Παρατάξεις, αναταράξεις κι ανακατατάξεις Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 35

 Παρατάξεις, αναταράξεις κι ανακατατάξεις 

                                                                                                                                                                                                                       

Μην τους είδατε, τους απαντήσατε,

απ’ τα βιογραφικά τους τούς γνωρίσατε;

(καφετζής)

                                  

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  35

                                                             

Κυριακή κοντή γιορτή, παρατάξεις στον κατή

  Την Κυριακή του Θωμά το βράδυ έληξε η προθεσμία κατάθεσης υποψηφιοτήτων για τις τοπικές, δημοτικές, περιφερειακές εκλογές. Τρεις… και το λουρί της μάνας! Και δώρο οι ευροεκλογές. «Ω, ρε, πράμα που σαλεύει και τον μουστερή γυρεύει!». Όλα δωρεάν, δεν πληρώνετε τίποτε!... (θα τα πληρώσετε μετά μαζεμένα).

  Ο κυρίαρχος λαός (θα σας έλεγα τώρα…) θα εκλέξει τους άρχοντες. Οι άρχοντες είναι χρήσιμοι, για να τους λέμε τα κάλαντα. Αν δεν τους έχουμε, σε ποιους θα τα λέμε, στους φουκαράδες, σ’ αυτούς που δεν έχουν βραδιάς δείπνο; 

  Απ’ τη Δευτέρα το πρωί, με ανακούφιση, διαβάζουμε ονόματα υποψηφίων και θα αρχίσουμε να σχεδιάζουμε ποιους θα σταυρώσουμε και ποιους θα μουντζώσουμε. Μετά τις εκλογές θα μας μουντζώσουν αυτοί  κι έτσι θα επέλθει ισοπαλία μεταξύ μας.

  Οι προνοητικοί άρχισαν ήδη να σχεδιάζουν την παράταξή τους, η οποία θα κατέλθει στον εκλογικό στίβο το 2023. Το Καφενείο γνωρίζει ότι ξεκίνησε για δήμαρχος ένας Γιάννης με άλλους σαράντα πέντε… (όχι Γιάννηδες, μάλλον για σαράντα πέντε μάστοροι μοιάζουν). Αυτό κρατήστε το στο μυαλό σας! Περισσότερα όταν έρθει η ώρα… Ο Μήτσιος λέει ότι σε 1.461 μέρες από σήμερα θα κατατεθούν οι υποψηφιότητες στο Πρωτοδικείο.  Παράταξον μεν, ανατάραξον δε!

Τρεις λαμπαδούλες στον χορό, τρεις ομαδούλες στ’ Ανθηρό

  Τελικά, δεν τον γλυτώνουμε τον δήμαρχο. Η ελπίδα μας εξανεμίστηκε το βράδυ της Κυριακής του Θωμά. Τρεις οι παρατάξεις, πάλι τρεις… και το λουρί της μάνας! Δε λέμε τρίτωσε το κακό; Ε, απ’ τις τρεις παρατάξεις κάποια θα βγάλει δήμαρχο. Τι θα ρίξει ο ουρανός και δε θα το καταπιεί η γης; 

  Έχω, όμως, κι άλλον λόγο να είμαι περίλυπος, σε βαθμό που κοντεύω να σκάσω απ’ τα γέλια. Δημοσιογραφικά ενθυμούμενος, στεναχωριέμαι που ο δημοσιογραφικά σκεπτόμενος του περασμένου καλοκαιριού έπεσε έξω στην πρόβλεψη ότι Λάμπρος και Γιώργος θα παραπλανήσουν τους Αργιθεάτες και θα κάνουν έναν συνδυασμό. Αυτά κάνουμε εμείς οι έγκριτοι δημοσιογράφοι και παραπληροφορούμε τον λαό (λαός είναι, τι θέλεις να σου κάνει;) και παρασύρεται και ενθουσιάζεται τζάμπα κι άντε μετά να τον επαναφέρεις στην πραγματικότητα.  

  Γι’ αυτό σας λέω, μη γράφετε το καλοκαίρι, ειδικά τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες και πολύ περισσότερο όσοι βρίσκεστε σε περιοχές που μπορεί να σας έρθει μπάιλας απ’ την υπερβολική ζέστη… Λένε ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο. Φυσικά! Τις κόβει ο αρχισυντάκτης, γιατί γνωρίζει πως είναι φαινόμενα αντικατοπτρισμού και παραισθήσεων… 

Τρεις και τρία και τριάδα και τα τρία κακά της μοίρας μας

  Ο αριθμός 3 είναι ένας αριθμός ιδιαίτερης σημασίας, συμβολισμού  και αξίας. Θεωρείται ιερός, τέλειος, αγαπημένος, με συχνή χρήση στη μυθολογία, στη θρησκεία, στην παράδοση, στη λογοτεχνία, παντού. Ακόμη και η τρόικα από το τρία βγαίνει. Τώρα, ευτυχώς, ξεμπλέξαμε και δεν υπάρχει πια. Τώρα, υπάρχουν μόνο θεσμοί (λιμοί, λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί και λαιμοί που δε σκύβουν από ντροπή).

  Ο αριθμός 3 είναι και περιττός, κάτι που δε χωρίζεται ακριβώς στη μέση, που περισσεύει δηλαδή. Απ’ το τρεις, το τρία και τα παράγωγά τους δεν ξεφεύγει και η περιοχή μας. Τελευταία, μας ήρθε και στην τοπική πολιτική…

  Τρία πουδάρια  η πυρουστιά, τρεις παρατάξεις ου Αργιθέας…

            Στους δύο τρίτος δε χωρεί

            και πρέπει αυτό να ρυθμιστεί,

            με ψήφο κι άλλη Κυριακή (αν δε γίνει κάνα απρόβλεπτο την πρώτη).

  Καταργώ τον τέταρτο στίχο της στροφής, για να προσαρμουστού εις την νέαν συνθήκην και να προσαρμοσθώσιν και τινές άλλοι, που σηκώσανε ψηλά το κεφάλι.

   Τρία καράβια κίνησαν να πάν’ στην Αργιθέα.

   Το ένα πάει στα Βραγκιανά, τ’ άλλο ξέρω ’γώ πού πήγε; (μ’ χάλασι κι του ποίμα)…

   Το τρίτο το τρανύτερο τραβάει για Μπουκοβίτσα…

  Μην ιπιμένιτι! Τα ποίματα σήμερα θα να ’χουν απού τρεις στίχοι (έναν για κάθι παράταξη).

  Ως τώρα είχαμε τους τρεις πόλους του Μήτσιου, τις τρεις ψηλές κορφές (δεν περιλαμβάνεται η πανύψηλη Φσιόκα) κι τα τρία π’λιά κι ένα τσιόνι… Από τούδε κι σια μπρουστά έχουν να ιδούν τα μάτια σας τριώτις! Κι ας είμαστε τρεις κι ο κούκος…   

                            Τρία παιδιά βλασιώτικα και τρία απ’ το Πετρίλο,

                            ποιον θα ψηφίσει σκέφτονται η βάβω η Βασίλω,

                            η Μίτρινα, ή Κώτσινα κι η θεια μου η Κοντύλω…

  Χαρά στον τρίτο που θα τυραγνάει τους άλλους δυο στον δεύτερο γύρο…

Ποιος θα βγει δήμαρχος; Δεύτερη και ασφαλέστερη πρόβλεψη.

  Εγώ ήδη το γνωρίζω και θα προχωρήσω στη δεύτερη αποκάλυψη της απόλυτης βεβαιότητας κι αν δεν το πετύχω, μην ξαναπατάτε στο καφενείο μου!... 

  Δήμαρχος στην Αργιθέα θα βγει αυτός που το βαφτιστικό του όνομα (με το επώνυμο δεν έβγαζες εύκολα άκρη)  έχει 7 γράμματα, οπωσδήποτε το γράμμα ρο και ένα τουλάχιστον σίγμα τελικό. 

  Προβλέψεις δε δίδω… μόνο διαβεβαιώσεις δίδω…

Επί των βιογραφικών ερωτήματα

  Αργιθεάτες, άνδρες και γυναίκες, χωρίς ποσόστωση! 

Μην αφήνετε τη δημιουργική ασάφεια να καταστρέφει την αντιδημιουργική σαφήνεια!

  Το τελευταίο διάστημα και για τις προεκλογικές τους ανάγκες, οι υποψήφιοι σας βομβάρδισαν με βιογραφικά και φωτογραφίες τους, όπου παρουσιάζουν τον εαυτό τους και την απόφασή τους να θυσιαστούν για τα κοινά. Μη νομίζετε ότι ξεμπλέξατε ακόμη. Θα δουν κι άλλα τα μάτια σας, θ’ ακούσουν κι άλλα τα αυτιά σας…

  Προσπάθησα εγκαίρως να τους προφυλάξω, λέγοντας πως τα βιογραφικά δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος να παρουσιαστείς στην Αργιθέα και τη μικρή της κοινωνία. Μια φωτογραφία με το όνομά τους σε ένα γενικό προεκλογικό φυλλάδιο της παράταξης έφτανε. Εννοείται πως δε θα ρωτήσουν εμένα τι θα κάνουν και εννοείται πως δε θα τους ρωτήσω κι εγώ τι θα γράψω.

  Σας είχα πει ότι θα θέσω κάποια ερωτήματα επί των βιογραφικών. Είναι στην κρίση σας αν θα αναζητήσετε απαντήσεις ή αν θα τα λάβετε υπ’ όψιν πριν ψηφίσετε:

1. Πόσους είχατε δει ως τώρα στο χωριό σας, απ’ αυτούς που εμφανίζονται σήμερα μέσω των βιογραφικών και λόγω της υποψηφιότητάς τους; Κρατήστε τα βιογραφικά τους να τους θυμάστε, για να δείτε πόσους θα ξαναδείτε και ειδικά εκείνους που θα χάσουν. 

2. Πόσους απ’ αυτούς είδατε να συμμετέχουν  στις προσπάθειες και τους αγώνες της Αργιθέας (με οποιονδήποτε τρόπο) και με ποιες δράσεις και πρωτοβουλίες συνέδεσαν  την παρουσία τους στην περιοχή, πριν αποφασίσουν να τη σώσουν;  

3. Πόσους είδατε ως τώρα στο βιογραφικό τους να προτείνουν κάτι συγκεκριμένο για τον τόπο μας; Διαβάζουμε και ακούμε αοριστολογίες περί οραμάτων, προοπτικών, ανάπτυξης, προόδου και μανουβράρουν τον τόπο με τιποτολογίες: «η Αργιθέα ψηλά!», «ο τόπος μπροστά!», «πάρ’ το λίγο αλλιώς!», «ώπα, καλώς, σβήσε!» και επαναπροσδιορισμούς αυτονόητων!...

  Ας πει κάποιος, επιτέλους, θα φκιάσω πεταλωτήριο να καλιγώνουμε ψύλλους…

4. Πώς απευθύνουν κάλεσμα ενότητας, αυτοί που πρώτα έφκιασαν την παραταξούλα τους; Γιατί δεν αναζητούσαν την ενότητα νωρίτερα; Και πώς αυτοπροσδιορίζονται  δημιουργικές δυνάμεις του τόπου; Όσοι δεν τους ακολουθούν, ανήκουν στις αντιδημιουργικές; Προσοχή! Αυτό παίζει πολύ τελευταία. Είναι η παραλλαγή του: «ή εμείς ή εσείς». Να τις χαίρονται τις νέες ιδέες τους… 

5. Κάποιοι υπερηφανεύονται ότι ασχολούνται με τα κοινά πρώτη φορά (κάτι μου θυμίζει αυτό το πρώτη φορά) και άρα είναι άφθαρτοι, όπως υπονοούν. Ποιος τους είπε ότι όσοι  ασχολήθηκαν ως τώρα είναι όλοι φθαρμένοι ή διεφθαρμένοι; Έχουν κάνα εργαλείο  διάγνωσης και διαλογής; 

  Πώς θα γλυτώσουμε απ’ την ξύλινη γλώσσα των βιογραφικών τους;

  Εμπεδώσαμε και αναγνωρίζουμε την αλαζονεία, αναζητάμε την ταπεινότητα κι όπου τη βρίσκουμε ας την επιβραβεύουμε με την ψήφο μας!

Τις εστίν άφθαρτος, φθαρμένος, διεφθαρμένος;

Ο άφθαρτος είναι άφθαρτος…

Ο φθαρμένος είναι φθαρμένος ή διεφθαρμένος…

Φθαρμένος είναι κι αυτός που ένας διεφθαρμένος τον λέει άφθαρτο…

Άφθαρτος είναι κι αυτός που ένας διεφθαρμένος τον λέει διεφθαρμένο…

 Άφθαρτος προπαντός είναι εκείνος που του δόθηκε η ευκαιρία να διαφθαρεί και δεν διεφθάρη… 

Το τρανύτερο ερώτημα

  Στην Αργιθέα τα επόμενα χρόνια, εκτός των υποδομών, το σοβαρότερο θέμα θα είναι η διαχείριση του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων της. Πρέπει ή δεν πρέπει να τοποθετηθούν καθαρά από τώρα οι υποψήφιοι και οι παρατάξεις; Ποιες είναι οι θέσεις τους;

Αυτά θέλουμε να ξέρουμε. Χορτάσαμε από οράματα και προοπτικές.

Διαδρομές και εκδρομές

  Οργανώνονται εκδρομές υποψηφίων στην Αργιθέα, για να γνωρίσουν την περιοχή,  της οποίας φιλοδοξούν να λύσουν τα προβλήματα. Στις εκδρομές  αυτές θα υπάρχει ειδικός ξεναγός, χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση. Μετά την εκδρομή θα ακολουθεί ταχύρρυθμο σεμινάριο μιας εβδομάδας και θα ολοκληρώνεται με πρακτική άσκηση και απονομή διπλωμάτων συμμετοχής.  

  Η ανάγκη προέκυψε όταν ρωτήθηκαν είκοσι υποψήφιοι, τι προτίθενται να κάνουν για το φαράγγι Κώστιανου (Βαένι) και κανείς δεν το γνώριζε. Μόνο ένας μας είπε ότι κάτι είχε ακούσει. Εντάξει, ανάμεσα στους είκοσι δεν ήταν κανένας απ’ την Καλή Κώμη… Μην προσβάλω και τον Κώστα Μπαλατσούκα, που ξέρει απ’ έξω την Αργιθέα και προπαντός τα καρτέρια για το γουρ’νοκυνήγι…  

Ευχές επιλόγου  

  Εύχομαι προς όλους τους υποψηφίους: 

Να επιτύχετε ή να αποτύχετε, αν είναι για το καλό της Αργιθέας και το δικό σας καλό!

  Καμιά φορά η αποτυχία είναι ευεργετική, κυρίως για εκείνους που παρασύρει η αλαζονεία. Η νίκη και η ήττα είναι τόσο κοντά όσο και μακριά, μια ψήφος απόσταση. 

Αυτός που πριν έχασε, τώρα μπορεί να νικήσει κι αυτός που τώρα θα χάσει,  μπορεί  στο μέλλον να κερδίσει. Η εκλογή είναι συγκυρία, δεν αντιπροσωπεύει τίποτε σταθερό. Ο νικητής δεν καταξιώνεται μόνιμα ούτε ο ηττημένος απαξιώνεται, ιδίως εκείνος που έχει αξίες αδιαπραγμάτευτες. Πολλοί οι ηττημένοι αυτής της κατηγορίας, αλλά η ήττα τους δεν είναι δική τους. Είναι της κοινωνίας όλης…

  Χαίρομαι που υπάρχουν τρεις παρατάξεις. Και τέταρτη να υπήρχε δε θα με χάλαγε. Τώρα, το πιθανότερο είναι κανείς απ’ τους τρεις δε θα πάρει τον δήμο ως λάφυρο. Όλοι είναι αναγκασμένοι να συνεργαστούν και να συνθέσουν το σύνολο των  προτάσεων που θα δώσουν οι Αργιθεάτες με την ψήφο τους. Η συναίνεση είναι πρωτίστως ευθύνη του πρώτου, του νικητή. Μέχρι στιγμής δε βλέπω, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, να έχουν αντιληφθεί ότι εκτός του πιθανού δεύτερου γύρου, υπάρχει η επομένη των εκλογών που θα τους φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με τα προβλήματα  της περιοχής μας και την ευθύνη της διαχείρισής τους. 

  Την επόμενη μέρα πρέπει όλοι να αποδεχτούν το αποτέλεσμα και με σύνεση να το ερμηνεύσουν και να το κρίνουν. Καθολικές να είναι οι ευχές μας προς όσους εκλεγούν, για να πετύχουν το καλύτερο στον τόπο μας. 

   Να είναι όλοι οι άνθρωποι καλά, υποψήφιοι και ψηφοφόροι! Ο τόπος μας, αν εξαιρέσουμε την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, δεν έχει καμία ανάγκη, οι άνθρωποι του τόπου έχουν ανάγκες, βιολογικές και κοινωνικές. Γι’ αυτές τις ανάγκες, που ολοένα υπήρχαν και  θα υπάρχουν διαφοροποιημένες κάθε φορά στον χρόνο, προσπαθούσαμε  και θα προσπαθούμε να δίνουμε λύσεις. Λύσεις, όμως, δεν έδωσαν και δε δίνουν ποτέ άνθρωποι που πατάνε, εκβιάζουν και εκφοβίζουν ανθρώπους πάνω στις ανάγκες τους, για να πετύχουν εκλογικά οφέλη (δεν τα λέει τυχαία ο καφετζής).   Ας μη χάσουμε και τις ψυχές μας για τις εκλογές! Υπάρχουν και πολύ σπουδαιότερα στη ζωή μας…

                                                                                                                                                                               

Το Σχιζοκάραβο:    Η ψηλότερη κορυφή 

της  Αργιθέας, 

η Λούτσα

και ένα κοπάδι άλογα…

11/5/2019

Αισώπειοι και προεκλογικοί μύθοι Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 30

 Αισώπειοι και προεκλογικοί μύθοι 

Αργιθέα: ο τόπος που έβλεπε

τις τελευταίες ελπίδες να περνούν.

(γιατί από τρένα δεν έβλεπε)

(καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

  

   ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  30

Έναν μύθο θα σας πω

  Ο Αίσωπος, ο οποίος έζησε κατά την αρχαιότητα,  θυμάστε φαντάζομαι ότι είχε ένα εργοστάσιο που έβγαζε μύθους. Οι δουλειές πήγαιναν καλά, μέχρι που πήγε κάποτε στους Δελφούς απεσταλμένος του βασιλιά Κροίσου, για να πάρει χρησμό από το μαντείο. Μένοντας για λίγο εκεί κι όπως ήταν πανέξυπνος σαν τους Τριζολιώτες, κατάλαβε ότι οι ιερείς μετά της Πυθίας ήταν επιστήμονες στον μύθο και στο ψέμα και μπροστά τους δεν έπιανε μία. Ζορίστηκε κι αποφάσισε (γιατί ήταν και αποφασιστικός σαν τους Κουμπουριανίτες) να τους αποκαλύψει. Οι ιερείς κατάλαβαν ότι τους κατάλαβε, του στήσανε μια προβοκάτσια (δεν ήταν και κουκουές ο Αίσωπος, παρότι δούλος, για να την καταλάβει), με την οποία τον ενοχοποίησαν και με συνοπτικές διαδικασίες τον δίκασαν και τον έριξαν  σε κάποιον γκρεμό του Παρνασσού, μιας και το στεφάνι το τριζολιώτικο ήταν μακριά και δεν είχε ούτε τότε καλή συγκοινωνία η Αργιθέα, λόγω μη προχώρησης της σήραγγας Τυμπάνου… (αυτά παθαίνει όποιος κάνει παρέα με βασιλιάδες…).

  Το εργοστάσιο του Αίσωπου πέρασε από τότε στο κράτος και τη λειτουργία του ανέλαβαν και αναλαμβάνουν ως σήμερα διάφοροι πολιτικοί οι οποίοι είναι ειδικά εκπαιδευμένοι, γιατί υπάρχουν και πολιτικοί που είναι εντελώς ακατάλληλοι να το λειτουργήσουν… Η πορεία του εντυπωσιακή! Σήμερα είναι μια εύρωστη βιομηχανία με έντονα ανοδικούς δείκτες. Εκτός των μύθων, προχώρησε και σε παραγωγή νέων προϊόντων (παραμύθια, ψέματα, υποσχέσεις, ελπίδες, όνειρα, οράματα και παροράματα για αόμματους), τα οποία γίνονται ανάρπαστα και πουλιούνται σε κάθε χωριό και πόλη αυτής της χώρας.  Κρίμα που δεν έχω τα σχετικά γραφήματα γραμμής και ραβδογράμματα να σας τα παρουσιάσω, γιατί τα δάνεισα στον Τσακαλώτο να τα χρησιμοποιήσει κι αυτός, για να παρουσιάσει τους δείκτες της ελληνικής οικονομίας. Πιστεύει ότι θα τον βοηθήσουν προεκλογικά και μετεκλογικά, όταν προσπαθήσει να φάει τον Τσίπρα. Αυτό δε με νοιάζει, ας τον φάει!

  Και ήλθεν η ώρα να αναρωτηθώμεν… Είναι η ικανότης των πολιτικών που οδήγησεν εις αυτήν ταύτην την πρόοδον ή είμεθα ημείς οι οποίοι καταναλίσκομεν (αμάσητα εδώ που τα λέμε)  τα εν λόγω προϊόντα, δεδομένου ότι η κατανάλωσις προκαλεί και καθοδηγεί την παραγωγήν;

  Μικρή αγγελία για μεγάλη ευκαιρία: Ζητούνται νέες και νέοι με αρνόδοντο ή νέοι γέροι που βρίσκονται στην εφηβεία των γηρατειών για την προώθηση, πώληση ή και εμπορία των παραπάνω προϊόντων. Εξασφαλισμένο εισόδημα και λαμπρό μέλλον! Η καλύτερη λύση στην κρίση. Δε χρειάζονται και ιδιαίτερα προσόντα. Το θράσος αρκεί.  Γίνε ένας επιτυχημένος ελπιδοπωλητής και ονειροπόλος ονειροπώλης! Γίνε τώρα, εύκολα και γρήγορα, ο Άντερσεν και η Χαλιμά του χωριού σου! Οι μύθοι και τα παραμύθια είναι του λαού βοήθεια…

Βιογραφικά

  Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις (χωρίς τον ΦΠΑ). Τούτου δοθέντος, νομίζουν όλοι ότι και μια φωτογραφία τους είναι  καμιά πεντακοσαριά λέξεις, οπότε χρειάζονται άλλες πεντακόσιες, για να συμπληρωθεί η χιλιάδα (χωρίς ΦΠΑ κι εδώ, άλλωστε ποιος τον πληρώνει όταν μπορεί να μην τον πληρώσει…). Κάθονται, λοιπόν, και γράφουν. Έτσι γίνεται το βιογραφικό. Ως κείμενο επικοινωνίας, πρέπει να είναι προσεγμένο, γιατί παρουσιάζεις τον εαυτό σου… 

  Είναι υποκειμενικόν το κείμενον αυτό, φωνάζει κατακόκκινος από θυμό ένας αντικειμενικός, γι’ αυτό το έγραψα με κόκκινο. Τον ηρέμησα και συνεχίζω…  

  Θέλεις δουλειά; Βιογραφικό! Θέλεις να παντρευτείς; Βιογραφικό μαζί με αντίγραφο του Ε9 να δει η πεθερά τι περιουσία έχεις, για να δώσει, πάντα με επιφύλαξη, την τελική έγκριση. Θέλεις να είσαι υποψήφιος; Μην το συζητάτε! Εδώ έτσι και δεν κυκλοφόρησες βιογραφικό, πας άγραφος… Βέβαια, στην Αργιθέα και στην τοπική πολιτική σκηνή δε βοηθάει και πολύ. Αν ως τώρα δεν έγινες γνωστός σε μια τόσο μικρή περιοχή ή είσαι γνωστός, αλλά δεν έχεις μεγάλο σόι, συμπεθέρους και κουμπάρους, κανένα βιογραφικό δε σε σώζει. Σε κάθε περίπτωση είναι απόφαση του υποψήφιου τι θα κάνει, πώς θα προβάλει την υποψηφιότητά του και πόσα θα ξοδέψει για την προβολή του.

  Εάν αποφασιστεί βιογραφικόν, παίρνεις τον στυλόν και γράφεις το μακρύ σου και το κοντόν για τον δικόν σου εαυτόν. Χρειάζεται πολλή προσοχή, γιατί τα πιο πολλά προεκλογικά βιογραφικά αποκαλύπτουν τα τρωτά σου σημεία αντί των θετικών  κι αντί να σε βοηθήσουν, σε χαντακώνουν. 

  Άμα έχεις λεφτά, κάποιος φιλόλογος θα σου γράψει ένα κείμενο. Τόσοι άνεργοι είναι που αναγκάζονται να κάνουν φροντιστήρια με εξευτελιστικές τιμές και οι οποίοι δε συμπληρώνουν μηνιαίο εισόδημα, όσο αυτό που παίρνει, ας πούμε, ο τοπικός πρόεδρος Στεφανιάδας ή Φουντωτού ή Μεσοβουνίου ή ……………….. (βάλτε εσείς το χωριό). 

  Κι ένας καλός δικηγόρος μπορεί να σας βοηθήσει, αλλά μακριά απ’ τον Μήτσιο! Μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια πράγματα…

  Αν έχεις ψήφους, κάποιος αρχηγός θα φροντίσει να σου γράψει ένα βιογραφικό, για να υποστηρίξει ότι αποτελείς, μαζί του εννοείται, την τελευταία ελπίδα του τόπου… Άλλο που εγώ μάλλον βλέπω την Αργιθέα να καταποντίζεται ως άλλη Ατλαντίδα και μόνο η πανύψηλη κορυφή της Φσιόκας θα μαρτυρεί στους επερχόμενους την ύπαρξή της. Κι αυτό, γιατί δεν ψήφισαν οι Αργιθεάτες την τελευταία ελπίδα. Αλλά και ποιος ακούει τη φωνή ενός καφετζή; Ποιος νοιάζεται τι θέλει να πει ένας καφετζής;

  Οι  ανάγκες των ανθρώπων δημιουργούν τα επαγγέλματα… και οι εκλογές ανοίγουν κάποιες δουλειές. Σας το ξαναείπα στο πρώτο Καφενείο, ξαναδιαβάστε το όσοι το ξεχάσατε! Δικαιολογίες δε θα γίνονται δεκτές…

  Ανακοίνωση: Τώρα το κόκκινο δεν είναι από θυμό, αλλά για να φαίνεται τ’ αλάργα. 

  Αναλαμβάνω υπεύθυνα τη σύνταξη βιογραφικών, προεκλογικών συνθημάτων, λόγων, αντίλογων, δηλώσεων, δελτίων τύπου, καταλόγων ψηφοφόρων σας κατά ομάδες (σίγουροι, πιθανοί, κίβδηλοι, ύποπτοι). Αναλαμβάνω και τα ψυχοχάρτια σας καθώς και το σημείωμα για τα ψώνια σας. Παραθέτω ένα υπόδειγμα βιογραφικού, δείγμα της δουλειάς μου:

  «Γεννήθηκα στο Αετοχώρι μια μέρα του Οκτωβρίου (έτος δε λέω, μην κάνετε καμιά αφαίρεση και δείτε ότι δεν είμαι νέος), αλλά κανένας δε φανταζόταν ότι μια μέρα θα έσωνα  την  Αργιθέα,  γιατί  όλοι  είχαν  στον  νου  τους  να  μάσουν  βελάνια,  για να 

ξεχειμάσουν τα πρόβατά τους και δεν έδωσαν σημασία στο σπουδαίο για την περιοχή γεγονός.

  Έμαθα τα  πρώτα γράμματα, μικρά και κεφαλαία, στο σχολείο του  Αετοχωρίου  (αν 

δε μάθαινα, μαλλιά βιογραφικό θα διαβάζατε) από δασκάλους που, για να μάθω εγώ, 

καταλαβαίνετε πόσο σπουδαίοι ήταν. Όταν σπατάλωσα καμπόσο, έφυγα σια κατ’ Μπζάκια, Καρδίτσες, Λαμίες, όπου έμαθα τα δεύτερα γράμματα και προπαντός ότι υπάρχουν και γράμματα που δεν τα μαθαίνεις ποτέ, αλλά πρέπει πάντα να προσπαθείς και να δέχεσαι να διδάσκεσαι κι απ’ τα πιο ταπεινά πράγματα που σε περιβάλλουν.

  Από μικρός ανέπτυξα πλούσια δράση. Ήξερα πού έχει φωλιά το κάθε πουλί, έφκιανα σιουρίστρες από φράξους και ασφεντάμια και ταυτόχρονα ασχολήθηκα με το σπορ του γιδοβοσκού. Μου αρέσει να κινούμαι στη φύση, ασχολούμαι με το κυνήγι και λόγω της αγάπης μου για το περιβάλλον, όταν γυρνάω απ’ το κυνήγι, μοιράζω στην Κρανιά ή στο Πετράλωνο σε διερχόμενους φυλλάδια διαφόρων οικολογικών οργανώσεων. Φαντάζομαι δεν είναι η πρώτη φορά που γνωρίζετε διχασμένη προσωπικότητα.

  Τελευταία, με πλάκωσαν κάτι οράματα απροσδιορίστου αιτίας και περιεχομένου να αγωνιστώ και να σώσω τον τόπο μας. Ζητώ, λοιπόν, την ψήφο σας. Σας διαβεβαιώνω ότι κανένας δε θα σας κατηγορήσει, αν με ψηφίσετε. Άλλωστε, δε θα είναι η πρώτη φορά που ψηφίζετε ΛΑΘΟΣ…».

Παρατάξεις 

  Ας μην κλεινόμαστε! Ας πάμε στο κλεινόν άστυ! Πρωτεύουσα της χώρας είναι. Να μην ξέρουμε ποιος θα αλλάζει τους καμένους λαμπτήρες και θα ελέγχει τις παιδικές χαρές; Να μην ξέρουμε τις παρατάξεις που θα παραταχθούν για να αντιπαραταχθούν; 

  «Αθήνα ψηλά» η παράταξη του Μπακογιάννη. Μπορούσε να την ονομάσει και «Ψηλά στην Κωστηλάτα» ή «Ψηλά κι αγνάντευε» (μη γελάς, πονηρέ!...).

  Ο Γερουλάνος την ονόμασε «Αθήνα είσαι εσύ». Είσι κι φαίνισι, Γιρουλάνου, π’ θα μη πεις κι Αθήνα!... Σι πρόσβαλα ιγώ; 

  Ο Ηλιόπουλος τη λέει «Ανοιχτή Πόλη». Κάνας σύριζας πρέπει να ’ναι αυτός, υποθέτω απ’ τα συμφραζόμενα. Μπορούσε, όμως, να την πει και «Χωριό δίχως σ’κλιά» ή «Μπάτε, σκύλοι, αλέστε» ή ακόμη «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε».

  Τέλος, ο Σοφιανός έχει τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Από εκλάκτιση δεν ξέρω πώς τα πάει. Συσπείρωση, συσπείρωση, μαζώχτηκε κουβαράκι, κοντεύει να πάθει λεπτοσπείρωση…

Πάμε Μπζάκι…

─ Ω, πατέρα!

─ Ουαίει!

─ Ιδώ είν’ του Μπζάκι;

─ Ιδώ, πιδί μ’, ιδώ.

─ Ορέ Μπζάκι! Μπράβου Μπζάκι!

  Θυμάστε την τραγωδία «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου; Ξεχάστε την! Έγινε τώρα «Επτά επί Μπζάκι» και να ιδούμε. Κι από ονόματα, απορώ πώς δε θα μπερδευτούν οι ψηφοφόροι!  Νέα Ελπίδα, Νέα Πορεία (νέα ταλαιπωρία), τι Νέα απού ’κείθι, τα Νέα τ’ς Αλιξάντρας κι πάει λέγουντας. Άλλη παρτίδα παρατάξεων η Πνοή Δημιουργίας (πώς δεν την ονόμασαν Τελευταία Πνοή;), Δίπλα στους Πολίτες ( ε, όχι και πολίτες οι Μπζακιώτις!) κι έχουμε καιρό ακόμη. Δίνου κι ένα όνουμα δουριάν, δε θέλου τίπουτα, για μια πιθανή παράταξη: «Φεύγει ου Κ’τσός, έρχιτι ου παράλυτους». 

  Συμπέρασμα: Θα υποφέρουν οι Μουζακιώτες, μέχρι να τελειώσουν οι εκλογές…

Σποραδικοί πυροβολισμοί αλλά όχι άσκοποι

  Οι πυροβολισμοί δεν είναι άσκοποι. Έχουν σκοπό ν’ ανάψει το γλέντι, υποστήριξε

 σε δίκη ο αείμνηστος Μπολγούρας απ’ το Λεοντίτο. Έτσι μας το μετέφεραν οι παλιότεροι, οι οποίοι μας διηγούνταν κι ακούγαμε ιστορίες και γεγονότα του τόπου μας, τότε που στην κοινωνία συνυπήρχαν οι γενιές και δε διαχωρίζονταν ιδρυματικά όπως σήμερα, σε ΚΑΠΗ, παιδικούς σταθμούς και τμήματα νεολαίας, ενώσεις γυναικών, παραρτήματα μουστακαλήδων ή εξωραϊστικούς ομίλους.  

  Έχουν σκοπό οι πυροβολισμοί, ακόμη κι αν διαταράσσουν μερικές φορές την κοινή ησυχία ή μόνο την ησυχία κάποιων... (έβαλα κι αποσιωπητικά, για να χειροτερέψω το υπονοούμενο).

  1ος πυροβολισμός

  Ο Μενέλαος της Σπάρτης είχε την ωραία Ελένη. Την πήρε ο Πάρης, που τον έλεγαν έτσι επειδή έπαιρνε  (ούτε εφορία να ’τανε) και μετά ακολούθησε ο τρωικός πόλεμος.

  Ο Μενέλαος της Μπουκοβίτσας είχε την ωραία ιδέα να ξαναγίνει το γεφύρι Κοράκου και δεν μπορεί κανείς να την πάρει. Παίρνεται η ιδέα και η γνώση; Αν ήταν προβατίνες και παχείς, υπήρχε ένας σχετικός κίνδυνος, αλλά οι Στεφανιώτες ιδέες δεν έκλεβαν ποτέ κι απέφευγαν τις γνώσεις. Επομένως, γλυτώνουμε τον πόλεμο, αν και είμαστε έτοιμοι να εκστρατεύουμε εναντίον όποιου επιχειρεί να κλέβει διατυπωμένες ιδέες. Φτάνει πια! Έχομεν την λογοκλοπήν, την λογοπλοκήν και την διαπλοκήν, τελευταία και την λογοπώλησιν, όμως δε θα επιτρέψομεν και την ιδεοκλοπήν…

  2η σπαλιώρα και με πολύ κρότο

  Είχα γράψει το παραπάνω κείμενο, όταν έπεσα πάνω σε δυο επιστολές που έγραψε ένα νέο κορίτσι, η Ιωάννα Γ. Δήμου από τα Κουμπουριανά, και  απευθυνόταν στον δήμο μας. 

  Η πρώτη επιστολή το 2006 με θέμα: «Διάσωση, συντήρηση και ανάδειξη μνημείων της Αργιθέας» αναφέρεται στη διάσωση του μοναδικού, ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας, μνημείου στην περιοχή Συκιάς Πετρωτού, του γνωστού ως  «τελωνείου» και την ανακατασκευή της γέφυρας Κοράκου. Η δεύτερη επιστολή το 2018 έχει ως θέμα: «Αποκατάσταση βλαβών, διάσωση και  συντήρηση της γέφυρας Πετρωτού, ανεξαρτήτως του έργου  διαχείρισης των υδάτων του Αχελώου». Οι επιστολές δεν έκαναν μόνο απλή αναφορά, αλλά περιείχαν προτάσεις και συνοδεύονταν από φωτογραφικό υλικό. 

  Με ιδιαίτερη χαρά είδα τις επιστολές της Ιωάννας, τις οποίες εννοείται ότι δε γνώριζα, ώστε να τη συμπεριλάβω στην αναφορά μου σε πρόσφατο σχετικό κείμενό μου για το Κορακογιοφύρι. Η χαρά μου δεν έχει να κάνει με την υποστήριξη της αναγκαιότητας διάσωσης των μνημείων μας εκ μέρους της (ειδικά αυτών που είναι ακόμα όρθια), όσο με την αισιοδοξία που προσδίδει η ενασχόληση ενός νέου κοριτσιού με αυτά τα πράγματα. Όταν υπάρχουν νέοι της επόμενης γενιάς από τη δική μας που έχουν παρόμοιες ευαισθησίες και δράση, μπορούμε να ελπίζουμε. Αυτούς τους νέους πρέπει να αναζητήσουμε και να  ενθαρρύνουμε να αναλάβουν τις τύχες του τόπου μας.

  Ιωάννα, τα συγχαρητήριά μου και να θυμάσαι κάτι απ’ τον καφετζή: Χίλιες ιδέες να έρθουν που θα βοηθήσουν τον τόπο μας κι ας μην είναι καμία δική μας. 

  3ος πριόβολος

  Τελικά, δεν τη γλυτώνουμε την ανάπτυξη. Θα μας αναπτύξουν, θέλουμε δε θέλουμε. Ανάπτυξη με το ζόρι. Θέλεις να μείνεις υπανάπτυκτος και δεν μπορείς. Με τόσους αναπτυξιολόγους γύρω μας, αναπτύσσεται ένα αναπτυξιακό κλίμα και πνέει ένας αναπτυξιακός αέρας που θα μας απογειώσει.

─ Πετάει ο καφετζής;

─ Πιτάει, λέει; Πιτάει κι παραπιτάει, αερόπλανου γένιτι… 

  Το Πάσχα και στις εκλογές, όσοι ανεβείτε στα χωριά μας, φωτογραφίστε τα για να τα θυμάστε!…  Μετά τις εκλογές μπαίνουμε στον χρυσούν αιώνα της Αργιθέας (γι’ αυτό και τα χρυσά γράμματα). Θα γίνουν τόσα έργα, που δε θα τη γνωρίζετε. Θα ρωτάτε να βρείτε πού είναι το σπίτι σας. Δε θα μπορείτε να ξεχωρίσετε το Παρίσι απ’ το Τσιοκαρίσι… Πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα… (Τι χαλεύει αυτή η κόκκινη πρόταση εδώ; Ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτό το Καφενείο;).

  4ος βρόντος 

  Δε μας έφτανι ου Μπακουϊάνν’ς μι τ’ν «Αθήνα ψηλά» βγήκι κι ένας θ’κός μας φεϊσμπουκάς κι έγραψι: «Να πάμε την Αργιθέα ψηλά». Πόσου απάν’, αρέ παλληκάρι μ’; Έχει πλάκα να μας βάλ’ς να κουβαλάμι τα Βραγκινά στου Βουτσικάκι. Τ’ς Βραγκιανίτις π’ θα φιουκουπούν απ’ του κρύου δεν τ’ς λουγαριά’εις;

  Είχα κι ιγώ στου πρόγραμμα μ’ να φκιάσου νια τρύπα στ’ς Ρέντις να βάλου έναν γρύλου τρανό να σ’κώσου Δέντρου – Λαγκαδάκια κανιά ’κατουστή μέτρα (παραπάν’ δε γένιτι), αλλά για να του λες, μπουρεί να το ’χουν κι άλλις παρατάξεις στου πρόγραμμα τ’ς. 

  Άλλους λέει να πάμι τ’ν Αργιθέα μπρουστά. Πιδιά, κανουνίστι μ’ αυτές τ’ς μανούβρις! Μας έβγαλιταν τα σ’κώτια. Απάν’ ου ένας, μπρουστά ου άλλους, χάθ’κι  να πείτι να τραβήσουμι πέρα απάν’ κι όθι λαγαρίσουμι;

  Ρουτάτι κι ικειόν τουν απού πέρα απ’ τ’ γέφυρα Καταφυλλίου, π’ δεν τ’ράει τουν θ’κό τ’ του δήμου κι στινουχουριότι για τουν θ’κό μας. Συμφουνάει μι του πέρα απάν’;

  Τελευταίος πυροβολισμός (τι να κάνουμε, πεντάσφαιρη ήταν η καραμπίνα).

  Τα βλήματα δε λύνουνε προβλήματα! 

Ελπίδα…

  Τώρα, σαν τελειώσετε το διάβασμα, γυρίστε πάλι στην αρχή! Ξανακοιτάξτε το μοναστήρι του Κώστη! Αιώνες στέκει εκεί «στον κόρφο του βουνού, σαν καλωσύνη που κρύβεται». Πόσοι άνθρωποι να πέρασαν εκεί ως τώρα, για να προσκυνήσουν και να παρηγορηθούν; Πόσα μάτια δάκρυσαν από πόνο κι ευγνωμοσύνη μπροστά στις ιστορημένες εικόνες του; Πόσα χρόνια «κοιμάται απέξω ο καλόγερος που το ζωγράφισε»; Όμως, η ανθισμένη κουτσουπιά στο πλάι του διαλαλεί τη ζωή που συνεχίζεται και πως δεν υπάρχουν ποτέ «τελευταίες ελπίδες» παρά μόνο η μία μόνιμη και σταθερή ΕΛΠΙΔΑ. Αυτή που διαρκώς ανανεώνεται και προσαρμόζεται σε τόπους και ανθρώπους.

Έτσι είναι η ΕΛΠΙΔΑ… Σαν τους γάλανθους, τα ίτσια και τα δακράκια της άνοιξης που βγαίνουν δίπλα και πάνω στο όψιμο χιόνι πολλές φορές, για να στολίσουν τον φαρμακωμένο απ’ τον χειμώνα τόπο. Αυτά τα δακράκια εύχομαι να βλέπετε και δάκρυα να μην έρχονται ποτέ στα μάτια σας, μα αν έρθουν, να ’ναι  χαράς δάκρυα…

                                                           

                                    6/4/2019

                          

                                                                                                                                                       

Νεογιορτές «Το θέμα είναι τώρα τι λες. Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε…» Μανόλης Αναγνωστάκης Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

 Νεογιορτές

«Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε…»

Μανόλης Αναγνωστάκης

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

                       

  Πέρασαν κι  αυτές οι γιορτές… Πέρασαν και δεν ακούμπησαν… Ποιες γιορτές; Αν δεν ήταν τα ελάχιστα παιδάκια που βγήκαν να τραγουδήσουν τα κάλαντα ούτε που θα καταλαβαίναμε ότι αυτές τις μέρες γιορτάζουμε Χριστού την θείαν γέννησιν, την αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, τα Φώτα και τον φωτισμό.

  Βλέπετε, τον φωτισμό πια τον έχουμε αναθέσει αποκλειστικά στα αναρίθμητα πολύχρωμα λαμπιόνια, τα οποία, ωστόσο, συσκοτίζουν την πραγματικότητα και αδυνατούν να διασκορπίσουν τα πυκνά σκοτάδια που τυλίγουν την κοινωνία μας και την ανθρωπότητα.  

  Ξεχάστε αυτά που ξέρατε!... Σήμερα έχουμε τις νεογιορτές του νεοπολιτισμού!  Αυτές τις εφευρίσκουν οι έμποροι για εμπορικούς λόγους και κάποιοι δήμαρχοι για δημαγωγικούς λόγους (προσφέροντας θεάματα στον λαό και τον άρτον σε διάφορους καταφερτζήδες…).

  Ονειρουπόλεις, πάρκα ευχών ή χρωμάτων, χριστουγεννιάτικα χωριά, μύλοι ξωτικών κι ό,τι άλλο μπορεί να σερβιριστεί γαρνιρισμένο με τη λέξη μαγεία και το επίθετο μαγικός, μαγική, μαγικό. Ε, δε χρειάζεται να είσαι και μάγος να καταλάβεις…

  Κι οπωσδήποτε το σπίτι του Αϊ-Βασίλη… Κάθε πόλις και στάδιον κι ένα σπίτι του Αϊ-Βασίλη (του χοντροκόκκινου, εννοείται). Ούτε ο Παπαδημούλης δεν έχει τόσα σπίτια. Πώς τα καταφέρνει με τον ΕΝΦΙΑ ήθελα να ξέρω. 

  «Ελάτε ν’ ανάψουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο» προσκαλεί ο δήμαρχος.

  Τρέχουν οι δημότες για τη φωταγώγηση, έχουν δεν έχουν να πληρώσουν τον δικό τους λογαριασμό ρεύματος και δημοτικών τελών, βεβαίως, βεβαίως…  

  «Ελάτε στη νύχτα των ευχών, ν’ ανάψετε το δικό σας φαναράκι, με τη δική σας ευχή» ξαναπροσκαλεί ο δήμαρχος.

  Πήγαν… Οι περισσότεροι έγραψαν να πέσει ο Μητσοτάκης κι ανυπομονούν πότε θα γίνουν οι εκλογές να τον ξαναψηφίσουν…

  «Ελάτε ν’ αλλάξουμε τον χρόνο στην κεντρική πλατεία» ξαναματαπροσκαλεί ο δήμαρχος.

  Πηγαίνετε! Καλά σας λέει… Πηγαίνετε ν’ αλλάξετε τον χρόνο τουλάχιστον, αφού τίποτε άλλο δεν μπορείτε ν’ αλλάξετε σ’ αυτόν τον τόπο…

  Στη Λάρισα ο δήμαρχος καθιέρωσε τη χριστουγεννιάτικη παρέλαση. Μη μείνει η πρωτεύουσα του καφέ (άλλη καθιέρωση αυτή) χωρίς καρναβάλια, την ώρα που αλωνίζουν οι καλικάντζαροι… 

  Στα χωριά είναι διαφορετικά τα πράγματα. Άντε, να γίνει καμιά γιορτή τσιγαρίδας, που οργανώνει ο πολιτιστικός σύλλογος. Είναι χειμώνας και δεν προσφέρεται η εποχή, για να θεσπιστεί καμιά νεογιορτή. Ίσως μια γιορτή της γαλοπούλας θα ήταν πολύ εύστοχη. Το πρόβλημα είναι με τι αγοράζεις τη γαλοπούλα, διότι μπορεί η ίδια να μην πετάει, αλλά η τιμή της πέταξε εκεί που δεν τη φτάνει όποιο κι όποιο πορτοφόλι. Για γιορτή γεμισμένης γαλοπούλας, ας μην τη συζητάμε καλύτερα…  

  Οι νεογιορτές απλώνονται χρονικά σε ολόκληρο το έτος, αλλά κορυφώνονται την περίοδο από Μάιο μέχρι Οκτώβριο που έχουμε τα φρούτα, τα ξηροκάρπια και άλλα τινά φαγώσιμα (βρασμένα, τηγανισμένα, ψημένα…). Είναι, όπως αντιλαμβάνεστε, εορτές του πεπτικού συστήματος… 

  Μην τις ψάχνετε σε ημερολόγια! Είναι κινητές εορτές και γίνονται όποτε βολεύει τους οργανωτές και τους κλαριντζήδες. Καλοκαίρι δε βρίσκεις κολόνα χωρίς αφίσα κάποιου κλαριντζή ή δέντρο χωρίς αφίσα κάποιας εκδήλωσης νεογιορτής. Ευτυχώς, κράτησα μία που είδατε, για τις ανάγκες του άρθρου.

  Τι σας φταίνε τα δέντρα, βρεεεεε!... Ψάχνουμε και δε βρίσκουμε ένα ελεύθερο (ούτε ταξί στην Αθήνα να ήταν) να βάλουμε κι εμείς μια αφίσα για το επιτελικό κράτος, για την ελπίδα που ξανάρχεται και προπαντός το διαχρονικό: το Πασόκ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό…

  Στις νεογιορτές αυτές πρωτοστατούν και αρκετοί πολιτιστικοί σύλλογοι, με εντελώς χαμένα τα συλλογικά αντανακλαστικά, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι: ποιος θα σώσει τον πολιτισμό από τους πολιτιστικούς; Έχουν και την πλάνη ότι υπηρετούν την παράδοση…

  Κανένας δεν υπηρετεί την παράδοση, όταν την αλλοιώνει και τη νοθεύει με ξένα και άχρηστα στοιχεία. 

  Από την περσινή κατανομή πιστώσεων της Περιφέρειας για τον πολιτισμό, προς διάφορους συλλόγους του νομού Καρδίτσας, θυμάμαι: 

  Γιορτή πλαστού (με επιδόρπιον τσαλαφούτι βραγκιανίτικο από τα… Βρουβιανά), γιορτή μανιταριού, γιορτή σταφυλιού, γιορτή πίτας (καραγκούνικης κι αγραφιώτικης)

με ολίγην μπατζίνα, γιορτή παραδοσιακού γλυκού, γιορτή παραδοσιακών γεύσεων κολοκύθας (δεν κάνω πλάκα), γιορτή ντομάτας (της κόκκινης υποθέτω, η πράσινη γιορτάζει με το τουρσί), γιορτή τσίπουρου και τσιπουροβραδιάς. Θυμηθείτε εσείς τα υπόλοιπα!... Υπάρχουν πολλά γιορτάσια ακόμη. Και πόσα θα ακολουθήσουν… 

   

  Και ανταμώματα… Παντού ανταμώματα! Για να ανταμώσουν σήμερα οι χωριανοί χρειάζεται πίστωση από την Περιφέρεια… Στόχος, μεταξύ άλλων, η σύσφιξη των σχέσεων!... Μετέχει ο άλλος στη σύσφιξη των σχέσεων και ξεχνάει ότι η δεξαμενή που πίνει νερό είναι τρύπια και μπαίνουν μέσα φίδια, ποντίκια και διάφορα ζούμπελα.

  Σύσφιξη, λέμε!... Μη μι σφίγγ’ς άλλου, αρέ! Δε γλέπ’ς π’ κουντεύου να σκάσου;  

  Τελειώνοντας, θέλω να κλείσω με τούτο: να είναι καλά οι άνθρωποι και ας γιορτάζουν με όποιον τρόπο θέλουν κι ό,τι θέλουν. Καθένας έχει τη δική του οπτική για τα πράγματα και παίρνει τις δικές του αποφάσεις σε όλα. Ελπίζω τουλάχιστον κι ο καθένας να αναγνωρίζει το δικαίωμα της δικής μου οπτικής.

                                                                                                                                                       17/1/2026