Ο Βελλεροφόντης , του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ο Βελλεροφόντης

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

Βελλεροφόντης και Χίμαιρα

ΕΝΑ ΑΤΥΧΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΙ Η ΕΞΟΡΙΑ: Ο Βελλεροφόντης, ή Βελλεροφών, ήταν γιος του βασιλέα της Κορίνθου (ή Εφύρας, με το παλαιότερο όνομα) Γλαύκου και της Ευρυνόμης. Ήταν συνεπώς από την πλευρά του πατέρα του εγγονός του τραγικού Σίσυφου και από την πλευρά της μητέρας του εγγονός του βασιλιά των Μεγάρων Νίσου. Το αρχικό του όνομα ήταν Ιππόνους. Αδελφός του ήταν ο Αλκιμένης ή Βέλλερος. Όμως, εξαιτίας μιας απροσεξίας του Ιππόνοος, ο αδελφός του, Βέλλερος, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού. Εξαιτίας του φόνου αυτού, ο ήρωάς μας μετονομάστηκε σε Βελλεροφόντης [φονιάς του Βέλλερου]. Μετά τον φόνο του Βέλλερου, ο πατέρας του τον εξόρισε από την Κόρινθο και εκείνος κατέφυγε στην γειτονική Τύρινθα, στην αυλή του βασιλέα Προίτου.

ΣΤΗΝ ΤΥΡΙΝΘΑ: Στο παλάτι του Προίτου, όμως, η βασίλισσα Σθενέβοια τον ερωτεύτηκε. Ο Βελλεροφόντης την απέκρουσε και εκείνη, για να τον τιμωρήσει για την άρνησή του, τον κατηγόρησε στον σύζυγό της ότι, δήθεν, εκείνος την πρόσβαλε. Ο βασιλιάς Προίτος, για να τον απομακρύνει από την Τίρυνθα, αποφάσισε να τον στείλει σε σημαντική, τάχα, αποστολή στον πεθερό του, βασιλιά της Λυκίας της Μ. Ασίας, Ιοβάτη. Μάλιστα, έδωσε στο Βελλεροφόντη ένα κλειστό γράμμα, που του είπε ότι είναι πολύ σημαντικό και ότι έπρεπε ο ίδιος να το παραδώσει στον Ιοβάτη. Όμως, στην επιστολή αυτή ο Προίτος έγραφε στον αποδέκτη να φονεύσει αυτόν που θα του έδινε το γράμμα!

Ο ΙΟΒΑΤΗΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΕΥΡΥΣΘΕΑ: Ο Ιοβάτης, μόλις πήρε το γράμμα και αντίκρυσε τι του ζητούσε ο γαμπρός του, σκέφτηκε να μην τον σκοτώσει ό ίδιος αλλά να του αναθέσει επικίνδυνες αποστολές, ώστε να σκοτωθεί χωρίς την άμεση συνέργειά του. Κάτι δηλαδή ανάλογο μ' αυτό που προσπάθησε να κάνει ο Ευρυσθέας για να σκοτωθεί ο Ηρακλής και να απαλλαγεί απ' αυτόν. Οι τρεις επικίνδυνες αποστολές κατά σειρά ήταν: Να αντιμετωπίσει τους Σόλυμους, έναν ληστρικό λαό, στα ανατολικά σύνορα του βασιλείου της Λυκίας, και τους οποίους τελικά ο Βελλεροφόντης κατατρόπωσε. Η δεύτερη αποστολή ήταν κατά των Αμαζόνων, ενός πολεμοχαρούς λαού της Μικράς Ασίας που τον αποτελούσαν μόνον γυναίκες. Και στην αποστολή αυτή ο ήρωάς μας θριάμβευσε. Το τρίτο εμπόδιο ήταν το μυθικό τέρας Χίμαιρα. Το γνωστό τέρας που το μπροστινό του μέρος ήταν λέοντας και το οπίσθιο δράκοντας. Ο Βελλερεφόντης ιππεύοντας το φτερωτό άλογο, το φημισμένο Πήγασο, κατάφερε να την φονεύσει. Τέλος αφού εξόντωσε και κάποιους Λύκιους που του έστησαν ενέδρα με διαταγή του Ιοβάτη, επέστρεψε θριαμβευτής στην Λυκία όπου ο βασιλέας αναγκάστηκε τότε να του προσφέρει τη θυγατέρα του Αμφίκλεια (ή Φιλονόη) ως σύζυγο καθώς και τη διαδοχή του βασιλείου.

Επίνητρο [το βάζαν οι γυναίκες στο γόνατο για να επεξεργαστούν και να ξάνουν το μαλλί] με παράσταση του Βελλεροφόντη να σκοτώνει τη Χίμαιρα

Η ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ: Πλήρης από έπαρση για τη δύναμή του ο Βελλεροφόντης, όπως άλλωστε συχνά συμβαίνει σε κα΄ποιους επηρμένους ήρωες, αποφάσισε με το φτερωτό άλογό του να ανέβει στον ουρανό (ή κατ' άλλους στον Όλυμπο) και να ανακαλύψει την κατοικία των θεών! Τότε ο Δίας εξοργισμένος από την Ύβριν του [το θράσος, την ασέβεια], τού έριξε κεραυνό με αποτέλεσμα ο Βελλεροφόντης να πέσει από το άλογό του και να μείνει ανάπηρος. Και όχι μόνον αυτό: Έχασε τη βασιλική του εξουσία, ενώ ο Πήγασος αρπάχτηκε από τους θεούς. Στα τελευταία του, ο ξεπασμένος ήρωας βρίσκεται μακριά από τη Μ. Ασία, στην Ελλάδα, όπου περιπλανιέται φτωχός και δυστυχισμένος. Σύμφωνα με μία αναφορά της Ιλιάδας, κατέφυγε στην Καλυδώνα της Αιτωλίας, όπου φιλοξενήθηκε από τον βασιλέα Οινέα. Να σημειωθεί πως από τη σύζυγό του, Αμφίκλεια, είχε αποκτήσει δύο γιούς: τον Ιππόλοχο και τον Ίσανδρο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Όμηρος, Ιλιάδα. Ησίοδος Θεογονία, Οίαι. Ομηρικοί Ύμνοι, Πίνδαρος, Ωδαί, Ισθμια vii, Ολυμπιονίκαι xiii. 66. 44. Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, vi. 155-202. Στράβων, Γεωγραφικά. Θεόκριτος Ειδύλια. Parthenius, Love Romances. Quintus Smyrnaeus, Fall of Troy. Ovid, Fasti. Propertius, Elegies. Oppian, Cynegeticaa.Ευριπίδης, Ίων 203.Τζέτζης, σχόλια στο Λυκοφρ., 17. Hyginus, Fab. 157. Παυσανίας ii. 2. § 4.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com