Το σκυλί των Μπάσκερβιλ - - Σέρλοκ Χολμς AUDIOBOOK - Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

Το σκυλί των Μπάσκερβιλ -

- Σέρλοκ Χολμς

AUDIOBOOK - Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

   Ο Σέρλοκ Χoλμς, ο φανταστικός ερευ-νητής του εγκλη-ματος, μαζί με τον βοηθό του δρα Γουότσον έχουν εμπλακεί σε δεκάδες υποθέσεις μυστηρίου. Ζουν μαζί στο διαμέρισμα 221B της οδού Μπέικερ, στο κέντρο του Λονδίνου. Χαρακτηριστικό του Χολμς είναι οι περίεργες μέθοδοι που χρησιμοποιεί, οι οποίες συχνά εντυπωσιάζουν. Υπάρχουν συνολικά 4 μυθιστορήματα και 56 διηγ΄ξματα με ήρωες αυτό το δίδυμο. 

  Ο Σέρλοκ Χολμς δημιουργήθηκε το 1887 από τον Άρθρουρ Κόναν Ντόυλ, ο οποίος, όπως ο ίδιος ομολόγησε, δημιούργησε τον Χολμς με βάση τον καθηγητή του Τζόζεφ Μπελ. Η πρώτη εμφάνιση του Χολμς γίνεται στο περιοδικό The Strand με το διήγημα A study in Scarlet [Σπουδή στο κόκκινο]. Ο Ντόυλ εισπράττει γι΄αυτό το έργο το μικρό ποσό των 25 λιρών, αλλά η γέννηση ενός ντετέκτιβ, που θα γινόταν θρύλος στο μέλλον, είχε πραγματοιποιηθεί.

    Στο σημερινό μας AUDIOBOOK, όπου μια κατάρα κατατρέχει τον οίκο των Μπάσκερβιλ, η υπόθεση έχει ως εξής:

Ένα πελώριο κυνηγόσκυλο-φάντασμα, με μάτια και στόμα που ξερνούν φωτιά, κυνηγά και σκοτώνει κάθε κληρονόμο που θα τολμήσει να κατοικήσει στον πύργο των Μπάσκερβιλ. Ο δαιμόνιος Σέρλοκ Χολμς αναλαμβάνει να λύσει το πυκνό μυστήριο και να διαλύσει τη σκοτεινή δεισιδαιμονία που ταράζει τον ύπνο των Μπάσκερβιλ και όλης της περιοχής.

  Ο Δρ Τζέιµς Μόρτιµερ ζητάει τη βοήθεια του Σέρλοκ Χολµς µετά τον θάνατο του φίλου του Σερ Τσαρλς Μπάσκερβιλ. Ο Σερ Τσαρλς βρέθηκε νεκρός στα κτήµατά του στο Ντέβονσερ, και αν και ο θάνατός του αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή, ο Μόρτιµερ υποψιάζεται εγκληµατική πράξη, λόγω της έκφρασης φρίκης στο πρόσωπο του νεκρού και των αποτυπωµάτων ενός γιγάντιου σκύλου σε µικρή απόσταση από το σηµείο που βρέθηκε.

  Το Σκυλί των Μπάσκερβιλ είναι το τρίτο από τα τέσσερα αστυνοµικά µυθιστορήµατα του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ µε ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολµς. Αρχικά δηµοσιεύτηκε σε συνέχειες από τον Αύγουστο του 1901 έως τον Απρίλιο του 1902 στο περιοδικό Strand. Σε βιβλίο κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από τον εκδοτικό οίκο George Newnes, εικονογραφημένο από τον Σίντνεϊ Πέιτζετ.

ΤΟ ΑUDΙΟΒΟΟΚ EΔΩ: 

https://www.youtube.com/watch?v=XMgfryFM4kE

Ο Διόνυσος από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

 

Ο Διόνυσος

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

Η γέννηση του Διονύσου

ΓΕΝΙΚΑ: Ο Διόνυσος, γιος του Δία, ανήκει στις ελάσσονες αρχικά, πλην όμως σημαντικές στην Ύστερη Αρχαιότητα, θεότητες των αρχαίων Ελλήνων. Παρόλο που δεν ήταν ολύμπιος θεός, μάλιστα ο Όμηρος τον αγνοεί¹, από τον 6ο αι. π.Χ., αναπαρίσταται μαζί με τους Ολυμπίους. Ο Διόνυσος δεν είναι ούτε παιδί ούτε άντρας, αλλά ένας αιώνιος έφηβος. Με αυτή τη μορφή, εμφανίζεται ως πνεύμα γεμάτο πονηριά, εξαπάτηση και στρατηγικές που δεικνύουν είτε “θεϊκή” σοφία ή το αρχέτυπο του παμπόνηρου κατεργάρη. Οι Υάδες έγιναν τροφοί του. Αργότερα, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης την υπηρεσία τους, οι Υάδες εξυψώθηκαν στο ουράνιο στερέωμα όπου λάμπουν ως η ομώνυμη ομάδα-σμήνος αστέρων. Ονομάζεται Πυριγενής, και Λιμναίος, φέροντας αντιστοίχως την ποιότητα της λίμνης ή του έλους! Ονομάζεται ακόμη Διθύραμβος, δηλαδή διγενής, γεννημένος πρώτα από τη φωτιά και κατόπιν από το νερό. Είναι σαφές ότι ο Διόνυσος συνδέεται με τη γονιμότητα της φύσης γενικά και του ανθρωπίνου είδους ειδικά.

Δίας - Σεμέλη

ΓΕΝΝΗΣΗ – ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ: Γιος του Δία και της Σεμέλης, κόρης του Κάδμου, ο Διόνυσος διασώθηκε από τις φλόγες που έζωσαν το παλάτι του πατέρα της, μετά από την εμφάνιση του Δία σε όλο του το μεγαλείο, αφού έτσι ήθελε η δυστυχής Σεμέλη, χάρη στην παρέμβαση της Γαίας, που άφησε τον κισσό να τυλίξει τους κίονες του ανακτόρου διασώζοντας έτσι το βρέφος. Ο Δίας τοποθέτησε το βρέφος στον μηρό του εν αγνοία, φυσικά, της και πάλι απατημένης, Ήρας και το “γέννησε” όταν ολοκληρώθηκε η κύησή του. Εξαιτίας του γεγονότος ότι γεννήθηκε ανάμεσα στα αστροπελέκια του Δία και την πυρκαγιά του ανακτόρου, ο Διόνυσος έφερε την επωνυμία πυριγενής και επειδή συνέχισε την κύησή του στον μηρό του πατέρα του, μηρορραφής, διμήτωρ και δισσότοκος². Ο Διόνυσος εν συνεχεία περιπλανήθηκε σε Αίγυπτο και Συρία, τρελός από το μίσος της Ήρας. Θεραπεύτηκε τελικά από τη Ρέα στη Φρυγία. Η Ρέα, επίσης, ήταν εκείνη που τον δίδαξε την τελετουργική λατρεία και καθόρισε τα ενδύματα του θεού και των Μαινάδων ακολούθων του³. Η ακολουθία του Διονύσου συμπληρώθηκε εν συνεχεία με Σατύρους και Σειληνούς. Ακολούθως ο Διόνυσος δίδαξε τους ανθρώπους τις ιδιαίτερες τελετές του και την καλλιέργεια της αμπέλου. Αλλού έγινε δεκτός ως θεός, αλλού ως τυχοδιώκτης, γεγονός που προκάλεσε και ανάλογες αντιδράσεις εκ μέρους του, ευνοώντας τους φίλους και τιμωρώντας, είναι αλήθεια αγριότατα, τους εχθρούς, όπως φαίνεται στο παράδειγμα του Προίτου, των τριών θυγατέρων του βασιλέα Μινύα στον Ορχομενό, τις κόρες του αττικού δήμου των Ελευθερών, του Λυκούργου, βασιλιά της Θράκης, και του Πενθέα, του βασιλιά της Θήβας.

Ο Διόνυσος ένθρονος με τον Θύρσο

ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ: Στην αρχαία Ελλάδα αυτή η στενή σχέση μεταξύ δράματος και μυθολογίας συνοψιζόταν στο προσωπείο, τη μάσκα που συμβόλιζε τον ίδιο τον Διόνυσο και μια διαδικασία ταυτόχρονα μέσω της οποίας οι συμμέτοχοι αντιλαμβάνονταν μια αναλαμπή των άγριων παράδοξων που συσχετίζονταν σε μύθους και θεσπίζονταν ως ιεροτελεστίες ή μυστηριακά δρώμενα. Τέτοιες παραδόσεις ήταν κοινός τόπος στον αρχαίο κόσμο και μερικές διήρκεσαν επί αιώνες. Για τους αρχαίους Έλληνες το προσωπείο [μάσκα] ήταν ένα σύμβολο. Εκείνος που τη φορούσε ήταν ταυτόχρονα ο ίδιος και κάποιος άλλος, ή γινόταν προσωρινά ένας από τους χαρακτήρες του δράματος. Το προσωπείο κρατούσε ενωμένες τις δύο ταυτότητες. Μια τέτοια μετάβαση στη σκιώδη σφαίρα του κάτω κόσμου και του θανάτου είναι το βασικό θέμα της διονυσιακής λατρείας.

Διόνυσος και Αριάδνη

ΛΑΤΡΕΙΑ: Από πινακίδες⁴ της Γραμμικής Β΄ υποθέτουμε πως ο Διόνυσος ως αρχαία θεότητα ήταν ήδη γνωστός από τον 12ο αι. π.Χ. Η λατρεία του σχετιζόταν με τους εορτασμούς της βλάστησης, της “ιερής” τρέλας[!] που προκαλεί η πόση του οίνου και της γονιμότητας. Κοινό στοιχείο στις λατρευτικές πρακτικές του είναι το στοιχείο της έκστασης, της οργιαστικής φρενίτιδας, που “απελευθέρωνε” από φροντίδες της καθημερινότητας, δίδοντάς του την προσωνυμία Λύσιος. Προς τιμήν του διοργανώνονταν μεγαλοπρεπείς γιορτές, όπως τα Μεγάλα Διονύσια, τα Κατ΄ αγρούς Διονύσια, τα Λήναια και τα Ανθεστήρια. Τρεις είναι οι κύριες μορφές, με τις οποίες εμφανίζεται ο Διόνυσος στη λατρεία του. Στην πρώτη, εμβλήματά του ο φαλλός, το δέντρο [δενδρίτης] ή ο ταύρος. Στη δεύτερη μορφή του είναι ο ενθουσιαστικός Διόνυσος, με εμβλήματα τον θύρσο και τη δάδα, όπως επίσης την ακολουθία, των Μαινάδων, των Βακχών, των Θυιάδων και των Ληνών, όπως τις μετέφερε η μυθολογική αφήγηση. Στην τρίτη και αρχαιότερη μορφή του είναι οντότητα του Κάτω Κόσμου και φέρει την προσωνυμία Ζαγρεύς (κυνηγός). 

Διόνυσος και Γίγαντας

Στην τρίτη του μορφή είναι γιος του “καταχθόνιου” Δία και της Περσεφόνης. Σε αυτή την τρίτη μορφή η αίρεση των Ορφικών ενσωμάτωσε τον Διόνυσο-Ζαγρέα ως κυριότερη θεότητά τους, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους διονυσιαστές, τους οπαδούς του ενθουσιαστικού Διονύσου. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, από τον 2. αι. π.Χ., τα Μυστήρια του Διόνυσου, με την ελευθεριότητα και τον οργιαστικό τους χαρακτήρα, εισχώρησαν στην Ιταλία, όπου βρήκαν πρόσφορο έδαφος ανάμεσα στους ελάχιστα ακόμη εκπολιτισμένους ορεινούς πληθυσμούς της Νότιας και Κεντρικής Ιταλίας. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος υποχρεώθηκε να απαγορεύσει το 184 π.Χ. των εορτασμό των Bacchanalia. Παρά ταύτα οι μυστικές αιρέσεις κράτησαν τη διονυσιακή παράδοση.

Διόνυσος και Ώρες

ΘΥΡΣΟΣ: Ο Θύρσος, τελετουργικό εξάρτημα του Διονύσου και της συνοδείας του, ήταν ένα μακρό ευθύγραμμο κλαρί από κάποιο φυτό, ίσως από μάραθο, με φουντωτό άνθος στην κορυφή του. Συχνά απεικονίζεται δεμένος με κορδέλα ή πλεγμένος με αμπελόφυλλα. Στην κορυφή είναι στεφανωμένος με κισσό, αμπελόφυλλα ή με ένα κουκουνάρι από πεύκο. Το μήκος του θύρσου κυμαινόταν από 30 εκατοστά μέχρι δύο μέτρα. Πρώτη φορά συναντούμε την λέξη «θύρσος» στις Βάκχες⁵ του Ευριπίδη, ενώ μνημονεύεται συχνότερα στην Ελληνιστική Εποχή. Η ρίζα «θυρσ-» συναντάται σε διάφορα φυτά [θυρσίνη, θύρσιο, θυρσίτης]. Επειδή τα φυτά αυτά δεν συγγενεύουν, η ρίζα μάλλον συνδέεται με κάποιο κοινό φυσικό τους γνώρισμα, το οποίο μπορεί να είναι το κοτσάνι. Στην αρχαία τέχνη ο θύρσος παρουσιάζεται από το 530 π.Χ., συχνότατα να συνοδεύει τις Μαινάδες, σπάνια τους Σατύρους και Σιληνούς, τον θεό Διόνυσο ή την σύζυγό του, την Αριάδνη. Συνοδεύει επίσης και άλλες θεότητες, όταν αυτοί παρουσιάζονται ως μέλη του θιάσου του Διόνυσου [Ήφαιστο, Κενταύρους, Πάνα, Έρωτα, θεά Νίκη, κ.α.]. 

   

Διόνυσος και Κωμός [Τραγωδίας όρος]

Ο θύρσος απεικονίζεται να συνοδεύει τους πιστούς στα Διονυσιακά μυστήρια, όπως αναφέρει ο Πλάτων⁶, ενώ ο Πλούταρχος τον συνδέει με την νιότη. Ο θύρσος, τέλος, είναι συχνά όπλο των Μαινάδων, επειδή καμουφλάρουν την αιχμή του δόρατός τους σε μορφή θύρσου και σκοτώνουν με αυτό τον Πενθέα, γι΄ αυτό και ο Καλλίξεινος ο Ρόδιος τις αποκαλεί “Μαινάδες θυρσολόγχες”.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Danielou, Alain, 1982, Shiva and Dionysus, Inner Traditions International, New York. Godwin, Joscelyn, 1981, Mystery Religions in the Ancient World, Thames and Hudson, London. Harrisson J. E. 2003, Προλεγόμενα στη μελέτη της ελληνικής θρησκείας: Ο θεός Διόνυσος, Ιάμβλιχος, Αθήνα. Κακριδής Ι. Θ. (επιμ.) 1986, Ελληνική μυθολογία, τομ. Β', Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα. Otto, Walter F., 1965, Dionysus: Myth and Cult, trans. Robert Palmer, Indiana University Press, Bloomington and London. Segal, Charles 1982, Dionysiac Poetics and Euripides' Bacchae, Princeton University Press, Princeton. Γιάγκος Ανδρεάδης, “Ο Διόνυσος: Ιστορία της λατρείας του Βάκχου”, Τα Ιστορικά, τομ.3, τ/χ.5 (Ιούνιος 1986),σελ.183-195.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Βέβαια, η πρώτη φιλολογική μαρτυρία για τον Διόνυσο προέρχεται από τον Όμηρο, η μοναδικότητα του αποσπάσματος, όμως, οδηγεί τους φιλόλογους στην υποψία ότι είναι μεταγενέστερη προσθήκη [Ιλιάδα, Ζ 129].

2. Ι. Θ. Κακριδής, Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτική Αθηνών, [θεοί] σ. 200.

3. Ι. Θ. Κακριδής, ό.π., σ. 202.

4. Ο Διόνυσος πρωτοαναφέρεται σε μυκηναϊκή πινακίδα, γραμμικής B' γραφής ως Divonuso.

5. Ευριπίδης, Βάκχες, 205, 704.

6. Πλάτων, Phaidron 69, Übers. von Schleiermacher.

Τζόνο Λάγκαστερ: Απορρίφθηκε από τους γονείς του αλλά αγκάλιασε τον κόσμο! Κωνσταντίνος Οικονόμου

 

Τζόνο Λάνκαστερ: Απορρίφθηκε από τους γονείς του αλλά αγκάλιασε τον κόσμο!

Κωνσταντίνος Οικονόμου

Οι γεννήτορές του [''γονείς''], αποχώρησαν από το νοσοκομείο πριν την συμπλήρωση 48 ωρών από τον τοκετό του. Στο αρχείο γράφτηκε ότι δεν ήταν από εκείνους αποδεκτός! Όμως, μια απλή γυναίκα επέλεξε διαφορετικά. Κι αυτό άλλαξε την ιστορία του γεννημένου παιδιού.

Όταν ο Τζόνο (Λάνκαστερ) είδε το πρώτο φως του κόσμου τούτου, στην Αγγλία, το 1985, η αίθουσα τοκετών βυθίστηκε σε μια παράξενη σιωπή! Ο λόγος ήταν πως το βρέφος γεννήθηκε με το σπάνιο σύνδρομο Τρέατσερ Κόλινς. Όσοι γεννιούνται με αυτό το σύνδρομο έχουν σοβαρό πρόβλημα με την ανάπτυξη οστών και ιστών του προσώπου. Έτσι, το προσωπάκι του Τζόνο δεν έμοιαζε μ΄ αυτό που αναμενόταν από ένα νεογέννητο. Ο πατέρας μαζί με τη μητέρα τον κοίταξαν άπαξ και απομακρύνθηκαν για το θάλαμο αρχικά και την επομένη για το σπίτι τους! Πριν αποχωρήσουν, οριστικά, από το νοσοκομείο, υπέγραψαν την παραίτησή τους από κάθε γονεϊκό δικαίωμα! Στο ιατρικό αρχείο που διασώθηκε περιέχει μία μόνο σημείωση: ''Καμία επαφή από γονείς. Δεν θέλουν να τον δουν''!

Όμως την τρίτη μέρα της αβέβαιας ζωής του μικρού, μια γυναίκα αποφάσισε αλλιώς: Ήταν η Τζιν Λάνκαστερ αρχηγός μιας μονογονεϊκής οικογένειας που είχε μεγαλώσει ήδη τα δικά της παιδιά. Έτσι όταν έμαθε από το προσωπικό του νοσοκομείου για την περίπτωση, ότι δηλαδή ένα νεογέννητο εγκαταλείφθηκε λόγω της εμφάνισή του, το ανέλαβε η ίδια. Τον ανάθρεψε, προσωρινά πίστευε, με αγάπη ενώ έστελνε συνεχώς ενημερώσεις στους βιολογικούς γονείς του. Όμως όλες οι επιστολές σε κείνους γύριζαν πίσω κλειστές, ανέγγιχτες, ως απαράδεκτες! Έτσι στα πέμπτα γενέθλια του μικρού τον υιοθέτησε επίσημα. Η Τζιν αρνήθηκε στον κόσμο να καθορίσει, ξεχωρίζοντας το γιο της, μόνο και μόνο από μια διάγνωση. Τα λόγια της στον μικρό είχαν πάντοτε την επωδό: ''Είσαι τέλειος ακριβώς όπως είσαι''! Αυτές οι λέξεις ήταν το ακλόνητο στήριγμά του σ΄ όλη την ως τώρα ζωή του.

Αλλά η αγάπη από το σπίτι δεν έφτανε! Έξω κυριαρχούσε η ωμότητα. Άγνωστοι, τυχαίοι, τον κοιτούσαν τουλάχιστον με περιφρόνηση και περιέργεια κατάματα στο δρόμο, στα ψώνια, στο αστικό. Μικρά παιδιά κρύβονταν πίσω από τους γονείς τους ενώ άλλα ουρλιαζοκοπούσαν! Οι κλασικοί εκφοβιστές, ''άντρες'' ... άψογης εμφανίσεως, τον στοχοποιούσαν. Την ίδια ώρα που γιατροί και ειδικοί προειδοποιούσαν τη μητέρα του για τις προκλήσεις που θα αντιμετώπιζε ο γιος της, προτείνοντάς της, εξαιτίας αυτού, να μην έχει μεγάλες προσδοκίες από τον Τζόνο.

Ο Τζόνο, μεγαλώνοντας, κουβαλούσε το σταυρό αυτής της συνεχούς αρνητικής προβολής του προσώπου του. Όμως, αυτός ο σταυρός δημιούργησε σαν αντιστάθμισμα κάτι σπουδαιότερο. Την επιμονή του να μην επιτρέψει τα αμήχανα ή και κοροϊδευτικά βλέμματα των άλλων να γίνουν τα όρια του.

Έτσι από την εφηβεία του και την ενηλικίωσή του στράφηκε στην άσκηση. Κι αυτό όχι για να ''διορθωθεί'', αλλά για να αποδείξει στον ίδιο του τον εαυτό την πραγματική του αξία. Συχνά στις προσπάθειες του αυτές αποτύγχανε, μα πάντα συνέχιζε με μεγαλύτερη θέρμη. Έτσι σε ένα σώμα που οι γιατροί αμφισβητούσαν, έκτιζε πραγματική δύναμη, πειθαρχία και την επακόλουθη αυτοπεποίθηση. Έγινε λοιπόν διπλωματούχος γυμναστής, επιλέγοντας, σκόπιμα όπως καταλαβαίνουμε, ένα από τα πιο απαιτητικά, σωματικά τουλάχιστον, επαγγέλματα.

Αυτό το έκανε για να αποδείξει στον ίδιο του τον εαυτό ότι ήταν ικανός για πολλά περισσότερα πράγματα από όσο θα μπορούσε κανείς να υποθέσει απλώς βλέποντας τον.

Σήμερα, ο Τζόνο έγινε ο ίδιος υπερασπιστής των παιδιών που έχουν το δικό του σύνδρομο. Ταξιδεύει στο εξωτερικό – μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, σε είκοσι- πραγματοποιώντας ομιλίες, επισκεπτόμενος σχολεία, νοσοκομεία υπερασπιζόμενος και ενισχύοντας τα παιδιά με το σ. Τρέατσερ Κόλινς, ή άλλες ατέλειες προσώπου. Τους κοιτάζει στα μάτια τελειώνοντας τις ομιλίες τους, κλείνοντας συχνά με την εξής φράση: ''Και εγώ ήμουν ανεπιθύμητος. Και δες με τώρα!'' Αργότερα έγινε συνιδρυτής του Love my face Fountation για περισσότερη ευαισθητοποίηση σχετικά με τις παθήσεις δομών του προσώπου, βοηθώντας οικογένειες που έχουν κάποιο μέλος τους με ανάλογο πρόβλημα να αντιμετωπίσουν έξοδα θεραπείας και ταξιδίων. Σε γονείς που νιώθουν φόβο, αβεβαιότητα και ανασφάλεια στην ανατροφή ενός τέτοιου παιδιού προσφέρει κάτι πολύ σπουδαίο: Την προσωπική του απόδειξη ότι δεν είναι μόνοι σ΄ αυτήν την προσπάθειά τους.

Ο Τζόνο Λάγκαστερ εγκαταλείφθηκε στο μαιευτήριο επειδή οι άνθρωποι, ακόμη κι οι ''δικοί του'' άνθρωποι δεν μπόρεσαν να δουν πέρα από το πρόσωπό του. Μεγάλωσε μέσα στη στοργή μιας αγάπης για πολλούς ''ανόητης'', μιας μάνας που επέλεξε συνειδητά να δει το παιδί κι όχι την πάθηση. Του λέγαν ότι το σώμα του αναγκαστικά θα περιορίσει τις επιλογές στη ζωή του. Ένα σώμα που ο ίδιος το μετέτρεψε σε πηγή δύναμης και κυνηγό στόχων.

Ήταν εκείνο το μωρό που κανείς δεν ήθελε να δει. Τώρα είναι εκεί, ορατός μπροστά σε κοινό σ΄ όλον τον κόσμο, δυναμώνοντας καρδιές άλλων ανθρώπων με τις ομιλίες του και το παράδειγμά του.

Άλλωστε, συχνά η πιο ισχυρή μεταμόρφωση δεν είναι η αλλαγή εμφάνισης. Είναι η αλλαγή του πόσο βαθιά πιστεύει κανείς ότι μετράει και η άρνηση να αφήσεις το φόβο των άλλων να γράψει τη δική σου ιστορία. Η αλλαγή του να φτιάχνεις μόνος σου τη δική σου ιστορία!

Ο Τζόνο δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει ότι ο ίδιος αξίξει.

Μια γυναίκα επέλεξε την αγάπη διώχνοντας το φόβο. Εκείνος επέλεξε το θάρρος αντί της ντροπής, τη χαρά αντί της πικρίας. Είναι εκείνο το αγόρι που ο κόσμος τότε προσπάθησε να κρύψει και ο άντρας εκείνος σήμερα για τον οποίο ο κόσμος σηκώνεται όρθιος και τον χειροκροτεί. Ας μας παραδειγματίσει!

Σχετικά: -X- Cr.Vibes 4.16.26

Η Εστία από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

 

Η Εστία

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

Θυσία στην Εστία [Γκόγια]

  ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ – ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΑ: Η Εστία ήταν η θεά της εστίας, της οικιακής ζωής και της οικογένειας, η οποία λάμβανε πάντα την πρώτη προσφορά σε κάθε θυσία στο σπιτικό, αλλά δεν είχε στην Ελλάδα δημόσια λατρεία. Ήταν δηλαδή οικιακή θεότητα. Στη Ρώμη η αντίστοιχή της Βέστα, που προσωποποιούσε τη δημόσια εστία, έδενε τους Ρωμαίους με μια μορφή εκτεταμένης οικογένειας. Το όνομά της σημαίνει “σπίτι και εστία”, δηλαδή το σπιτικό και τους κατοίκους του [οικογένεια μα και οι δούλοι της]. Η Εστία συμβόλιζε ακόμη τη συμμαχία μεταξύ των αποικιών και των μητροπόλεών τους. Το όνομά της ετυμολογείται από το «εστάναι», ή από το «εύω» (ανάβω), και προέρχεται από πρωτο-ελληνική «εφέστια» θεότητα¹ του ολυμπίου πανθέου την ίδια εποχή που στον Ελληνικό κόσμο κορυφώνεται η θεσμική σύνδεση Οίκου και Πόλεως.

Francois-Andre Vincent, Apollo and Vesta, 18ος αιώνας

  ΓΕΝΝΗΣΗ: Η Εστία ήταν η μεγαλύτερη κόρη της Ρέας και του Κρόνου και αδελφή των: Δία, Ήρας, Άδη, Ποσειδώνα και Δήμητρας. Αρχικά εντασσόταν στους Δώδεκα Ολύμπιους, αλλά αργότερα αντικαταστάθηκε από το Διόνυσο. Οι βωμοί της περιελάμβαναν κάθε οικογενειακή εστία. Αμέσως μετά την γέννησή τους, ο Κρόνος κατάπιε την Εστία και τα αδέρφια της εκτός από τον Δία, ο οποίος αργότερα τους διέσωσε και τους οδήγησε σε πόλεμο εναντίον του Κρόνου και των άλλων Τιτάνων. Η Εστία, σαν την Αθηνά και την Άρτεμη, ορκίστηκε να παραμείνει για πάντα παρθένα και αρνήθηκε την αγάπη του Ποσειδώνα και του Απόλλωνα. Κάποτε κινδύνευσε να βιαστεί από τον Πρίαπο, μια μικρή θεότητα της γονιμότητας, αλλά σώθηκε από το ογκάνισμα ενός γαϊδάρου.

Νόμισμα του Νέρωνα με ανάγλυφο ναό της Εστίας

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ: Η Εστία θεωρήθηκε σεβάσμια «παρθένα» Θεά, η μετέχουσα στην δημιουργία όχι ανθρώπων, αλλά Οίκων ανθρώπων. Εξέφραζε την ευγένεια, την αρμονική συμβίωση, την ανθρώπινη αφιέρωση σε σκοπούς, την οικογένεια, την φροντίδα, την ασυλία και την ελπίδα για συνέχιση των γενεών και τη διαιώνιση των Ελλήνων. Οι ναοί οι αφιερωμένοι στη λατρεία της θεάς ήταν κατά κανόνα κυκλικοί. Η Εστία ήταν προστάτιδα των σπιτικών, γι΄ αυτό και οι επικλήσεις της είναι: «Πατρώα», «Ένοικος», «Σύνοικος», «Εφέστιος», «Πρυτανίτις». Οι οικογένειες γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τής προσέφεραν τις πρώτες σπονδές τους πριν από κάθε άλλο Θεό: “αφ’ Εστίας άρξασθε”. Λατρευόταν ακόμη και στο επίπεδο της Πολιτείας, ως άσβεστη «κοινή των πολιτών» εστία, στο ανά κάθε πόλη «Πρυτανείο», υπό την φροντίδα ειδικών ιερειών, των παρθένων «Εστιάδων». Σ΄ αυτή την “εστία” των σπιτιών ή των πόλεων έπρεπε να βρίσκονται πάντα μερικά αναμμένα κάρβουνα και λίγες στάχτες, ενώ ο ιδιοκτήτης κάθε Οίκου, ή οι «Εστιάδες», αντιστοίχως, είχαν ιερή υποχρέωση να διατηρούν αυτό το πυρ άσβεστο ημέρα και νύχτα, διότι συμφορές αναμένονταν στο σπίτι ή την Πόλη όπου έσβηνε το “ιερό πυρ”. Άλλωστε το ιερό πυρ έπαυε να καίει στους βωμούς του μόνο όταν ολόκληρη η οικογένεια ή η πόλις είχε αφανιστεί.

Η ΕΣΤΙΑ ΣΕ ΥΜΝΟΥΣ: Στον “Ορφικό” ύμνο της θεάς, αυτή χαιρετίζεται ως εξής: “Εστία ευδυνάτοιο, Κρόνου θύγατερ βασίλεια, η μέσον οίκον έχεις πυρός αενάοιο, μεγίστου, τούσδε συ εν τελεταίς οσίους μύστας αναδείξαις, θεισ' αιειθαλέας, πολυόλβους, εύφρονας, αγνούς οίκε Θεών μακάρων, θνητών στήριγμα κραταιόν, αιδίη, πολύμορφε, ποθεινοτάτη, χλοόμορφε μειδιόωσα, μάκαιρα, ταδ' ιερά δέξο προθύμως, όλβον επιπνείουσα και ηπιόχειρον υγείαν”. Σε αντίστοιχο “Ομηρικό” ύμνο διακρίνουμε τη σχέση της Εστίας με τον Ερμή, με τον οποιον άλλωστε, κατά τον Παυσανία, μοιραζόταν τμήμα του μεγάλου βωμού στο «Αμφιαράειον» του Ωρωπού: “Εστίη η πάντων εν δώμασιν υψηλοίσιν Αθανάτων τε Θεών χαμαί ερχομένων τ’ ανθρώπων. Έδρην αίδιον έχαλχες πρεσβηίδα τιμήν καλόν έχουσα γέρας και τιμήν. Ου γαρ ατερ σου Ειλαπίναι θνητοίσιν ιν’ ου πρώτη πυμάτη τε Εστίη αρχόμενος σπένδει μελιηδέα οίνον. Και συ μοι Αργειφόντα Διός και Μαιάδος θιέ Άγγελε των μακάρων χρυσόρραπι δώτορ εάων, ναίετε δώματα καλά, φίλα φρεσίν αλλήλοισιν. Ίλαος ως επάρηγε συν αιδοίη τε φίλη τε Εστίη. Αμφότεροι γαρ επιχθονίων ανθρώπων. Ειδότες έργματα καλά νόω θ’ έσπεσθε και ήβη. Χαίρε Κρόνου θύγατερ, συ τε και χρυσόρραπις Ερμής. Αυτάρ εγών υμέων τε και άλλης μνήσομ’ αοιδής”.

Η Εστία και ο Υμέναιος δίπλα στο ζεύγος Άρη και Αφροδίτης

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ: Ιερό χρώμα της Θεάς Εστίας ήταν το λευκό και σύμβολά της η οικιακή πυρά «εστία», το άγαλμά της, ο πέπλος, και ο φλεγόμενος κύκλος, που συμβολίζει την αιωνιότητα.

ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ: H Θεά Vesta ήταν η ρωμαϊκή θεά της εντοπιότητας, της αφοσίωσης και της οικιακής και λατρευτικής πυράς, αντίστοιχη στην Εστία, στοιχεία της οποίας παρέλαβαν οι Ρωμαίοι μέσω των Ετρούσκων, οι οποίοι λάτρευαν την θεά Esta. Η λατρεία της εισήχθη από το ετρουσκικό Lavinium από τον Νουμά, ο οποίος έκτισε και τον περίφημο κυκλικό Ναό της [Atrium], όπου φυλασσόταν και το “Παλλάδιον”. Η Βέστα ήταν μία από τις δώδεκα μεγάλους θεότητες και θεωρείτο προστάτιδα των σπαρμένων αγρών και της οικογενειακής ζωής, ενώ οι όρκοι στο όνομά της θεωρούντο οι πλέον ισχυροί και απαράβατοι. Στη λατρεία της ήσαν αφιερωμένες αρχικά δύο, και αργότερα έξι παρθένες, οι λεγόμενες «Vestalis» (Εστιάδες), ιέρειες που ήσαν πάντοτε λευκοντυμένες και είχαν μεγάλο κύρος. Ήταν υπεύθυνες για τη διατήρηση της άσβεστης πυράς της Ρώμης στο Ναό της Βέστα. Οι Vestalis απελάμβαναν εξαιρετικών τιμών και προνομίων. Στο πέρασμά τους όφειλαν να παραμερίζουν ακόμη και οι ύπατοι, ενώ στους αγώνες και το θέατρο τούς προσφέρονταν οι πιο τιμητικές θέσεις. Θάβονταν όπως και οι επιφανείς άνδρες μέσα στο Forum, η μαρτυρία τους γινόταν αποδεκτή δίχως όρκο, η απλή παρουσία τους έκανε όποιον συνόδευαν να έχει άσυλο, μάλιστα ακόμη και κατάδικοι απαλλάσσονταν εάν τις αντίκριζαν έστω και συμπτωματικά, ενώ η όποια εναντίον τους προσβολή επέφερε την ποινή του θανάτου. Από την άλλη, η παραβίαση του όρκου παρθενίας τους, ως απειλή για την ασφάλεια της πόλεως, τιμωρείτο με δημόσια μαστίγωση και θάνατο, τόσο της ένοχης ιέρειας όσο και του συνενόχου της. Η θητεία των Vestalis διαρκούσε 30 έτη, μετά από τα οποία είχαν αυτές το πλήρες δικαίωμα γάμου, αφού όμως πρώτα παραιτούντο από το ιερατικό αξίωμα. Κάθε 1η του μηνός Μαρτίου [πρωτοχρονιά], οι ρωμαϊκές οικογένειες είχαν καθήκον να σβήσουν το ιερό τους πυρ και ν’ ανάψουν αμέσως ένα νέο, είτε συγκεντρώνοντας τις ηλιακές ακτίνες σ’ ένα κάτοπτρο, είτε τρίβοντας γρήγορα μεταξύ τους δύο τμήματα ξύλου συγκεκριμένου είδους, κατά κανόνα από οπωροφόρο δένδρο. Η θεά τιμούνταν με θυσίες στις 25 Μαρτίου, αλλά και καθημερινά από τις Vestalis με προσφορά τροφής σε πήλινο πιάτο. Κατά την μεγάλη επώνυμη εορτή της, στις 9 Ιουνίου [τα «Vestalia», ημέρα αργίας για τους αρτοποιούς και τους μυλωνάδες] όλα τα γαϊδούρια, στεφανώνονταν, όπως και οι μύλοι, με άνθη και απαλλάσσονταν από κάθε εργασία. Ιερό ζώο της Βέστα ήταν ο γάιδαρος[!], δείγμα του πανάρχαιου και της εντοπιότητας της λατρείας της στην ιταλική γη².

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:Giacomo Devoto, Gli Antichi Italici, «Vallecchi», Firenze, 1977. R.L. Farnell, The Cults Of The Greek States, «University of Oxford», Οxford, 1907. Pierre Grimal, Λεξικό Της Ελληνικής Και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, «The University Studio Press», Θεσσαλονίκη, 1991. Κωνσταντίνος Κοντογονής, Επιτομή Ελληνικής Μυθολογίας, Αθήνα, 1840. Ηλίας Οικονομόπουλος, Μυθολογία Της Αρχαίας Ελλάδος, «Φέξης», Αθήνα, 1900. Ernst Samter, Die Religion Der Griechen, «B.G. Teubner», Λειψία, 1925. Charles Seltman, The Twelve Olympians And Their Guests, «Max Parrish», London, 1956.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Άλλωστε στην μέση των μυκηναϊκών μεγάρων η Εστία τίθεται στο κέντρο της ανθρώπινής διαμονής.

2. Οβίδιος, Fasti, 6.319 κ.εξ. Αναφορά στην περιπέτεια της Εστίας με τον Πρίαπο, όπου σώθηκε χάρις σ΄έναν όνο.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 38

 Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; 

 

                                        

Ουδείς αγνοεί τη γνώμη του λαού

και ουδείς γνωρίζει πώς διαμορφώνεται.                                                                                                           (καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  38

                                                           

Εκλογικά και άλλα

  Οι τετραπλές εκλογές τελείωσαν στην Αργιθέα. Καλή θητεία σ’ όσους εκλέχτηκαν και μακάρι να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα για τον τόπο μας! Υγεία σε όλους, νικητές και ηττημένους! Η νίκη και η ήττα εναλλάσσονται σε μια αδιάκοπη διαδοχή, χωρίς πραγματικά να μπορούμε με ασφάλεια να ορίσουμε τι είναι νίκη και τι είναι ήττα. Ας αντιλαμβάνεται ο καθένας ό,τι θέλει, μέχρι ο χρόνος και τα αποτελέσματα να το φανερώσουν…

  Τελικά, το πιο εύκολο πράγμα για τους πολιτικούς είναι οι εκλογές. Μια μέρα είναι η διαδικασία. Την επόμενη έρχονται τα δύσκολα, όταν πια έχουν αντιπάλους τα προβλήματα, τις προσδοκίες που καλλιέργησαν και τις υποσχέσεις τους. Ποιος τους είπε να δώσουν υποσχέσεις; Ας έδουναν κλουτσουτύρι! 

  Τετραπλές εκλογές! Όπως λέμε τέσσερις φορές εις θάνατον… Το καλό είναι ότι μετατρέπονται σε ισόβια δεσμά. Βέβαια, το τραβάει κι εμάς η όρεξή μας, εδώ που τα λέμε… Ζούμε για να ψηφίζουμε κι ύστερα να μιρλίζουμε… 

  Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς εκλογές; Και τώρα τι θα γένουμε γενικώς;

  Πάρτε μια ανάσα, μέχρι να μας έρθουν οι βουλευτικές! Καλά είναι ν’ ανεβείτε να φκιάσετε τα κήπια σας.  Ετοιμάστε και τα φασ’λόξυλα! Πού θα σταθούν οι φασ’λιές; Έτσι και βγει ο Κυριάκος, πριν βγουν τα πασταλάκια, πώς θα αντιμετωπιστεί η καινούργια κατάσταση; Ξερά φασούλια το καλοκαίρι δεν  είναι και το καλύτερο… 

  Σε αρκετές περιοχές έχουν επαναληπτικές εκλογές. Να τελειώσουν κι αυτοί, για να ξεκινήσει επιτέλους… ο προεκλογικός αγώνας. Το ντέρμπι Κυριάκου – Αλέξη και στη συνέχεια ο υπόλοιπος προεκλογικός αγώνας για το 2023. Για το 2027 έχουμε λίγο περιθώριο ακόμη.

  Συνήθως μετά τις εκλογές ο ήλιος συνεχίζει να βγαίνει όπως και πρώτα, τα ποτάμια

κυλάνε τον κατήφορο τα νερά τους, ακόμη και ο Αχελώος παρά τις αναρίθμητες εξαγγελίες για την εκτροπή του. Τώρα, μπαίνουμε στη φάση που θα εκτρέπουμε τους αέρηδες… Μόνο μην παίρνουν τα μυαλά σας αέρα! «Ετούτα είναι βάσανα κι όχι τα περασμένα».

  Οι περισσότεροι πολιτικοί μπορεί να μην  είναι χρήσιμοι στον τόπο, αλλά είναι πολύ χρήσιμοι για τις σατιρικές εκπομπές, στους συγγραφείς κειμένων επιθεώρησης και για να εξασκούμαστε στις χειραψίες. Για να μην πιδικλώνουντι συνέχεια στα πουδάρια μας, τους ψηφίζουμε και μετά έχουμε κάθε δικαίωμα να γελάμε, έστω κι αν στο τέλος μας βγαίνουν ξινά τα γέλια…

  «Οι άνθρωποι ποτέ δε λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές» έλεγε ο Γερμανός καγκελάριος Μπίσμαρκ, αλλά πού να πιάσει χαρτωσιά ο Μπίσμαρκ απ’ τη Μέρκελ, που είναι κι αυτή  καγκελάριος (για τα κάγκελα βέβαια). Μην κοιτάτε που οι δικοί μας πολιτικοί αποφεύγουν τα ψέματα!

Θ’ αφήσω γένια και μαλλιά, αν έρθει πάλι η δεξιά…

Αμάν, για να με λένε γέρο, (δις)

τον φόβο που ’χω στην καρδιά, μονάχος μου τον ξέρω… (άσμα συρτό, μακρόσυρτο)

  Και για να μη φοβάμαι τραγουδώ διάφορα εμβατήρια…

Τα συριζόπουλα θα πάμε με φτερά,

να πούμε μήνυμα που φέρνει τη χαρά.

Μας περιμένει με λαχτάρα ο λαός,

για να μας θάψει πιο βαθιά εκλογικώς… (θάψιμο Πολάκη, τρία μέτρα βάθος).

Τίποτα στον δρόμο δε μας σκιάζει

ούτε η μπόρα ούτε το χαλάζι… (μην το λέτε, σύντροφοι, μόνο από δροσιά δε θρηνήσαμε ακόμη θύματα με εσάς).

  Τι να σου κάνει κι ο πρωθυπουργός! Πόσα να προλάβει να τάξει μέσα σ’ έναν μήνα;

  Μου διέφυγε,  κύριε πρωθυπουργέ, ότι θα μας μειώσεις τον Φ.Π.Α. σε τρόφιμα και εστίαση στο 13% απ’ το 24%, αλλά δε μας λες ποιος  τον πήγε απ’ το 13% που τον βρήκες στο 24%. Εντάξει, μη λες, θα πουν άλλοι για σένα…

  «Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι;».

  Και μην είσαι και τόσο σίγουρος ότι θα μειωθούν οι τιμές με τη μείωση του Φ.Π.Α.

  

  Και που τα δίνει τι κερδίζει; Είδες αχαριστία οι παλιάνθρωποι οι συνταξιούχοι; Αντί να τον ψηφίσουν τον κορόιδεψαν. Θα την πληρώσουν την αχαριστία τους… Είπαμε πότε. Όταν έρθει ο Κυριάκος… Αλλά, αν είναι να παίρνουμε 280 ευρώ πριν τις εκλογές, μακάρι να έχουμε κάθε μήνα εκλογές!

  Απευθύνομαι προς υμάς ευθέως με μια απεύθυνση: Ό,τι μάθατε, μάθατε από γεωγραφία. Ο Αλέξης θα σταματήσει σε λίγο να παραδίνει μαθήματα… Θα πεις (και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε),  πού να βρεθεί ο χρόνος για διάβασμα, άμα έρθει ο Κυριάκος με την εφταήμερη εργασία… Αυτός είναι ο φόβος! Δε μας πειράζει η ανεργία και μας πειράζει η εφταήμερη εργασία. Κανείς δε διαμαρτύρεται για την εννιαήμερη εργασία (εννιά μέρες τον χρόνο) και τα εννιάμερα της οικονομίας… 

  Εφταήμερη εργασία έχουν μόνο οι κτηνοτρόφοι. Διαμαρτυρήθηκε ποτέ κανένας γι’ αυτούς; Απαντήστε, βρε ζώα!... (που έλεγε παλιά, με κτηνώδη τρόπο, ο Λεβέντης…).

  Γεωργούλης, το φαινόμενο! Το ’χει στο αίμα του ο άνθρωπος. Ηθοποιός είναι, όπου βρει θίασο σπρώχνεται από μια αόρατη δύναμη να μπει κι αυτός στην ομάδα. Το όνομα Αλέξης τα λέει όλα, τουλάχιστον σε βάζει στον ντορό. 

  Εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος του Τζανακούλη στη Λάρισα, πήγε στον φυσικό του χώρο, να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας κι αφού δε χώραγε (είχε συμπληρώσει εκείνος ο θίασος), πήγε στον θίασο του  Σύριζα, όπου και εκλέχτηκε. Στην υγειά μας, ρε παιδιά!

Α, ρε κακομοίρα πατρίς, πώς γίνεται εσύ να σωθείς; 

Μια Γιωργάκης, μια Γεωργούλης, παραλίγο ο Κουρουμπλής, 

Κουντουρά και Ζαγοράκης,  Θεέ μου, να μας λυπηθείς!…

  Ο Ζαγοράκης ήταν καλός κόφτης στο ποδόσφαιρο, αλλά δεν του κόβει και για ευρωβουλευτής. Εν πάσει περιπτώσει δεν είναι και επιπέδου Ανατολάκη (θυμάστε κι αυτόν στη μάπα τον φάγαμε, ως βουλευτή).

  Είπα φάγαμε και μου άνοιξε η όρεξη. Κάντε ένα διάλειμμα για πρόγευμα! Όσοι δε φάγατε τραχανά, πάρτε καμιά διακοσιαριά χαψιές ψωμοτύρι (μη σας κουμπώσει κι ο κούκος...), κάνα αυγό, κάνα χάμπουργκερ και ξαναφάτε στη μάπα τη Βόζεμπεργκ!... Και τη Μισέλ, μην ξιαστουχιόμαστι! 

  Σαράφης στα Τρίκαλα, Σαράφης στη Λάρισα, τώρα Σαράφης και στο Παρίσι… Κόκκαλης στο Βλάσι, Κόκκαλης (Βασίλης) στην Ελλάδα, Κόκκαλης (Πέτρος) στις Βρυξέλλες… Αριστερά που σπάει κόκαλα! Τα δικά μας… Κοκαλώσατε, ε;

  Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς τον Καρανίκα;

Ψηφίστε, Αλέξη!

  Το ’παμε χίλιες φορές, τον Καρδαμπίκη εννοούμε… Δεν είναι δύσκολο αυτό που σας ζητάμε. Παίρνεις το ψηφοδέλτιο «ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ»,  το βάζεις μέσα στον φάκελο ασταύρωτο, το σταυρώνεις μια φορά και το ρίχνεις στην κάλπη. Έκανε και τη συμμαχία του ο Αλέξης με την Χρυσούλα Σουλιώτη (την άλλη υποψήφια δήμαρχο) και περιμένουμε να πανηγυρίσουμε μια επιτυχία, μιας και εμείς οι ολυμπιακοί την επιτυχία του Αλέξη περιμένουμε να χαρούμε φέτος, αφού πρωταθλήματα και κύπελλα τα χάσαμε. 

  Σε όποια άλλη εκλογική διαδικασία βρείτε Αλέξη, αφήστε τον στο παραβάν, δε χρειάζεται να κάνετε μια χαζαμάρα παραπάν’…

Όσα μύθια, τόσα αλήθεια…

  Πέθανε, λέει, ο σαμαράς και τα γαϊδούρια χαίρονταν που γλύτωσαν απ’ αυτόν που έφκιανε τα σαμάρια. Όμως, ένας γερο-γάιδαρος στεκόταν συλλογισμένος και λυπημένος, δε συμμετείχε στη χαρά. Τον πλησίασαν και τον ρώτησαν, γιατί δε χαίρεται κι αυτός. Τους είπε: «Ο σαμαράς που πέθανε ήταν καλός τεχνίτης και έφκιανε σαμάρια που δεν πλήγωναν το κορμί μας. Τώρα, θα τα φκιάνει ο βοηθός του που είναι μαθητευόμενος και μέχρι να μάθει θα υποφέρουμε».

  Μαθητευόμενος κι εγώ, θα σας φκιάσω ένα… (ποίημα θα σας φκιάσω, που πήγε το μυαλό σας αμέσως στο σαμάρι).

Ο σαμαράς απέθανε που έφκιανε σαμάρια

κι είναι μες στην τρελή χαρά στη λάκα τα γομάρια.

Μα ένας γερο-γάιδαρος με μαύρο δάκρυ κλαίει

κι ένας μικρός τον ζύγωσε, τι έπαθες; του λέει.

Άκου, μικρέ, και μάθε το και βάλτο στο μυαλό σου,

μην παρασύρεσαι κι εσύ, το λέω για το καλό σου!

Τεχνίτης ήτανε καλός αυτός ο πεθαμένος,

τώρα θα φκιάνει ο κάλφας του, αυτός ο ξεχαμένος.

Εκείνος μάς τα ταίριαζε σαν γάντι τα σαμάρια

και  δεν ανοίγανε πληγές  στα έρμα μας τομάρια.

Ο κάλφας είναι ατζαμής κι όλοι ετοιμαστείτε,

την τέχνη του την άτεχνη για να την υποστείτε.

Ατόβοσκον…

Δέκα λεπρούς θεράπευσε ο Χριστός, μα ένας μόνο γύρισε να τον ευχαριστήσει.

Αχαριστία…

Αχαριστία… Μεγάλο προσόν στην πολιτική…

Οι φάκελοι

  Τον Γενάρη του 2015, ο Τσίπρας κέρδισε στις εκλογές. Κατά το πρωτόκολλον, ο Αντώνιος (που ο Θεός απέλιπεν και ο λαός κατέλιπεν δια της ψήφου) περίμενε στο μέγαρο Μαξίμου να παραδώσει στον νέο πρωθυπουργό.

  Ο Αλέξης, όμως, αργόσχολος και χασομέρης εκ πεποιθήσεως άργησε να πάει. Πέρασε πρώτα σε ένα προποτζίδικο, για να παίξει ένα ΠΡΟΤΟ. Σου λέει, εδώ βγήκα πρωθυπουργός στην Ελλάδα, πόσο δυσκολότερο είναι να πιάσω κι  ένα ΠΡΟΤΟ, ένα ΠΡΟΠΟ, ένα λαχείο τέλος πάντων... Μετά σκέφτηκε ότι στην αριστερή κυβέρνηση δεν επιτρέπεται και δεν έχει νόημα η ιδιωτική περιουσία, οπότε έφυγε για Καισαριανή να πουλήσει λίγο αριστεριλίκι, ύστερα πέρασε στο Σύνταγμα να δει αν κούρνιασαν τα περιστέρια και να φάει κάτι στο φαστφουντάδικο που έτρωγε και ο απεργός πείνας, ο σύντροφος Μιχελογιαννάκης… Για το Μαξίμου έχουμε καιρό, όποτε λαγαρίσουμε…

  Όρθιος ο Αντώνιος στο παράθυρο, λες και περίμενε την Κλεοπάτρα, μια σκούπιζε τα γυαλιά του, μια το τζάμι που θόλωνε από τα χνώτα του (Γενάρης μήνας είπαμε).    Ανυπομονούσε πότε να έρθει, να παραδώσει μια ώρα αρχύτερα την εξουσία και να πάει  σπίτι  του  να  βάλει  τα  ποδάρια σε  καμιά  λεκάνη  με  νερό, επειδή τον  έφαγε  η ορθοστασία. Μα πού Αλέξης! Πουθενά! Αμούντι…   

  Απελπίστηκε… (παρότι η ελπίδα ερχόταν!...). Φώναξε έναν του υπηρετικού προσωπικού, του έδωσε τρεις κλειστούς φακέλους  και  του είπε: « Όταν έρθει αυτός, 

να του δώσεις τους φακέλους και να του πεις να τους ανοίξει μόνο όταν έχει μεγάλα ζόρια, αλλά με τη σειρά, όπως τους έχω αριθμημένους».  

  Κάποτε ήρθε ο Αλέξης, πήρε τους φακέλους κι άρχισε να κυβερνά. Δεν άργησαν να έρθουν τα πρώτα ζόρια. Θυμήθηκε τους τρεις φακέλους. Πήρε τον πρώτο, τον άνοιξε και διάβασε: Φταίνε οι προηγούμενοι. Ρίξ’ τα όλα σ’ αυτούς! 

  Άρχισε να τους κατηγορεί, να τους λέει προσκυνημένους, γερμανοτσολιάδες και μαζί με τον Καμμένο και τον Βαρουφάκη ξεδίπλωναν ένα κυβερνητικό σχέδιο, που να μη γνωρίζει η αριστερά τους τι ποιεί η αριστερά τους, μέχρι που το φτάσανε σε ένα δημοψήφισμα και δυο κωλοτούμπες…

  Αμέσως μετά, πάλι ζόρια ζόρικα, ζωή να ’χουμε να τα θυμόμαστε, και κοντά σ’ αυτά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τους Λαφαζάνηδες. Πιάνει κι ο Αλέξης, ανοίγει τον δεύτερο φάκελο. Έγραφε: Φταίνε και πολλοί δικοί σου. Ρίξ’ τα τώρα σ’ αυτούς!

  Έκανε εκλογές, έδιωξε εκείνους τους δικούς του οι οποίοι του φταίγανε και τον εμποδίζανε στο έργο του και συνέχισε με απρόθυμους και πρόθυμους μέχρι στις πρόσφατες εκλογές. 

  Εκείνο το καταραμένο βράδυ, μόλις έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα της κάλπης, λάμπαξε απ’ την απρόσμενη έκπληξη και τον τσάκισε κρύος ιδρώτας (επιτέλους, ίδρωσε και μια φορά!...).  Πήρε στα  χέρια του  τον τρίτο  και  τελευταίο φάκελο. Τον 

άνοιξε με χέρια που έτρεμαν και είδε την τελευταία οδηγία: Αλέξη, άρχισε κι εσύ να ετοιμάζεις τρεις φακέλους, για εκείνον που ξεκίνησε να σε αντικαταστήσει!

  Ο Αλέξης κατάλαβε… Λίγη ώρα αργότερα ανακοίνωσε εκλογές κι άρχισε να ετοιμάζει κι αυτός με τη σειρά του τρεις ίδιους φακέλους…

διότι

Ουδείς μπορεί να αγνοεί τη γνώμη του λαού…

1/6/2019