηκε να παραδώσει τον Δαίδαλο στο Μίνωα, κατέστρωσε σχέδιο δολοφονίας. Ο βασιλιάς της Κρήτης βρήκε άδοξο θάνατο μέσα στο καυτό νερό του μπάνιου του στο διαμέρισμα που φιλοξενούνταν. Η δολοφονία έγινε με τρόπο που να μοιάζει με ατύχημα, εξασφαλίζοντας την ατιμωρησία του Κώκαλου. Πίσω από το μύθο αυτό κρύβεται μια ιστορική αλήθεια: η δημιουργία αποικιών από τους Κρητικούς στη Σικελία, όπως η Μινώα στον Ακράγαντα, η Υρία στη Μεσαπία και η μεσογειακή Έγγυος.

ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ ΣΤΗ ΣΙΚΕΛΙΑ: Υπό την προστασία του Κώκαλου ο Δαίδαλος έμεινε στη Σικελία και μάλιστα σε αυτόν αποδίδονται σημαντικά έργα. Για να ευχαριστήσει τον Κώκαλο, ο Δαίδαλος κατασκεύασε έναν πύργο όπου φυλάσσονταν οι θησαυροί του. Άλλο έργο του Δαίδαλου είναι η ακρόπολη στην Κάμικο. Η ακρόπολη βρισκόταν στην κορυφή ψηλού βράχου και για να φτάσει κάποιος εκεί, έπρεπε να ανέβει ένα στενό φιδογυριστό δρόμο. Στην κορυφή του στενού δρόμου ήταν η είσοδός της και μια μικρή φρουρά μπορούσε να αποκρούσει οποιονδήποτε εχθρό. Μία τεχνητή λίμνη στην πόλη Μέγαρα της Σικελίας, που συνδεόταν με τη θάλασσα μέσα από έναν ποταμό, αποδίδεται επίσης στον Δαίδαλο. Στον Σελινούντα, προσθέτει ο μύθος, υπήρχε μια σπηλιά με μεγάλη θερμότητα στο εσωτερικό της. Ο Δαίδαλος εκμεταλλεύτηκε τη φυσική θερμότητα για να ζεστάνει το νερό μιας πηγής και έφτιαξε ιαματικά λουτρά.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ: Ο Δαίδαλος έζησε ως τα βαθιά γεράματα με ολοένα αυξανόμενη φήμη για τα τεχνικά αριστουργήματα που κατασκεύαζε. Για το πού πέθανε ο Δαίδαλος ο μύθος δεν είναι σαφής. Επικρατέστερη αναφορά γίνεται για την Αίγυπτο, συγκεκριμένα ένα νησάκι στο Νείλο, όπου ο Δαίδαλος τιμώνταν σαν θεός.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Σήμερα ονομάζεται Caltabellotta και είναι μια πόλη 4.000 κατοίκων 60 χλμ μακριά από το Παλέρμο, στη Σικελία.

Ο αστερισμός Λύρα + ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Λύρα + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

   

    Η Λύρα [Λατ. Lyra, συντ. Lyr], είναι ένας αστερισμός γνωστός από την εποχή του Πτολεμαίου, που είναι αμφιφανής από την Ελλάδα. Είναι μικρός σε έκταση [286,5 τ. Μοίρες], για την ακρίβεια ο 52ος σε μέγεθος μεταξύ των 88 επίσημων αστερισμών. Είναι πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Βόρεια και 42° Νότια. Η Λύρα, που ξεκινά από το βόρειο πόλο, περιτριγυρίζεται από τους αστερισμούς του Δράκοντα, του Ηρακλή, της Αλώπεκος και του Κύκνου. Η Λύρα μπορεί να είναι μικρός αστερισμός, αλλά ο κύριος αστέρας της, ο Βέγας, είναι ένας από τους λαμπρότερους του ουρανού. Η Λύρα πήρε την ονομασία της από το γνωστό έγχορδο μουσικό όργανο, πολύ γνωστό για τη χρήση του κατά την Κλασσική Αρχαιότητα.

   

  ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ: Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο νεαρός θεός Ερμής δημιούργησε τη λύρα από μεγάλο όστρακο χελώνας, το οποίο το κάλυψε με δέρμα ζώου και κέρατα αντιλόπης. Οι λύρες ταυτίζονταν με τις λεγόμενες απολλώνιες αρετές της μετριοπάθειας και της ψυχικής ισορροπίας, κι έτσι έρχονταν σ' αντίθεση με τους Διονυσιακούς αυλούς που αντιπροσώπευαν την έκσταση και τους οργιώδεις εορτασμούς.

 

  ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ: Ο αστερισμός περιλαμβάνει 73 ορατά αστέρια με φαινόμενο μέγεθος ≤ 6,5. Ορισμένοι από τους λαμπρότερους αστέρες της Λύρας είναι οι εξής: Ο α Λύρας [ή Βέγας], με φαινόμενη λαμπρότητα 0.03, που αποτελεί το δεύτερο λαμπρότερο αστέρα του βόρειου ημισφαιρίου (μετά τον Αρκτούρο) και τον πέμπτο λαμπρότερο αστέρα όλου του ουράνιου θόλου. Μαζί με το Σείριο και τον Αρκτούρο είναι τα λαμπρότερα αστέρια στη γειτονιά του Ήλιου. Η φασματική του κατηγορία είναι A0 κι απέχει μόνο 25.3 έτη φωτός από τη Γη. 

 

Ο NGC 6720  στη Λύρα

  Στην πραγματικότητα αποτελεί πολλαπλό αστέρα (5 μέλη). Είναι ο πρώτος αστέρας που φωτογραφήθηκε ποτέ και ο πρώτος του οποίου το φάσμα καταγράφηκε. Μάλιστα, είναι ένας από τους καλύτερα μελετημένους αστέρες μετά τον Ήλιο. Ο Βέγας [Vega] θα είναι ο βόρειος πολικός αστέρας σε 13727 χρόνια, όταν η απόκλισή του θα είναι +86°14', όπως ήταν και το 12.000 π.Χ, λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών. Είναι εύκολα ορατός τα καλοκαιρινά βράδια μέχρι και τον Νοέμβριο. Μάλιστα, περνά από το ζενίθ στην κεντρική Ελλάδα και αποτελεί τη βορειοδυτική κορυφή του λεγόμενου Θερινού Τριγώνου και τον φωτεινότερο αστέρα του τριγώνου αυτού (οι άλλοι αστέρες είναι ο Ντενέμπ και ο Αλτάιρ. Ο β Λύρας, γνωστός και ως Σέλιακ, είναι διπλός αστέρας. Ο γ Λύρας ή Σουλαφάτ είναι κι αυτός πολλαπλός αστέρας. Ο κύριος αστέρας αυτού του πολλαπλού συμπλέγματος αστέρων έχει φαιν. μέγεθος 3.24. Ο δ Λύρας, είναι διπλός αστέρας που αποτελείται από έναν γαλάζιο αστέρα κι έναν ημιπεριοδικό ερυθρό γίγαντα του οποίου το μέγεθος ποικίλει μεταξύ 4,0 και 5,0. Ο ε Λύρας είναι πολύ γνωστός τετραπλός αστέρας, που ονομάζεται επίσης ο Διπλά Διπλός (the Double Double) επειδή το καθένα από τα δυο λαμπρότερα μέλη αποτελεί συμπαγές διπλό σύστημα αστέρων. Ο ζ Λύρας είναι κι αυτός ένας ακόμη διπλός αστέρας που διακρίνεται με τη βοήθεια ερασιτεχνικού τηλεσκοπίου. Ο αστέρας RR Λύρας, είναι ένας παλλόμενος μεταβλητός αστέρας. Μια κατηγορία παλλόμενων μεταβλητών αστέρων, φέρει το όνομα του αστέρα αυτού [RR].
   

  ΛΥΡΙΔΕΣ: Οι Λυρίδες είναι διάττοντες αστέρες ορατοί από τη Γη, κάθε άνοιξη [μέσα Απριλίου]. Έχουν πάρει το όνομά τους από τον αστερισμό της Λύρας από όπου φαίνεται να προέρχεται η βροχή των διαττόντων. Ειδικότερα, το φαινόμενο μοιάζει να προέρχεται από τον αστέρα Βέγα. Η παρατήρηση των μετεώρων γίνεται καλύτερα με γυμνό μάτι αφού τα κιάλια και τα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια περιορίζουν το οπτικό πεδίο στον ουρανό. Η παρατήρηση των Λυρίδων γίνεται συνήθως στο δεκαήμερο από τις 16 έως τις 25 Απριλίου. Το φαινόμενο εμφανίζεται όταν η τροχιά της Γης διασταυρώνεται, μία φορά τον χρόνο, με τα σωματίδια που έχει αφήσει ο κομήτης Θάτσερ, ο οποίος πέρασε για τελευταία φορά κοντά μας το 1861. Τα σωματίδια αυτά βρίσκονται σε ένα σταθερό σημείο και όταν περνά η Γη από εκεί τα βλέπουμε με τη μορφή πεφταστεριών. Το 1803 τα μετέωρα έπεφταν με ρυθμό πεντακοσίων την ώρα, ενώ το 1982 έπεφταν 100 μετέωρα την ώρα. Ο κομήτης Θάτσερ θα ξαναπεράσει κοντά από τη Γη το 2276 καθώς η τροχιά του γύρω από τον Ήλιο διαρκεί περίπου 415 χρόνια.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΟUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=EZyTSjtr6aU

Ο Άδωνις του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ο Άδωνις

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

   

Η γέννηση του Αδώνιδος, πίνακας του Marcantonio_Franceschini, -1685-90, Staatliche Kunstsammlungen, Δρέσδη

    ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΜΥΘΟΣ: Ο Άδωνις¹, γράφει η πλούσια Μυθολογία μας, ήταν ένας ωραίος νέος, αγαπημένος της θεάς Αφροδίτης. Η Αφροδίτη, «τιμωρώντας» τη Σμύρνα ή Μεθάρμη (μετέπειτα μητέρα του Αδώνιδος), την έκανε να νιώσει μεγάλο έρωτα για τον Κινύρα, ιερέα και βασιλιά της Κύπρου, τον οποίο και παραπλάνησε, προκειμένου να ικανοποιήσει τον έρωτά της. Καρπός αυτής της ενώσεως υπήρξε ο Άδωνις, αλλά και άλλα τέσσερα παιδιά². Ο Άδωνις ήταν πολύ όμορφος από τη νηπιακή του ακόμα ηλικία. Η θεά τον άρπαξε, μικρό καθώς ήταν, και τον έκρυψε μέσα σε μία λάρνακα [κιβώτιο], που την έδωσε στην Περσεφόνη για να τη φυλάξει, μαζί με το περιεχόμενό της, φυσικά.

 

Αφροδίτη και Άδωνις

  ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ: Μια άλλη εκδοχή του μύθου, μας λέει ότι ο Kινύρας ήταν πατέρας της Σμύρνας ή Μεθάρμης. Όταν ανακάλυψε ότι παραπλανήθηκε και έσμιξε με την κόρη του, γεμάτος οργή και αποτροπιασμό την κυνήγησε για να τη σκοτώσει. Η Σμύρνα κατάφερε να ξεφύγει και έτρεξε προς τα βουνά. Εκείνος την πρόλαβε, σήκωσε το σπαθί του και ήταν έτοιμος να της πάρει το κεφάλι, αλλά η Αφροδίτη, παρεμβαίνοντας, πρόλαβε και μεταμόρφωσε τη Σμύρνα στο ομώνυμο φυτό. Καθώς το σπαθί συνέχισε την πορεία του και έκοψε την ήδη μεταμορφωθείσα σε φυτό Σμύρνα, ξεπετάχτηκε από τον κορμό της ο Άδωνις. Τον πήρε τότε η θεά και τον παρέδωσε στην Περσεφόνη μέσα σε μία λάρνακα, όπως σημειώνει και η προηγούμενη μυθική εκδοχή.

    Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ: Όταν η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο και αντίκρισε την ομορφιά του μωρού, αποφάσισε μυστικά να μην επιστρέψει ξανά τον Άδωνη. Έτσι, όταν εκείνος μεγάλωσε, η βασίλισσα του Άδη αρνήθηκε να τον παραδώσει στην Αφροδίτη. Η τελευταία τότε κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο, στο παλάτι του Πλούτωνα για να διεκδικήσει τον αγαπημένο της και να τον λυτρώσει από την κυριαρχία του θανάτου.

   

   ΔΙΑΜΑΧΗ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ - ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ: Η θεϊκή «διαμάχη» που προέκυψε μεταξύ της θεάς του Έρωτα και της θεάς του Θανάτου, ρυθμίστηκε όσο γινόταν πιο δίκαια από τον πατέρα των θεών, το Δία. Η απόφαση του κορυφαίου των Ολυμπίων προέβλεπε την παραμονή του Αδώνιδος για το ένα τρίτο του χρόνου στον Κάτω Κόσμο, σύντροφος της Περσεφόνης, για το δεύτερο τρίτο του χρόνου να μένει πάνω στη γη με την Αφροδίτη, και το απομένον τρίτο, όπου διάλεγε εκείνος. Η Αφροδίτη χρησιμοποιώντας τη μαγική της ζώνη(!) στην οποία δεν μπορούσε κανείς να αντισταθεί, κατάφερε να τον πείσει να της αφιερώσει την επιλογή του τρίτου τετραμήνου.

   ΤΟ ΤΕΛΟΣ: Από τότε ο Άδωνις περνούσε τα δύο τρίτα του χρόνου, δηλαδή 8 μήνες, με την Αφροδίτη και το ένα τρίτο (4 μήνες) με την Περσεφόνη. Όμως, κάποτε μετά από αρκετά χρόνια, κατά τη διάρκεια της ζωής του στον πάνω κόσμο, ο ωραίος νέος σκοτώθηκε στη διάρκεια ενός κυνηγιού από ένα αγριογούρουνο. Η Αφροδίτη θρήνησε πικρά τον αγαπημένο της. Από το αίμα του Αδώνιδος πρόβαλαν για πρώτη φορά από το χώμα τα κόκκινα ρόδα - τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της θεάς φύτρωσαν οι ανεμώνες. Η Αφροδίτη παρακάλεσε, παρά το θάνατό του, την Περσεφόνη να αφήνει τον Άδωνη να ανεβαίνει στη γη. Η Περσεφόνη δέχθηκε, και έτσι ο Άδωνις ανέβαινε στη γη και έμενε, παρότι πνεύμα, ως αναστημένος, έξι μήνες με την Αφροδίτη, ενώ τους υπόλοιπους έξι μήνες παρέμενε με την Περσεφόνη.

   

Ο θάνατος του Αδώνιδος

Ο ΑΔΩΝΙΣ ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ: Η Βίβλος, στη λατινική της μετάφραση [Βουλγάτα], αποδίδει το όνομα Θαμούζ³ [που βρίσκεται στην ελληνική μετάφραση του Ιερού Κειμένου] ως Άδωνη [Ιεζεκιήλ η΄ 14], ταυτίζοντας έτσι τη βαβυλωνιακή θεότητα με τον Άδωνη της αρχαίας ελληνική Μυθολογίας-λατρείας. Ο Ωριγένης, τον τρίτο μ.Χ. αιώνα, γράφει σχετικά: "εκείνον που οι Έλληνες ονομάζουν Άδωνη, ονομάζεται Θαμμούζ από τους Εβραίους και τους Σύρους", ενώ προσθέτει ότι οι λάτρεις του γιόρταζαν κάθε χρόνο το θάνατό του με θρήνους και κατόπιν την ανάστασή του(!!) με χαρούμενες τελετές. Παρόμοιες αναφορές κάνουν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς Ιερώνυμος, Κύριλλος Ιεροσ., αλλά και ο Πορφύριος. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ταύτιζαν τον Άδωνη με τον Όσιρι, σύζυγο της Ίσιδας, ενώ στη λατρεία τον Χαναναίων ο Βάαλ είχε κοινά με τον Άδωνη. Μάλιστα, κάποιες μαρτυρίες φανερώνουν ότι η συγκεκριμένη λατρεία εξακολουθούσε να υφίσταται ακόμη και στους μεσαιωνικούς χρόνους.

ΠΑΡΑΘΕΜΑ: «Θρηνούσαι τὸ Θαμμούζ. Τὸν λεγόμενον παρ΄ Έλλησιν Άδωνιν͵ Θαμμούζ φασι καλείσθαι παρ΄ Ἑβραίοις καὶ Σύροις. Ως ουν επὶ τη λέξει͵ εωρώντο αι γυναίκες επὶ τὰ πρόθυρα της πύλης οίκου Κυρίου βλεπούσης πρὸς βορράν καθήμεναι καὶ κατά τι ἐθνικὸν έθος [συνήθεια] των έξω της θεοσεβείας θυρών θρηνούσαι τὸν Θαμμούζ· δοκούσι γὰρ κατ΄ ενιαυτὸν τελετάς τινας ποιείν [ετησιες λατρευτικές τελετές]͵ πρώτον μὲν ότι θρηνούσιν αυτὸν ως τεθνηκότα [πρώτα θρηνούν για το θάνατό του]· δεύτερον δὲ ότι χαίρουσιν επ΄ αυτώ ως απὸ νεκρών αναστάντι [εόρταζαν την ανάστασή του]. (...) τὸν Άδωνιν σύμβολον είναι των της γης καρπών͵ θρηνουμένων μὲν ότε σπείρον ται͵ ανισταμένων δὲ͵ καὶ διὰ τούτο χαίρειν ποιούν των τοὺς γεωργοὺς ότε φύονται. Ηγούμαι τοίνυν σύμβολον είναι τὰς θρηνούσας τὸν Θαμμοὺζ των τὰ του κόσμου νομιζόμενα αγαθὰ και τους σωματικοὺς καρποὺς ποθούντων͵ καὶ πέρα των υλικών καὶ αισθητών μηδὲν επισταμένων͵ λυπουμένων μὲν επὶ τη τούτων στερήσει͵ ηδομένων δὲ επὶ τη παρουσία αυτών καὶ τη των τοιούτων κτήσει.” [Ωριγένης, Εκλογαί εις τον Ιεζεκιήλ, 13.797-799].

konstantinosa.oikonomou@gmail.com 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Encyclopaedia Perthensis; [Universal Dictionary of the Arts, Sciences, Literature], Intended to Supersede the Use of Other Books of Reference, Printed by John Brown, 1816. Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη, Γ. Stephanie Dalley, The Legacy of Mesopotamia, 1998, Oxford University Press.

1. Ο αστεροειδής 2101, που ανακαλύφθηκε το 1936, πήρε το όνομα του μυθικού αυτού ήρωα [2101 Adonis].

2. Τα αδέλφια του Αδώνιδος ήταν ο Οξύπορος, η Ορσεδίκη, η Λαογόρη και η Βραισία. “Κινύρας εν Κύπρω, παραγενόμενος σὺν λαώ, έκτισε Πάφον, γήμας δὲ εκεί Μεθάρμην, κόρην Πυγμαλίωνος Κυπρίων βασιλέως, Οξύπορον εγέννησε καὶ Αδωνιν, πρὸς δὲ τούτοις θυγατέρας Ορσεδίκην, Λαογόρην καὶ Βραισίαν.” Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη, Γ.

3. Αποτελεί εβραϊκή/φοινικική απόδοση του ονόματος της θεότητας των Σουμερίων, Ντουμούζι. [Σχετ. Stephanie Dalley, The Legacy of Mesopotamia, 1998, Oxford University Press, σ. 78.]. Ακόμη διαβάζουμε: «Διερμηνεύεται δὲ ὁ Θαμμοὺζ ὁ Ἄδωνις. Ἐπράττετο δέ τι τοιοῦτον παρὰ τῶν ὄντων ἐν τῇ γῇ τῇ ἐπέκεινα ποταμῶν Αἰθιοπίας͵ περὶ ἧς ἐν τοῖς ἀνωτέρω βραχὺ σαφῶς εἰρήκαμεν. Κέραμον λαβόντες͵ εἶτα γράφοντες ἐπιστολὴν πρὸς τὰς ἐν Βίβλῳ γυναῖκας͵ ὡς ηὑρημένου τοῦ Ἀδώνιδος͵ καὶ ἐνθέντες τε αὐτὴν τῷ κεράμῳ͵ καὶ σφραγίσαντες͵ καθίεσαν εἰς τὴν θάλασσαν͵ τελετάς τινας ἐπ΄ αὐτῷ ποιησάμενοι· καὶ ὥς γε ἔφασκον͵ αὐτομάτως εἰς Βίβλον ἀπεκομίζετο κατὰ φανερὰς τοῦ ἔτους ἡμέρας. Ὃν δὴ καὶ ἀποδεξάμεναι γυναῖκές τινες τῆς Ἀφροδίτης φίλαι͵ εἶτα λαβοῦσαι τὴν ἐπιστολὴν ἐπαύοντο τοῦ θρηνεῖν͵ ὡς ηὑρημένου παρὰ τῆς Ἀφροδίτης τοῦ Ἀδώνιδος. [...]. [Κύριλλος Α΄Ιεροσ., Εξήγησις Υπομνηματική εις τον Προφήτην Ησαΐαν, 70.441-444].