Ο αστερισμός Λύρα + ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Λύρα + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

   

    Η Λύρα [Λατ. Lyra, συντ. Lyr], είναι ένας αστερισμός γνωστός από την εποχή του Πτολεμαίου, που είναι αμφιφανής από την Ελλάδα. Είναι μικρός σε έκταση [286,5 τ. Μοίρες], για την ακρίβεια ο 52ος σε μέγεθος μεταξύ των 88 επίσημων αστερισμών. Είναι πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Βόρεια και 42° Νότια. Η Λύρα, που ξεκινά από το βόρειο πόλο, περιτριγυρίζεται από τους αστερισμούς του Δράκοντα, του Ηρακλή, της Αλώπεκος και του Κύκνου. Η Λύρα μπορεί να είναι μικρός αστερισμός, αλλά ο κύριος αστέρας της, ο Βέγας, είναι ένας από τους λαμπρότερους του ουρανού. Η Λύρα πήρε την ονομασία της από το γνωστό έγχορδο μουσικό όργανο, πολύ γνωστό για τη χρήση του κατά την Κλασσική Αρχαιότητα.

   

  ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ: Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο νεαρός θεός Ερμής δημιούργησε τη λύρα από μεγάλο όστρακο χελώνας, το οποίο το κάλυψε με δέρμα ζώου και κέρατα αντιλόπης. Οι λύρες ταυτίζονταν με τις λεγόμενες απολλώνιες αρετές της μετριοπάθειας και της ψυχικής ισορροπίας, κι έτσι έρχονταν σ' αντίθεση με τους Διονυσιακούς αυλούς που αντιπροσώπευαν την έκσταση και τους οργιώδεις εορτασμούς.

 

  ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ: Ο αστερισμός περιλαμβάνει 73 ορατά αστέρια με φαινόμενο μέγεθος ≤ 6,5. Ορισμένοι από τους λαμπρότερους αστέρες της Λύρας είναι οι εξής: Ο α Λύρας [ή Βέγας], με φαινόμενη λαμπρότητα 0.03, που αποτελεί το δεύτερο λαμπρότερο αστέρα του βόρειου ημισφαιρίου (μετά τον Αρκτούρο) και τον πέμπτο λαμπρότερο αστέρα όλου του ουράνιου θόλου. Μαζί με το Σείριο και τον Αρκτούρο είναι τα λαμπρότερα αστέρια στη γειτονιά του Ήλιου. Η φασματική του κατηγορία είναι A0 κι απέχει μόνο 25.3 έτη φωτός από τη Γη. 

 

Ο NGC 6720  στη Λύρα

  Στην πραγματικότητα αποτελεί πολλαπλό αστέρα (5 μέλη). Είναι ο πρώτος αστέρας που φωτογραφήθηκε ποτέ και ο πρώτος του οποίου το φάσμα καταγράφηκε. Μάλιστα, είναι ένας από τους καλύτερα μελετημένους αστέρες μετά τον Ήλιο. Ο Βέγας [Vega] θα είναι ο βόρειος πολικός αστέρας σε 13727 χρόνια, όταν η απόκλισή του θα είναι +86°14', όπως ήταν και το 12.000 π.Χ, λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών. Είναι εύκολα ορατός τα καλοκαιρινά βράδια μέχρι και τον Νοέμβριο. Μάλιστα, περνά από το ζενίθ στην κεντρική Ελλάδα και αποτελεί τη βορειοδυτική κορυφή του λεγόμενου Θερινού Τριγώνου και τον φωτεινότερο αστέρα του τριγώνου αυτού (οι άλλοι αστέρες είναι ο Ντενέμπ και ο Αλτάιρ. Ο β Λύρας, γνωστός και ως Σέλιακ, είναι διπλός αστέρας. Ο γ Λύρας ή Σουλαφάτ είναι κι αυτός πολλαπλός αστέρας. Ο κύριος αστέρας αυτού του πολλαπλού συμπλέγματος αστέρων έχει φαιν. μέγεθος 3.24. Ο δ Λύρας, είναι διπλός αστέρας που αποτελείται από έναν γαλάζιο αστέρα κι έναν ημιπεριοδικό ερυθρό γίγαντα του οποίου το μέγεθος ποικίλει μεταξύ 4,0 και 5,0. Ο ε Λύρας είναι πολύ γνωστός τετραπλός αστέρας, που ονομάζεται επίσης ο Διπλά Διπλός (the Double Double) επειδή το καθένα από τα δυο λαμπρότερα μέλη αποτελεί συμπαγές διπλό σύστημα αστέρων. Ο ζ Λύρας είναι κι αυτός ένας ακόμη διπλός αστέρας που διακρίνεται με τη βοήθεια ερασιτεχνικού τηλεσκοπίου. Ο αστέρας RR Λύρας, είναι ένας παλλόμενος μεταβλητός αστέρας. Μια κατηγορία παλλόμενων μεταβλητών αστέρων, φέρει το όνομα του αστέρα αυτού [RR].
   

  ΛΥΡΙΔΕΣ: Οι Λυρίδες είναι διάττοντες αστέρες ορατοί από τη Γη, κάθε άνοιξη [μέσα Απριλίου]. Έχουν πάρει το όνομά τους από τον αστερισμό της Λύρας από όπου φαίνεται να προέρχεται η βροχή των διαττόντων. Ειδικότερα, το φαινόμενο μοιάζει να προέρχεται από τον αστέρα Βέγα. Η παρατήρηση των μετεώρων γίνεται καλύτερα με γυμνό μάτι αφού τα κιάλια και τα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια περιορίζουν το οπτικό πεδίο στον ουρανό. Η παρατήρηση των Λυρίδων γίνεται συνήθως στο δεκαήμερο από τις 16 έως τις 25 Απριλίου. Το φαινόμενο εμφανίζεται όταν η τροχιά της Γης διασταυρώνεται, μία φορά τον χρόνο, με τα σωματίδια που έχει αφήσει ο κομήτης Θάτσερ, ο οποίος πέρασε για τελευταία φορά κοντά μας το 1861. Τα σωματίδια αυτά βρίσκονται σε ένα σταθερό σημείο και όταν περνά η Γη από εκεί τα βλέπουμε με τη μορφή πεφταστεριών. Το 1803 τα μετέωρα έπεφταν με ρυθμό πεντακοσίων την ώρα, ενώ το 1982 έπεφταν 100 μετέωρα την ώρα. Ο κομήτης Θάτσερ θα ξαναπεράσει κοντά από τη Γη το 2276 καθώς η τροχιά του γύρω από τον Ήλιο διαρκεί περίπου 415 χρόνια.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΟUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=EZyTSjtr6aU

Οι Αγίες Ζηναΐδα και Φιλονίλλα, οι αδελφές 11.10 Από το λειμωνάριο των Θεσσαλών Αγίων

 

Οι Αγίες Ζηναΐδα και Φιλονίλλα, οι αδελφές 11.10

Από το λειμωνάριο των Θεσσαλών Αγίων

Εἰρηνικῶς ὕπνωσαν εἰρήνης φίλαι,Ἡ Φιλονίλλα Ζηναΐς τε αἱ δύο.



     

   Οι Αγίες Ζηναΐδα και Φιλονίλλα ήταν αδελφές μεταξύ τους και διακρίθηκαν για την έμπρακτη πίστη τους. Η καταγωγή τους ήταν από την Ταρσό της Συρίας [Κιλικίας]. Μερικοί συναξαριστές αναφέρουν ότι ήταν συγγενείς του Αποστόλου Παύλου, αλλά τα ονόματα τους δεν έχουν κάτι το Εβραϊκό και επομένως ο ισχυρισμός πιθανόν να μην αληθεύει. Βέβαιο όμως είναι, ότι ήταν γυναίκες που διακρίθηκαν για τη θερμή τους πίστη, ήταν πολύ μορφωμένες και γνώριζαν την ιατρική τέχνη που εξασκούσαν με τρόπο εντελώς φιλανθρωπικό και φιλάδελφο, όπως και οι άγιοι Ανάργυροι. Θεράπευαν δηλαδή πάντα δωρεάν, και έτρεχαν αυτές στους ασθενείς και όχι το αντίθετο. Η θεραπευτική τους ικανότητα ενεργούσε πάντα με επιτυχία, ενισχυόμενη από τη Θεία Χάρη.

Η παροχή των ιατρικών υπηρεσιών τους, τις βοηθούσε θαυμάσια στο να εργάζονται αράλληλα και για την πίστη. Κοντά σε κάθε άρρωστο και στην οικογένεια αυτού, γίνονταν διδασκάλισσες του Ευαγγελίου. Παρηγορούσαν και μαλάκωναν με τα λόγια τους και τους τρόπους της χριστιανικής αγάπης και ελπίδας, καρδιές τραυματισμένες από τις συμφορές της ζωής. Ευτύχησαν μάλιστα να φωτίσουν, αρκετούς απίστους οδηγώντας τους στη χριστιανική ζωή.
   

   Κάποτε έφτασαν στην πόλη Δημητριάδα, τον προηγούμενο του Βόλου μεγαλύτερο οικισμό της Μαγνησίας, όπου και διέμειναν σε ένα σπήλαιο. Κατά την διαμονή τους στο σπήλαιο αυτό η Ζηναΐδα θεράπευε από κάθε ασθένεια όσους προσέτρεχαν σε αυτήν για βοήθεια. Η Φιλονίλλα, προτιμώντας τον πλήρη ασκητικό βίο, έκανε μακροχρόνιες νηστείες και πραγματοποίησε πολλές θαυματουργές θεραπείες και άλλα θαύματα.

Και οι δυό Αγίες κοιμήθηκαν εν ειρήνη στο σπήλαιο αυτό.

Ἀπολυτίκιον
   

Ἦχος γ’.Τήν πολυθαύμαστον Ταρσόν τιμήσωμεν τήν ἐξανθήσασαν ἄνθη τά τίμια, τήν Ζηναΐδα τήν σοφήν καί Φιλονίλλαν. ἅμα δέ ἔχουσαι τῆς πίστεως τήν κρηπῖδα ἀσάλευτον, πᾶσαν τήν μυρίδα τῶν δαιμόνων κατήσχυναν. Διό καί σύν Ἀγγέλοις χορεύουσαι, ὑπέρ ἡμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν.

Ο Άδωνις του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ο Άδωνις

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

   

Η γέννηση του Αδώνιδος, πίνακας του Marcantonio_Franceschini, -1685-90, Staatliche Kunstsammlungen, Δρέσδη

    ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΜΥΘΟΣ: Ο Άδωνις¹, γράφει η πλούσια Μυθολογία μας, ήταν ένας ωραίος νέος, αγαπημένος της θεάς Αφροδίτης. Η Αφροδίτη, «τιμωρώντας» τη Σμύρνα ή Μεθάρμη (μετέπειτα μητέρα του Αδώνιδος), την έκανε να νιώσει μεγάλο έρωτα για τον Κινύρα, ιερέα και βασιλιά της Κύπρου, τον οποίο και παραπλάνησε, προκειμένου να ικανοποιήσει τον έρωτά της. Καρπός αυτής της ενώσεως υπήρξε ο Άδωνις, αλλά και άλλα τέσσερα παιδιά². Ο Άδωνις ήταν πολύ όμορφος από τη νηπιακή του ακόμα ηλικία. Η θεά τον άρπαξε, μικρό καθώς ήταν, και τον έκρυψε μέσα σε μία λάρνακα [κιβώτιο], που την έδωσε στην Περσεφόνη για να τη φυλάξει, μαζί με το περιεχόμενό της, φυσικά.

 

Αφροδίτη και Άδωνις

  ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ: Μια άλλη εκδοχή του μύθου, μας λέει ότι ο Kινύρας ήταν πατέρας της Σμύρνας ή Μεθάρμης. Όταν ανακάλυψε ότι παραπλανήθηκε και έσμιξε με την κόρη του, γεμάτος οργή και αποτροπιασμό την κυνήγησε για να τη σκοτώσει. Η Σμύρνα κατάφερε να ξεφύγει και έτρεξε προς τα βουνά. Εκείνος την πρόλαβε, σήκωσε το σπαθί του και ήταν έτοιμος να της πάρει το κεφάλι, αλλά η Αφροδίτη, παρεμβαίνοντας, πρόλαβε και μεταμόρφωσε τη Σμύρνα στο ομώνυμο φυτό. Καθώς το σπαθί συνέχισε την πορεία του και έκοψε την ήδη μεταμορφωθείσα σε φυτό Σμύρνα, ξεπετάχτηκε από τον κορμό της ο Άδωνις. Τον πήρε τότε η θεά και τον παρέδωσε στην Περσεφόνη μέσα σε μία λάρνακα, όπως σημειώνει και η προηγούμενη μυθική εκδοχή.

    Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ: Όταν η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο και αντίκρισε την ομορφιά του μωρού, αποφάσισε μυστικά να μην επιστρέψει ξανά τον Άδωνη. Έτσι, όταν εκείνος μεγάλωσε, η βασίλισσα του Άδη αρνήθηκε να τον παραδώσει στην Αφροδίτη. Η τελευταία τότε κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο, στο παλάτι του Πλούτωνα για να διεκδικήσει τον αγαπημένο της και να τον λυτρώσει από την κυριαρχία του θανάτου.

   

   ΔΙΑΜΑΧΗ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ - ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ: Η θεϊκή «διαμάχη» που προέκυψε μεταξύ της θεάς του Έρωτα και της θεάς του Θανάτου, ρυθμίστηκε όσο γινόταν πιο δίκαια από τον πατέρα των θεών, το Δία. Η απόφαση του κορυφαίου των Ολυμπίων προέβλεπε την παραμονή του Αδώνιδος για το ένα τρίτο του χρόνου στον Κάτω Κόσμο, σύντροφος της Περσεφόνης, για το δεύτερο τρίτο του χρόνου να μένει πάνω στη γη με την Αφροδίτη, και το απομένον τρίτο, όπου διάλεγε εκείνος. Η Αφροδίτη χρησιμοποιώντας τη μαγική της ζώνη(!) στην οποία δεν μπορούσε κανείς να αντισταθεί, κατάφερε να τον πείσει να της αφιερώσει την επιλογή του τρίτου τετραμήνου.

   ΤΟ ΤΕΛΟΣ: Από τότε ο Άδωνις περνούσε τα δύο τρίτα του χρόνου, δηλαδή 8 μήνες, με την Αφροδίτη και το ένα τρίτο (4 μήνες) με την Περσεφόνη. Όμως, κάποτε μετά από αρκετά χρόνια, κατά τη διάρκεια της ζωής του στον πάνω κόσμο, ο ωραίος νέος σκοτώθηκε στη διάρκεια ενός κυνηγιού από ένα αγριογούρουνο. Η Αφροδίτη θρήνησε πικρά τον αγαπημένο της. Από το αίμα του Αδώνιδος πρόβαλαν για πρώτη φορά από το χώμα τα κόκκινα ρόδα - τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της θεάς φύτρωσαν οι ανεμώνες. Η Αφροδίτη παρακάλεσε, παρά το θάνατό του, την Περσεφόνη να αφήνει τον Άδωνη να ανεβαίνει στη γη. Η Περσεφόνη δέχθηκε, και έτσι ο Άδωνις ανέβαινε στη γη και έμενε, παρότι πνεύμα, ως αναστημένος, έξι μήνες με την Αφροδίτη, ενώ τους υπόλοιπους έξι μήνες παρέμενε με την Περσεφόνη.

   

Ο θάνατος του Αδώνιδος

Ο ΑΔΩΝΙΣ ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ: Η Βίβλος, στη λατινική της μετάφραση [Βουλγάτα], αποδίδει το όνομα Θαμούζ³ [που βρίσκεται στην ελληνική μετάφραση του Ιερού Κειμένου] ως Άδωνη [Ιεζεκιήλ η΄ 14], ταυτίζοντας έτσι τη βαβυλωνιακή θεότητα με τον Άδωνη της αρχαίας ελληνική Μυθολογίας-λατρείας. Ο Ωριγένης, τον τρίτο μ.Χ. αιώνα, γράφει σχετικά: "εκείνον που οι Έλληνες ονομάζουν Άδωνη, ονομάζεται Θαμμούζ από τους Εβραίους και τους Σύρους", ενώ προσθέτει ότι οι λάτρεις του γιόρταζαν κάθε χρόνο το θάνατό του με θρήνους και κατόπιν την ανάστασή του(!!) με χαρούμενες τελετές. Παρόμοιες αναφορές κάνουν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς Ιερώνυμος, Κύριλλος Ιεροσ., αλλά και ο Πορφύριος. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ταύτιζαν τον Άδωνη με τον Όσιρι, σύζυγο της Ίσιδας, ενώ στη λατρεία τον Χαναναίων ο Βάαλ είχε κοινά με τον Άδωνη. Μάλιστα, κάποιες μαρτυρίες φανερώνουν ότι η συγκεκριμένη λατρεία εξακολουθούσε να υφίσταται ακόμη και στους μεσαιωνικούς χρόνους.

ΠΑΡΑΘΕΜΑ: «Θρηνούσαι τὸ Θαμμούζ. Τὸν λεγόμενον παρ΄ Έλλησιν Άδωνιν͵ Θαμμούζ φασι καλείσθαι παρ΄ Ἑβραίοις καὶ Σύροις. Ως ουν επὶ τη λέξει͵ εωρώντο αι γυναίκες επὶ τὰ πρόθυρα της πύλης οίκου Κυρίου βλεπούσης πρὸς βορράν καθήμεναι καὶ κατά τι ἐθνικὸν έθος [συνήθεια] των έξω της θεοσεβείας θυρών θρηνούσαι τὸν Θαμμούζ· δοκούσι γὰρ κατ΄ ενιαυτὸν τελετάς τινας ποιείν [ετησιες λατρευτικές τελετές]͵ πρώτον μὲν ότι θρηνούσιν αυτὸν ως τεθνηκότα [πρώτα θρηνούν για το θάνατό του]· δεύτερον δὲ ότι χαίρουσιν επ΄ αυτώ ως απὸ νεκρών αναστάντι [εόρταζαν την ανάστασή του]. (...) τὸν Άδωνιν σύμβολον είναι των της γης καρπών͵ θρηνουμένων μὲν ότε σπείρον ται͵ ανισταμένων δὲ͵ καὶ διὰ τούτο χαίρειν ποιούν των τοὺς γεωργοὺς ότε φύονται. Ηγούμαι τοίνυν σύμβολον είναι τὰς θρηνούσας τὸν Θαμμοὺζ των τὰ του κόσμου νομιζόμενα αγαθὰ και τους σωματικοὺς καρποὺς ποθούντων͵ καὶ πέρα των υλικών καὶ αισθητών μηδὲν επισταμένων͵ λυπουμένων μὲν επὶ τη τούτων στερήσει͵ ηδομένων δὲ επὶ τη παρουσία αυτών καὶ τη των τοιούτων κτήσει.” [Ωριγένης, Εκλογαί εις τον Ιεζεκιήλ, 13.797-799].

konstantinosa.oikonomou@gmail.com 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Encyclopaedia Perthensis; [Universal Dictionary of the Arts, Sciences, Literature], Intended to Supersede the Use of Other Books of Reference, Printed by John Brown, 1816. Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη, Γ. Stephanie Dalley, The Legacy of Mesopotamia, 1998, Oxford University Press.

1. Ο αστεροειδής 2101, που ανακαλύφθηκε το 1936, πήρε το όνομα του μυθικού αυτού ήρωα [2101 Adonis].

2. Τα αδέλφια του Αδώνιδος ήταν ο Οξύπορος, η Ορσεδίκη, η Λαογόρη και η Βραισία. “Κινύρας εν Κύπρω, παραγενόμενος σὺν λαώ, έκτισε Πάφον, γήμας δὲ εκεί Μεθάρμην, κόρην Πυγμαλίωνος Κυπρίων βασιλέως, Οξύπορον εγέννησε καὶ Αδωνιν, πρὸς δὲ τούτοις θυγατέρας Ορσεδίκην, Λαογόρην καὶ Βραισίαν.” Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη, Γ.

3. Αποτελεί εβραϊκή/φοινικική απόδοση του ονόματος της θεότητας των Σουμερίων, Ντουμούζι. [Σχετ. Stephanie Dalley, The Legacy of Mesopotamia, 1998, Oxford University Press, σ. 78.]. Ακόμη διαβάζουμε: «Διερμηνεύεται δὲ ὁ Θαμμοὺζ ὁ Ἄδωνις. Ἐπράττετο δέ τι τοιοῦτον παρὰ τῶν ὄντων ἐν τῇ γῇ τῇ ἐπέκεινα ποταμῶν Αἰθιοπίας͵ περὶ ἧς ἐν τοῖς ἀνωτέρω βραχὺ σαφῶς εἰρήκαμεν. Κέραμον λαβόντες͵ εἶτα γράφοντες ἐπιστολὴν πρὸς τὰς ἐν Βίβλῳ γυναῖκας͵ ὡς ηὑρημένου τοῦ Ἀδώνιδος͵ καὶ ἐνθέντες τε αὐτὴν τῷ κεράμῳ͵ καὶ σφραγίσαντες͵ καθίεσαν εἰς τὴν θάλασσαν͵ τελετάς τινας ἐπ΄ αὐτῷ ποιησάμενοι· καὶ ὥς γε ἔφασκον͵ αὐτομάτως εἰς Βίβλον ἀπεκομίζετο κατὰ φανερὰς τοῦ ἔτους ἡμέρας. Ὃν δὴ καὶ ἀποδεξάμεναι γυναῖκές τινες τῆς Ἀφροδίτης φίλαι͵ εἶτα λαβοῦσαι τὴν ἐπιστολὴν ἐπαύοντο τοῦ θρηνεῖν͵ ὡς ηὑρημένου παρὰ τῆς Ἀφροδίτης τοῦ Ἀδώνιδος. [...]. [Κύριλλος Α΄Ιεροσ., Εξήγησις Υπομνηματική εις τον Προφήτην Ησαΐαν, 70.441-444].

Έως την Κόλαση, από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα Διήγημα- AUDIOBOOK, διαβάζει ο ίδιος [στους ασυρματιστές του Θεού!] Ή μέχρι πού θα έφτανε ένας γιος για να σώσει τη μητέρα του;

 

Έως την Κόλαση

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

             Διήγημα- AUDIOBOOK, διαβάζει ο ίδιος

 [στους ασυρματιστές του Θεού!]

Ή μέχρι πού θα έφτανε ένας γιος για να σώσει τη μητέρα του;

 

 

 

“Την πήρα την απόφαση, ό,τι κι αν γίνει, θα φύγω. Θα πάω στο Όρος!” , είπε ο Βασίλης. Δεν κατάλαβε πως από το συλλογισμό του, που ήταν μέχρι τότε βυθισμένος, τα τελευταία λόγια τα είπε δυνατά. Μα εκείνη ούτε καν πρόσεξε τη φωναχτή του σκέψη. Συνέχισε την απασχόληση της στον καθρέφτη, γιατί και απόψε πάλι θα 'βγαινε....

   Αυτό συνέβαινε σχεδόν κάθε βράδυ. Μόλις έπαιρνε να σουρουπώνει, η μάνα του έφευγε. Και οι παρέες, άφθονες και ... ποικίλλες. Την όμορφη νέα χήρα, βλέπεις, την προτιμούσαν για παρέα όλοι οι “ελεύθεροι” στην πόλη. Έφτανε μια φευγαλέα ματιά να τη ρίξει κανείς και να μείνει μαγνητισμένος απ΄ τα “φαινόμενα κάλλη” της. Κι εκείνη, άλλωστε, δεν άντεχε πια με τη σκέψη του εδώ και δυο χρόνια “φευγάτου” άντρα της. Εκεινού η καρδιά έτσι ξαφνικά μια νύχτα σταμάτησε και πήγε για το “απάνω ταξίδι”, όπως έλεγε κι ένας θείος του ορφανού πια δεκαεννιάχρονου Βασίλη.

   Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί, ο ήρεμος, αποφασισμένος πια, έφηβος, άφησε ένα σημείωμα στη μητέρα του, που κοιμόταν, φορτώθηκε ένα μικρό σακίδιο και κατηφόρισε για το σταθμό λεωφορείων.

                                   . . . . . . . . . . . . . . . . .

  Ο μεσήλικας ξερακιανός μοναχός μπήκε τελευταίος στην τράπεζα της Μονής. Κάθισε στην άκρη του πάγκου, ακριβώς απέναντι από δυο-τρεις επισκέπτες και δίπλα στον αρχοντάρη, τον γέροντα Αντώνιο. Οι φιλοξενούμενοι τον κοίταξαν αρκετά περίεργα. Ο λόγος ήταν ότι το δεξί του χέρι ήταν μπανταρισμένο με γάζες, που μόλις διακρίνονταν, ενώ από πάνω ήταν δεμένο με ένα κομμάτι τριμμένου ράσου, γκριζαρισμένου από την πολυκαιρία. Ο μοναχός αυτός τελείωσε το λιτό του γεύμα σχεδόν ταυτόχρονα με το τέλος της ανάγνωσης του ιερού κειμένου από τον αναγνώστη. Έπειτα αποσύρθηκε αθόρυβα. Οι επισκέπτες, σαν απόφαγαν, όλο περιέργεια και απορία, πήραν να ρωτάν τον αρχοντάρη για τον μοναχό αυτό: Ποιος ήταν, αν ηταν ασκητής σε κάποια σκήτη ή κάθισμα, αν ήταν χαρισματικός και, κυρίως, τι είχε το χέρι του. Ο αρχοντάρης, αφου τους είπε ότι αυτός ο μοναχός ονομαζόταν Βησσαρίων, τους υποσχέθηκε ότι μετά τον εσπερινό θα τους αντάμωνε να τους λύσει την απορία.

  Καθισμένοι οι τρεις φίλοι σε ένα πεζούλι στο προαύλιο της Μονής, κοιτάζοντας στο πέλαγος κι ενώ συζητούσαν για θέματα που τους εντυπωσίασαν στο μοναστήρι, είδαν με χαρά τον μοναχό Αντώνιο να έρχεται κοντά τους. Ακόμη τους “έτρωγε” η κοσμική περιέργεια για το γέροντα Βησσαρίωνα. “Τον πατέρα Βησσαρίωνα, παιδιά μου τον γνώρισα πριν από τριάντα περίπου χρόνια”, άρχισε να διηγείται ο αρχοντάρης. “Ήλθαμε στη Μονή την ίδια χρονιά. Το όνομά του, κατά κόσμον, ήταν Βασίλης. Αφού περάσαμε κι οι δυο μας το δοκιμαστικό στάδιο και δεχθήκαμε την κουρά της αγγελικής ζωής, εκείνος πήρε ευχή και έζησε για λίγο ως υποτακτικός σ΄ εναν άγιο γέροντα στα τρομερά “Καραούλια”. Επέστρεψε πέντε ή έξι χρόνια αργότερα, μετά την κοίμηση του γέροντά του, αλλά με δεμένο το χέρι του! Κάποτε τον ρώτησα γι΄ αυτό και εκείνος μου είπε την φοβερή του ιστορία. Όταν πήγε στην Έρημο του Όρους, πληροφορήθηκε πως η χήρα μητέρα του απεδήμησε εις Κύριον. Εκείνος φοβόταν πολύ για την κατάληξη της μητέρας του, επειδή η ζωή της ήταν άστατη. Άρχισε λοιπόν να έχει αγωνία κι ερωτήματα για την κατάληξή της. Εννοείται ότι συνεχώς τη μνημόνευε, της έκανε μνημόσυνα, τρισάγια, προσευχές και δεήσεις για την ανάπαυσή της, μα ακόμη τέτοια βασανιστικά ερωτήματα τον απασχολούσαν. Σώθηκε η μητέρα του; Αν δεν σώθηκε, τι θα μπορούσε να κάνει; Με τέτοιους λογισμούς απευθύνθηκε στον γέροντά του για να τον ρωτήσει. Έπεσε λοιπόν στα πόδια του, έβαλε μετάνοια και, με δάκρυα στα μάτια, τού μίλησε για τον επίγειο βίο της μητέρας του και ποιες ήταν μέχρι τότε οι ενέργειες του για τη σωτηρία της ψυχής της. Εκείνος του απάντησε πως αυτό πού ζητούσε να μάθει από εκείνον, ήταν κάτι ίσως αδύνατο για τα ανθρώπινα μέτρα. Αλλά, του είπε εν τέλει, ότι θα παρακαλούσαν το Θεό, κι οι δύο μαζί, να τους πει πού βρίσκεται ή ψυχή της μητέρας του. Έπειτα, ο γέροντας έβγαλε τον Βησαρίωνα έξω από την καλύβη τους και του είπε να μείνει εκεί όρθιος, επτά ολόκληρες ήμερες προσευχόμενος, χωρίς να φάει τίποτε και ούτε να κινηθεί ή να καθίσει. Κι ο Βησαρίων έμεινε εκεί επτά μέρες κι επτά νύχτες, όρθιος, ακίνητος, διαρκώς ένδακρυς, προσευχόμενος να ελεήσει ό Θεός και να τον φωτίσει με την αποκάλυψη της κατάστασης της ψυχής εκείνης. Ο γέροντάς του, έκανε ακριβώς το ίδιο μέσα στην καλύβη. Όταν έφθασε η νύχτα της έβδομης ημέρας, αρπάχθηκε ο νους του Βησαρίωνα στον ουρανό και σε έκσταση είδε τα φοβερά της Βασιλείας του Θεού. Είδε ότι πραγματικά οι ψυχές στον παράδεισο χαίρονται και στην κόλαση πονούν! Είδε στα αριστερά του, μία φοβερή λίμνη, έναν βόρβορο ακαθαρσίας, λάσπης και ανυπόφορης δυσωδίας, που έβραζε και κόχλαζε. Μέσα σ΄ αυτή τη φοβερή λίμνη την “καιομένη του πυρός”, είδε να ξεχωρίζουν ανθρώπινες ψυχές. Πότε βυθίζονταν μέσα της και πότε ανέβαιναν ψηλά, σαν να παίρνουν μια ανάσα και ξανά πάλι μέσα και ξανά πάλι έξω, αδιάκοπα. Κάποια στιγμή, μέσα στις τόσες δύστυχες ψυχές, αναγνώρισε και τη μάνα του. Ναι, την έβλεπε για λίγο από τους ώμους και πάνω κι αναρρίγησε. Κι εκείνη αναγνωρίζοντας το γιό της στην όχθη αυτής της “Γέεννας”, του φώναξε ξέπνοα: “Παιδί μου! Βοήθησέ με!”, και ξαναβυθίστηκε. Έπειτα ξαναφάνηκε πάλι για να φωνάξει ξανά: “έλεος! βοήθεια! βοήθεια!”. Πριν βυθιστεί και πάλι στο βόρβορο, φώναξε στο γιο της: “Καίγομαι, πνίγομαι, βασανίζομαι, υποφέρω!”. Ήταν τόση η θλίψη του Βησσαριώνα, όταν έβλεπε κι άκουγε αυτά, που την ώρα που ξαναβυθιζόταν, βούτηξε το χέρι του μέσα, την άρπαξε από τα μαλλιά και με δυσκολία την τράβηξε έξω! Έξω από τη λίμνη αυτή ο Βησσαρίων είδε κάτι που έμοιαζε με χρυσή κολυμβήθρα. Από κάποιο σημείο της, δίπλα σ΄ένα βράχο, έτρεχε γάργαρο νερό μέσα στην κολυμβήθρα, χωρίς όμως ποτέ να γεμίζει. Πήρε τότε τη μητέρα του αγκαλιά στα δυο του χέρια και την έβαλε μέσα σ’ αυτήν την κολυμβήθρα, όπου πλύθηκε, καθαρίστηκε και έγινε κατάλευκη σαν χιόνι. Έπειτα, κάποιοι λευκοντυμένοι νέοι, που δεν τους είχε προσέξει νωρίτερα, της έδωσαν λευκό φόρεμα. Εκείνη τυλίχτηκε μ’ αυτό και έφυγε μαζί τους. Καθώς απομακρυνόταν ανάμεσά τους, στην αντίθετη από τη λίμνη κατεύθυνση, είδε να του γνέφει χαιρετώντας χαρούμενη. Αμέσως, μετά ο Βησσαρίων επανήλθε στα γήινα. Το χάραμα, μετά το τέλος της έβδομης νύχτας, ήταν εκεί, ορθός, έξω από την καλύβη, παρακαλώντας ακόμη το Θεό για τη σωτηρία της μητέρας του, ευγνωμονώντας ταυτόχρονα Εκείνον για την οπτασία. Λίγο μετά, ο γέροντάς του βγήκε από την καλύβη και τον ρώτησε τι είχε δει. Εκείνος ξέσπασε με λυγμούς σε ευχαριστίες προς τον Θεό για την ευσπλαχνία Του που έβγαλε την ψυχή της μάνας του από τον Αδη. Το χέρι του όμως που βούτηξε μέσα στη φοβερή λίμνη του πυρός, μέχρι τον αγκώνα, ήταν καμένο και συγχρόνως βρωμούσε απαίσια. Ο Βησσαρίων μου είπε ότι παρακάλεσε το γέροντά του, μετά απ΄ αυτά, να του θεραπεύσει το χέρι του, όμως εκείνος αρνήθηκε να σβήσει εκείνο το “σημείον μέγα”, που αποτελούσε σημάδι του θαύματος! Ο γέροντας τού τόνισε πως το “σημείον” εκείνο ήταν η απόδειξη για το πόση δύναμη έχουν Θεία Λειτουργία, μνημόσυνα, τρισάγια, οι προσευχές με το κομποσκοίνι και οι ελεημοσύνες για έναν κεκοιμημένο. Έπειτα, ο άγιος Γέρων ασκητής έσκισε ένα κομμάτι από το ράσο του και του είπε: “Τύλιξε το χέρι σου μ΄ αυτό. Ο τόπος τώρα θα ευωδιάζει. Και σε όσους αμφιβάλλουν, θα το ξετυλίγεις για να αποδεικνύεις την αλήθεια αυτής της ιστορίας”. 

   

  Εγώ, όταν μου τα έλεγε αυτά ο αδελφός μου, είχα λογισμούς δυσπιστίας. Εκείνος με κατάλαβε και τράβηξε λίγο τη μια άκρη του ράσου. Παιδιά μου!”, έκανε κοιτώντας κατάματα τους ακροατές του ο αρχοντάρης, “δεν άντεξα την “βρώμα” εκείνη κι έφυγα μακριά. Τόσο φοβερή ήταν ή δυσοσμία. Το ράσο όμως εκείνου του κεχαριτωμένου Γέροντα ήταν ράσο αγιασμένο, γι’ αυτό κι ευώδιαζε!”.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com www.scribd.com/oikonomoukon

Σημ.: Στηρίζεται σε αληθινό γεγονός [Θεοδώρητος, 6ος αι. μ.Χ.]

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-AUDIOBOOK ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: 

https://www.youtube.com/watch?v=ui8421csYWo

Κρεμασμένα σάντουιτς σε κολώνα! από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Αληθινή Ιστορία

Κρεμασμένα σάντουιτς σε κολώνα!

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

   Στο Μεντεγίν της Κολομβίας, πολύ γνωστή πόλη παλαιότερα για τα ναρκωτικά της και τις μεγάλες ομάδες των καρτέλ ναρκωτικών, υπάρχει μια γωνία στη γειτονιά Μανρίκε, όπου κάθε βράδυ στις τρεις ακριβώς τα ξημερώματα συνήθιζαν να εμφανίζονται σάντουιτς, πάντα με τον ίδιο τρόπο, τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο μέσα σε μια πλαστική σακούλα, κρεμασμένα σε έναν στύλο φωτισμού. Κανείς δεν γνώριζε ποιος τα άφηνε. Οι άστεγοι της περιοχής τα περίμεναν. Αν έφτανε κάποιος μετά τις τρεις και δεκαπέντε, δεν έβρισκε πια κανένα. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ, χωρίς εξαίρεση, έξι ολόκληρα χρόνια. Από το 2016 μέχρι και το 2022. Ποτέ ούτε μια απουσία, ούτε στη βροχή, ούτε ακόμα στις μεγάλες γιορτές Χριστούγεννα, Πάσχα ή Πρωτοχρονιά.

    Μετά το 2022 ξαφνικά τα σάντουιτς σταμάτησαν να εμφανίζονται. «Μα τι να έγινε ο άνδρας αυτός με τα σάντουιτς;», ρωτούσαν οι άνθρωποι.

   Μια κοινωνική λειτουργός με τ' όνομα Καρολίνα άρχισε να ερευνά. Μετά από πολλές μέρες, εβδομάδες, ερωτήσεων δεξιά και αριστερά, κάποιος νυχτοφύλακας ασφαλείας της είπε «Τον είχα δει. Ήταν ένας ηλικιωμένος άνδρας, ερχόταν πάντα με μοτοσυκλέτα, κρεμούσε τη σακούλα και έφευγε. Δεν έλεγε ούτε κουβέντα».

   Η Καρολίνα δημοσίευσε μια έκκληση στα κοινωνικά δίκτυα [Fb] ψάχνοντας αυτόν τον άνδρα που για έξι χρόνια άφηνε κάθε βράδυ σάντουιτς για όσους δεν είχαν τίποτα. Το μήνυμά της μοιράστηκε από 8.000 άτομα. Τότε, μετά από λίγες μέρες, εμφανίστηκε ένα σχόλιο.

    «Νομίζω ήταν ο πατέρας μου, αλλά πέθανε πριν πέντε μήνες''. Η γυναίκα αυτή λεγόταν Λουτσία. Ο πατέρας της Ερνάν ήταν ένας 68χρονος, που δούλευε στις κατασκευές. Δεν είχε πολλά λεφτά, αλλά κάθε βράδυ ετοίμαζε οχτώ σάντουιτς και τα άφηνε σε εκείνη τη γωνία. Γιατί όμως αυτό;

   Γιατί το 2015 ο Ερνάν έχασε τον γιο του Σεμπάστιαν που πέθανε στον δρόμο, ακριβώς εκεί στην περιοχή του Μανουρίκε. Ήταν μόλις 19χρονών. Ένα εύθραυστο στο αγόρι που δυστυχώς πάλευε με τον εθισμό.

   Ο Ερνάν τον έψαχνε για χρόνια. Μα δεν πρόλαβε. Δεν μπόρεσε να τον σώσει. ''Αν του είχε δώσει κάποιος φαγητό ίσως να ζούσε ακόμη σήμερα'', έλεγε. Γι' αυτό δύο εβδομάδες περίπου μετά την κηδεία ο Ερνάν ξεκίνησε. Κάθε βράδυ, μερικές φορές μόνο με ψωμί και βούτυρο, όταν τα λεφτά δεν έφταναν. Μέσα σε έξι χρόνια ετοίμασε περισσότερα από δεκαεφτά χιλιάδες σάντουιτς. Ποτέ δεν ήθελε να ξέρει ποιος τα έτρωγε. Συνήθιζε να λέει, ''αν τους γνωρίσω, θα αρχίσω να διαλέγω σε ποιον να τα δώσω. Έτσι, είναι απλά για όποιον τα χρειάζεται''.

   Όταν η ιστορία αυτή έγινε viral, πολλοί άνθρωποι γράφανε ''έφαγα από εκείνα τα σάντουιτς, για τέσσερα χρόνια με σώσαν''. Άλλος έλεγε, ''ήταν το μόνο που έτρωγα για μέρες''. Κάποιος άλλος, ''σήμερα έχω σπίτι δουλειά, ίσως να μην ήμουν εδώ χωρίς εκείνα τα σάντουιτς''.

   Ένα μήνα μετά, κάποια ξημερώματα, 40 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε εκείνη τη γωνιά. Όλοι είχαν φάει από τα σάντουιτς του Ερνάν. Άναψαν κελιά στη μνήμη του. Έφεραν λουλούδια. Προσευχήθηκαν. Όλοι ήταν εκεί, με δάκρυα στα μάτια. Η Λουτσία τους έλεγε ''Ο πατέρας μου δεν μπόρεσε να σώσει τον αδερφό μου, αλλά έσωσε τόσους άλλους''. Κάποιος από τους συγκεντρωμένους έλεγε: «Και εμένα τα σάντουιτς με κράτησαν ζωντανό. Το να περιμένω κάθε βράδυ, μου έδωσε ένα λόγο να συνεχίσω. Σήμερα είμαι καθαρός δύο χρόνια.Υπάρχω, χάρη σε αυτόν». Έτσι δημιουργήθηκε μια ομάδα, η λεγόμενη τα σάντουιτς του Ερνάν. Έκτοτε, αυτά τα 47 άτομα παίρνουν μια σειρά. Κάθε ένας ετοιμάζει σάντουιτς για μια νύχτα του μήνα. Τα αφήνουν στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα.

    Σήμερα, έχουν περάσει τόσα χρόνια, και τα σάντουιτς δεν έχουν σταματήσει ποτέ να εμφανίζονται. Σε αυτό το στύλο του φωτισμού μπορεί να δει κανείς σήμερα μια πλάκα που γράφει: Εδώ, για έξι χρόνια, ένας πατέρας άφησε 17.500 τόσα σάντουιτς για γιους που δεν ήταν δικοί του. Γιατί δεν μπορέσε να σώσεις το δικό του Ερνάν. Πάντως, ο γιός σου θα ήταν περήφανος για σένα σήμερα.

   Η Λουτσία επιστρέφει κάθε μήνα, πάντα στις τρεις, μετά τα μεσάνυχτα, για να ελέγξει....

    Και πάντα βρίσκει μια σακούλα. Γιατί η αληθινή αγάπη, ακόμα και η σιωπηλή, αφήνει κραυγαλέα ίχνη που δεν εξαφανίζονται ποτέ.

    Εμείς, τι θα ήμασταν διατεθειμένοι να κάνουμε κάθε βράδυ για έξι χρόνια για να τιμήσουμε κάποιον που δεν μπορέσαμε να σώσουμε;

ΠΗΓΗ: Kayakestable/X ισπανική γλώσσα

Ο αστερισμός Αιγόκερως + ΒΙΝΤΕΟ και τι είναι η εκλειπτική του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου -συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Αιγόκερως + ΒΙΝΤΕΟ

και τι είναι η εκλειπτική

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου -συγγραφέα

  ΓΕΝΙΚΑ: Ο Αιγόκερως [Λατ. Capricornus, συντομ. Cap] είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς. Είναι νότιος αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου, έκτασης 413,9 τ. μοιρών [40ος σε έκταση], πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 62° Βόρεια και 90° Νότια. Στην Ελλάδα είναι αμφιφανής. Συνορεύει με τους αστερισμούς Τοξότη, Μικροσκόπιον, Νότιο Ιχθύ, Υδροχόο και Αετό. Το όνομά του σημαίνει «Αίγα (γίδα) με κέρατα» και οφείλεται στον Άρατο. Το όνομα επικράτησε ώστε να διευκολύνεται η διάκριση από την Αίγα του Ηνιόχου, τον αστέρα που κυριαρχεί στον βόρειο χειμερινό ουρανό. Ο Ερατοσθένης τον ονόμαζε Παν ή Αιγι-Παν, δηλαδή ο τραγοπόδαρος θεός Πάνας, μεταμορφωμένος κατά το ήμισυ σε ψάρι από τη βουτιά του στο Νείλο. Πάντως, ο Πτολεμαίος έβλεπε στους αστέρες του μία απλή και πλήρη γίδα ή κάποιο παρόμοιο ζώο. Το ίδιο και άλλοι αρχαίοι λαοί: Ο Αιγόκερως ήταν γνωστός ως Bahi, Vahik, Goi και Nahi στην Περσία, Gadjo στη Συρία [όλα σημαίνουν γίδα] και με συγγενική σημασία, Al Jady στην Αραβία (=ίβηξ), Mriga και Makara (αντιλόπη) στην Ινδία. Ωστόσο, η σύνδεση με το υγρό στοιχείο ήταν ισχυρότατη, αφού ο Αιγόκερως ως ζώδιο φιλοξενούσε τον `Ηλιο κατά το χειμώνα, δηλαδή την υγρή και βροχερή εποχή στις εύκρατες χώρες. Εμφανίζονται στους Ρωμαίους, μετά τις αρχικές λατινικές ονομασίες, Caper, Flexus Caper, Hircus corniger, και η aequoris Hircus («νερόγιδο»), μαζί με πολλά «υδάτινα» επίθετα, π.χ. Neptuni proles (παιδί του Ποσειδώνος), Pelagi Procella (Θύελλα της Θάλασσας), Imbrifer (Βροχοφόρος), Signum hiemale (Σημείο Χειμώνος). Τελικά επικράτησε η απεικόνιση: κεφάλι και σώμα γίδας, ουρά ψαριού. Από το ασσυριακό Munaha («ιδόψαρο) μέχρι τα δυτικά μεσαιωνικά χειρόγραφα. Ακόμα και οι Κινέζοι το μετέτρεψαν από το δικό τους ζώδιο του Ταύρου σε Mo Ki («γιδόψαρο»). Σύμφωνα με τον Καίσιο (Caesius) ο αστερισμός αυτός παριστάνει τον Απόστολο Σίμωνα τον Ζηλωτή, μολονότι σε άλλη εργασία του, ο Caesius θεωρεί ότι ο Αιγόκερως αντιπροσωπεύει τον Αζαζήλ, τον αποδιοπομπαίο τράγο [Π. Διαθήκη] των Εβραίων.

   ΤΡΟΠΙΚΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΟΚΕΡΩ: Ο Αιγόκερως έχει την ιδιαίτερη διάκριση ότι ένας κύκλος της γήινης σφαίρας [παράλληλος του Ισημερινού], ο Τροπικός του Αιγόκερω, φέρει το όνομά του. Αυτό οφείλεται στο ότι στα χρόνια του Πτολεμαίου το νοτιότερο σημείο που μπορούσε να βρεθεί ο Ήλιος στο γήινο ουρανό βρισκόταν μέσα στα όρια του Αιγόκερω. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο `Ηλιος κάθε έτος κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, στις 21 Δεκεμβρίου, οπότε ο `Ηλιος περνά από το ζενίθ το μεσημέρι στους τόπους που βρίσκονται πάνω στον Τροπικό του Αιγόκερω. Όμως, η μετάπτωση του άξονα της Γης έχει στα χρόνια μας αλλάξει το νοτιότερο αυτό σημείο πάνω στην ουράνια σφαίρα, και τώρα βρίσκεται νοτιοδυτικά του αστέρα μ Τοξότου στον ομώνυμο αστερισμό.

  ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ ΚΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ: Ως ζωδιακός αστερισμός, ο Αιγόκερως συνδέθηκε με την ψευδοεπιστήμη της Αστρολογίας και άλλες προλήψεις. Οι Πλατωνικοί πίστευαν ότι οι ψυχές των ανθρώπων όταν ελευθερώνονταν από το σώμα ανέβαιναν στα ουράνια περνώντας ανάμεσα από τα άστρα του Αιγόκερω, και γι' αυτό ονομαζόταν «Πύλη των Θεών». Ο Σουητώνιος γράφει ότι ο αυτοκράτορας Αύγουστος έκοψε αργυρά νομίσματα με τη μορφή του Αιγόκερω, επειδή αυτό ήταν το ζώδιό του. Ο Σενέκας αναφέρει ότι ο Ασσύριος Σαργών ισχυριζόταν πως ο κόσμος θα καταστρεφόταν από μια μεγάλη φωτιά όταν όλοι οι πλανήτες θα συγκεντρώνονταν στον Αιγόκερω! Στην εποχή μας ο `Ηλιος βρίσκεται μέσα στα όρια του Αιγόκερω από τις 21 Ιανουαρίου ως τις 16 Φεβρουαρίου, αρκετά διαφορετικά απ' ότι πρεσβεύει η ψευδοεπιστήμη, και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.

ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟΙ ΑΣΤΕΡΕΣ: Ο αστερισμός περιλαμβάνει 81 ορατούς αστέρες [φ.μ. ≤ 6,5]. Ο α Αιγόκερω, γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Αλτζέντι, είναι οπτικά διπλός, αλλά ουσιαστικά πενταπλός γιατί από τα μέλη του ο α1 είναι διπλός, ενώ ο α2 είναι τριπλός αστέρας. Ο β Αιγόκερω, γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Νταμπίχ, είναι επίσης διπλός και “παριστάνει” το κεφάλι του ζώου. Ο γ Αιγόκερω, γνωστός και ως Νασίρα [Al Sa'd al Nashirah = ο Τυχερός], σημειώνει την ουρά μαζί με τον δ Αιγόκερω, τον Ντενέμπ Αλτζέντι [η ουρά της γίδας]. Ο δ είναι ο φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού. Οι αστέρες ζ, η, θ, ι και μ ονομάζονταν αντίστοιχα στην Κίνα Yen, Chow, Tsin, Tae και Kuh [τα πρώτα τέσσερ ονόματα ήταν ονόματα σινικών κρατιδίων, ενώ το τελευτίο σημαίνει “ο κλαίων”]. Ο ν Αιγόκερω, κοντά στον α, γνωστός και ως Al Shat (η καμήλα), έχει φαινόμενο μέγεθος 4,76 και χρώμα κατάλευκο (φασμ. τύπου B9). Ο ψ [φ.μ. 4,14], ονομαζόταν στην Κίνα Yue, δηλαδή «πολεμικός πέλεκυς». Τέλος, ο ω Αιγόκερω, είναι ερυθρός γίγαντας που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της μορφής του αστερισμού [φ.μ. 4,11].

Σφαιρικό σμήνος Μ30

  ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥ: Στον Αιγόκερω συναντάμε το εντυπωσιακό σφαιρικό σμήνος Μ30, στα νοτιοανατολικά του αστερισμού, που είναι ορατό με ισχυρά κιάλια σε σκοτεινές νύκτες. Ακόμη, στον Αιγόκερω παρατηρούμε το γαλαξία NGC 6903, που βρίσκεται ακριβώς επάνω στην εκλειπτική¹, ενώ το γαλαξιακό σμήνος Abell 3744 χρειάζεται αρκετά μεγάλο ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο για να παρατηρηθεί.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Η εκλειπτική είναι η νοητή γραμμή που διαγράφει ο ήλιος στην ουράνια σφαίρα, καθώς αυτός αλλάζει θέση στον ουρανό κατά τη διάρκεια ενός έτους. Ο ίδιος όρος αναφέρεται και στο επίπεδο που ορίζει η νοητή αυτή γραμμή. Όπως είναι γνωστό η Γη είναι αυτή που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, όμως φαινομενικά ο Ήλιος μοιάζει να είναι αυτός που περιφέρεται γύρω από τη Γη, συμπληρώνοντας την περιφορά του σ' ένα έτος. Η ετήσια αυτή "κίνηση" του Ήλιου δεν είναι εύκολα αντιληπτή λόγω της περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της (σε διάστημα μιας ημέρας), και δεν πρέπει να ταυτίζεται με την ημερήσια πορεία του Ήλιου από την Ανατολή στη Δύση. Η φαινομενική αυτή περιφορά του Ήλιου γύρω από τη Γη διαγράφει ένα επίπεδο που όταν προεκταθεί τέμνει την ουράνια σφαίρα κυκλικά. Αυτός ο κύκλος της ουράνιας σφαίρας ονομάζεται εκλειπτική.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

 https://www.youtube.com/watch?v=5LDqHeNsO58

 ουράνια σφαίρα κυκλικά. Αυτός ο κύκλος της ουράνιας σφαίρας ονομάζεται εκλειπτική.