Νεογιορτές «Το θέμα είναι τώρα τι λες. Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε…» Μανόλης Αναγνωστάκης Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

 Νεογιορτές

«Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε…»

Μανόλης Αναγνωστάκης

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

                       

  Πέρασαν κι  αυτές οι γιορτές… Πέρασαν και δεν ακούμπησαν… Ποιες γιορτές; Αν δεν ήταν τα ελάχιστα παιδάκια που βγήκαν να τραγουδήσουν τα κάλαντα ούτε που θα καταλαβαίναμε ότι αυτές τις μέρες γιορτάζουμε Χριστού την θείαν γέννησιν, την αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, τα Φώτα και τον φωτισμό.

  Βλέπετε, τον φωτισμό πια τον έχουμε αναθέσει αποκλειστικά στα αναρίθμητα πολύχρωμα λαμπιόνια, τα οποία, ωστόσο, συσκοτίζουν την πραγματικότητα και αδυνατούν να διασκορπίσουν τα πυκνά σκοτάδια που τυλίγουν την κοινωνία μας και την ανθρωπότητα.  

  Ξεχάστε αυτά που ξέρατε!... Σήμερα έχουμε τις νεογιορτές του νεοπολιτισμού!  Αυτές τις εφευρίσκουν οι έμποροι για εμπορικούς λόγους και κάποιοι δήμαρχοι για δημαγωγικούς λόγους (προσφέροντας θεάματα στον λαό και τον άρτον σε διάφορους καταφερτζήδες…).

  Ονειρουπόλεις, πάρκα ευχών ή χρωμάτων, χριστουγεννιάτικα χωριά, μύλοι ξωτικών κι ό,τι άλλο μπορεί να σερβιριστεί γαρνιρισμένο με τη λέξη μαγεία και το επίθετο μαγικός, μαγική, μαγικό. Ε, δε χρειάζεται να είσαι και μάγος να καταλάβεις…

  Κι οπωσδήποτε το σπίτι του Αϊ-Βασίλη… Κάθε πόλις και στάδιον κι ένα σπίτι του Αϊ-Βασίλη (του χοντροκόκκινου, εννοείται). Ούτε ο Παπαδημούλης δεν έχει τόσα σπίτια. Πώς τα καταφέρνει με τον ΕΝΦΙΑ ήθελα να ξέρω. 

  «Ελάτε ν’ ανάψουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο» προσκαλεί ο δήμαρχος.

  Τρέχουν οι δημότες για τη φωταγώγηση, έχουν δεν έχουν να πληρώσουν τον δικό τους λογαριασμό ρεύματος και δημοτικών τελών, βεβαίως, βεβαίως…  

  «Ελάτε στη νύχτα των ευχών, ν’ ανάψετε το δικό σας φαναράκι, με τη δική σας ευχή» ξαναπροσκαλεί ο δήμαρχος.

  Πήγαν… Οι περισσότεροι έγραψαν να πέσει ο Μητσοτάκης κι ανυπομονούν πότε θα γίνουν οι εκλογές να τον ξαναψηφίσουν…

  «Ελάτε ν’ αλλάξουμε τον χρόνο στην κεντρική πλατεία» ξαναματαπροσκαλεί ο δήμαρχος.

  Πηγαίνετε! Καλά σας λέει… Πηγαίνετε ν’ αλλάξετε τον χρόνο τουλάχιστον, αφού τίποτε άλλο δεν μπορείτε ν’ αλλάξετε σ’ αυτόν τον τόπο…

  Στη Λάρισα ο δήμαρχος καθιέρωσε τη χριστουγεννιάτικη παρέλαση. Μη μείνει η πρωτεύουσα του καφέ (άλλη καθιέρωση αυτή) χωρίς καρναβάλια, την ώρα που αλωνίζουν οι καλικάντζαροι… 

  Στα χωριά είναι διαφορετικά τα πράγματα. Άντε, να γίνει καμιά γιορτή τσιγαρίδας, που οργανώνει ο πολιτιστικός σύλλογος. Είναι χειμώνας και δεν προσφέρεται η εποχή, για να θεσπιστεί καμιά νεογιορτή. Ίσως μια γιορτή της γαλοπούλας θα ήταν πολύ εύστοχη. Το πρόβλημα είναι με τι αγοράζεις τη γαλοπούλα, διότι μπορεί η ίδια να μην πετάει, αλλά η τιμή της πέταξε εκεί που δεν τη φτάνει όποιο κι όποιο πορτοφόλι. Για γιορτή γεμισμένης γαλοπούλας, ας μην τη συζητάμε καλύτερα…  

  Οι νεογιορτές απλώνονται χρονικά σε ολόκληρο το έτος, αλλά κορυφώνονται την περίοδο από Μάιο μέχρι Οκτώβριο που έχουμε τα φρούτα, τα ξηροκάρπια και άλλα τινά φαγώσιμα (βρασμένα, τηγανισμένα, ψημένα…). Είναι, όπως αντιλαμβάνεστε, εορτές του πεπτικού συστήματος… 

  Μην τις ψάχνετε σε ημερολόγια! Είναι κινητές εορτές και γίνονται όποτε βολεύει τους οργανωτές και τους κλαριντζήδες. Καλοκαίρι δε βρίσκεις κολόνα χωρίς αφίσα κάποιου κλαριντζή ή δέντρο χωρίς αφίσα κάποιας εκδήλωσης νεογιορτής. Ευτυχώς, κράτησα μία που είδατε, για τις ανάγκες του άρθρου.

  Τι σας φταίνε τα δέντρα, βρεεεεε!... Ψάχνουμε και δε βρίσκουμε ένα ελεύθερο (ούτε ταξί στην Αθήνα να ήταν) να βάλουμε κι εμείς μια αφίσα για το επιτελικό κράτος, για την ελπίδα που ξανάρχεται και προπαντός το διαχρονικό: το Πασόκ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό…

  Στις νεογιορτές αυτές πρωτοστατούν και αρκετοί πολιτιστικοί σύλλογοι, με εντελώς χαμένα τα συλλογικά αντανακλαστικά, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι: ποιος θα σώσει τον πολιτισμό από τους πολιτιστικούς; Έχουν και την πλάνη ότι υπηρετούν την παράδοση…

  Κανένας δεν υπηρετεί την παράδοση, όταν την αλλοιώνει και τη νοθεύει με ξένα και άχρηστα στοιχεία. 

  Από την περσινή κατανομή πιστώσεων της Περιφέρειας για τον πολιτισμό, προς διάφορους συλλόγους του νομού Καρδίτσας, θυμάμαι: 

  Γιορτή πλαστού (με επιδόρπιον τσαλαφούτι βραγκιανίτικο από τα… Βρουβιανά), γιορτή μανιταριού, γιορτή σταφυλιού, γιορτή πίτας (καραγκούνικης κι αγραφιώτικης)

με ολίγην μπατζίνα, γιορτή παραδοσιακού γλυκού, γιορτή παραδοσιακών γεύσεων κολοκύθας (δεν κάνω πλάκα), γιορτή ντομάτας (της κόκκινης υποθέτω, η πράσινη γιορτάζει με το τουρσί), γιορτή τσίπουρου και τσιπουροβραδιάς. Θυμηθείτε εσείς τα υπόλοιπα!... Υπάρχουν πολλά γιορτάσια ακόμη. Και πόσα θα ακολουθήσουν… 

   

  Και ανταμώματα… Παντού ανταμώματα! Για να ανταμώσουν σήμερα οι χωριανοί χρειάζεται πίστωση από την Περιφέρεια… Στόχος, μεταξύ άλλων, η σύσφιξη των σχέσεων!... Μετέχει ο άλλος στη σύσφιξη των σχέσεων και ξεχνάει ότι η δεξαμενή που πίνει νερό είναι τρύπια και μπαίνουν μέσα φίδια, ποντίκια και διάφορα ζούμπελα.

  Σύσφιξη, λέμε!... Μη μι σφίγγ’ς άλλου, αρέ! Δε γλέπ’ς π’ κουντεύου να σκάσου;  

  Τελειώνοντας, θέλω να κλείσω με τούτο: να είναι καλά οι άνθρωποι και ας γιορτάζουν με όποιον τρόπο θέλουν κι ό,τι θέλουν. Καθένας έχει τη δική του οπτική για τα πράγματα και παίρνει τις δικές του αποφάσεις σε όλα. Ελπίζω τουλάχιστον κι ο καθένας να αναγνωρίζει το δικαίωμα της δικής μου οπτικής.

                                                                                                                                                       17/1/2026