Διαδόσεις, εκτιμήσεις, προεκλογικές ασκήσεις… Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 15

 Διαδόσεις, εκτιμήσεις, προεκλογικές ασκήσεις…

                        

                    αναλύσεις, διαλύσεις,

                    επιλύσεις καταλύσεις,

                   απολύσεις, παραλύσεις

             κι όμως δεν υπάρχουν λύσεις!  (καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  15

                                             

  Θερινό: Τρύπιος Βράχος. Μπράβου στ’ς Θιρινιώτις! Πήραν νια τρύπα, έβαλαν γύρα γύρα κουτρώνια κι έφκιασαν αυτό του  ιντιπουσιακό μνημείου τ’ς φύσης…               

  Βράχο, βράχο τον καημό μου τον μετράω και πονώ,

 δήμαρχος που δε θα γίνω, για να πάω στ’ Ανθηρό.

Κι από τον πολύ τον πόνο κι από τον πολύ καημό,

τρύπησα αυτόν τον βράχο πέρα εκεί στο Θερινό.

  Δήμαρχος δε θα γίνω… Αποχώρησα, αλλά δεν έριξα και μαύρη πέτρα πίσω μου. Από φόβο μην πετύχω κανέναν δήμαρχο ή σκύλο. Στη σκέψη μου έρχεται ακόμη καμιά φορά ο χαμένος κόπος, ο δικός μου και περισσότερο των συνεργατών μου. Έτοιμος συνδυασμός λέμε! Χρυσούλης Λαμπέρης, Πάνος Ζιώγας, Γιάννης Καπούλας, Γιάννης Θέος, Γιώργος Νασιώκας κι ένας Μήτρος απ’ τα Κουμπουριανά… Το επώνυμο το φαντάζεστε: Κίσσας. Αυτούς τους αποκαλύπτω, για να τους κάψω να μη μπουν σε άλλον συνδυασμό. Τους υπόλοιπους δε θα τους αποκαλύψω ακόμη. Δε θέλω να σταθώ εμπόδιο στην πολιτική τους καριέρα και καλά είναι να βιαστούν, γιατί οι θέσεις κλείνουν στις παρατάξεις. Βέβαια, με τον καινούργιο νόμο δεν επιτρέπονται θέσεις ορθίων (όπως στα λεωφορεία) και μια παράταξη μόλις συμπληρώνει τις θέσεις καθιστών, θα αποδεσμεύει τους κομμένους, να μπουν σε άλλη παράταξη. Έχουν να γίνουν παρατάξεις φέτος! Κάποιος θα μαζώνει και τα στραγγίδια…  Καλά δε λέω, Μήτσιο; 

  Θα απουκαλύψου άλλουν έναν π’ πρέπει οπουσδήπουτι, για να τουν ξιντρουχιάσου, θα καταλάβιτι γιατί… Ένα βράδυ ικεί πο’ ’γραφα κι ζήβαγα (παρατατικός του σ’βάου) ουνόματα, για να καταστουλιάσου τ’ φατρία μ’, βρουντάει του τηλέφανου:

─ Ιμπρός, λέου. Ποιος είν’; 

─ Είμι ου Ναπουλέουν…            

─ Ναπουλέους είπις; Ου μέγας; Κρίνι λίγου δυνατότιρα, δε σι ακού καλά! 

─ Tι μέγας τσαμπ’νάς; Ου Ναπουλέουν είμι, ου Απουστόλου… Τι του θέλ’ς του ιπίθιτου; Δεν έχει άλλουν στουν Αργιθέα κι στ’ν Ιλλάδα πεντέξι είμαστι ούλοι κι ούλοι.            

─ Ισύ είσι Ταρζάν; Τι μι θέλ’ς; Να μισουλαβίσου ιπειδής είστι λίγοι να σας κλείσουμι στουν Αρκτούρου, στου Νυμφαίου, μι τ’ς αρκούδις για προυστατιβόμινου είδους;

─ Όχι, αρέ! Να κλείσουμι συνδυασμό. Να μι βάλ’ς κι ιμένα μέσα, για να βγαίνου όξου. Μ’ έφαγι του μέσα… καταλαβαίν’ς; Ούτι θέλου να βγου…            

─ Ναπουλέου, σι ξέρου κι θέλου τέτοια άτουμα, αλλά πουλύ μπιρδιμένα τα λες μι του μέσα, μι του όξου, μι του δε θέλου να βγου. Ιγώ δε βρήκα άλλουν για υπουψήφιου στ’ Λιουντίτ’, αλλά ιξήγα μ’!  

─ Πώς να βρεις, αφού είνι ούλοι υπουψήφιοι. Μαναχά ιγώ δεν είμι. Μόλις μι γλέπουν ουρμάν ίσια, για να τ’ς ψηφίσου. Νια μέρα πήγα στ’ν πλατεία κι μ’ άρπαξαν. Τράβαγι ου ένας, τράβαγι ου άλλους, φυλλιρούδια του π’κάμ’σου! Είχα φανέλα, αλλιώς θα να ’μεινα ξιμπλέτσουτους. Έρχουμι στου χουριό κι δε μ’ κουτάει να ρασέψου όξου. Γι’ αυτό σ’ λέου, μ’ έφαγι του μέσα… Γι’ αυτό θέλου να μι βάλ’ς υπουψήφιου… Μιτά δε μ’ ματαχαλέβει κανένας ψήφου κι θα βγαίνου όξου. Δε θέλου να βγου σύμβουλους, να γλυτώσου θέλου!... Κατάλαβις;             

─ Κι γιατί τόσοι υπουψήφιοι; Είνι καλό του νιρό π’ πίνιτι; Δεν του πάτι για κανιά ιξέταση, πουτέ δεν ξέρ’ς! Μπουρεί να φταίει κι του νιρό…             

  Τώρα ο Ναπολέων τους λέει: «Μπορεί να μην κατεβαίνει η παράταξή μας, αλλά θα αποφασίσουμε όλοι μαζί ποιον θα στηρίξουμε». Και δεν τον ενοχλεί κανένας…

Άλλα βράχια κάπου βρήκα,                                                           

θέλω να τα πελεκήσω, 

στους παράγοντες του τόπου 

άγαλμα για να τους στήσω!

                                                                      

                     Εκτιμήσεις…                                                      

─ Ο Α υποψήφιος έχει το Ανθηρό.                                        Βράχια στον Σέλτσο

─ Ναι, αλλά ο Β έχει το Κατούσι… 

Καλά, κι ο Βασιλόπουλος έχει τα σούπερ μάρκετ ΑΒ... (ελπίζω σε μια 6ευρη επιταγή)

─ Τι λέει ο Κούκος;

─ Κούκου! Κούκου! τι θέλ’ς να πει;

─  Όχι αυτός ο κούκος, ο μαχαλάς ο Κούκος στο Ανθηρό.

─ Εκεί τρεις κι ο κούκος είναι, δεν πα’ να ψηφίσουν όποιον θέλουν, δε γίνεται ζημιά. 

─ Κι οι Άγιοι Απόστολοι;

─ Θα ψηφίσουν τ’ς Βραγκιανίτις.

─  Πόσοι ψηφοφόροι υπάρχουν εκεί; 

─  Κανένας!

«Κάθε μαχαλάς και τάξη, κάθε ρούγα και ζακόνι».   

    

Δε θέλου ανιδιουτιλείς!

  Βαρέθ’κα να ψηφίζου ανιδιουτιλείς. Απού τώρα κι σια πέρα θα ψηφίζου μαναχά ιδιουτιλείς. Αρκεί να του λέν’… Θα ικτιμήσου που ’νι ειλικρινείς τουλάχιστουν…

  Ας γίνει, ουρέ πιδιά, κι ένας συνδυασμός ιδιουτιλών! Κι ου άλλους στ’ν αρχαία Αθήνα τουν Αριστείθη ιξουστράκ’σι, γιατί βαρέθ’κι ν’ ακούει να τουν λεν δίκιου!

  Ακ’ ανιδιουτιλής!...

Παροιμίες προς υποψηφίους

• Εγώ είμαι εδώ, που σπάω το αυγό.

• Σ’ αυτόν τον τόπο τον στραβό, άλλος δεν ήταν κι ήρθα εγώ.

• Ψηλά παπά μου τ’ άρχισες και δεν το βγάζεις πέρα.

• Μη μου πολυψηλώνεσαι, γιατί ψηλός δεν είσαι  και το χωριό σου είναι κοντά

και ξέρω τίνος είσαι.

(Να παίρνετε μία κάθε 6 ώρες και κανένα αντιπυρετικό, κόψ’ τι κι κανιά βιντούζα!).

Ας μ’ αγαπούν οι επίσκοποι κι ας με μισούν οι διάκοι!

  Όταν έφτασα στα 13 Καφενεία, κάποιοι πίστεψαν ότι θα σταματήσω. Τι, ΠΡΟΠΟ είναι το Καφενείο, που άμα το πιάσεις σταματάς; Στο 14ο νόμισαν πάλι το ίδιο. Σπάνια κανένας να τραβήσει απ’ το 14 να πάει για το 31. Δεν ξέρω αν έγινα σαφής, αλλά οι Αργυράτες το κατάλαβαν… 

  Στο 15ο  Καφενείο, λοιπόν, αρκετοί με ευχήθηκαν να μου ξεραθεί το χέρι ή να μου καεί ο υπολογιστής κι άλλοι με καταράστηκαν να τα χιλιάσω…

  Δεν ήξερα τι να κάνω… Αποφάσισα κι έκανα ένα δημοψήφισμα, για το αν πρέπει να συνεχίσω να γράφω. Κατά διαβολική σύμπτωση το 61,31% δημοψήφισε ΟΧΙ και το 38,69 ΝΑΙ.  Ένιωσα  προς  στιγμήν  μια ψυχρολουσία, μια  ελαφρά  ψυχρασία… μετά 

συνήλθα, σκέφτηκα ψύχραιμα, αποφάσισα: Έκανα το ΟΧΙ… ΝΑΙ… και συνεχίζω. Ξέρω ότι είστε και μαθημένοι απ’ αυτό και δε θα με παρεξηγήσετε… 

  Θα σταματήσω, άμα σταματήσου…                                                                                                                                                                                                                                              

                                                           

Άλλο πλαστός Αργιθέας και άλλο πλαστός Αργιθεάτης

  Επειδή κυκλοφορούν πολλοί πλαστοί Αργιθεάτες τελευταία, μια επιτροπή αμπαρογνωμόνων τσιγαριδοπαραγωγών, συνέταξε ειδικό διαγνωστικό τεστ με ερωτήσεις αργιθεάτικου ένδεια-φέροντος. Είναι το  γνωστό τεστ Βασίλη (Β. Α.). 

                                    ΤΕΣΤ ΤΟΥ ΑΡΓΙΘΕΑΤΗ - ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
                                             
1. Πού κοντά πέφτει η Αργιθέα;                                                   

 Α.  Μαδαγασκάρη                      Β. Στα τρία σύνορα                  Γ. Κάτω απ’ τη Γαύδο

2. Τι σημαίνει ζαλίκι;                                                                  

Α. Ματσούκι                                 Β. Σ’φλί                                   Γ. Φορτίο στην πλάτη 

3. Τι πάει να πει κλαρίζω;            

Α. Κόβω κλαρί     Β. Τριβαλιάζω κάποιον σε κουβέντα    Γ. Κατεβάζω τ’ αυτιά άλλου
4.  Τι είναι η σκλιμπότσα;
Α. Είδος κουτερίτσας            Β. Τσιουπελάγα κουτσουνόρα           Γ. Μεγάλη αγκίδα  
5. Τι είναι η μπολίτσα;                     
Α. Ξινός τραχανάς                   Β. Κοίλωμα στον τοίχο                   Γ. Ποδάρι από λαγό                 
6.  Αν οι αργιθεάτικες λέξεις σκλι, πλι, κτι, σχτι δεν τονίζονται, ποιες δισύλλαβες δεν παίρνουν τόνο;

Α.  Κ’τας κρουν’                        Β. Κλεισ’ μπουργια                       Γ. Σφουγκ’ς τ’μυτς
7. Σε ποιο πανηγύρι έπεφταν κλιτσιές παλιά;

Α. Αμόλα Καλούμπα Κογκό      Β. Στεφανιάδα      Γ. Σχαν Ατραχάν Ζαϊρέ Μογγολίας
8. Πώς έλεγαν οι ψαλτάδες στα εγκώμια Μ. Παρασκευής το «λίθος λαξευτός»;

Α. Λύκος καψαλός                          Β. Λίθος ο ξυστός                         Γ. Λίθος αξευτός

9. Όταν κυκλοφοράς σε δρόμους της Αργιθέας τον χειμώνα, τι πρέπει να κάνεις;
Α. Να φουσκώνεις τα λάστιχα         Β. Να τα ξεφουσκώνεις        Γ. Να κάνεις διαθήκη

10. Σε  περίπτωση  κατολίσθησης  σε  δρόμο,  που παίρνει μέσα τον Αργιθεάτη,  ποια είναι συνήθως η επικρατούσα φράση που λέει;

Α. Κι ιγώ τουν ψήφ’σα τουν κιαρατά     Β. Να σο’ ’πιρνι ου διάουλους τ’ σφραΐδα σ’.

    Δείτε σε ποια κατηγορία ανήκετε:

  Αν  απαντήσατε   δέκα στις  δέκα  ερωτήσεις,  είστε  πραγματικός  Αργιθεάτης.  Δεν είστε πλαστός, γι’ αυτό κερδίζετε κι έναν πλαστό και μισό γκιούμι ξινόγαλο.
  Αν έχετε  οχτώ στις δέκα,  είστε σχεδόν Αργιθεάτης, έχετε πλησιάσει πολύ κοντά ως τη Νεβροβούνιστα, τα Τσερκούβιανα ή το Χορίγγοβο.
  Αν έχετε  τέσσερα στα δέκα,  είστε  ομογενείς  Αργιθεάτες  από τη  Νέα Μακεδονία.
  Από δύο και κάτω απαντήσεις, μάλλον  είστε  από Μπουρκίνα Φάσο  ή απ’ το Μάλι, οπότε κονομάτε και κανένα βερνίκι…

Ο καφετζής συμφωνεί και συμπληρώνει

  Αν απαντήσατε στις έντεκα απ’ τις δέκα, εσάς ψάχνουμε! Ελάτε να σας κάνουμε δήμαρχο!…

  Οι πολιτικοί της κεντρικής πολιτικής σκηνής (καλά, θέατρο είναι και λένε σκηνή;) πρέπει να περνούν τέτοιες διαγνωστικές δοκιμασίες. Δεν μπορεί να γίνεται πολιτικός κάποιος που δεν έχει γνώσεις ιστορίας τουλάχιστον επιπέδου δημοτικού σχολείου.

  Οι Αργιθεάτες πολιτικοί που φιλοδοξούν κάθε φορά να διοικήσουν την περιοχή μας, πρέπει να είναι σε θέση να απαντούν σε ερωτήσεις τοπικής ιστορίας και γεωγραφίας.

Επομένως, καλά είναι να στρωθούν στο διάβασμα και να σταματήσουν να κοσεύουν από πανηγυρίου εις πανηγύριον και να π’λαλούν από γλεντοκομείον εις γλεντοκομείον, με μοναδικό στόχο να βρεθούν εις το δημαρχείον. Τον πολιτικόν δεν τον κρίνεις στον χορόν…

  Αρχές Μάη, όσοι φ’ναρίσουν (που επισήμως δηλαδή, θα ανακηρυχθούν υποψήφιοι), θα δώσουν ανάλογες εξετάσεις. Εξαιρείται απ’ την ύλη η ιστορία του Φουντωτού. (Τι ιστορία να ’χει το Φουντωτό; Εκεί που είναι ούτε ο Χριστόφορος Κολόμβος δεν το ανακάλυψε ακόμα…). Εξαιρείται η ιστορία Αετοχωρίου, διότι την ξέρετε απ’ έξω κι ανακατωτά, μιας και σας έχει ζαλίσει ο καφετζής. Τέλος, έξω είναι και η ιστορία του Τριζόλου για λόγους ασφαλείας. Δε θέλουμε να πάτε για επιτόπια μελέτη εκεί και να πέσετε σε κάναν όχτο.

  Ενδεικτικά θα δώσουμε κάποια SOS θέματα, για να γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι    σε τι θα κληθούν να απαντήσουν:

• Πουρκουά (γιατί)  το Ανθηρό και Κατούσι  δεν έγιναν ξεχωριστές κοινότητες,

παρότι έφτασαν μερικές φορές στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου, ο οποίος απεφεύχθη

επειδή λειτουργούσε το Λαγκάδι ως ειρηνευτική δύναμη; (χρησιμοποιούμε το γαλλικόν πουρκουά, αφού μιλάμε για την πρωτεύουσα και επειδή είναι η γλώσσα της διεθνούς διπλωματίας).

• Γιατί η τιμή των Πετριλίων ανεβοκατεβαίνει; Ακολουθεί τις διεθνείς τιμές του 

πετρελαίου ή πότε φταίει το ζερβό και πότε  το  προσήλιο;

• Ποιο μέρος των Βραγκιανών ονομάζεται Ραχούλα; (Γεια σου, Πάνο!) Μην πάει ο νους σας στη Φσιόκα και προπαντός μη γελάτε!

• Σε ποιο χωριό για να κόψεις το κολοκύθι, πρέπει να το βάλεις πρώτα στον τρουβά, μετά να κρατήσεις γερά το  σκοινί και ύστερα να το χωρίσεις από την κολοκυθιά, για να μη σου πάρει τον κατήφορο και το χάσεις;

• Ανήκουν οι Κουμπουριανίτες στην ινδοευρωπαϊκήν φυλήν;

• Είχε δίκιο ο αείμνηστος παπα-Χαράλαμπος που θεωρούσε μεγάλο «ρήμα» τους Σπυρελιώτες και για ποιον λόγο;

• Σε ποια χωριά βγάζοντας φωτογραφία δεν μπορείς μέσα στο πλάνο να πάρεις ουρανό και για να δεις απλώς ουρανό πρέπει να τεντωθείς ανάσκελα;

• Γιατί οι αρχαίοι Γλουγουβ’τσιάνοι είχαν του νεκροταφείου ικεί στ’ς πριόνις π’ δε σκάβουνταν κι δεν πάαιναν λίγου παραπέρα στου Κνίσιβου; Μήπους δεν ήθιλαν να παν στου Κνίσιβου ούτι πιθαμένοι;

• Σε ποιον πόλο της Αργιθέας, που λέει κι ο Μήτσιος, έχουμε τα κατά κεφαλήν περισσότερα κλιματιστικά;

• Πώς αντέχει ο πλάτανος στο Λεοντίτο και δεν ξεραίνεται με όσα ακούει απ’ τους Λεοντίτες;

• Ποιος οικισμός έχει περισσότερους κατοίκους το Κοζιοκάρι, το Τσιοκαρίσι ή η Κερασούλα και σε ποια πρώην κοινότητα ανήκουν;

• Πώς ονομάζονταν παλιά η Καληκώμη και τα Ελληνικά;  

• Ποιος  έλεγε  τη φράση: «τέζα, παύλα, κρόνος, Μητσιανάς» στο λιασκοβίτικο 

πανηγύρι;

• Πώς έφκιασαν οι Στεφανιώτες τη λίμνη τους, αν και δε φημίζονται για την εργατικότητά τους; Μήπως έκλεψαν και τη λίμνη;

• Τι ώρα είναι;

Σας τάραξα στις παροιμίες σήμερα! Θα σας ταράξω και στη νομιμότητα!

Χαρά σ’ εκείνον που γελά, με τα παθήματά του,

που κάνει γλέντι τον καημό, χορό τα βήματά του.

                                                                                                                      

          

Βαένι

Το

φαράγγι

Κόστιανος

Καληκώμης

Συμπληγάδες πέτρες Αργιθέας

17/11/2018

Η πάντα κερδοφόρα και ... μερισματοφόρος Νάκας 31.10.2025 Κων/νος Αθ. Οικονόμου

 

Η πάντα κερδοφόρα και ... μερισματοφόρος Νάκας 31.10.2025

Κων/νος Αθ. Οικονόμου

  Α ρ ι θ μ ο ι 20025

 [Η χρήση εκλεισε 30.6. 

Αποτελέσματα χθες, μέρισμα το Δεκέμβριο]:

Τιμή 30.10.25 3,20

αποδ. μήνα +5%

απόδ. 3/μήνου +8,5%

απόδοση 6/μήνου +9%

απόδοση έτους +13%

Μέγιστη τιμή έτους: 3,34

Ελάχιστη τιμή έτους: 2,50

Ενοπ. ίδια κεφάλαια χρήσης 7.2023-6.2024: 19,223 εκατομ. [από 18,935 ένα χρόνο πριν]

P/BV 1,05

Σημ. Η εταιρεία κλείνει ετήσια αποτελέσματα στιος 30.6 κάθε χρόνο

Ενοποιημένος Κύκλος εργασιών 28,381,000 [από 27,955,000]

Ενοπ. Καθαρά κέρδη έτους 2023-2024 1,746,000 [από 1,740,000] σταθερά.

P/E ενοπ. 11 [2023-24] .

Μακροχ. Δανεισμός 1,800,000 [βραχυχρ. Δανεισμός 700,000 αισθητά μειωμένος σε σχέση με πέρσι]

Κεφαλαιοποίηση: 20,080,000

Ταμειακά Διαθέσιμα 0.8 εκατομ από 1,4 εκατομ.

Ξένα προς ίδια: 0,65! [μαζί με άλλες υποχρεώσεις] Αστεία μόχλευση!

Αριθμός μετοχών: 6,340,000

Μερισματική απόδοση 0.23 Ευρώ ανά μετοχή! 7% ,

Συμπέρασμα μετοχή ''διαμάντι'' με υψηλή μερισματική απόδοση [0,23/μτχ για τη φετεινή την περασμένη χρήση, δηλ. 7,%] με μοναδικό πρόβλημα τη μικρή έως ελάχιστη εμπορευσιμότητα. Δεν συνίσταται για ''μπες – βγες''!

Ο Μουσικός Οίκος ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΆΚΑΣ Α.Β.Ε.Ε.Τ.Ε. είναι το μεγαλύτερο δίκτυο εμπορίας και διανομής μουσικών οργάνων (πιάνα, αρμόνια, κιθάρες, πνευστά κ.ά.) επαγγελματικών ηχητικών προϊόντων (ηχεία PA, ενισχυτές, μικρόφωνα, κονσόλες κ.ά.) καθώς και προϊόντων Hi-Fi, Studio και DJ σε Ελλάδα και Κύπρο. Διαθέτει ακόμη ολοκληρωμένη μουσική βιβλιοθήκη με έργα Ελλήνων και ξένων Συνθετών. Η εταιρεία ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΑΚΑΣ διανέμει στην Ελλάδα τα προϊόντα των μεγαλύτερων κατασκευαστών στον κόσμο όπως Yamaha, Gibson, Fender, Squier, Taylor, Sennheiser, Bose Professional, Akai, Numark, Alesis, Steinway & Sons, Rode κ.ά..

Διαθέτει 15 φυσικά καταστήματα και το no1 eshop Μουσικής & Ήχου στην Ελλάδα www.nakas.gr και δύο καταστήματα στην Κύπρο με ένα επιπλέον ηλεκτρονικό κατάστημα το www.nakas.com.cy παρέχοντας στους καταναλωτές άμεση παράδοση προϊόντων, ανταγωνιστικές τιμές και ευκολίες πληρωμής με άτοκες δόσεις. Παράλληλα, η εταιρεία δραστηριοποιείται στη μουσική εκπαίδευση με το Ωδείο «ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΑΚΑΣ» που ιδρύθηκε το 1989, διαθέτει 7 παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα με συνολικά 3.000 μαθητές και συνεργάζεται με το κορυφαίο μουσικό πανεπιστήμιο παγκοσμίως Berklee College of Music.

Ιστορικά τώρα δυο λόγια. Ο ιδρυτής της εταιρείας, Φίλιππος Νάκας, ξεκίνησε τη λειτουργία της εταιρείας, από ένα μικρό κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας. Μια από τις κύριες δραστηριότητες ήταν η δημοσίευση έργων Ελλήνων μουσικών συνθετών. Συνεργάστηκε με ξένους κατασκευαστές μουσικών οργάνων και το 1970 ορίστηκε αποκλειστικός αντιπρόσωπος στην Ελλάδα, όλων των μουσικών οργάνων και στερεοφωνικών συστημάτων ήχου της Ιαπωνικής εταιρείας Yamaha. Σήμερα διανέμει αποκλειστικά στην Ελλάδα τα προϊόντα των μεγαλύτερων κατασκευαστών μουσικών οργάνων και οπτικοακουστικού εξοπλισμού παγκοσμίως όπως η Yamaha, Acus, Alhambra, Akai, Bose Professional, D’Addario, Fender, Gibson, Ortega, Proel, Sabian, Savarez, Stagg, Steinway & Sons, Taylor, Washburn, Zildjian, Alesis, Neumann, Sennheiser, Steinberg και πολλές άλλες.

Δίκτυο: Η εταιρεία διαθέτει ένα δίκτυο 15 καταστημάτων στην Ελλάδα και δύο στην Κύπρο με συνολικούς εκθεσιακούς χώρους 6.500 τ.μ. Η διανομή των προϊόντων γίνεται σε όλη την Ελλάδα από τις κεντρικές εγκαταστάσεις και αποθήκες, συνολικής επιφάνειας επιπλέον 6.000 τ.μ. που βρίσκεται στην Παιανία, Αττικής. Παράλληλα διαθέτει το μεγαλύτερο ηλεκτρονικό κατάστημα μουσικής και ήχου www.nakas.gr μέσω του οποίου οι καταναλωτές μπορούν να κάνουν τις αγορές τους από το σπίτι τους, απολαμβάνοντας τις ανταγωνιστικότερες τιμές στην Ευρώπη, με μεγάλες ευκολίες πληρωμής και πολλές άτοκες δόσεις, δωρεάν μεταφορικά από πολύ χαμηλές αξίες αγορών και τεράστια γκάμα άμεσα διαθέσιμων προϊόντων που αποστέλλονται άμεσα.

Το Ωδείο Φίλιππος Νάκας: Η εταιρεία έχει αναπτύξει μία έντονη δραστηριότητα στο πεδίο της Μουσικής εκπαίδευσης ιδρύοντας το 1989 το Ωδείο Φίλιππος Νάκας, ένα από τα κορυφαία μουσικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας μας. Από την ίδρυση του το 1989, έχει συμβάλει ενεργά στην άνοδο του επιπέδου της μουσικής εκπαίδευσης εμπλουτίζοντας συνεχώς τα προγράμματά του, εφαρμόζοντας νέες μεθόδους και χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας στις μουσικές σπουδές. Το πενταώροφο οίκημα της οδού Ιπποκράτους στο κέντρο της Αθήνας εμε δυναμικό 1.500 μαθητών που συσπειρώνει ένα μεγάλο αριθμό μουσικών δραστηριοτήτων. Παραρτήματα του Ωδείου Φίλιππος Νάκας λειτουργούν στην Αγία Παρασκευή, το Αιγάλεω, τη Γλυφάδα, την Κηφισιά, τα Μελίσσια, τη Νέα Σμύρνη και επίσης στη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα. Από το 1993, το Ωδείο Φίλιππος Νάκας είναι ένας από τους σταθμούς της παγκόσμιας περιοδείας των καθηγητών του κολεγίου Berklee, κατά την οποία προσφέρονται υποτροφίες εκατομμυρίων δολαρίων. Το Ωδείο υποδέχεται σε ετήσια βάση τους κορυφαίους καθηγητές του Berklee για σεμινάρια και workshops [πηγή: το επίσημο σάιτ της εταιρείας].

Χρονιά σταθμός για την εταιρεία ήταν το 2000. Τότε, το σύνολο των μετοχών της Εταιρίας εισήχθη στην, τότε, Παράλληλη Αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Τα αντληθέντα κεφάλαια έδωσαν στην Εταιρία τη δυνατότητα να επεκτείνει το δίκτυο των καταστημάτων της σε όλη την Ελλάδα. Tην ίδια εκείνη περίοδο ήταν που η εταιρία ανακοίνωσε την δημιουργία του ηλεκτρονικού της καταστήματος www.nakas.gr . Το 2020 η εταιρεία ολοκλήρωσε με επιτυχία την παράδοση και εγκατάσταση των νέων ψηφιακών κονσολών της ΥΑΜΑΗΑ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών καθώς και την παράδοση Μουσικού & Ηχητικού εξοπλισμού στα Μουσικά Σχολεία της Αθήνας.

Συμπερασματικά: Πρόκειται για μια υγιή κερδοφόρα ετειρέια leader στην κατηγορία της, η οποία μοιράζει το μεγαλύτερο μέρος τον κερδών της ετησίως, είτε με τη μορφή μερίσματος είτε συχνά με τη μορφή επιστροφής κεφαλαίου

Έγραφα 31.10.2025 oakHellas.blogspot

Κοσμολογία στις παραδόσεις των λαών Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου στο 32ο Δ. Σχ. Λάρισας - συγγραφέα

 

Κοσμολογία στις παραδόσεις των λαών 

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου στο 32ο Δ. Σχ. Λάρισας - συγγραφέα

Yggdrasil

   ΓΕΝΙΚΑ: Η Κοσμολογία είναι η μελέτη που εξετάζει το πώς και γιατί γεννήθηκε το σύμπαν, τι υπήρχε πριν από αυτό και την εξέλιξη του μέχρι την πιθανή κατάληξή του. Για να φτάσει όμως αυτή να γίνει επιστήμη πέρασε από πολλά στάδια. Οι αρχαίοι δημιούργησε την Κοσμολογική Μυθολογία φτιάχνοντας μύθους για κάθε φαινόμενο, προσπαθώντας να απαντήσει στα διάφορα ερωτήματα. Με την εξέλιξη της φιλοσοφίας η “μυθολογική Κοσμολογία” άρχισε να εξασθενεί. Οι φιλόσοφοι με τη σειρά τους, χώριζαν το μύθο από το λόγο, σχηματίζοντας τις πρώτες επιστήμες που βοήθησαν στην ανάπτυξη της φιλοσοφικής κοσμολογίας. Μια τέτοια Κοσμολογία πέρασε στην Ευρώπη και εξελίχθηκε στην σημερινή μορφή της.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΕΣ: Α΄ ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΙ: Οι μυθικές πεποιθήσεις των Βαβυλωνίων σώζονται σε σειρά πήλινων πλακών που χρονολογούνται στο 700 π.Χ. Σύμφωνα με το Βαβυλωνιακό μύθο στην αρχή βασίλευε το Χάος. Από το Χάος γεννήθηκε ο θεός γεννήτορας του κόσμου Απ-Σου και η σύντροφός του Τιαμάτ, από την ένωση των οποίων γεννήθηκαν πλάσματα με μορφή δράκοντα. Με το πέρασμα του χρόνου νέοι θεοί γεννήθηκαν, ένας από τους οποίους, ο Εά, θεός των υδάτων σκότωσε τον Απ-Σου σε μονομαχία. Η Τιαμάτ, εκδικούμενη τον θάνατο του συντρόφου της άρχισε να σκοτώνει τους άλλους θεούς σε μια προσπάθεια επιβολής της κυριαρχίας της στο Σύμπαν. Όμως ο Μαρδούχ, γιος του Εά, κατάφερε να αποκαταστήσει την κοσμική τάξη νικώντας τη. Στη συνέχεια τεμάχισε στα δύο το κορμί της και από το ένα κομμάτι δημιούργησε τη Γη και από το άλλο τον ουράνιο θόλο αποτρέποντας έτσι στα Άνω Ύδατα να την πλημμυρίσουν. Στο τέλος χρησιμοποιώντας το αίμα του και χώμα έπλασε τους ανθρώπους. Σύμφωνα με τον μύθο ο ουρανός ήταν διαιρεμένος σε τρία μέρη: Στον Ανώτατο, κατοικία του θεού Ανού, στον Μεσαίο, κατοικία του Μαρδούχ και στον Κατώτατο, όπου βρίσκονταν οι αστερισμοί που ήταν τα ομοιώματα των θεών. Αναλόγως ήταν διαιρεμένη η Γη σε Ανώτατη, όπου κατοικούσαν οι άνθρωποι, σε Μεσαία, βασίλειο του θεού των υδάτων, Εά και Κατώτατη, κατοικία των θεών του Κάτω Κόσμου.

  Β΄ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ: Η Αιγυπτιακή μυθική παράδοση για τη δημιουργία του κόσμου έχει ανασυντεθεί από ευρήματα σε παπύρους και σε τοιχογραφίες. Σύμφωνα με αυτόν ο δημιουργός του κόσμου είναι ο προαιώνιος θεός Ρα που δημιούργησε τον κόσμο, τη Γη, το νερό, τα φυτά και την έρημο. Ο λόγος του Ρα έφτασε και στη Γη και ζυμώνοντας το χώμα και το λόγο του έπλασε τους ανθρώπους και τα ζώα. Το Σύμπαν το φαντάζονταν ως ορθογώνιο κουτί με πάτωμα τη Γη και οροφή μια αγελάδα με τα πόδια της στα άκρα της Γης. Μερικές φορές αντί της αγελάδας εμφανίζεται το σώμα της θεάς Νουτ, με το πρόσωπο της στραμμένο στην ανατολή και τα άκρα της να αποτελούν τους στύλους του στερεώματος. Γύρω από το Σύμπαν κυλούσε ένας ποταμός πάνω τον οποίο ταξίδευαν με πλοία ο ήλιος και η Σελήνη που κατά τη Δύση τους κρύβονταν σε σπηλιές στις όχθες. Το ίδιο συνέβαινε και με τους πλανήτες. Κάθε δεκαπενθήμερο ένα αγριογούρουνο έτρωγε σιγά σιγά την σελήνη για δυο εβδομάδες. Όταν πεινούσε πολύ την έτρωγε ολόκληρη δημιουργώντας εκλείψεις.

Γ΄ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ: Η Σκανδιναβική κοσμολογία αναγνωρίζει την ύπαρξη εννέα κόσμων [heimr=σπίτι, βασίλειο, κόσμος ή gard=σπίτι, αυλή, Γη]. Πέρα από το Μίντγκαρντ, τη Μέση Γη, ή αλλιώς το γνωστό κόσμο, οι υπόλοιποι οκτώ κόσμοι μπορούν να συνταχθούν σε ζευγάρια αντίθετων αρχών: φωτιά, ζέστη -πάγος, κρύο. Ουρανός [Άσγκαρντ] – κόλαση [Χελχέιμ]. Δημιουργία – κατααστροφή. Φως – σκοτάδι. Όλοι οι κόσμοι συνδέονται με το παγκόσμιο δέντρο, το Υγκντράσιλ.

Δ΄ ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ: Ο Ινδουιστικός σχετικός μύθος βασίζεται στα ιερά βιβλία των Ινδουιστών, τος Βέδες. Εκει διαβάζουμε πως αρχικά το Σύμπαν βρισκόταν σε κατάσταση ύπνου. Το υπέρτατο πνεύμα το ξύπνησε γονιμοποιώντας το θεϊκό σπέρμα(!) με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός εκτυφλωτικού αυγού μέσα στο οποίο το πνεύμα μεταμορφώθηκε σε Βραχμάνο, που έζησε εκεί ένα βραχμανικό έτος περίπου 518 δις ετών. Το αυγό κάποτε εξερράγη και χωρίστηκε σε δύο μεγάλα κομμάτια, τη Γη και τον Ουρανό, και σε πολλά μικρότερα που δημιούργησαν κάθε τι μέσα στο σύμπαν. Το σύμπαν συγκρατείται στο κενό από ένα φίδι, πάνω στο οποίο ακουμπά μια τεράστια θαλάσσια χελώνα, που κι αυτή με τη σειρά της στηρίζει 4 ελέφαντες που στηρίζουν την Γη.

Ε΄ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΑ: Στην Αρχαία Κινεζική δοξασία τον Κόσμο δημιούργησε ο Παν-Κου, ένας θεός-μάγος, από το ίδιο του το σώμα, 2.500.000 έτη πριν τη γέννηση του Κομφούκιου. Έτσι διάφορα “κομμάτια” του θεού αυτού μετατράπηκαν σε υλικά του κόσμου: [ανάσα = αέρας, φωνή = κεραυνός, φλέβες = ποταμοί, οστά = μέταλλα, τρίχες = φυτά, ιδρώτας = βροχή, σάρκα = έδαφος, έντομα που κατοικούσαν στο σώμα του = άνθρωποι]! Η μεταγενέστερη κοσμολογία του Ταοϊσμού δεν αναφέρει δημιουργό, αλλά μία υπέρτατη αιτία, το Τάο, που προέρχεται από δύο διαμετρικά αντίθετες δυνάμεις [Γιν-Γιανγκ].

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ: 1. ΟΡΦΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ: Το νερό για τους Ορφικούς ήταν η αρχή των πάντων που κατακάθισε στη λάσπη δημιουργώντας ένα φίδι με κεφάλι λιονταριού και τους θεούς Ηρακλή και Χρόνο. Ο Ηρακλής γέννησε ένα τεράστιο αυγό που από την τριβή έσκασε στα δύο, δημιουργώντας τον Ουρανό και τη Γη, ενώ από μέσα ξεπρόβαλε ένας διπρόσωπος θεός. Εν συνεχεία Ουρανός και Γη γέννησαν την Κλωθώ, τη Λάχεση και την Άτροπο (Τρεις Μοίρες).

2. ΗΣΙΟΔΟΣ: Στην αρχή της Θεογονίας υπήρχε το Χάος, ενώ έπειτα εμφανίστηκε η Γαία και ο Έρως. Το Χάος γέννησε το Έρεβος και τη Νύχτα, που από την ένωση τους προήλθαν ο Αιθέρας και η Ημέρα. Τέλος η Γαία δημιούργησε τον έναστρο Ουρανό.

3. ΑΛΚΜΑΝ: Ο Άλκμαν, ποιητής στη Σπάρτη [700π.Χ.], προτείνει το μοντέλο που συνοψίζεται ώς εξής: Αρχικά ταραγμένη και αδιαμόρφωτη ύλη σε ανυπαρξία. Στα πλαίσια του Χώρου, που περιείχε μη-ύλη γεννήθηκε η Θέτις, που τακτοποίησε τα πάντα. Στο Χώρο της μη-ύλης δημιουργήθηκε άνοιγμα που έπαιξε το ρόλο της αρχής της μεταφοράς της ύλης στο Χώρο και την ύπαρξη. Έπειτα δημιουργήθηκε ένα όριο [Τέκμωρ], που ό,τι υλικό το ξεπερνούσε γινόταν διαμορφωμένη και αισθητή. Από αυτό το όριο δημιουργήθηκε η μέρα η Σελήνη και το Σκότος. Ο Πόρος [άνοιγμα], ο Τέκμωρ και το Σκότος συνυπήρχαν σαν ενιαίο σύνολο εκτός του αισθητού Σύμπαντος. Το φως της μέρας δυνάμωσε από τον ήλιο, που δεν φαίνεται αποκλειστικός πάροχος του φωτος.

ΕΒΡΑΪΚΗ ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΙΚΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ: Σύμφωνα με τη Εβραϊκή Παράδοση υπήρχαν 7 επάλληλοι ουρανοί πέρα του στερεώματος και 7 Γαίες κάτω από τη Γη. Οι 7 ουρανοί περιείχαν κατά σειρά τα εξής: α΄ σύννεφα ανέμου, χιόνι, πάγο και 200 αγγέλους προστάτες των άστρων, β΄ ένας σκοτεινός χώρος αναμονής των αμαρτωλών ψυχών μέχρι την κρίση τους, γή Εδέμ, που αναπαύονταν ψυχές των δικαίων και οι 200 προστάτες του φωτός άγγελοι και η Γέεννα-Κόλαση, δ΄ τα “άρματα” του Ηλίου και της Σελήνης, ε΄ οι εκπεπτωκότες άγγελοι, στ΄ επτά Φοίνικες [μυθικά πουλιά[, επτά Χερουβείμ και στρατιές αγγέλων, τέλος ζ΄, στον έβδομο ουρανό, υπάρχει το άσβεστο Φως, Αρχάγγελοι, Χερουβείμ, Σεραφείμ και ο Θεός.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

Καταλαλιά και κατάκριση Κων/νου Αθ. Οικονόμου δασκάλου -συγγραφέα

 

Καταλαλιά και κατάκριση

Κων/νου Αθ. Οικονόμου δασκάλου -συγγραφέα

 

 ΤΑ “ΦΙΛΤΡΑ” ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ: Κάποτε, ενώ ο Σωκράτης βάδιζε στην Αγορά, κάποιος γνωστός, τού ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι σημαντικό για κάποιον μαθητή του. Ο Σωκράτης του ζήτησε, να κάνουν πρώτα το τεστ της “τριπλής διύλισης”. “Τριπλή διύλιση;” ρώτησε απορώντας εκείνος. “Ναι, πριν πεις τι άκουσες γι΄αυτόν, θα ήθελα να φιλτράρουμε αυτό που θα μου πεις. Το πρώτο, λοιπόν, φίλτρο είναι της αλήθειας. Είσαι σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;” “Όχι ακριβώς, απλά το άκουσα και…”, ψέλλισε ο συνομιλητής του. Κι ο Σωκράτης συνέχισε: “Μάλιστα. Άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θα μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα. Ας δοκιμάσουμε το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης. Αυτό που πρόκειται να πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;” “Καλό; Όχι· το αντίθετο μάλλον”, απάντησε θορυβημένος εκείνος. “Άρα”, είπε ο Σωκράτης, “θέλεις να πεις κάτι κακό γι΄αυτόν, αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.” Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από αμηχανία. “Παρόλα αυτά”, πρόσθεσε ο μεγάλος φιλόσοφος, “μπορείς ακόμα να περάσεις τη δοκιμασία γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο, της χρησιμότητας. Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις γι' αυτόν κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο (ωφέλιμο);” “Όχι· δεν νομίζω.”, απάντησε ο “πληροφοριοδότης”. “Άρα, λοιπόν, αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια ούτε καλό ούτε ωφέλιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;”, κατέληξε ο Σωκράτης. Κι εκείνος έφυγε ντροπιασμένος, παίρνοντας ένα καλό μάθημα.

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ “ΥΛΙΚΟ” ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ: Με την κακολογία συκοφαντούμε ανθρώπους, τους διασύρουμε εξευτελίζοντάς τους, έχοντας δηλητήριο μίσους και ζηλοφθονίας, χωρίς να υπολογίζουμε ότι αυτό μειώνει την υπόληψη κάποιων ανθρώπων. Με την καταλαλιά φανερώνει κανείς ελαττώματα του αδελφού του. Μέ την κατάκριση καταδικάζει τα φανερά. Δεν υπάρχει ποτέ καταλαλιά που να γίνεται από ευθύτητα καρδίας. Το πάθος της φιλοκατηγορίας είναι αφύσικο ακόμα και από την πλευρά της Ψυχολογίας γιατί στρέφεται κατά άλλου χωρίς προσδοκία κέρδους για τον φιλοκατήγορο, και το μόνο που επιτυγχάνει είναι η “μείωση” αυτού που κατηγορεί, σε αντίθεση με άλλες πράξεις, π.χ. την κλοπή, όπου ο διαπράττων στερεί κάτι από κάποιον, αλλά το κερδίζει ο ίδιος. Με την καταλαλιά-κακοήθες κουτσομπολιό έχει δαιμονικό κέρδος παρά ανθρώπινο: την εξουδένωση του πλησίον.

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ: Κατά έναν άλλο ορισμό η καταλαλιά, η κατάκριση και η εξουδένωση είναι τρία στάδια της ίδιας κακότητας. Έτσι: Καταλαλιά είναι η διάδοση με λόγια αμαρτιών και σφαλμάτων του πλησίον. Με τη διάδοση αυτή, κάποιος «καταλαλεί», μιλάει εμπαθώς, εναντίον κάποιου, σχετικά με υπαρκτό ή ανύπαρκτο - και τότε πρόκειται για συκοφαντία - αμάρτημά του. Κατάκριση είναι η κατηγορία κατά του ίδιου ανθρώπου, λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, οργίλος, κλέφτης, κατακρίνοντας τη διάθεση της ψυχής του, βγάζοντας γενικά συμπέρασματα. Και αυτό είναι πολύ κακό. Γιατί είναι άλλο να πει κανείς ότι κάποιος οργίστηκε και άλλο να πει ότι κάποιος είναι οργίλος βγάζοντας γενικό συμπέρασμα. Ο Κύριος λέει για τους κατακρίνοντες: «υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκὸν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου.” (Λουκ. στ΄ 42). Βαρύτερο παράπτωμα από την κατάκριση είναι η εξουδένωση, όταν, όχι μόνον κατακρίνει κανείς κάποιον, αλλά και τον εκμηδενίζει, αποστρεφόμενος αυτόν σαν κάτι αηδιαστικό.

Η ΑΝΩΘΕΝ ΣΟΦΙΑ: Στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε: «Τόν καταλαλούντα λάθρα τον πλησίον αυτού, τούτον εξεδίωκον» (Ψλμ. ρ΄ 5). Η Καινή Διαθήκη λέει: «εν ω γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις», ενώ αλλού ο ίδιος ο Κύριος τονίζει: «εν ώ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. ζ' 2). Ο Μάξιμος ο Ομολογητής προσθέτει: “Δεν είναι, αλήθεια, ν' άπορει ο άνθρωπος όταν οι άνθρωποι, αφαιρούν το δικαίωμα του Υιού να κρίνει και, σαν άναμάρτητοι, κρίνουν οι ίδιοι καταδικάζοντας ο ένας τον άλλον;” Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, τονίζει πως για όσα αμαρτήματα κατηγορήσαμε τον πλησίον θα πέσουμε και εμείς στα ίδια. Ακόμη γράφει: Για την προέλευσή της: “Καταλαλιά, ἀποκύημα μίσους. Λεπτὴ νόσος, κεκρυμμένη και λανθάνουσα βδέλλα, αγάπης εκδαπανώσα και εξαφανίζουσα αίμα· αγάπης υπόκρισις· καρδίας ρύπου και βάρους πρόξενος· αφανισμός αγνείας.” Ο Ιωάννης πιστεύει ότι η κατάκριση: “είναι αναιδής αρπαγή του δικαιώματος του Θεού, και όλεθρος της ψυχής αυτού που κατακρίνει”, δίνοντας στο πάθος προέλευση φαρισαϊκή. Για την ωφέλεια της αποφυγής της κατάκρισης διηγείται το Γεροντικό: “Ενας μοναχός σ' ένα Κοινόβιο, αμελής στα πνευματικά, έπεσε βαριά άρρωστος. Κι ενώ βρισκόταν στην επιθανάτια κλίνη, έχαιρε. Στους συμμοναστές του, που απορούσαν για την παρησσία του, διευκρίνισε: “Ήμουν πάντα αμελής στα πνευματικά, όμως ένα πράγμα τήρησα με ακρίβεια: Δεν κατέκρινα ποτέ μου άνθρωπο. Γι'αυτό σκοπεύω να πω στο Δεσπότη Χριστό, όταν παρουσιαστώ: «Συ, Κύριε, είπες, μη κρίνετε, ίνα μη κριθείτε», κι ελπίζω ότι δεν θα με κρίνει αυστηρά”. Κι ο ηγούμενος του απάντησε με θαυμασμό: “Πήγαινε ειρηνικά στα αιώνιο ταξίδι σου, αδελφέ. Εσύ κατόρθωσες, χωρίς κόπο να σωθείς”. Αλλού διαβάζουμε για έναν γέροντα που κρίνοντας για κάποιο σφάλμα έναν αδελφό του είχε πει: “πολύ άσχημα έκανε”. Όταν αυτός ο αδελφός πέθανε, Άγγελος Κυρίου πήγε στο γέροντα κρατώντας την ψυχή εκείνου λέγοντας: “Αυτός που κατέκρινες, πέθανε. Που ορίζεις να τον κατατάξω;” “Ήμαρτον”, εφώναξε ένδακρυς ο Γέροντας. Και έκτοτε παρακαλούσε καθημερινά το Θεό νά του συγχώρησει εκείνη την αμαρτία, ενώ δεν τόλμησε μέχρι τέλους της ζωής του να κατακρίνει άνθρωπο.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η κακολογία εδρεύει στην υποκριτική αγάπη. Έτσι κρίνουμε κάποιον, δήθεν, για να τον διορθώσουμε. Όμως με την κατάκριση γινόμαστε εμπαθείς, ενώ το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να κοροϊδεύουμε τον πλησίον μας χαιρέκακα, εισερχόμενοι έτσι στο “τέναγος” του παραλόγου πάθους της καταλαλιάς. Η καταλαλιά και η κατάκριση αντιμετωπίζονται υποκαθιστώνται με την αγάπη και τη συμπόνοια προς τον πλησίον διότι “η αγάπη σκεπάζει πλήθος αμαρτιών” (Α' Πέτρ. δ΄8.). Ο φιλοκατήγορος δε σταματά στη ζημιά που κάνει στον εαυτό του, αλλά περνά τις κακολογίες και σε άλλους “ενημερώνοντάς” τους για “γεγονότα” ή υποψίες, βάζοντας στην καρδιά των ακροατών αμαρτίες. Αν όμως ό εμπαθής άνθρωπος είχε αγάπη, η ίδια η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα. Ο πατήρ Παϊσιος τόνιζε: “Όταν δεν έχεις αγάπη, δεν βλέπεις με επιείκεια τα λάθη των άλλων, οπότε τους ταπεινώνεις μέσα σου και τους κατακρίνεις.” Άρα η λύση είναι μόνο η αγάπη. Λέει πάλι ο άγιος των καιρών μας: “Μην κρίνετε κανέναν. Ο πονηρός παρακινεί τους ανθρώπους να κάνουν αταξίες, και βάζει λογισμούς σε άλλους, για να κρίνουν και να κατακρίνουν, και έτσι νικάει και τους μεν και τους δε. Και αυτοί μεν που νικούνται και κάνουν αταξίες, αισθάνονται μετά ενοχή και μετανοούν, ενώ οι άλλοι που κατακρίνουν δικαιώνουν τον εαυτό τους, υπερηφανεύονται και καταλήγουν στην ίδια πτώση με τον πονηρό, την υπερηφάνεια.”

ΑΥΤΟΜΕΜΨΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΗ: Οι άγιοι πώς αγίασαν; Είχαν στραφεί στον εαυτό τους και έβλεπαν μόνον τα δικά τους πάθη. Με αυτοκριτική και αυτομεμψία, καθάρισαν τους ψυχικούς οφθαλμούς και έφτασαν να βλέπουν καθαρά και βαθιά. Έβλεπαν τον εαυτό τους κάτω απ’ όλους τους ανθρώπους θεωρώντας τους καλύτερους από τον εαυτό τους. Είχαν αποκτήσει διάκριση, ώστε να δίνουν στους άλλους ελαφρυντικά δικαιολογώντας τους. Οι Πατέρες λένε πως πρέπει, μιμούμενοι τους αγίους, να βλέπουμε με πόνο αυτόν που σφάλλει. Ας σκεφτόμαστε το παρελθόν του ανθρώπου, τις ευκαιρίες που του δόθηκαν να καλλιεργήσει τον εαυτό του και τις αναξιοποίητες ευκαιρίες που είχαμε εμείς. Αυτό θα μας φέρει σε κατάνυξη και θα ταπεινωθούμε βλέποντας πως δεν ανταποκριθήκαμε, στις δωρεές που μας δόθηκαν. Τότε, κατά τους Πατέρες, θα νοιώσουμε μόνο αγάπη και πόνο για τον αδελφό που δεν είχε τις δικές μας ευκαιρίες και θα προσευχηθούμε γι' αυτόν.

Ο εγγονός της Μαρίας + ΒΙΝΤΕΟ-AUDIOBOOK από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο στο 32ο Δ. Σχ. Λάρισας, συγγραφέα

 

-Διήγημα-

Ο εγγονός της Μαρίας + ΒΙΝΤΕΟ-AUDIOBOOK

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

[Στα τριακόσιες χιλιάδες αγέννητα παιδιά και στις θαρραλέες, “αντρειωμένες” μάνες]

  “Ακίνητοι! Αστυνομία! ... Μην αγγίξει κανείς τα χρήματα!”, φώναξε αυστηρά ένας από τους δύο αστυνομικούς μπαίνοντας στο γραφείο του γιατρού Βανάλη.

Η ηλικιωμένη κυρία σηκώθηκε από την καρέκλα κάτωχρη και κρέμασε αμήχανη τα χέρια της στο πλάι του κυρτού κορμιού της. Ο γιατρός προσπάθησε να ψελλίσει κάτι σαν “μα... δεν ...”, αλλά δεν ακούστηκε ούτε αυτό, παρά μόνο κάτι σαν αναστεναγμός από το μισάνοιχτο στόμα του. Το ίδιο συνέβη και με τον σοβαρό σαραντάρη και τη σύζυγό του στα δεξιά του γιατρού.

“Συλλαμβάνεστε και οι τέσσερις για αγοραπωλησία βρέφους!”, ακούστηκαν αργά και σοβαρά τα λόγια του ίδιου αστυνομικού.

................................. ................................

Πώς ήταν να γίνει αυτό στο σπίτι της! Η 17χρονη κόρη της κυρα-Μαρίας, χήρας εδώ και μια δεκαετία, σκληρά εργαζόμενης σαν παραδουλεύτρα σε σπίτια διαφόρων ευκατάστατων στη γειτονιά, να μπλέξει έτσι! Αυτά συλλογιζόταν η Μαρία καθώς έβαζε τα πόδια της στη λεκάνη με το ζεστό νερό -έτσι έκανε κάθε βράδυ μετά από εκατοντάδες ανεβοκατεβάσματα σκαλιών και άλλων τόσων “κρεμασμάτων” και γονατισμάτων σε βεράντες, υαλοπίνακες, ντουλάπες, πατώματα, κ.τ.λ. που ΄κανε κάθε μέρα για χρόνια- ανακουφίζοντάς τα από τα χρόνια αρθριτικά που τη βασάνιζαν. Πώς κι αυτό στην τύχη της! Να μπλέξει η μικρή, η Όλγα της, με κείνο το “αλητάκι απ΄ το σχολειό” της! Εκείνη στα δεκαεπτά κι ο άλλος στα δεκαεννιά. Βλέπεις, ο ασυλλόγιστος, “που να μην έσωνε, στην ευκή του κι αυτός”, είχε παρατήσει δυο χρόνια την τάξη και ρεμπέλευε εδώ κι εκεί ψευτοδουλεύοντας. Κι ακόμη, το “παλιόπαιδο” δεν αναγνώριζε ότι το παιδί ήταν, λέει, “στα σίγουρα δικό του”! “Αχ! Τι παλιόπαιδο κι αυτό κι οι γονείς του που αδιαφόρησαν κι ετούτοι...”

Με τέτοιες σκέψεις, κάπως ανακουφισμένη απ΄ τα “πόνια της” έστρωσε να φάνε με την κόρη της. Σαν αποφάγαν, πήγε να τη μαλώσει και πάλι, μα εκείνη άρχισε να κλαίει και το μετάνιωσε. Στο τέλος έφτασε να την παρηγορεί σα μικρό κοριτσόπουλο και να την πάει κατόπιν στο κρεβάτι της λέγοντάς της μαλακά: “Θα δούμε, κάτι θα μας φωτίσει κι η Παναγιά!” Όταν της μικρής πήρε να απαλύνει ο πόνος της κι άρχισε να σκεπάζει τα υγρά της μάτια η γλυκιά λάρα του ύπνου, η Μαρία πήγε και στάθηκε κάτω απ΄ το εικονοστάσι της κρεβατοκάμαράς της, πλάι στη φωτογραφία του αγαπημένου της, πρόωρα “αναπαμένου”, άντρα της.

Την άλλη μέρα το πρωί, μοιράστηκε τις σκέψεις της με την Όλγα. Το παιδί που ΄κρυβε στα σπλάχνα της, ένα παιδί που το βεβαίωσε κι ο γιατρός στο Νοσοκομείο ότι σαλεύει μέσα της, δε θα το σκότωναν. Ναι, γι΄ αυτή, την πάντα πιστή στο Θεό κυρά-Μαρία, αλλά και για την ίδια την κόρη της, η έκτρωση ήταν ένας φόνος! Το παιδί θα το γεννούσε η μικρή! Το ίδιο απόγευμα μάλιστα η μάνα εξήγησε στην Όλγα ότι η ξαδέλφη της, η Λένα στην Αθήνα, θα φρόντιζε και για τη γέννα και για τα μετά τη γέννα. Εκείνη, λέει, είχε μιλήσει με γιατρό στην πρωτεύουσα ο οποίος της σύστησε ένα άτεκνο ζευγάρι. Μάλιστα, εκείνοι θα φρόντιζαν για τις διατυπώσεις, τα γραφειοκρατικά κι όλα τα έξοδα της κυρά-Μαρίας, γιατρούς δηλαδή και τα δέοντα. Το μόνο που ρώτησε την ξαδέρφη της η Μαρία ήταν αν το ζευγάρι ήταν πιστοί χριστιανοί. Μετά την καταφατική απάντηση, μάνα και κόρη συμφώνησαν κι η Όλγα κατηφόρισε προς το σπίτι της Λένας στην Αθήνα για τους επόμενους 8-9 μήνες. Βλέπεις η κυρά-Μαρία ήθελε να αποφύγει και το σκάνδαλο από την “καθωσπρέπει” κοινωνία, ένα σκάνδαλο που θα φούντωνε όσο θα μεγάλωνε και η “απόδειξη” της εγκυμοσύνης της μικρής “άγαμης”!

Εκείνο το παγωμένο πρωινό του Μάρτη, όπως τα 'φερε η “κατάρα” της τύχης, των νόμων, της συγκυρίας, της υποκρισίας, κι ό,τι άλλο έβαζε ο νους της δύστυχης, η κυρία Μαρία βγήκε, τυλιγμένη στο παλιό ξεφτισμένο παλτό της, από ένα φτηνό ξενοδοχείο της Ομόνοιας και κατευθύνθηκε στην Κλινική, όπου δυο μέρες νωρίτερα η κόρη της έφερε στη ζωή ένα πανέμορφο αγοράκι. Φορτωμένη ανάμικτα συναισθήματα, πήγε στο θάλαμο που νοσηλευόταν η κόρη της, αντάλλαξαν δυο τρεις κουβέντες, τη φίλησε στοργικά στο μέτωπο κι από 'κει κατευθύνθηκε στο γραφείο του γιατρού. Η ψυχή της ήταν σκοτεινιασμένη, όχι τόσο για την κατάληξη που από στιγμή σε στιγμή αναμενόταν, αλλά γιατί συλλογιζόταν πως αλλιώς περίμενε τις χαρές της Όλγας της. Όμως, μέσα στην καταχνιά της, ήταν και χαρούμενη γιατί η εξέλιξη ήταν η καλύτερη δυνατή: “το παιδί δε μακελλεύτηκε” -την έλεγε συχνά αυτή τη φράση- από “κάναν γιατρό”, πρόωρα, όπως της πρότειναν διάφοροι καλοθελητές, αλλά έζησε, κι ακόμη, ένα ζευγάρι που δε μπορούσε να κάνει παιδιά, θα αποκτούσε το δικό τους αγγελούδι και το βρέφος δε θα κατέληγε σε κάποιο απ΄ αυτά τα “ανάδοχα ιδρύματα”, όπως αποκαλούνται πια, στην εποχή της “νέας ονοματολογίας” που τώρα διανύουμε, τα ορφανοτροφεία.

    Μ΄ αυτές τις σκέψεις χτύπησε την πόρτα του γιατρού, μ΄ αυτές τις σκέψεις έδωσε το χέρι της στο ζευγάρι των Αθηναίων που την περίμενε, ώσπου .... εισέβαλε αυστηρά, στεγνά κι αποφασιστικά ο Νόμος!

   Το επόμενο πρωινό οι εφημερίδες βούιξαν: ΕΜΠΟΡΙΟ ΒΡΕΦΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΓΙΑΓΙΑ ΑΠΟ ΕΠΑΡΧΙΑ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΟ ΕΓΓΟΝΙ ΤΗΣ, και άλλοι τέτοιοι βαρύγδουποι και πηχαίοι τίτλοι πλημμύριζαν τις προθήκες των περιπτέρων απ΄ άκρη σ΄ άκρη της χώρας ...

Η μικρή Όλγα, σαν τα 'μαθε ολα αυτά κι αφού κατακάθισε ο κουρνιαχτός της επικαιρότητας, θυμήθηκε κάτι που 'μαθε στο σχολειό της, κάτι που έγραψε ο εθνικός μας ποιητής, και τότε κατάλαβε τη σημασία του για τα καλά: “Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος!”

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-ΑUDIOBOOK ΕΔΩ: 

Όταν η βασίλισσα Βερενίκη αφιέρωσε στους θεούς τα μαλλιά της! Ο αστερισμός ΚΟΜΗ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ + ΒΙΝΤΕΟ Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

 

Όταν η βασίλισσα Βερενίκη αφιέρωσε στους θεούς τα μαλλιά της! Ο αστερισμός Κόμη της Βερενίκης 

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

   

  ΓΕΝΙΚΑ: Η Κόμη Βερενίκης ή απλά Κόμη ή Πλόκαμος [Λατινικά:Coma Berenices, συντομογρ. Com] είναι ένας αστερισμός του βορείου ουράνιου ημισφαιρίου που, κατόπιν εισήγησης του μεγάλου αστρονόμου Τύχο Μπράχε [1602], εισήχθη για πρώτη φορά (από το 1603) στην Ουρανομετρία. Μέχρι τότε θεωρείτο τμήμα του αστερισμού του Λέοντα. Αποτελεί έναν από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρον. Ένωση. Είναι ορατός σε γεωγραφικό πλάτος από 90° Βόρεια έως 56° Νότια. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Ο αστερισμός αυτός βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών Λέοντος και Βοώτου, πάνω ακριβώς από την Παρθένο και νότια των Θηρευτικών Κυνών. Περιλαμβάνει συνολικά 66 άστρα, από τα οποία τα 37 είναι ορατά με γυμνό μάτι και τα οποία αποτελούν το άθροισμα εκείνων των αστέρων που ο Πτολεμαίος αναφέρει στον «Κατάλογο της Μαθηματικής Σύνταξής» του με το όνομα Πλόκαμος. Η έκτασή του είναι 386,5 τετ. Μοίρες [42ος σε έκταση αστερισμός].

  ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ -ΙΣΤΟΡΙΑ: Ο αστερισμός οφείλει το όνομά του σε μια ιστορία από την Ελληνιστική Αίγυπτο [πτολεμαϊκη περίοδος]. Όταν, συγκεκριμένα, στο θρόνο βρισκόταν ο Πτολεμαίος Γ΄ ο Ευεργέτης και η σύζυγός του Βερενίκη Β΄. Λίγους μήνες μετά το γάμο τους, ο Πτολεμαίος αναχώρησε από την Αίγυπτο για να υποστηρίξει την αδερφή του, που ονομαζόταν επίσης Βερενίκη κατά τη διάρκεια του λεγόμενου Τρίτου Συριακού Πολέμου. Ο Καλλίμαχος¹, μάλιστα, αναφέρει πως την άφησε στο νυφικό της κρεβάτι. Ο θρύλος λέει πως η Βερενίκη αφιέρωσε ως τάμα στη θεά Αφροδίτη [στο ναό της στο Ζεφύριο], τα πλούσια και πανέμορφα μαλλιά της, προκειμένου ο Πτολεμαίος να επιστρέψει σώος. Ο Έλληνας φαραώ επέστρεψε πράγματι έχοντας επιτύχει μια σειρά από νίκες, το 245 π.Χ.. Την άλλη μέρα όμως τα μαλλιά της είχαν εξαφανιστεί από το ναό. Ο Κόνων ο Σάμιος, ένας μαθηματικός και αστρονόμος που ζούσε στην αυλή των Πτολεμαίων, υποστήριξε πως οι θεοί τοποθέτησαν τη χαμένη κόμη ανάμεσα στα αστέρια. Ο αστερισμός αυτός φέρει ακόμη και σήμερα το όνομα "Κόμη της Βερενίκης" (Coma Berenice) ή "Πλόκαμος της Βερενίκης". Το θρύλο αυτό μετέτρεψε σε ποίημα ο Καλλίμαχος, από το οποίο σώζονται μικρά αποσπάσματα.

  ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥ: Ο με αριθμό 42 αστέρας του αστερισμού της Κόμης είναι διπλός, μάλιστα από τους πλέον αξιοσημείωτους. Ανακαλύφθηκε το 1827 και οι δύο αυτοί αστέρες είναι ίσης λαμπρότητας, 5,2 φαινομένου μεγέθους. Αυτοί περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρου βάρους. Στη πραγματικότητα το σύνολο των αστέρων του αστερισμού αυτού αποτελεί ένα από τα ονομαζόμενα ανοικτά σμήνη. Είναι δηλαδή άθροισμα αστέρων που περιστρέφονται γύρω από ένα κοινό κέντρο μάζας, που απέχει από τη Γη 264 έτη φωτός. Προς την κατεύθυνση του αστερισμού της Κόμης της Βερενίκης βρίσκεται ένα μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο σμήνος γαλαξιών στο οποίο ίσως περιλαμβάνονται περισσότεροι από 3.000 γαλαξίες!

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Ο Καλλίμαχος ο Κυρηναίος ήταν αρχαίος ποιητής, επιγραμματοποιός και εκπρόσωπος της Αλεξανδρινής ποίησης, ο οποίος άκμασε την εποχή των Πτολεμαίων βασιλέων Φιλαδέλφου και Ευεργέτη.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

 https://www.youtube.com/watch?v=vOA-1iIJZEw&list=PLYzv9oZRBagZaXu5VjojyEMLNniRBXtrQ&index=12

Επώνυμοι και επώδυνοι άρχοντες Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 14

 

Επώνυμοι και επώδυνοι άρχοντες

Άρχων άνευ αρχών

αρχή πολλών δεινών.

Κλάψε αυτόν τον λαόν,

όταν είναι αυτός ηγεμών. (καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 14

Επώνυμος άρχων

Ο επώνυμος άρχων ήταν ο πρώτος από τους δέκα άρχοντες στην αρχαία Αθήνα και έδινε το όνομά του στο έτος για το οποίο είχε εκλεγεί. Ήταν σπουδαίο πολιτικό αξίωμα. Επίσης, το όνομά του έμπαινε πρώτο και στην αρχή των νόμων και των συνθηκών αυτού του έτους και προσδιόριζε χρονικά και ιστορικά την περίοδο.

Ανάμεσα σ’ έναν μακρύ κατάλογο επώνυμων αρχόντων, βρήκα και τους παρακάτω, τους οποίους θα αντιστοιχίσω με σημερινούς… άρχοντες (απρόσωπα ή προσωπικά), αλλά θέλω να βοηθήσετε κι εσείς… Ο καθένας μπορεί να βάλει όποιους νομίζει… Πάμε!

Αρπακτίδης: Η πρωτοβουλία σ’ εσάς. Βάλ’ τε κάποιον, δε θα δυσκολευτείτε πολύ.

Αψευδής: Νομίζω ότι ο Αλέξης δεν έχει αντίπαλο εδώ. Το δικαιούται με διαφορά…

Αστείος: Ο Σαββατοκυριακος! Κόψ’ τε το Σάββατο, βάλ’ τε τόνο κι ό,τι σας μείνει…

Αναξικράτης: Αυτός που μιλάει για αξιοκρατία, αλλά βολεύει μόνο «τα δικά του παιδιά». Ξέρω, δυσκολεύεστε, δεν ξέρετε ποιον να πρωτοβάλετε…

Αστύφιλος: Όσοι με την πολιτική τους προκάλεσαν την αστυφιλία στην χώρα μας.

Αντιφάτης: Ο Σταύρος. Φκιάξε, ρε Σταύρο, έναν καφέ… το κόμμα τι το ’φτιαχνες;

Αψηφίων: Αψηφίων, αψηφίων, τριάντα χρόνια αψηφίων, το ’φερε ο βλάχος το τυρί… μπήκε ο Λεβέντης στη Βουλή!

Δυσνίκητος: Ο Καμμένος!… Σ’ αυτόν, τον Παπασταθόπουλο και τον Μανωλά στηρίζεται η άμυνα της χώρας. Μπορούσε να είναι και στο Ανίκητος μαζί με τη βλακεία, που, επίσης, είναι ανίκητη. Νομίζω, όμως, πως το Δυσκίνητος είναι το σωστό. Φίλης – Βενιζέλος μοιράζονται τον τίτλο. Ο Πάγκαλος είναι στο Ακίνητος…

Εύθυνος: Για εύθυνους δε μου πάει το μυαλό, αλλά από ανεύθυνους… άλλο καλό!

Ευθύδημος: Βοηθάτε, ρε, κάνας φιλόλογος! Αν είναι ο ευθύς στον δήμο, ο φιλαλήθης δηλαδή, ξέρω κάποιους πολιτικούς, αλλά δεν τους λέω, γιατί δε θέλω να σας προκαταλάβω. Βρείτε τους εσείς και προπαντός όταν τους βρίσκετε να τους ψηφίζετε κιόλας… Αν είναι αυτός που προκαλεί ευθυμία ή θυμηδία στον δήμο, ποιον να πρωτοπώ; Μπαλαούρα, Βαρεμένο, Σία, Τασία, Θεανώ;…

Ευχάριστος: Ου Φώτ’ς! Ένας είνι ου Φώτ’ς! Χαζό πιδί, χαρά γιουμάτου!... Αν δε γιλάτι μι του Φώτη, μι ποιον καρτιρείτι να γιλάσιτι;

Λυσαγόρας: Ο Άδωνις και δεν το διαπραγματεύομαι ντιπ. Αγορεύει με λύσσα. Θεέ μου, πάρε τη φωνή του Άδωνη ή πάρε τα δικά μας αυτιά!

Ξέναιτος: Ο Γιάης (χωρίς κανένα ν) Βαρουφάκης κι ο Ευκλείδης. Ο ένας δεν ξέρει ορθογραφία, ο άλλος ούτε ελληνικά. Και Ξενογιαννακοπούλου, λόγω ποσόστωσης…

Πραξίεργος: Έχουμε λίγους, αλλά στη χώρα μας επικρατούν οι λογίεργοι.

Υβριλίδης: Μπορούσε να λέγεται και Υβριζίδης, Υβριζάκης ή ακόμη και Πολάκης.

Φαιδρίας: Εδώ γίνεται μεγάλη μάχη ανάμεσα στους… φαιδρούς. Τον αγώνα κερδίζει με διαφορά στήθους αλλά και ξανθιάς απόχρωσης μαλλιών η Αυλωνίτου.

Χίλιοι τρακόσιοι άρχοντες αντάμα τρων και πίνουν

Τι 1.300 άρχοντες; Οι άρχοντες είναι 1.300.000 στη χώρα μας… Πολιτικές, πνευματικές, συνδικαλιστικές, εκκλησιαστικές, αυτοδιοικητικές και κάθε λογής ηγεσίες μπορεί και να τον ξεπερνούν αυτόν τον αριθμό. Το δημοτικό αυτό τραγούδι ή ξέχασε τα τρία μηδενικά ή προσαρμόστηκε στις ανάγκες του δεκαπεντασύλλαβου στίχου, γι’ αυτό λέει χίλιοι τρακόσιοι. Τέλος πάντων, δε θα γίνω και λαογράφος…

Αντάμα τρων και πίνουν. Μπράβου τ’ς! Πουλύ χαίρουμι να τ’ς γλέπου έτσι αγαπημένοι! Τσακώνονται καμιά φορά στη Βουλή και παντού στον δημόσιο βίο, βρίζονται (με ευγενικό τρόπο), λέει ο ένας στον άλλον διάφορα παινέματα (κλέφτη, απατεώνα, προδότη κι άλλα πολλά), αλλά στου φαΐ… δεν τρώουντι… Γι’ αυτό δεν τ’ς δείχνει η τηλιόραση όταν τρων.

Έχουν τραπέζι αργυρό, σοφρά μαλαματένιο (κάπ’ τουν σούφρουσαν του σουφρά). Ε, άμα είσι άρχουντας σι τραπέζι μι πριουνίσια σανίδια θα τρως, να σ’ μπαίνουν οι αγκίδις; Θέλ’ς αργυρό! (ειδικά αν είσαι αργυρώνυτος)… Ιμείς οι απλοί άνθρουποι, άμα έχουμι φαΐ, τρώμι κι στου πιζούλι, κάθουμαστι κι σταυρουπόδι στου τσιόλι, δε θέλουμι αργυρό. Ούτι ν’ ακούσουμι αργυρό!… Κι τ’ Αργύρι θα τ’ αλλάξουμι όνουμα κι θα του λέμι Βόρεια Τσαπίσματα.

Έχουνε και γλυκό κρασί… Λογικό είναι. Τα ξινά, τα πικρά και τ’ αρμυρά τα σερβίρουν σ’ εμάς. Κάπως έτσι, γίνονται επώδυνοι άρχοντες…

Να ’σαι καλά, Μήτσιο, μ’ έκανες και γέλασα…

Ο Μήτσιος γράφει ότι κάθε κάτοικος πληρώνει ετησίως 6 ευρώ, για το «κόστος της

Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Δημοκρατίας».

Ζούμε και χωρίς ΟΤΑ, δώστε πίσω τα λεφτά!

Και τα υπόλοιπα χρήματα που διαχειρίζονται οι ΟΤΑ, τις αστοχίες, τις σπατάλες, την κακοδιαχείριση, ποιος τα πληρώνει; Εμείς δεν τα πληρώνουμε κι αυτά;

Κι ο πολίτης που πληρώνει, έχει τρύπιο παντελόνι!

«Η συμμετοχή και η κάθοδος του αιρετού σε εκλογές, πέραν των άλλων, απαιτεί τη δαπάνη χρημάτων, για τις ανάγκες του εκλογικού αγώνα»… Φυσικά, όπως και στο προπατζίδικο. Βάζεις 10 ευρώ, παίζεις τζόκερ ή παίρνεις λαχείο που κληρώνει την Τρίτη και το πετάς την Τετάρτη, αλλά τα βάζεις για να κερδίσεις πολύ περισσότερα. Φυσικά, επίσης, ναι, υπάρχουν κι εκείνοι που το κάνουν ανιδιοτελώς και με διάθεση να προσφέρουν στα κοινά, αλλά πόσοι είναι; Τα ίδια ισχύουν και για τους χορηγούς.

Χορηγοί, συνδρομητές,

μας ακρίβηνε ο καφές.

Στείλτε μου τις χορηγίες,

στείλτε και τις συνδρομές!

«Τα χρήματα, το όριο, ο τρόπος λήψης ή διάθεσης, ρυθμίζονται από ειδικό νόμο περί εκλογικών δαπανών. Η τυχόν υπέρβαση έχει έννομες συνέπειες»… Τώρα, μάλιστα! Πάνω που είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε… Αφού τα ρυθμίζει ο νόμος! Θυμάμαι την περίπτωση του αιρετού που εξέπεσεν του αξιώματος, επειδή κέρασε πεντέξι τσίπουρα σε πολίτες (γιατί δε θα τον ψήφιζαν, αν δεν ήταν πιωμένοι) και υπερέβη το όριον… Οριακά, αλλά το όριον είναι όριον… δεν έχει τα όριά του… εξέπεσεν!

Το άρθρο του Μήτσιου, όμως, μας ενημερώνει σχετικά και δίνει στοιχεία. Πάρ’ τε μολύβι κι αρχίστε πολλαπλασιασμούς και προσθέσεις, για να δείτε το κόστος. Μετά αρχίστε τις αφαιρέσεις από τις τσέπες των πολιτών, για να κατανοήσετε και τις αναγκαίες διαιρέσεις του λαού. Τουλάχιστον θα κάνετε ένα φρεσκάρισμα στα μαθηματικά σας…

Βέβαια, είναι άρθρο που με υπευθυνότητα εκφράζει και άποψη και θέσεις. Είναι σοβαρό, αλλά και κανένα… σοβαρό Καφενείο δε θα άφηνε αναξιοποίητες τέτοιες πάσες και σέντρες…

Εμ βι πις θα βγει σήμιρα ου Μήτσιους! Πατάξτε τον μεν, ακούστε τον δε…

Ξικινάτι… να γένει ξίκι, π’ να γένει!

«Η δημοκρατία κτίζεται από κάτω προς τα επάνω» γράφει πάλι ο Μήτσιος. Μια φορά την εβδομάδα σε ένα κείμενο, θα το λέει οπωσδήποτε. Πώρωση έπαθε με αυτό το κτίσιμο. Και για την οστεοπόρωση ένα χάπι την εβδομάδα δίνουν.

Άιστι, πιδιά, ξικινάτι απ’ αυτού σια κάτ’!... Κόψ’ τι θέμιλου, σφάξ’ τι κι κάνα κουκουτσέλι για του στέριουμα κι αρχ’νάτι του κτίσιμου! Φτάσ’ τι τουν τοίχου τ’ς δημουκρατίας μέχρι Κρανιά – Λιπρίσι, ρίξ’ τι κι ένα σ’ναζάκι κι απαρατάτι τουν ισείς. Από κει κι απάν’, μη χουλουϊόστι, θα τουν φκιάσουμι ιμείς.

Θα βουηθήσει κι ου Μινέλαους. Πριν κανιά δικαριά μέρις διάφ’κι στου Τουρόντου. Τι να χάλιβι; Να ’πισι κι κει κάνα γιουφύρι; Έλληνις ιργουλάβοι να τα φκιάνουν κι στουν Καναδά τα γιουφύρια; Τουν πήρα ένα τηλέφανου, πότι μο’ ’λιγι γιες, πότι μο’ ’λιγι νο… κι στου τέλους μ’ κουπάν’σι κι ένα οκ. Μπουρεί να ’φταιγαν κι οι ιρουρήσεις… Τώρα, μη ρουτάτι τι τουν ρώταγα…

Επώνυμοι άρχοντες στην Αργιθέα

Στην Αργιθέα δεν είχαμε τετοιανούς… Για να προσδιορίζεται μια χρονική περίοδος,

χρησιμοποιούσαν πολλές φορές το όνομα κάποιου υπαλλήλου, ο οποίος υπηρετούσε στα χωριά μας, ως γιατρός, δάσκαλος, αστυνόμος... Άνθρωποι που πρόσφεραν πολλά, αντιπαλεύοντας απίστευτες δυσκολίες. Ήταν η μόνη παρουσία της πολιτείας στον τόπο μας. Δεν τους ξεχνούμε και παντοτινά τους ευγνωμονούμε. Έλεγαν:

Όταν ήταν δάσκαλους ου Κουτής (ο δάσκαλος Ηλίας Κωτής απ’ το Κατούσι. Τα σέβη μου, ΔΑΣΚΑΛΕ μου, με όλα τα γράμματα κεφαλαία…). Επί Βιλανάκη έρ’ξι ένα πρώιμου χιόνι (άλλος δάσκαλος εξαιρετικός από την Κρήτη). Ου Λία Κουρλός (επίσης σπουδαίος δάσκαλος από το Λεοντίτο) ήταν, όταν γίν’κι η βούλια.

Ήταν ου Χριστούλας τότι γιατρός στα Βραγκινά… (καλή σου ώρα, Στέλιο, όπου κι αν βρίσκεσαι τώρα!). Πόσον κόσμο έσωσε στα χωριά μας! Όπου μάθαινε άρρωστο, ξεκινούσε με τα πόδια, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, και πήγαινε, ακόμη κι εκτός της περιοχής ευθύνης του. Αυτός δεν ήταν γιατρός… Ο Διγενής Ακρίτας ήταν! Τον έβλεπε ο χάρος κι αναμέραγε!

Αυτοί ήταν και δικαίως οι επώνυμοι άρχοντες των χωριών μας…

Επώνυμοι κι ανώνυμοι, ομώνυμοι κι ετερώνυμοι…

Σήμερα οι άνθρωποι χωρίζονται σε επώνυμους και ανώνυμους. Ο επώνυμος είναι αναγνωρίσιμος, τυγχάνει του προσήκοντος σεβασμού κι όταν πεθαίνει, δίνει το όνομά του σε δρόμο ή πλατεία και γίνεται η μούρη του άγαλμα. Ο ανώνυμος είναι άγνωστος (μόνο η εφορία τον γνωρίζει), τον προσήκοντα μην τον είδατε μην τον απαντήσατε κι όταν πεθάνει λέει ο έφορας: «Τον μπαγάσα, γλύτωσε τρεις δόσεις απ’ τον ΕΝΦΙΑ, αλλά, ευτυχώς, του πήραμε τα τέλη κυκλοφορίας κι ενώ τα έχει πληρωμένα για άλλο ένα εξάμηνο, δε ματακυκλοφοράει».

Οι ομώνυμοι κι ετερώνυμοι σχετίζονται με το πόσο συμφωνούν οι άνθρωποι μεταξύ τους στις ιδέες τους, στους χαρακτήρες τους… Αυτά φανερώνονται περισσότερο στις εκλογές. Πολλές φορές είναι και ευμετάβολα. Δυο που σφάζονταν στις προηγούμενες εκλογές, στις επόμενες μπορεί να είναι στενοί συνεργάτες και συναγωνιστές. Τότε, πρέπει και να καταλαβαίνεις τι τους χώριζε (πάντα) και τι τους ενώνει (πάντα). Το συμφέρον!... Το ατομικό, βεβαίως, βεβαίως… Αναθεωρητές της προσαρμογής…

Γκόλφως και Τάσιου τηλε-φονικοί διάλογοι…

─ Τάσιου, πού είν’ τα πρόβατα;

─ Σ’ν τρίτη ανιμουγιννήτρια έκαναν κάτ’.

─ Ικειά σ’ν έκτη φτιρουτή θ’κά μας είνι, κόπ’κι κάνα φτιρό;

─ Όχι, αρέ Γκόλφου, αυτά είνι τα στέρφα τ’ Πάνου Χουλέβα.

─ Κι ικειά τα δυο τρία π’ φλουρίζουν στ’ν ακρινή τ’ φτιρουτή, τι είνι;

─ Ποια ακρινή; Απ’ αριστιρά κα’ του Σκιζουκάραβου η διξιά κα’ την Πάδη;

─ Η Πάδη είνι αριστιρά, Τάσιου μ’, κι του Σκιζουκάραβου διξιά.

─ Αφού τ’ράμι τ’ ανάπουτα, Γκόλφου, πώς να συννουηθούμι; Εγώ τ’ράου κάτ’ κι συ τ’ράς απάν’. Βέβια, στ’ν Ιλλάδα κανένας δεν ξέρει τώρα πού είνι τα διξιά κι πού τ’ αριστιρά. Το ’χασαμαν ντιπ του γρέκι… Δεν είϊδις ικείνη π’ λέν’ Παπακώστα, μπαίνει στ’ Βουλή κι δεν ξέρει πού να πάει να κάτσει…

─ Ορέ, άφ’σι τ’ν Παπακώστα κι τ’ν Καρακώστα κι πες μ’ για τα πράματα!

─ Ε, στου Σκιζουκάραβου, να καταλάβ’ς, είνι τ’ άλουγα τ’ Βλάση απ’ του Βλάσι.

─ Καλά κι στ’ δεύτιρη απ’ τ’ν Πάδη; Είνι κι ικεί ένα κουπάδι, αλλά δε φαίνιτι κανένας τζιουπάνους κουντά τ’ς.

─ Είνι του ποίμνιου τ’ παπά. Ου παπάς πήγι κάτ’ στου χουριό να λειτουργήσει τ’ άλλου του ποίμνιου, τ’ς Σπυριλιώτις.

─ Γιατί θέλουν αράδα διάβασμα οι Σπυριλιώτις;

─ Μωρέ, κάθι μέρα κι διάβασμα κι θυμιάτ’σμα θέλουν…

─ Τάσιου!... Μας μπιρδεύουν αυτές οι ανιμουγιννήτριις, κάτι πρέπει να κάνουμι.

─ Τι να κάνουμι;

─ Να τ’ς ουνουματίσουμι, όπως γράφει ιδώια παριπάν’ ου Γιάννη Φρύδας μι τ’ς ιπώνυμοι…

─ Καλά, ακούς τ’ς χαζαμάρις π’ λέει ου Γιάνν’ς; Ποιανούς να βάλουμι;

─ Γιατί; Σι κάθε ανιμουγιννήτρια θα βάνουμι του όνουμα κι απού έναν δήμαρχου π’ διατέλισι κι ιπιτέλισι κι ικτέλισι αυτό του τιράστιου έργου. Θα βάλουμε και στ’ς άκρις απ’ τα φτιρά μιγάλις φουτουγραφίις να φαίνουντι απού αλάργα κι όπους θα να ’ρχουντι γύρα, θα γλέπουμι ποιος είνι κι θα λέμι: «τα πρόβατα τα ’νι στ’ φτιρουτή τ’ δήμαρχ’ τ’ Γιώργου, τ’ Μήτρου, τ’ Λία… κι άμα μας τιλειώσουν οι δήμαρχοι θα πάμι κι στ’ς αντιδήμαρχοι…

─ Μπράβου, αρέ Γκόλφου!... Καλά λες!... Κι πώς τα σουμπόλιασις ούλα αυτά κι προυπαντός πώς συγκέριασις ικειά τα τέλισι; Μαναχά του τιτέλιστι σ’ ξιχούρδισι. Αυτό θα κάνουμι!...

Αποτελέσματα απ’ την ψηφοφορία των τίτλων για τις ανεμογεννήτριες

Στο προηγούμενο Καφενείο σας προσκαλούσα να επιλέξετε τρεις από τους εφτά τίτλους που πρότεινα στο κείμενο για τις ανεμογεννήτριες.

Οι κάλπες έκλεισαν, οι ψήφοι μετρήθηκαν. Έλαβον από 114 ψήφους (συμβολικός αριθμός) και ισοψηφούν στην πρώτη θέση οι παρακάτω τίτλοι:

Όποιος έχει ανέμους, θερίζει ανεμογεννήτριες…

Για πάρε με, για πάρε με, στο Χοντροσπάνι βγάλε με…

Αέρας τα φυσάει τα πλατανόφυλλα, Θεός να τα φυλάει τ’ αγραφιοτόβουνα…

Συμπέρασμα: Μπορεί να λειτούργησαν ως ομαδούλα αλληλοστήριξης, αν και σπάνια συναντάς στη χώρα μας τέτοια αήθεια. Μπορεί, όμως, να ψήφισαν οι γριές, όταν είδαν την ακροστοιχίδα ΟΓΑ που σχημάτιζαν οι τρεις τελευταίοι τίτλοι.

Μπα βιασύνες, μπα βιασύνες… όποιος βιάζεται σκοντάφτει…

Στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο, θα συζητηθεί το αίτημα εταιρείας για αιολικά

στο Χοντροσπάνι του Πετροχωρίου. Γιατί τόση βιασύνη; Έχουν ξεκαθαριστεί όλα;

Δεν είναι πλέον δυνατόν

να χάνουμε άλλο τον καιρόν. (και τον κακό τους τον καιρόν)

Πρέπει οι ράχες των βουνών

να γίνουν πάρκα αιολικών.

Σε κάθε εταιρεία και ιδιώτη που αιτείται και οι θέσεις τους είναι ασαφείς το Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει να απαντά με σαφήνεια ΟΧΙ. Μη φοβάστε, δεν τα χάνουμε τα αντισταθμιστικά τους. Γιατί πρέπει να σπεύσουμε να συμφωνήσουμε; Πάλι, αν είναι «κατακτητές», δεν έχουν και καμιά ανάγκη να προβαίνουν σε συμφωνίες μαζί μας, απλώς θα ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους… Μετά βλέπουμε, τι θα κάνουμε…

Θα τους δώσουμε «γην και ύδωρ» (εδώ αέρα); Θα τους δώσουμε πέτρα, χώμα και κλαρί; Μόνο το φυσικόν μας αέριον δίνουμε για εκμετάλλευση υπό τοιαύτας συνθήκας, ουχί τους αέρες μας…

Είναι τόσο ενεργοβόρα περιοχή τα Άγραφα και πρέπει να παράγει με οποιονδήποτε τρόπο ηλεκτρικό ρεύμα; Εμείς με οικονομία το χρησιμοποιούμε. Απλώς το ’χουμε για το βράδυ, ν’ ανάβουμε λίγο το φως να βλέπουμε αν σβήσαμε το καντήλι.

Στην προχειρότητα, στις συνοπτικές διαδικασίες θολούρας, στο άρπα κόλλα και προπαντός στο άρπα, μία είναι η θέση: ΟΧΙ. Αλλιώς, θα ηχούν μόνιμα στ’ αυτιά μας, για να μας ελέγχουν, οι στίχοι του τραγουδιού του Διονύση Τσακνή:

«Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον,
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε,
αφού η ιστορία σας ανήκει,
σαρώστε το λοιπόν, αν επιμένετε.

Στ’ αυτιά μου δε χωράνε υποσχέσεις,
το έργο το ’χω δει μη με τρελαίνετε,
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε.

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε, αν σώζεται
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου,
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε».

               Προτιμούμε τις κρινογεννήτριες

10/11/2018