Κρεμασμένα σάντουιτς σε κολώνα! από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Αληθινή Ιστορία

Κρεμασμένα σάντουιτς σε κολώνα!

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

   Στο Μεντεγίν της Κολομβίας, πολύ γνωστή πόλη παλαιότερα για τα ναρκωτικά της και τις μεγάλες ομάδες των καρτέλ ναρκωτικών, υπάρχει μια γωνία στη γειτονιά Μανρίκε, όπου κάθε βράδυ στις τρεις ακριβώς τα ξημερώματα συνήθιζαν να εμφανίζονται σάντουιτς, πάντα με τον ίδιο τρόπο, τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο μέσα σε μια πλαστική σακούλα, κρεμασμένα σε έναν στύλο φωτισμού. Κανείς δεν γνώριζε ποιος τα άφηνε. Οι άστεγοι της περιοχής τα περίμεναν. Αν έφτανε κάποιος μετά τις τρεις και δεκαπέντε, δεν έβρισκε πια κανένα. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ, χωρίς εξαίρεση, έξι ολόκληρα χρόνια. Από το 2016 μέχρι και το 2022. Ποτέ ούτε μια απουσία, ούτε στη βροχή, ούτε ακόμα στις μεγάλες γιορτές Χριστούγεννα, Πάσχα ή Πρωτοχρονιά.

    Μετά το 2022 ξαφνικά τα σάντουιτς σταμάτησαν να εμφανίζονται. «Μα τι να έγινε ο άνδρας αυτός με τα σάντουιτς;», ρωτούσαν οι άνθρωποι.

   Μια κοινωνική λειτουργός με τ' όνομα Καρολίνα άρχισε να ερευνά. Μετά από πολλές μέρες, εβδομάδες, ερωτήσεων δεξιά και αριστερά, κάποιος νυχτοφύλακας ασφαλείας της είπε «Τον είχα δει. Ήταν ένας ηλικιωμένος άνδρας, ερχόταν πάντα με μοτοσυκλέτα, κρεμούσε τη σακούλα και έφευγε. Δεν έλεγε ούτε κουβέντα».

   Η Καρολίνα δημοσίευσε μια έκκληση στα κοινωνικά δίκτυα [Fb] ψάχνοντας αυτόν τον άνδρα που για έξι χρόνια άφηνε κάθε βράδυ σάντουιτς για όσους δεν είχαν τίποτα. Το μήνυμά της μοιράστηκε από 8.000 άτομα. Τότε, μετά από λίγες μέρες, εμφανίστηκε ένα σχόλιο.

    «Νομίζω ήταν ο πατέρας μου, αλλά πέθανε πριν πέντε μήνες''. Η γυναίκα αυτή λεγόταν Λουτσία. Ο πατέρας της Ερνάν ήταν ένας 68χρονος, που δούλευε στις κατασκευές. Δεν είχε πολλά λεφτά, αλλά κάθε βράδυ ετοίμαζε οχτώ σάντουιτς και τα άφηνε σε εκείνη τη γωνία. Γιατί όμως αυτό;

   Γιατί το 2015 ο Ερνάν έχασε τον γιο του Σεμπάστιαν που πέθανε στον δρόμο, ακριβώς εκεί στην περιοχή του Μανουρίκε. Ήταν μόλις 19χρονών. Ένα εύθραυστο στο αγόρι που δυστυχώς πάλευε με τον εθισμό.

   Ο Ερνάν τον έψαχνε για χρόνια. Μα δεν πρόλαβε. Δεν μπόρεσε να τον σώσει. ''Αν του είχε δώσει κάποιος φαγητό ίσως να ζούσε ακόμη σήμερα'', έλεγε. Γι' αυτό δύο εβδομάδες περίπου μετά την κηδεία ο Ερνάν ξεκίνησε. Κάθε βράδυ, μερικές φορές μόνο με ψωμί και βούτυρο, όταν τα λεφτά δεν έφταναν. Μέσα σε έξι χρόνια ετοίμασε περισσότερα από δεκαεφτά χιλιάδες σάντουιτς. Ποτέ δεν ήθελε να ξέρει ποιος τα έτρωγε. Συνήθιζε να λέει, ''αν τους γνωρίσω, θα αρχίσω να διαλέγω σε ποιον να τα δώσω. Έτσι, είναι απλά για όποιον τα χρειάζεται''.

   Όταν η ιστορία αυτή έγινε viral, πολλοί άνθρωποι γράφανε ''έφαγα από εκείνα τα σάντουιτς, για τέσσερα χρόνια με σώσαν''. Άλλος έλεγε, ''ήταν το μόνο που έτρωγα για μέρες''. Κάποιος άλλος, ''σήμερα έχω σπίτι δουλειά, ίσως να μην ήμουν εδώ χωρίς εκείνα τα σάντουιτς''.

   Ένα μήνα μετά, κάποια ξημερώματα, 40 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε εκείνη τη γωνιά. Όλοι είχαν φάει από τα σάντουιτς του Ερνάν. Άναψαν κελιά στη μνήμη του. Έφεραν λουλούδια. Προσευχήθηκαν. Όλοι ήταν εκεί, με δάκρυα στα μάτια. Η Λουτσία τους έλεγε ''Ο πατέρας μου δεν μπόρεσε να σώσει τον αδερφό μου, αλλά έσωσε τόσους άλλους''. Κάποιος από τους συγκεντρωμένους έλεγε: «Και εμένα τα σάντουιτς με κράτησαν ζωντανό. Το να περιμένω κάθε βράδυ, μου έδωσε ένα λόγο να συνεχίσω. Σήμερα είμαι καθαρός δύο χρόνια.Υπάρχω, χάρη σε αυτόν». Έτσι δημιουργήθηκε μια ομάδα, η λεγόμενη τα σάντουιτς του Ερνάν. Έκτοτε, αυτά τα 47 άτομα παίρνουν μια σειρά. Κάθε ένας ετοιμάζει σάντουιτς για μια νύχτα του μήνα. Τα αφήνουν στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα.

    Σήμερα, έχουν περάσει τόσα χρόνια, και τα σάντουιτς δεν έχουν σταματήσει ποτέ να εμφανίζονται. Σε αυτό το στύλο του φωτισμού μπορεί να δει κανείς σήμερα μια πλάκα που γράφει: Εδώ, για έξι χρόνια, ένας πατέρας άφησε 17.500 τόσα σάντουιτς για γιους που δεν ήταν δικοί του. Γιατί δεν μπορέσε να σώσεις το δικό του Ερνάν. Πάντως, ο γιός σου θα ήταν περήφανος για σένα σήμερα.

   Η Λουτσία επιστρέφει κάθε μήνα, πάντα στις τρεις, μετά τα μεσάνυχτα, για να ελέγξει....

    Και πάντα βρίσκει μια σακούλα. Γιατί η αληθινή αγάπη, ακόμα και η σιωπηλή, αφήνει κραυγαλέα ίχνη που δεν εξαφανίζονται ποτέ.

    Εμείς, τι θα ήμασταν διατεθειμένοι να κάνουμε κάθε βράδυ για έξι χρόνια για να τιμήσουμε κάποιον που δεν μπορέσαμε να σώσουμε;

ΠΗΓΗ: Kayakestable/X ισπανική γλώσσα

Ο αστερισμός Αιγόκερως + ΒΙΝΤΕΟ και τι είναι η εκλειπτική του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου -συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Αιγόκερως + ΒΙΝΤΕΟ

και τι είναι η εκλειπτική

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου -συγγραφέα

  ΓΕΝΙΚΑ: Ο Αιγόκερως [Λατ. Capricornus, συντομ. Cap] είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς. Είναι νότιος αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου, έκτασης 413,9 τ. μοιρών [40ος σε έκταση], πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 62° Βόρεια και 90° Νότια. Στην Ελλάδα είναι αμφιφανής. Συνορεύει με τους αστερισμούς Τοξότη, Μικροσκόπιον, Νότιο Ιχθύ, Υδροχόο και Αετό. Το όνομά του σημαίνει «Αίγα (γίδα) με κέρατα» και οφείλεται στον Άρατο. Το όνομα επικράτησε ώστε να διευκολύνεται η διάκριση από την Αίγα του Ηνιόχου, τον αστέρα που κυριαρχεί στον βόρειο χειμερινό ουρανό. Ο Ερατοσθένης τον ονόμαζε Παν ή Αιγι-Παν, δηλαδή ο τραγοπόδαρος θεός Πάνας, μεταμορφωμένος κατά το ήμισυ σε ψάρι από τη βουτιά του στο Νείλο. Πάντως, ο Πτολεμαίος έβλεπε στους αστέρες του μία απλή και πλήρη γίδα ή κάποιο παρόμοιο ζώο. Το ίδιο και άλλοι αρχαίοι λαοί: Ο Αιγόκερως ήταν γνωστός ως Bahi, Vahik, Goi και Nahi στην Περσία, Gadjo στη Συρία [όλα σημαίνουν γίδα] και με συγγενική σημασία, Al Jady στην Αραβία (=ίβηξ), Mriga και Makara (αντιλόπη) στην Ινδία. Ωστόσο, η σύνδεση με το υγρό στοιχείο ήταν ισχυρότατη, αφού ο Αιγόκερως ως ζώδιο φιλοξενούσε τον `Ηλιο κατά το χειμώνα, δηλαδή την υγρή και βροχερή εποχή στις εύκρατες χώρες. Εμφανίζονται στους Ρωμαίους, μετά τις αρχικές λατινικές ονομασίες, Caper, Flexus Caper, Hircus corniger, και η aequoris Hircus («νερόγιδο»), μαζί με πολλά «υδάτινα» επίθετα, π.χ. Neptuni proles (παιδί του Ποσειδώνος), Pelagi Procella (Θύελλα της Θάλασσας), Imbrifer (Βροχοφόρος), Signum hiemale (Σημείο Χειμώνος). Τελικά επικράτησε η απεικόνιση: κεφάλι και σώμα γίδας, ουρά ψαριού. Από το ασσυριακό Munaha («ιδόψαρο) μέχρι τα δυτικά μεσαιωνικά χειρόγραφα. Ακόμα και οι Κινέζοι το μετέτρεψαν από το δικό τους ζώδιο του Ταύρου σε Mo Ki («γιδόψαρο»). Σύμφωνα με τον Καίσιο (Caesius) ο αστερισμός αυτός παριστάνει τον Απόστολο Σίμωνα τον Ζηλωτή, μολονότι σε άλλη εργασία του, ο Caesius θεωρεί ότι ο Αιγόκερως αντιπροσωπεύει τον Αζαζήλ, τον αποδιοπομπαίο τράγο [Π. Διαθήκη] των Εβραίων.

   ΤΡΟΠΙΚΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΟΚΕΡΩ: Ο Αιγόκερως έχει την ιδιαίτερη διάκριση ότι ένας κύκλος της γήινης σφαίρας [παράλληλος του Ισημερινού], ο Τροπικός του Αιγόκερω, φέρει το όνομά του. Αυτό οφείλεται στο ότι στα χρόνια του Πτολεμαίου το νοτιότερο σημείο που μπορούσε να βρεθεί ο Ήλιος στο γήινο ουρανό βρισκόταν μέσα στα όρια του Αιγόκερω. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο `Ηλιος κάθε έτος κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, στις 21 Δεκεμβρίου, οπότε ο `Ηλιος περνά από το ζενίθ το μεσημέρι στους τόπους που βρίσκονται πάνω στον Τροπικό του Αιγόκερω. Όμως, η μετάπτωση του άξονα της Γης έχει στα χρόνια μας αλλάξει το νοτιότερο αυτό σημείο πάνω στην ουράνια σφαίρα, και τώρα βρίσκεται νοτιοδυτικά του αστέρα μ Τοξότου στον ομώνυμο αστερισμό.

  ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ ΚΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ: Ως ζωδιακός αστερισμός, ο Αιγόκερως συνδέθηκε με την ψευδοεπιστήμη της Αστρολογίας και άλλες προλήψεις. Οι Πλατωνικοί πίστευαν ότι οι ψυχές των ανθρώπων όταν ελευθερώνονταν από το σώμα ανέβαιναν στα ουράνια περνώντας ανάμεσα από τα άστρα του Αιγόκερω, και γι' αυτό ονομαζόταν «Πύλη των Θεών». Ο Σουητώνιος γράφει ότι ο αυτοκράτορας Αύγουστος έκοψε αργυρά νομίσματα με τη μορφή του Αιγόκερω, επειδή αυτό ήταν το ζώδιό του. Ο Σενέκας αναφέρει ότι ο Ασσύριος Σαργών ισχυριζόταν πως ο κόσμος θα καταστρεφόταν από μια μεγάλη φωτιά όταν όλοι οι πλανήτες θα συγκεντρώνονταν στον Αιγόκερω! Στην εποχή μας ο `Ηλιος βρίσκεται μέσα στα όρια του Αιγόκερω από τις 21 Ιανουαρίου ως τις 16 Φεβρουαρίου, αρκετά διαφορετικά απ' ότι πρεσβεύει η ψευδοεπιστήμη, και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.

ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟΙ ΑΣΤΕΡΕΣ: Ο αστερισμός περιλαμβάνει 81 ορατούς αστέρες [φ.μ. ≤ 6,5]. Ο α Αιγόκερω, γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Αλτζέντι, είναι οπτικά διπλός, αλλά ουσιαστικά πενταπλός γιατί από τα μέλη του ο α1 είναι διπλός, ενώ ο α2 είναι τριπλός αστέρας. Ο β Αιγόκερω, γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Νταμπίχ, είναι επίσης διπλός και “παριστάνει” το κεφάλι του ζώου. Ο γ Αιγόκερω, γνωστός και ως Νασίρα [Al Sa'd al Nashirah = ο Τυχερός], σημειώνει την ουρά μαζί με τον δ Αιγόκερω, τον Ντενέμπ Αλτζέντι [η ουρά της γίδας]. Ο δ είναι ο φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού. Οι αστέρες ζ, η, θ, ι και μ ονομάζονταν αντίστοιχα στην Κίνα Yen, Chow, Tsin, Tae και Kuh [τα πρώτα τέσσερ ονόματα ήταν ονόματα σινικών κρατιδίων, ενώ το τελευτίο σημαίνει “ο κλαίων”]. Ο ν Αιγόκερω, κοντά στον α, γνωστός και ως Al Shat (η καμήλα), έχει φαινόμενο μέγεθος 4,76 και χρώμα κατάλευκο (φασμ. τύπου B9). Ο ψ [φ.μ. 4,14], ονομαζόταν στην Κίνα Yue, δηλαδή «πολεμικός πέλεκυς». Τέλος, ο ω Αιγόκερω, είναι ερυθρός γίγαντας που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της μορφής του αστερισμού [φ.μ. 4,11].

Σφαιρικό σμήνος Μ30

  ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥ: Στον Αιγόκερω συναντάμε το εντυπωσιακό σφαιρικό σμήνος Μ30, στα νοτιοανατολικά του αστερισμού, που είναι ορατό με ισχυρά κιάλια σε σκοτεινές νύκτες. Ακόμη, στον Αιγόκερω παρατηρούμε το γαλαξία NGC 6903, που βρίσκεται ακριβώς επάνω στην εκλειπτική¹, ενώ το γαλαξιακό σμήνος Abell 3744 χρειάζεται αρκετά μεγάλο ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο για να παρατηρηθεί.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Η εκλειπτική είναι η νοητή γραμμή που διαγράφει ο ήλιος στην ουράνια σφαίρα, καθώς αυτός αλλάζει θέση στον ουρανό κατά τη διάρκεια ενός έτους. Ο ίδιος όρος αναφέρεται και στο επίπεδο που ορίζει η νοητή αυτή γραμμή. Όπως είναι γνωστό η Γη είναι αυτή που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, όμως φαινομενικά ο Ήλιος μοιάζει να είναι αυτός που περιφέρεται γύρω από τη Γη, συμπληρώνοντας την περιφορά του σ' ένα έτος. Η ετήσια αυτή "κίνηση" του Ήλιου δεν είναι εύκολα αντιληπτή λόγω της περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της (σε διάστημα μιας ημέρας), και δεν πρέπει να ταυτίζεται με την ημερήσια πορεία του Ήλιου από την Ανατολή στη Δύση. Η φαινομενική αυτή περιφορά του Ήλιου γύρω από τη Γη διαγράφει ένα επίπεδο που όταν προεκταθεί τέμνει την ουράνια σφαίρα κυκλικά. Αυτός ο κύκλος της ουράνιας σφαίρας ονομάζεται εκλειπτική.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

 https://www.youtube.com/watch?v=5LDqHeNsO58

 ουράνια σφαίρα κυκλικά. Αυτός ο κύκλος της ουράνιας σφαίρας ονομάζεται εκλειπτική.

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 49

 Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν

Πίναμαν και λέγαμαν,

λέγαμαν, ξελέγαμαν κι όλο εχορεύαμαν.

(καφετζής)

                                                                                                                        

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

                                                                   

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  49

Οι ασκήσεις επί χάρτου τελείωσαν…

  Ακολουθούν οι ασκήσεις με πραγματικά πυρά κι ακόμη χειρότερα οι πραγματικές συνθήκες πολέμου. Τώρα να δούμε, τι θα δούμε!... 

  Όποιος σπέρνει πολλές προσδοκίες, κερδίζει κάποιες εξουσίες. Ας ετοιμάζεται να θερίσει κι άλλες τόσες αποδοκιμασίες! Κανείς δε θα κριθεί πια απ’ τις προθέσεις του αλλά απ’ τα αποτελέσματα…

─ Κρασί σε πίνω για καλό κι εσύ με πας στον τοίχο.

─ Καλά να πάθεις! «Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι».

                             «Λάδια πολλά, τηγανίτες πουθενά…». Τ’ άκουσες ποτέ αυτά;

                                                       

Περίοδος χάριτος

  Την πρώτη μέρα που άνοιξα το καφενείο, μου λέει ένας πελάτης:

─ Καφετζή, βρήκα μια μύγα στον καφέ.

─ Τι ήθιλις να βρεις, πέστρουφα; Χουράει η πέστρουφα σι αυτήν τ’ν κύκαρη π’ σο’ ’βαλα τουν καφέ; Θα σ’ φκιάσου άλλουν, μη στινουχουριόσι κι να μι συνχουρείς!  

─ Αυτό έχεις να πεις; Αν με ξαναδείς, κακατσίδα να με πεις!...

─ Καλά, κύριους!  Ιγώ είπα ένα αστείου, έτσι να γιλάσουμι… Στου καφινείου ήρθις, δεν ήρθις στ’ν Ακαδημία Αθηνών!... Μι του νου μ’, όμους, έλιγα: ορέ, αϊ κατ’ ανέμ’ απού δω, γιδουξούρι, π’ σι πείραξι η μύγα κι μυγιάσ’κις! Δεν έχιτι μύγις στου χουριό σ’; Δε σι κόβου κι για προυτιβουσιάνου, αφού ήξιρις απού κακατσίδα… (όσοι δεν ξέρετε την κακατσίδα, πάρ’ τε το απόφαση: είστε πρωτευουσιάνοι…).

  Καφιτζής είμι, δεν είμι δημόσιους υπάλληλους να κάθουμι ν’ αγναντεύου πού φλιντ’ράν’ οι μύγις… Λέου καλά; Ούτι θα στέκου μι τ’ μυγουσκουτώστρα σαν του Στέφου Τσιτσιπά μι τ’ ρακέτα, γιατί κι ου Στέφους έτσι έμαθι τένις. Τένιασι (απόκαμε απ’ την κούραση θα πει) να σκουτώνει μύγις στου Προυάστιου Καρδίτσας. Ξέριτι τι μύγα έχει η Παραπράστινα;

  Συμπέρασμα: Ο καφετζής δεν έχει καμία μέρα περίοδο χάριτος.

  Σάμπως έχει ο γιατρός; Ακούσατε να του λένε: χειρούργησε για κάνα ’ξάμηνο (να μάθεις κιόλας) και μη σε νοιάζει ποιος θα γλυτώσει, γιατί βρίσκεσαι σε περίοδο  χάριτος (κι όποιον πάρει ο χάρος…); Ούτε γιατρός συμφέρει να ’σαι… Ελπίζω να σας έβαλα σε έναν προβληματισμό, σκεφτείτε εσείς άλλα επαγγέλματα που έχουν ή δεν έχουν περίοδο χάριτος κι εγώ να συνεχίσω τη δ’λειά μ’…

  Η περίοδος χάριτος είναι μια εφεύρεση των πολιτικών, την οποία καθιέρωσαν ως προνόμιο, για να μην τους πειράζει κανένας κάμποσο καιρό στην αρχή που ξεδιπλώνουν, παρουσιάζουν (και το χειρότερο εφαρμόζουν) το περιεχόμενο των πολιτικών τους. Είναι η περίοδος που οι άλλοι, οι οποίοι έχασαν και φεύγουν, ασχολούνται με το να μαζεύουν τα συντρίμμια τους, υποστηρίζοντας πόσο λάθος ψήφισε ο λαός, αντί να κάτσουν να σκεφτούν τα λάθη τα δικά τους. 

  Προσωπικά δε δέχομαι την περίοδο χάριτος, όσο κι αν κατανοώ ότι αυτός που αναλαμβάνει να κυβερνήσει, δεν μπορεί να τα κάνει όλα σε μια μέρα. Προσωπικά, επίσης, αν αναλάμβανα τη διακυβέρνηση της χώρας για μια μέρα, θα απολάμβανα τα αγαθά της εξουσίας και  δε θα έκανα τίποτε, γιατί έτσι κι αλλιώς θα τα άλλαζαν την επομένη που θα έφευγα. Είμαι δύσπιστος και σε κάτι δήθεν προγράμματα εκατό ημερών, αφού στην πραγματικότητα είναι εκατό μέρες πανηγυρισμών που πήραν την εξουσία και τη μοιράζουν ως λαφυραγωγοί.  

  Ανέλαβες, κύριε, την εξουσία; Απ’ την πρώτη μέρα ό,τι και να συμβεί, έχεις την ευθύνη. Υποτίθεται ότι είχες πλήρη γνώση να ανταποκριθείς σ’ αυτό που ζήτησες να αναλάβεις. Σαν δεν ήξερες να υφάνεις, τα μασούρια τι τα κάνεις; Σου κάναμε τη χάρη και σε ψηφίσαμε, μη μας ζητάς και χάριτες! Γι’ αυτό  περίοδο χάριτος δε δίδω…

  Ωστόσο, για να μη με λένε από καφετζή καβγατζή, άφησα κι εγώ μια περίοδο καλοπροαίρετης ανοχής (πώς μου κόλλησε αυτή η νεοφανής σύμφραση; Ίσως γιατί μου θυμίζει τις παχείς αγελάδες…). Ενημερώνω, λοιπόν, τον Κούλη (ονομαστικά), τον κάθε υπουργούλη, περιφερειαρχούλη, δημαρχούλη (εξαιρώ μόνο τον Σπανούλη που είναι παιχταράς) ότι τώρα ο χρόνος αυτός έληξε.  

Αποτρεπτικά 

  Ου διάουλους φεύγει μι θυμιάμα, μι σκρούμπου, μι καπνό απού τσιγάρα (άλλο που σας κρύβει ο Έκτωρ αυτό το πλεονέκτημα), μι αλάτι (ειδικά ημίχοντρο που κάνει και για τουρσί), μι πιτρουβόλ’μα μι του ζιρβί του χέρι κι μι του πατηρημών…

  Τα φίδια απ’ του ’λαφουκέρατου κι άμα έχ’ς κάνα παλούκι στου χέρι…

  Τα καλιακούδια κι τα τσιροπούλια μι τσιακατόρες ή βρουντώντας άδεια ντινικέδια. 

  Η λέρα φεύγει μι αλ’σίβα κι κάποια απουρρυπαντικά (με πε χα 7 το λιγότερο…).

  Του μάτιασμα απουτρέπιτι απ’ τ’ γαλάζια χάντρα κι τα σκόρδα (ιδίως τα καυτερά).

  Ου μουσουλμάνους φεύγει μι γουρ’νουκρίατου.

  Η χαζαμάρα δε φεύγει μι τίπουτα.

  Ιφκουλότιρα απ’ ό,τι γλέπιτι φεύγει ου δαίμουνας, αλλά κανένας δεν προυσπαθεί να τουν διώξει. Οι συνταγές έπισαν σι αχρησία…

Κίνησα να πάω στην Κίνα…

Κυριάκος εξεκίνησε, στην Κίνα για να πάει.

Βάνει τα πέταλα χρυσά, καρφιά μαλαματένια!

Σέρνει μουλάρια δώδεκα και μούλες δεκαπέντε…

  Πολλή κινητικότητα με την Κίνα. Όσο να γυρίσει ο Κυριάκος απ’ τα Πεκίνα, ήρθε ο Κινέζος πρόεδρος στην Αθήνα! Ίσα που πρόλαβε η Προκόπαινα να ετοιμάσει το γεύμα στο προεδρικό. Ευτυχώς, βοήθησε κι ο Προκόπης που ψώνισε τα απαραίτητα (κρασιά, μπύρες, σόδες, αλατοπίπερα, οδοντογλυφίδες),  πέρασε  μανάβη,  κρεοπώλη, 

φούρναρη και  μάζεψε όλες τις εξωτερικές δουλειές.

Προξενητάδες ήρθανε πολύ μακριά απ’ την Κίνα…

  Κάποιο προξενιό κρύβει αυτό το πηγαινέλα. Σε λίγο θα τα μάθουμε τα χαϊρλίτ’κα. Καλές δ’λειές να γένουντι!  

  Τα μουσαφιρλίκια έγιναν στο προεδρικό μέγαρο. Η Μαρέβα ούτε ν’ ακούσει δεν ήθελε ότι θα περάσει μια μέρα στο Μαξίμου μαγειρεύοντας. Άλλωστε, τι να μαγείρευε στον Κινέζο; Μια συνταγή ήξερε απ’ την πεθερά της, την αείμνηστη Μαρίκα: τα ντολμαδάκια… Αλλά αυτά έχουν ρύζι…

  Πήρε τον δρόμο  για το προεδρικό ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, αλλά τον περίμεναν εκπλήξεις. Εκατέρωθεν του δρόμου είχαν παραταχθεί διάφοροι ρατσιστές και ξενοφοβικοί, οι οποίοι μαγείρευαν με διάφορους τρόπους ρύζι, για να τον πικάρουν, φωνάζοντας «είσαι Κινεζάκι, τρως πολύ ρυζάκι». Τι λαπάδες, τι ατζέμ πιλάφια είδαν τα μάτια του δε λέγεται!... Ούτε στην Κίνα δεν τα είχε ματαδεί… Η Θεανώ πρωτοστατούσε με τα γεμιστά της. Μέχρι και ρυζόγαλα απ’ το Λιανοκλάδι έφεραν. Κοντά στο προεδρικό ήταν άλλοι, οι υποστηρικτές της ελληνοκινεζικής προσέγγισης, 

οι οποίοι του πετούσαν ρύζι (για τα καλορίζικα) κι ο Σάββας Σιάτρας τραγουδούσε με την κλαψιάρικη κι όλο λυγμό φωνή του ένα ηπειρώτικο τραγούδι που έλεγε «…ρίξε ρύζι να ριζώσουν σαν το σ’τάρι να φυτρώσουν…».  

  Τα έβλεπε αυτά ο Κινέζος και σκεφτόταν: «Έχει πλάκα να πήξουμε κι εδώ στο λαχανόρυζο! Εγώ, δόξα τον θεό Κομφούκιο, δεν είμαι μουσουλμάνος. Περίμενα να φάω στην Ελλάδα κάνα σουβλάκι, κάνα κοντοσούφλι πρόβειο, κάνα σπληνάντερο να λαδώσει τ’ άντερο μ’… Δεν πήγαινα καλύτερα στην Αργιθέα να φάω αγριόγουρ’νου στου Βασίλη Παπαϊάννη… Γένιτι να μη βάρισι κανένα ου Γιώργου Πούπ’ς;». 

  Τις σκέψεις του ακολούθησαν βρισιές, αλλά εσείς δεν ξέρετε κινέζικα για να τις γράψω κι αν σας τις μεταφράσω εγώ που ξέρω, δεν τις δημοσιεύει ο Κώστας Τσιάκαλος ούτε ο Καραγιώργος (για ιδεολογικούς λόγους αυτός). Σκεφτείτε, λοιπόν, τι λέτε εσείς όταν δε σας αρέσει το φαΐ και θα καταλάβετε…

  Με βαριά καρδιά προχώρησε προς το μέγαρο, όπου τον περίμεναν για το γεύμα. Είδε εκεί ότι οι φόβοι του ήταν αβάσιμοι. Τα τραπέζια ήταν γεμάτα με του πουλιού το γάλα (ΑΒ Βασιλόπουλος, ας κάνουμε και μια διαφήμιση!). Έκαναν τον σταυρό τους κι άρχισαν να τρώνε. Ο αοιδός ξεκίνησε να τραγουδά με το επιτραπέζιο:

«Σε τούτην τάβλα που ’μαστε, σε τούτο το τραπέζι,

τον Σι Τζινπίνγκ φιλεύουμε και τον παρακαλάμε…».

  Η δημοτική μούσα κατέγραψε με τον δικό της τρόπο το γεγονός του γεύματος.

Ο Αλέξης κι ο Άδωνις κι ο Μάκης ο Βορίδης

αντάμα τρων και πίνουνε κι όλο χαζογελάνε,

αντάμα έχουν και τ’ άλογα στο πάρκιγκ αραγμένα.

(Πρόκειται για τα άλογα των ακριβών αυτοκινήτων τους, γιατί δεν έχουν κανονικά άλογα, παρότι δεν τους λείπουν τα παράλογα).

                           Είχαν τραπέζια ολόγιομα, γυαλιά παραγιομάτα (με κρασί υποθέτω)

στο γεύμα στο προεδρικό που φίλευαν Κινέζους…

Κι ο Μητσοτάκης έλεγε και ο Κυριάκος λέει:

─ Παιδιά μου, μη μαλώσετε και γίνουμε ρεζίλι

και φύγουν οι επενδυτές, τους έχει ανάγκη η χώρα…

                    Κι ο Άδωνις απάντησε, ψιλή φωνίτσα βγάνει: (τσιριξιά για την ακρίβεια)

─ Σήμερα το βουλώνουμε, πρωθυπουργέ, το στόμα,

δαγκώνουμε τη γλώσσα μας, τα νύχια μας τα τρώμε

κι αύριο ξαναρχίζουμε καθένας το βιολί του…             

  Κάπου εδώ η μούσα ξέμεινε από έμπνευση ή από μπαταρία (όπως ξεμένουμε οι περισσότεροι από βενζίνη τελευταία) κι έτσι σταματά απότομα και το τραγούδι.   

  Τα διάφορα ΜΜΕ παρουσίασαν το γεγονός με εκτενή ρεπορτάζ για τη σημασία του αλλά και με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Η εφημερίδα «ΨΕΜΑΤΑ» έγραψε ότι εκεί που χαριεντίζονταν ο Αλέξης με τον Άδωνι, πλησίασε ο Κυριάκος και τους είπε: «Τον νου σας, ρεμάλια! Μη μου διώξετε τους Κινέζους, θα σας πήξω στο ρύζι!   Καταλάβατε, ρεμάλια; Τον νου σας! Ρεμάλιααααα!...».

  Τελικά, υπόγραψαν, λέει, με τους Κινέζους κάμποσα μνημόνια κατανόησης. (Τι είναι αυτά, ρε, ξέρει κανένας;). Ας υπόγραψαν! Από εκείνα τα ακατανόητα μην ξαναϋπογράψουν!... Επίσης, οι Κινέζοι ενδιαφέρθηκαν και έδωσαν καπάρο να αγοράσουν κρόκο. Τι να τον θέλουν τον κρόκο οι κιτρινιάρηδες; (Ε, όχι να με πείτε και ρατσιστή που είπα κιτρινιάρηδες τους κιτρινιάρηδες… Τι θέλατε να τους πω, Γρυμπιανίτες;). Πάντως, ο Χρυσοχοΐδης πολύ καλά έκανε που έδωσε εντολή να ψάξουν τα μπαστούνια τους, μήπως είναι κούφια και μας κλέψουν σπόρο από κρόκο.     

Έτσι τους πήραμε εμείς τον μεταξόσπορο, μην πάθουμε τα ίδια…

Λευκές νύχτες και μαύρες μέρες

  Με σύνθημα «διασκεδάζουμε, στηρίζουμε, ψωνίζουμε» ο εμπορικός σύλλογος Καρδίτσας οργάνωσε για πρώτη φορά « Λευκή Νύχτα » με ανοιχτά τα μαγαζιά για αγορές και διασκέδαση. 

  Οι Καρδιτσιώτες με σύνθημα «αν είχαμαν παράδις ψώνιζάμαν κι την μέρα» παρακολουθούσαν το «πρότζεκτ» από μακριά. Κάτι γριές σταυροκοπιόνταν κι έλεγαν: «Λώλιψαν ντιπ για ντιπ οι ανθρώποι. Π’λιούν μέρα κι αγουράζουν νύχτα…».

  Έτσι είναι το εμπόριο. Με σταθερό στόχο το κέρδος, πάντα βρίσκει τρόπους να μπαίνει στη ζωή των ανθρώπων και να την αλλάζει. Εκμεταλλεύεται κάθε εκδήλωση του κοινωνικού βίου, ορίζει σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις και τις συμπεριφορές τους.

  Βάλαμε στη ζωή μας πάρα πολλές αμερικανιές… Κατά τα άλλα, κάνουμε και μια πορεία διαμαρτυρίας τον χρόνο στην αμερικανική πρεσβεία. Από γνώση και άποψη; Για άλλοθι; Από ενοχή; Από συνήθεια; Κανένας δεν ξέρει…   

  Λευκή νύχτα, μαύρη Παρασκευή και μαύρη ζωή που κάνουμε… 

Παπούτσι από καφετζή κι ας είναι και… βαρύγλυκο

  Εμπόριο είπαμε!... Τελευταία, πιάσανε καφετζή που πούλαγε παπούτσια και έκανε φοροδιαφυγή. Πρωτάκουστο! Φοροδιαφυγή στην Ελλάδα; Είναι δυνατόν; Τι σου είμαστε κι εμείς οι καφετζήδες! Άλλο που εγώ κοιμάμαι με τα τσαρούχια και δεν τα καταφέρνω με τον Ερμή. Όμως, καιρός ν’ αρχίσω να επεξεργάζομαι σκέψεις…

  Εδώ άλλοι εμπορεύονται ελπίδες, όνειρα, ιδέες, σοσιαλισμούς, φιλελευθερισμούς, αριστεριλίκια, ηθικά πλεονεκτήματα και κάθε μορφής αέρηδες, ειδικά κοπανιστούς…

  Τουλάχιστον ο καφετζής σου ’φερνε με τον καφέ κι ένα ζευγάρι μποτάκια (αντί για 

μπισκοτάκια).

  Αλλά πώς γλύτωνε το θηρίο απ’ την εφορία; Φαίνεται ήταν πολύ καταφερτζής αυτός ο καφετζής…

Τάδε έφη Λάππας

  «Πείτε μου σας παρακαλώ, ποιο αδίκημα διαπράττει αυτός που κατέχει μία βόμβα μολότοφ στην πλάτη;». Έλα ντε, ρε Σπύρο! Καλά τους άναψες φωτιές μες στη Βουλή. Κρίμα που δεν είχες μαζί σου και μια μολότοφ για εποπτικό υλικό, για να τους πείσεις για το ακίνδυνον ή να τους την ανάψεις όταν σε ζόρισαν… 

  Τσιάρας – Λάππας σημειώσατε 1 και τελικά τη μεταφορά μολότοφ την ξαναπήγαν κακούργημα. Όμως, και πάλι Καρδιτσιώτης θα δώσει τη λύση. Ο καφετζής…

  Οδηγίες περί αποθήκευσης και μεταφοράς μολότοφ:  

  Να φυλάσσονται οι μολότοφ σε δροσερό μέρος και μακριά από εστίες φωτιάς! Καλύτερα να τις έχετε στη ντουλάπα, για να θυμάστε έτσι και τον Λάππα!...

  Όταν θέλετε να μεταφέρετε μια μολότοφ, τη συσκευάζετε σε μορφή δώρου γενεθλίων με κορδέλα και γράφετε πάνω σε ένα καρτελάκι σχετικά:

Να ζήσεις, ρε φίλε, και χρόνια πολλά, μεγάλο να στήνεις παντού σαματά!

Δέξου ένα δώρο, για να τα κάνεις, όπου διαβαίνεις, γυαλιά και καρφιά!…

Σιγά μην κάτσει το όργανο να διαβάσει τι λέει το καρτελάκι…

  Επίσης, μπορείτε να στολίσετε το στόμιο με μαντζουράνες και βασιλικούς κι αν σας σταματήσει αστυνομικός να του πείτε: Καπιτάνιου, έχουμι γάμου ν’ απάν’ Κυριακή κι θα τουν κάμουμι παλιακόν μι ούλα τα ιθίματα. Ιγώ τώρα πααίνου να καλέσου μι του μπουκάλι αυτό τ’ς συγγινήδις κι τ’ς φίλοι. Κι στα θ’κά σ’, καπιτάνιου! 

  Το πολύ να σου πει ο αστυνομικός: η ώρα η καλή! Δεν πρόκειται να κάτσει να μυρίσει και το περιεχόμενο…

Εκλογικό σύστημα

  Πρώτη διαπίστωση. Στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει απλή αναλογική, γιατί δεν υπάρχει η απλή λογική.  

  Δεύτερη (και πιο θλιβερή) διαπίστωση. Όλα τα εκλογικά συστήματα δίνουν κυβερνήσεις. Οπότε, δε γλυτώνουμε με τίποτε…

  Όποιος συμφωνεί ως εδώ, διαβάζει και το υπόλοιπο. 

  Τώρα, ξαναματαψάχνουμε εκλογικό σύστημα. Σε δουλειά να βρισκόμαστε! Γιατί, ρε παιδιά; Τα πράγματα είναι απλά. Θέλουμε να βγάζει το σύστημα κυβέρνηση ή να βγάζει ψηφοφορίες; Αν απαντήσετε σ’ αυτό, ανοίγει ο δρόμος να συμφωνήσετε και στο σύστημα. Ύστερα ρυθμίστε κάθε φορά τα θέματα που θα προκύπτουν, όπως τώρα με την ψήφο των απόδημων Ελλήνων, αν θα ψηφίζουν οι ξανθές και μαυρομάτες κι αν θα έχουν διπλή ψήφο οι ρούσες γαλανομάτες.

  Αλέξη, γιατί δεν άλλαζες το νόμο το 2015 πριν τις εκλογές Σεπτεμβρίου, ώστε το 2019 να γίνονταν με την απλή αναλογική, δια την οποίαν τόσον εσχάτως κόπτεσαι; 

  Κυριάκο, γιατί πειράζεις τον νόμο του Αλέξη;  Για να τον ξανακάνεις πρωθυπουργό; 

  Τελευταία ερώτηση και προς τους δυο: μας δουλεύετε;

Αντικαπνιστικός νόμος

  Ξεκίνησε και η αυστηρή τήρηση του αντικαπνιστικού νόμου.  Οι καπνιστές γίνονται

καπνός απ’ το πολύ κυνήγι. Δεν τους αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Σε λίγο θα τους βγάλουν αλήθεια… στο κλαρί!

Τίνος καλύβα καίγεται, τίνος μαντρί καπνίζει;

Κει πέρα βγαίνει ένας καπνός, σαν τι καπνός να είναι;

Στίχοι (προφητικοί) δημοτικών τραγουδιών 

  Στο 1142 τηλεφωνείτε για να καταγγείλετε παραβάσεις καπνιστών.

  Στο 1143 τηλεφωνείτε όταν ξεμείνετε από τσιγάρα, για να σας φέρουν.

  Όμως, δεν είναι σωστό να πληρώνουμε το τηλεφώνημα καταγγελίας. Κανονικά, πρέπει να παίρνουμε 5 ευρώ για καθέναν που καταγγέλλουμε. Δεν μπορεί το κράτος να παίρνει 50 ευρώ πρόστιμο απ’ τον καπνιστή και να μη δίνει το 10% στον πολίτη που βοηθάει στην εφαρμογή του νόμου…

  Άνεργοι! Μη μένετε στο σπίτι! Βγείτε στην αγορά! Νέο προσοδοφόρο επάγγελμα σας περιμένει! Κυνηγοί καπνιστών!... Δέκα τσιγαρούληδες να καταγγείλετε, θα το τσεπώσετε το πενηντάευρο.  

  Να καώσι τα καπνοχώραφα και αι καπνοβιομηχανίαι! (προωθημένη πρόταση) Μπάμπη, Παύλε, διατρέχω τον κίνδυνον δίωξης δια προτροπήν εις εκνόμους ενεργείας; Για εκείνα τα ειδικά φίλτρα σε τζιμινιέρες εργοστασίων ξανακούσατε τίποτε;

  Ιδρύω κόμμα καπνιστών! ΚΚ χωρίς το ε. Ένα 3% θα το πιάσω, για να μπω στη Βουλή. Εδώ μπήκαν άλλα κι άλλα καπνουδερά, γιατί να μη μπω κι εγώ; Θα βάλω στο επικρατείας την Κανέλλη που βγάζει καπνό από παντού και εννοείται ότι θα συνεργαστώ μετεκλογικά με τους θεριακλήδες Σπίρτζην και Πολάκην… 

  Το κάπνισμα πια επιτρέπεται μόνο υπό την εξής προϋπόθεσιν: να έχιτι καπνό ξηρουμιρίτ’κου ή απού ξιρ’κό καπνουτόπι κι να στρίβιτι ’ν τσιγάρα σας σι ρουκόφ’λλου.

  Ο ταμπάκος επιτρέπεται; Αν ναι, τότε να επανέλθωσι ως λύσις αι ρινοεισπνοαί…

  Καπνιστές και καπνίστριες, φουμαδόροι και φουμαδόρισσες, φουγάρα γενικώς  

  Ο μόνος τόπος που δεν απαγορεύεται το κάπνισμα είναι η Αργιθέα. Οργανώστε τις εκδρομές και τις εκδηλώσεις σας στα Άγραφα. Εδώ δεν πρόκειται να σας γράψει κανένας ούτε οι καταστηματάρχες θα σας εμποδίσουν. Κάπνισαν τα μάτια τους, αγναντεύοντας να ιδούν πελάτη…

  1142 ικεί; Είμαστι στουν Πουλύζου, στα Βραγκινά. Ιδώ καπνίζουν ούλοι. Σβάν’ του ένα, ανάβουν τ’ άλλου! Καπνίσ’καμαν σαν τα κ’νάβια. Ιλάτι απάν’, για να μην κάνει ου πάσα ένας ό,τι τ’ καπνίζει. Άμα έρθιτι, φέρ’ τι μας κι δυο καρβέλια ψουμί ουλικής αλέσιους, ν’ αμπώχνουμι καλύτιρα σια κάτ’ τα κουψίδια κι λίγις σόδις! Α, φέρ’ τι κι δυο μπακέτα τσιγάρα στουν Τάκη!

  

Μην περιμένεις χρώμα στη ζωή σου

           …από την έγχρωμη τηλεόραση!

  Η φθινοπωρινή φύση σε προσκαλεί και σε περιμένει. Τα φυλλοβόλα δέντρα δίνουν την τελευταία τους παράσταση. Τα φύλλα στροβιλίζονται χορεύοντας και πέφτουν. Στρώνουν πολύχρωμο χαλί, για να υποδεχτούν τον χειμώνα που έρχεται να τους φέρει τα πάλλευκα παπλώματα του ύπνου τους…                    

                                   29/11/2019

(...δεν έχουμε) Πατέρα στό σπίτι! 1895 Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Κείμενο- AUDIOBOOK διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

 

(...δεν έχουμε) Πατέρα στό σπίτι! 1895

Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Κείμενο- AUDIOBOOK

διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

   

― Μπάρμπα, βάλε μου λίγο λαδάκι μὲς στὸ γυαλί, εἶπε ἡ μάννα μου, γιατὶ δὲν ἔχουμε πατέρα στὸ σπίτι.

― Χωρὶς πεντάρα;

― Ναί.

― Καὶ τί ἔγινε ὁ πατέρας σου;

― Νά, πάει νὰ βρῇ ἄλλη γυναῖκα.

Ἦτο πενταετὲς παιδίον, ζωηρόν, μὲ λαμπροὺς μεγάλους ὀφθαλμούς, ρακένδυτον. Καὶ μὲ παιδικὴν χάριν, μὲ σπαρακτικὸν ἐν τῇ ἀθῳότητι μειδίαμα, ἐπρόφερεν ἑκάστοτε τὴν φράσιν ταύτην, τῆς ὁποίας ὅλον τὸ βάθος δὲν ἦτο ἱκανὸν νὰ κατανοήσῃ, τόσον ὥστε οἱ ἄνθρωποι οἱ μὴ ἔχοντες νὰ κάμουν τίποτε, καθὼς ἐγώ, πολλάκις τὸ ἐκάλουν, καὶ ἀπέτεινον αὐτῷ τὴν ἄνω ἐρώτησιν τοῦ μικροῦ παντοπώλου τῆς γειτονιᾶς, μόνον καὶ μόνον διὰ ν᾽ ἀκούσωσιν ἀπὸ τὸ στόμα του τὴν ἀπόκρισιν.

― Νά, πάει νὰ βρῇ ἄλλη γυναῖκα.

Δὲν ἦτο ἡ πρώτη φορὰ ὁποὺ τὸ ἔβλεπα. Κατ᾽ ἐκείνην τὴν ἡμέραν συνέβη νὰ εἶμαι πλούσιος, διότι εἶχα κατορθώσει μετὰ πέντε ἐκλιπαρήσεις, καὶ μετὰ τέσσαρας ἀποπομπάς, νὰ λάβω δεκαπέντε δραχμάς, ἀπέναντι ὀγδοήκοντα ὀφειλομένων μοι δι᾽ ἀμοιβὴν φιλολογικῆς ἐργασίας πέντε ἑβδομάδων. Κατὰ τὰς τοιαύτας δὲ ἡμέρας, ἰσαρίθμους μὲ τὰς σελήνας τοῦ ἐνιαυτοῦ, μοὶ συμβαίνει, χωρὶς νὰ φροντίσω νὰ πληρώσω μέρος τῶν χρεῶν μου, νὰ ἐξοδεύω μονοημερὶς τὰ δύο τρίτα τοῦ οὕτω πως ἐκβιασθέντος ποσοῦ, φυλάττων φρονίμως τὸ τρίτον διὰ τὰς ἑπομένας τρεῖς ἑβδομάδας.

Ἔκραξα τὸ παιδίον καὶ τοῦ ἔδωκα μίαν πεντάραν. Ἐκεῖνο τὴν ἔλαβεν, ἔβγαλεν ἔξω ἀπὸ τὰ χείλη τὴν γλῶσσαν, μὲ μειδίαμα εὐδαιμονίας, καὶ ἀτενίζον με εἶπε:

― Δό μ᾽ κι ἄλλη, μπάρμπα!

Δὲν ἦτο τὸ μόνον παιδίον, τὸ ὁποῖον ἤρχετο εἰς τὸ μικρὸν ἐκεῖνο παντοπωλεῖον τῆς ὁδοῦ Σ…, κατὰ τὴν δυτικὴν ἐσχατιὰν τῆς πόλεως. Πτωχαὶ γυναῖκες ἔστελναν συνήθως τὰς πενταετεῖς ἢ ἑπταετεῖς κορασίδας των διὰ νὰ ὀψωνίσουν. Συνέβαινε καθ᾽ ἑσπέραν νὰ κάθημαι ἐπὶ ἡμίσειαν ὥραν καὶ πλέον, συνομιλῶν μὲ δύο ἢ τρεῖς φίλους, πίνοντας τὸ ὀρεκτικόν των, εἰς τὸ μικρὸν μαγαζεῖον, ἐνίοτε δὲ νὰ λαμβάνω ἐκεῖ τὸ λιτὸν δεῖπνόν μου. Πολλάκις τριετῆ νήπια ψελλίζοντα τὰ ἔστελναν αἱ προκομμέναι αἱ μητέρες των, μὲ ἐπικίνδυνα ποτήρια ἢ φιαλίδια εἰς τὰς χεῖρας, διὰ ν᾽ ἀγοράσουν κασὶ ἢ λάι ἢ λυκάζι. Ἓν τούτων ἐζήτει νὰ τοῦ δώσουν ἕνα κουμπὶ (σκουμβρί), ἄλλο ἐζήτει μιὰ πεντάρα πίτα (σπίρτα). Τὴν γλῶσσάν των μόνος ὁ νεαρὸς παντοπώλης, ὁ φίλος μου, ἦτο ἱκανὸς νὰ τὴν ἐννοῇ. Ὁ ἴδιος ἐσπλαγχνίζετο ἐνίοτε καὶ ἔστελνε προπομποὺς τοὺς ἰδίους του ὑπηρέτας ἕως τὴν θύραν τῶν μικρῶν παιδίων, διὰ νὰ φθάσουν ταῦτα ἀσφαλῶς εἰς τὴν μητέρα των.

Συχνὰ συνέβαινε νὰ ξεχάσῃ ἡ μικρὰ παιδίσκη, πενταέτις ἢ ἑξαέτις, τὸ εἶδος, τὸ ὁποῖον ἐστάλη ν᾽ ἀγοράσῃ, καὶ νὰ εἴπῃ ἄλλα ἀντ᾽ ἄλλων. Ἐντεῦθεν παράπονα, διαμαρτυρίαι ἐκ μέρους τῶν μητέρων, ὕβρεις κατὰ τοῦ μπακάλη. Πάντοτε τὸν μπακάλην ἔβγαζαν πταίστην. Τὸ παιδὶ ποτὲ δὲν ἔπταιε.

   Ἄλλοτε συνέβη νὰ τοῦ πέσῃ εἰς τὸν δρόμον τὸ μισὸ τὸ ρύζι, ἢ νὰ φάγῃ τὴν μισὴν τὴν ζάχαριν. Τότε ἡ μήτηρ ἢ ἡ γιαγιὰ κατήρχετο ἡ ἰδία, καὶ ὕβριζε τὸν μπακάλην, λέγουσα ὅτι τέτοιος ἦτον, τὸν ἤξευρεν αὐτή, ὅλο ξίκικα ἐπώλει· μ᾽ αὐτὰ ἐζητοῦσε νὰ πλουτήσῃ κι αὐτός. Καὶ δύναμαι νὰ μαρτυρήσω ὅτι ὁ μπακάλης ἦτο, ὡς ἐμπορευόμενος καὶ ὡς ἄτομον, τίμιος ἄνθρωπος. Ἄλλοτε πάλιν, ὁ μικρὸς ψωνιστής, τὸ δεινότερον, ἔχανε καθ᾽ ὁδὸν τὰ λεπτά, τὰ ρέστα, ὅσα ἔλαβεν ἀπὸ τὸ παντοπωλεῖον. Πλὴν διὰ τοῦτο εἶχε ληφθῆ ἡ πρόνοια νὰ τυλίγωνται τὰ ρέστα εἰς χαρτίον, καὶ κάποτε νὰ δένωνται κομπόδεμα εἰς ράκος καὶ νὰ ἐμβάλλωνται εἰς τὴν τσέπην τοῦ μικροῦ. Καὶ ὅμως πολλάκις ἐχάνοντο πεντάλεπτα καὶ δεκάλεπτα καὶ ὁλόκληροι λιμοκοντόροι. Καὶ πάλιν ὁ μπακάλης ἔπταιεν.

    Ἀλλ᾽ ἂς ἐπανέλθω εἰς τὸ παιδίον περὶ οὗ ὁ λόγος ἐν ἀρχῇ. Δὲν εἶμαι ποτὲ πολυπράγμων, ἀλλ᾽ ὁ φίλος μου ὁ μικρὸς παντοπώλης ἤξευρεν ὡς εἰκὸς ὅλα τὰ μυστικὰ τῆς γειτονιᾶς. Ἦτο γενικὸς θεματοφύλαξ τῶν ἀλλοτρίων ὑποθέσεων. Δὲν ἠξεύρω ἂν τὸ βλέμμα μου τοῦ ἐφάνη ἐρωτηματικόν, ἀλλ᾽ ὅταν εὐκαίρησεν, αὐθόρμητος ἤρχισε νὰ μοῦ διηγῆται τὴν ἱστορίαν.

Πρὸ ἐννέα ἐτῶν ὁ Μανώλης ὁ Φλοεράκης εἶχε νυμφευθῆ τὴν Γιαννούλαν Πολυκάρπου. Ἐκ τῆς συζυγίας ταύτης ἐγεννήθησαν πέντε τέκνα, ἐξ ὧν τὸ τρίτον ἦτο τὸ παιδίον ἐκεῖνο. Ὁ Μανώλης ἦτο ξυλουργός, ἀλλὰ δὲν διέπρεπε πολὺ ἐπὶ φιλοπονίᾳ, Εἰργάζετο, ὁσάκις εἶχεν ἐργασίαν, ἀπὸ τὴν Τρίτην ἕως τὴν Παρασκευήν. Τὸ Σάββατον πρωὶ τοῦ ἐπονοῦσεν αἴφνης ἡ μέση του, τὴν Δευτέραν τοῦ ἐπονοῦσε τὸ κεφάλι. Ἐννοεῖται ὅτι διήρχετο ἐν κραιπάλῃ ἀπὸ τὸ Σάββατον ἑσπέρας ἕως τὴν Δευτέρα πρωί.

   Ἡ γυνὴ ἦτο φιλεργός. Εἶχε ραπτικὴν μηχανὴν καὶ κατεσκεύαζεν ὑποκάμισα. Ἐκέρδιζεν οὕτω ἓν τάλληρον τὴν ἑβδομάδα, τὸ ὁποῖον, προστιθέμενον εἰς τὰς δεκατρεῖς ἢ δεκατέσσαρας δραχμάς, ὅσας ἐκέρδιζεν ἐκεῖνος, καὶ ἐκ τῶν ὁποίων τὰ ἡμίση τοῦ ἐχρειάζοντο διὰ τὸ τακτικὸν μεθύσι τῆς Κυριακῆς, μόλις ἤρκει πρὸς συντήρησιν τῆς οἰκογενείας.

   Πλὴν ἡ οἰκογένεια ηὔξανε, σχεδὸν κάθε χρόνον. Ἀνὰ ἓν κουτσουβέλι, ἢ κατσιβέλι, ἐγεννᾶτο τακτικὰ κάθε δεκαοκτὼ μῆνας, μὲ κανονικότητα ἀπελπιστικήν. Ἡ οἰκογένεια ηὔξανεν, ἀλλὰ τὸ εἰσόδημα ἠλαττοῦτο. Ἡ ἐργασία ἐγίνετο σπανιωτέρα. Ἡ ραπτικὴ μηχανὴ παρερρίφθη εἰς μίαν γωνίαν, ἐτέθη εἰς ἀχρηστίαν. Ἡ Γιαννούλα, μὴ προφθάνουσα ν᾽ ἀπογαλακτίσῃ ἓν μωρό, καὶ ἀρχίζουσα νὰ βυζαίνῃ ἀμέσως ἄλλο, μόλις ἐπαρκοῦσα διὰ νὰ πλύνῃ ράκη, δὲν εἶχε πλέον καιρὸν νὰ ράπτῃ ὑποκάμισα.

   Ὁ Μανώλης δὲν ἔπαυσε νὰ μεθύῃ τακτικὰ ἀπὸ τὸ Σαββατόβραδον ἕως τὸ ἐξημέρωμα τῆς Δευτέρας. Ἡ Γιαννούλα δὲν εἶχε πλέον δεύτερον φόρεμα. Τὰ παιδιὰ δὲν εἶχαν πάντοτε ψωμί. Ἡ ἑστία σπανίως ἦτο ἀναμμένη. Ἡ γυνὴ ἐγόγγυζε. Ὁ Μανώλης, ὅταν ἤρχετο, τὴν ἔτρωγε ἀπὸ τὴν γρίνια. Τὰ παιδιὰ ἔκλαιαν. Ἡ ἀχυροστρωμνὴ ἦτο τρύπια. Ἡ κουβέρτα δὲν ἤρκει νὰ σκεπάσῃ τὰ τρία μεγαλύτερα παιδιά.

   Ἡ λάμπα ἦτο ἀκαθάριστη καὶ δὲν εἶχε πετρέλαιον. Ἡ στάμνα εἶχε σπάσει πρὸ τριῶν ἡμερῶν, καὶ ἔπιναν ἀπὸ ἕνα τσαγκλί*, ὁσάκις εἶχε νερὸν ἡ βρύσις τῆς γειτονιᾶς. Ἡ σκούπα, καταλερωμένη, εἶχε φαγωθῆ ἡ μισή, καὶ ἐλίπαινε τὸ πάτωμα ἀντὶ νὰ τὸ σκουπίσῃ. Τὸ τηγάνι εἶχε τρυπήσει καὶ ἦτο ἄχρηστον. Ἡ χύτρα ἦτο ραγισμένη, καὶ ἔσβηνε τὴν φωτιὰν διαρρέουσα, ὅταν φωτιὰ ὑπῆρχε. Ἡ κατσαρόλα ἦτο παλαιά, φαγωμένη, ἀγάνωτη. Ὁ γανωτὴς εἶχε προτείνει ἢ νὰ τὴν ἀγοράσῃ ἀντὶ πενῆντα λεπτῶν, ἢ νὰ τὴν γανώσῃ ἀντὶ πενῆντα, μὲ κίνδυνον, εἶπε, νὰ τρυπήσῃ καὶ νὰ γίνῃ ἄχρηστη. Ἡ Γιαννούλα ἐπροτίμησε νὰ τὴν κρατήσῃ ἀγάνωτην. Ἡ ραπτικὴ μηχανὴ εἶχε δοθῆ ἐνέχυρον διὰ δύο εἰκοσιπεντάρικα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐχρησίμευαν διὰ τὰ γεννητούρια τοῦ τελευταίου μωροῦ καὶ δι᾽ ἄλλας χρείας. Τὰ δύο εἰκοσιπεντάρικα δὲν ἐπεστράφησαν, καὶ ἡ μηχανὴ ἐκρατήθη.

    Εἰς τοιαύτην κατάστασιν ἦτο ἡ οἰκία, ὅταν εἰσεχώρησεν ὁ κουμπάρος ἐντός. Ὁ κουμπάρος ἦτο ἄγαμος καὶ τεσσαρακοντούτης, παχύς, εὐμορφάνθρωπος μὲ πλατὺ ζουνάρι. Ἦτο μέγας καὶ πολύς, κομματάρχης ἑνὸς τῶν πολιτευτῶν τῆς Ἀττικῆς, εἶχε κερδήσει χρήματα ἀπὸ κάτι ἐνοικιάσεις. Ἦτο ἄνθρωπος μ᾽ ἐπιρροήν. Κατ᾽ ἀρχὰς ἤρχετο ἅπαξ τοῦ μηνός. Εἶτα ἦλθε δὶς εἰς μίαν ἑβδομάδα, φέρων κρέας καὶ μικρά τινα δῶρα διὰ τὰ παιδία. Κατόπιν ἤρχισε νὰ ἔρχεται ἡμέραν παρ᾽ ἡμέραν. Τέλος ἤρχετο καθ᾽ ἑκάστην, φέρων πάντοτε ὀψώνια.

   Τίς οἶδε ποίους σκοποὺς ἔτρεφεν ὁ κουμπάρος. Πλὴν ἡ Γιαννούλα ἦτον τίμια, ὅσον καὶ πᾶσα ἄλλη. Ἡ Γιαννούλα ἦτον τίμια, ἀλλ᾽ ὁ Μανώλης ἦτον ζηλιάρης. Καὶ μετὰ πολλὰ ἑσπερινὰ δεῖπνα τὰ ὁποῖα ἔφαγεν εἰς τὴν οἰκίαν ὁμοῦ μὲ τὸν κουμπάρον, μετὰ πολλὰς δὲ πρωινὰς σκηνὰς τὰς ὁποίας ἔκαμεν εἰς τὴν γυναῖκά του, ἤρχισε νὰ μὴν εἶναι συνεπὴς εἰς τίποτε, κάποτε μάλιστα νὰ ξενοκατιάζῃ.

   Τῆς εἶχε διηγηθῆ πολλάκις ὅτι, πρὶν τὴν πάρῃ, εἶχε μία φιλενάδα. Ἐκείνη εἶχε νυμφευθῆ ἔκτοτε, ἴσως χωρὶς παπά, καθὼς συνηθίζεται κάποτε εἰς τὴν πτωχὴν συνοικίαν. Τώρα φαίνεται ὅτι τὴν εἶχε ξανανταμώσει, αὐτὴν τὴν παλαιὰν γνωριμίαν, καὶ διὰ τοῦτο ἔλειπεν ἀπὸ τὸ σπίτι βραδιὲς-βραδιές.

   Ὅσον διὰ τὴν Γιαννούλαν, τὸ μόνον ἔγκλημά της ἦτο ὅτι, ἴσως, εἶχε πολιτέψει** τὸν κουμπάρον, καὶ δὲν τὸν εἶχε διώξει μίαν καὶ καλήν. Ὁ κουμπάρος ἤξευρε, βλέπετε, ἀπὸ πολιτικήν, καὶ αὐτή, ὡς γυνὴ ὁποὺ ἦτον, ἤξευρεν ἀπὸ ψευτοπολιτικήν. Πλὴν οἱ γειτόνισσες δὲν ἦσαν ἐπιεικεῖς, καὶ τὴν ἐκακολόγησαν. Καὶ εἷς τῶν γειτόνων, ὁ κὺρ Ζάχος ὁ Ξεφαντούλης, ἦτο τῆς ἀρχῆς ὅτι ἔπρεπεν ὁ ἐνδιαφερόμενος «νὰ ξέρῃ τί τρέχει». Καὶ ἡ ὑστεροβουλία, ἡ λανθάνουσα καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον, ἦτο νὰ εὕρῃ διασκέδασιν αὐτὸς μὲ τὲς φωνές, μὲ τὲς κατακεφαλιές, μὲ τὰ τραβήγματα τῶν μαλλιῶν καὶ μὲ τὸ χώρισμα τοῦ ἀνδρογύνου.

Αὐτὸ θὰ εἰπῇ νὰ σοῦ θέλῃ τις τὸ καλόν σου, νὰ κήδεται τῆς τιμῆς σου, δηλαδή. Νὰ σὲ βάλῃ νὰ σκοτωθῇς.

    Μετὰ τελευταίαν φοβερὰν σκηνήν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἡ Γιαννούλα ἐβγῆκε μὲ μισὴν πλεξίδα, μὲ ἓν μάγουλον αἱματωμένον, καὶ μὲ σχισμένον ὑποκάμισον ―καὶ ὅλοι οἱ φρονιμώτεροι ἄνθρωποι τῆς γειτονιᾶς ἔτρεφον τὴν πεποίθησιν, τὴν ὁποίαν συμμερίζεται καὶ ὁ γράφων, ὅτι ἡ Γιαννούλα ἦτον ἀθῴα― ὁ Μανώλης ἔγινεν ἄφαντος. Ἐπῆγε νὰ ἐνταμώσῃ ὁριστικῶς τὴν παλαιάν του γνωριμίαν.

   Ὁ κουμπάρος ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε παύσει τὰς συχνὰς ἐπισκέψεις του. Εἶχεν ἀρραβωνισθῆ. Γεροντοπαλλήκαρον ἀκμαῖον, καλοκαμωμένος, εὐμορφάνθρωπος, μὲ πλατὺ ζουνάρι, κομματάρχης, μέγας καὶ πολύς, κερδήσας χρήματα ἀπὸ τὰς ἐνοικιάσεις, ἑπόμενον ἦτο νὰ εὕρῃ νύμφην μὲ προῖκα.

    Ἡ Γιαννούλα τὸν εἶχε πολιτέψει ἡ πτωχή. Μόνον τοῦτο τὸ ἁμάρτημα εἶχε πράξει. Ἀλλὰ τὰ παιδία ἐπεινοῦσαν. Πλὴν ἐκεῖνος ἐβαρύνθη νὰ περιμένῃ, κ᾽ ἔφυγε μὲ τὴν ὥραν του.

   Καὶ ἡ Γιαννούλα ἔμεινε μὲ τὰ τέσσαρα παιδιά ―τὸ πέμπτον εἶχεν ἀποθάνει, ἀνακληθὲν ἐνωρὶς ὑπὸ τοῦ Πολυευσπλάγχνου καὶ Πανσόφου εἰς τὸν κῆπον τὸν ἀνθηρόν, εἰς τὸ ὡραῖον περιβολάκι μὲ τὰ κρίνα καὶ μὲ τοὺς ναρκίσσους, μετὰ τῶν ὁποίων φυτεύονται καὶ ἀνθοῦσιν ἐσαεὶ καὶ τὰ ἄκακα νήπια―· ἔμεινε, λέγω, μὲ τὰ τέσσαρα παιδία, χωρὶς πατέρα, καὶ χωρὶς κουμπάρον. Ἔμεινε χωρὶς ἄρτον εἰς τὸ ἑρμάρι καὶ χωρὶς φωτιὰν εἰς τὴν ἑστίαν, χωρὶς φόρεμα, χωρὶς στρωμνήν, χωρὶς σκέπασμα, χωρὶς χύτραν καὶ χωρὶς στάμναν· καὶ χωρὶς ραπτικὴν μηχανήν!

   Καὶ τὸ τρίτον παιδίον, ὁ Μῆτσος, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔβλεπα, ἤρχετο εἰς τὸ παντοπωλεῖον, καὶ ἐζήτει ἀπὸ τὸν μικρὸν μπακάλην, ὅστις ἦτο ἀκριβὴς εἰς τὰ σταθμά, ἀλλὰ δὲν ἐννόει ἀπὸ ἐλεημοσύνην, ἤρχετο καὶ ἐζήτει νὰ τοῦ στάξῃ «μιὰ σταξιὰ λάδι στὸ γυαλί», αὐτὸ τὸ ὁποῖον θὰ ἦτο ἄξιον νὰ στάξῃ μίαν σταγόνα νεροῦ εἰς πολλῶν πλουσίων χείλη, εἰς τὸν ἄλλον κόσμον.

Καὶ ᾐτιολόγει τὴν αἴτησίν του λέγον:

― Δὲν ἔχουμε πατέρα στὸ σπίτι!

* πήλινο δοχείο νερού με στενό στόμιο

**πολιτεύομαι: Κατά τον Παπαδιαμάντη σημαίνει: μεταχειρίζομαι κάποιον με πολιτική, δηλαδή με ελιγμούς, ευγένεια, σκοπιμότητα ή επιτήδεια συμπεριφορά

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-AUDIOBOOK ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=LKP97ufDlDg