Η Σκοτεινή ενέργεια του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

 

Η Σκοτεινή ενέργεια 

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

   ΓΕΝΙΚΑ: Στην Κοσμολογία και την Αστρονομία, η σκοτεινή ενέργεια είναι ένα υποθετικό είδος ενέργειας που βρίσκεται παντού στο σύμπαν και που φαίνεται να επιταχύνει τη διαστολή του. Η σκοτεινή ενέργεια είναι η πιο αποδεκτή υπόθεση για να εξηγήσει παρατηρήσεις από το 1990 και έπειτα που δείχνουν ότι το σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Σύμφωνα με δεδομένα του διαστημικού παρατηρητηρίου Planck, και βασιζόμενοι στο λεγόμενο καθιερωμένο κοσμολογικό πρότυπο, η συνολική μάζα-ενέργεια του σύμπαντος φαίνεται να περιέχει 4.9% συνήθη ύλη, 26.8% σκοτεινή ύλη, ενώ περισσότερο από τα δύο τρίτα του αποτελείται από σκοτεινή ενέργεια[68.3%]!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ: Η συνηθέστερη πρόταση για τη φύση αυτής της ενέργειας είναι η λεγόμενη κοσμολογική σταθερά, δηλαδή μια ενέργεια που γεμίζει το χώρο ομογενώς. Μια άλλη πρόταση υιοθετεί το μοντέλο των βαθμωτών πεδίων. Δηλαδή δυναμικές ποσότητες με πυκνότητα ενέργειας που μπορεί να μεταβάλλονται στο χρόνο και στο χώρο. Οι συνεισφορές από τα βαθμωτά πεδία που είναι σταθερές στο χώρο συνήθως επίσης συμπεριλαμβάνονται στην κοσμολογική σταθερά. Η κοσμολογική σταθερά είναι φυσικά ισοδύναμη με την ενέργεια κενού. Είναι αλήθεια, πως τέτοιες απόψεις δε μπορούν να βασιστούν σε πλήρη και αποδεδειγμένη επιστημονική τεκμηρίωση. Περισσότερο ταιριάζουν με δόγματα παρά με συναρτήσεις που προκύπτουν από τον μαθηματικό ή φυσικό τρόπο αιτιολόγησης. Αλλά, έστω κι έτσι, ας προχωρήσουμε στο θέμα της επιταχυνόμενης συμπαντικής διαστολής. Απαιτούνται μετρήσεις υψηλής ακρίβειας της διαστολής του σύμπαντος, για την κατανόηση του πώς ο ρυθμός διαστολής αλλάζει με το χρόνο. Στη θεωρία της γενικής σχετικότητας, η εξέλιξη του ρυθμού διαστολής παραμετροποιείται από την κοσμολογική καταστατική εξίσωση (η σχέση ανάμεσα σε θερμοκρασία, πίεση, και συνδυασμένες ύλη, ενέργεια, και πυκνότητα ενέργειας κενού για οποιαδήποτε περιοχή του χώρου). Η μέτρηση της καταστατικής εξίσωσης για τη σκοτεινή ενέργεια είναι μία από τις μεγαλύτερες, αλλά προς το παρόν μάλλον ατελέσφορες, προσπάθειες στην παρατηρησιακή κοσμολογία σήμερα.

ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ: Πολλά πράγματα για τη φύση της σκοτεινής ενέργειας παραμένουν θέματα υποθέσεων. Οι ενδείξεις είναι έμμεσες. Όμως, προέρχονται από τρεις διαφορετικές πηγές. Αυτές είναι: 1. Μακρινές παρατηρήσεις και η σχέση τους με τη μετατόπιση του φάσματος, κατά την ανάλυση του φωτός, προς το ερυθρό, που προτείνουν ότι το σύμπαν έχει επεκταθεί περισσότερο στο δεύτερο μισό της ζωής του. 2. Η θεωρητική ανάγκη για έναν τύπο επιπλέον ενέργειας που δεν είναι ύλη ή σκοτεινή ύλη. 3. Η ύπαρξη της σκοτεινής ενέργειας μπορεί να τεκμηριωθεί από μετρήσεις μοτίβων κυμάτων μεγάλης κλίμακας της πυκνότητας μάζας στο σύμπαν. Γενικά, πάντως, η σκοτεινή ενέργεια θεωρείται ότι είναι πολύ ομογενής, όχι πολύ πυκνή και ότι δεν αλληλεπιδρά με οποιαδήποτε από τις θεμελιώδεις δυνάμεις εκτός της βαρύτητας. Εφόσον είναι αρκετά αραιή, είναι απίθανο να ανιχνευθεί ποτέ σε εργαστηριακά πειράματα. Η σκοτεινή ενέργεια μπορεί να έχει τόσο βαθιά επίδραση στο σύμπαν, δημιουργώντας το 68% της πυκνότητας του σύμπαντος, μόνο επειδή γεμίζει ομοιόμορφα τον κενό χώρο. Τα δύο κυρίαρχα αστροφυσικά μοντέλα που δικαιολογούν την ύπαρξή της είναι αυτό της κοσμολογικής σταθεράς και αυτό της Πεμπτουσίας¹. Και τα δύο συμπεριλαμβάνουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι η σκοτεινή ενέργεια πρέπει να έχει αρνητική πίεση.

   Η ΜΙΚΡΗ ΣΤΑΘΕΡΗ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ: Ανεξάρτητα από την πραγματική της φύση, η σκοτεινή ενέργεια θα χρειαζόταν να έχει μία ισχυρή αρνητική πίεση, με απωθητική μάλιστα δράση, έτσι ώστε να εξηγήσει την παρατηρούμενη επιτάχυνση στο ρυθμό διαστολής του Σύμπαντος. Σύμφωνα με τη Γενική Σχετικότητα, η πίεση μέσα σε μία ουσία συνεισφέρει στη βαρυτική της έλξη προς άλλα πράγματα, ακριβώς όπως η πυκνότητα της ίδιας μάζας της κάνει. Αυτό συμβαίνει επειδή η φυσική ποσότητα που προκαλεί στην ύλη να παράγει βαρυτικά φαινόμενα περιέχει και την πυκνότητα ενέργειας (ή ύλης) μιας ουσίας αλλά και την πίεσή της και το ιξώδες [κολλώδες] της. Για πολλούς επιστήμονες, μπορεί να δειχτεί ότι μια ισχυρή σταθερή αρνητική πίεση μέσα σε όλο το Σύμπαν προκαλεί μια επιτάχυνση στη διαστολή, αν το Σύμπαν ήδη διαστέλλεται(!), ή μια επιβράδυνση στη συστολή αν το Σύμπαν ήδη συστέλλεται(!). Το φαινόμενο της επιταχυνόμενης διαστολής μερικές φορές καλείται ως "βαρυτική απώθηση", που είναι γλαφυρή έκφραση αλλά πιθανόν προκαλεί σύγχυση. Για την ακρίβεια, μία αρνητική πίεση δεν επηρεάζει τη βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ των μαζών -που παραμένει ελκτική- αλλά μάλλον επηρεάζει τη συνολική εξέλιξη του Σύμπαντος σε κοσμολογική κλίμακα, δίνοντας χαρακτηριστικά το αποτέλεσμα της επιταχυνόμενης διαστολής, παρά την έλξη ανάμεσα στις μάζες που είναι παρούσες στο Σύμπαν.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Πεμπτουσία είναι το αόρατο πέμπτο στοιχείο του σύμπαντος σύμφωνα με την κοσμολογία των αρχαίων Ελλήνων , αλλιώς αιθέρας [Αριστοτέλης].

Αποχωρώ κι αναχωρώ, κανέναν δε στεναχωρώ Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 12

 Αποχωρώ κι αναχωρώ, κανέναν δε στεναχωρώ     

Μετάνιωσα, δεν  κατεβαίνω,

δεν  κάνω για πολιτική εγώ,

μ’ αρέσει μόνο ν’ ανεβαίνω

στ’ αγαπημένο  μου  βουνό!

(καφετζής)

                                       

                                 Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ 12

Δε θα είμαι υποψήφιος             

    Προς όλους τους Αργιθεάτες

  Ανακοινώνω σήμερα ότι δε θα είμαι υποψήφιος στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Γνωστοποιώ την απόφασή μου αυτή, που είναι αποτέλεσμα αλλοπρόσαλλης και επιπόλαιης σκέψης αλλά και ανύπαρκτου προβληματισμού, στην ίδια θέση και με τα ίδια τυπογραφικά στοιχεία, όπως επιτάσσει η δημοσιογραφική δεοντολογία. (Χειροκροτήστε με, γιατί, αν δε σας το ’λεγα, ούτε που θα γνωρίζατε πως υπάρχει και τέτοια δεοντολογία, όπως δε γνωρίζετε κι αν είχαν φέτος οι κρανιές κράνια κι οι κράταιγοι τσάπουρνα).  

  Η σημερινή ανακοίνωση είναι το τέλος μιας πορείας που δεν ξεκίνησε ποτέ. (Τουλάχιστον γλυτώσαμε τις σόλες απ’ τα παπούτσια. Κάτι είναι κι αυτό!).

Μην κλαίτε που φεύγω, μη λυπάστε, ως αύριο θα με ξεχάστε…

  Γνωρίζω πόσο σας συγκλονίζει αυτή η εξέλιξη. Γκρεμίζονται οι ελπίδες και τα όνειρα  που εναποθέσατε στην υποψηφιότητά μου και κατανοώ το γοερό κλάμα σας. Όμως, μη στεναχωριέστε! Ο Μενέλαος αναστηλώνει κι απ’ αυτά. Ήδη περιφέρεται μαζί με τον Αντώνη Κοσσυβάκη και τον Χρήστο Καπερώνη στα χωριά των Τζουμέρκων και κάνει αναγκαστική επιστράτευση στους φημισμένους Τζουμερκιώτες μαστόρους, καλφούδια και τσιράκια τους. Σε λίγο θα γίνεται στη Γέφυρα Κοράκου συναυλία  από τσιόκια, σκεπάρνια και μυστριά. Η επίσκεψη Σπίρτζη άνοιξε τον δρόμο για το μεγάλο έργο. Οι  υποσχέσεις που έδωσε, παραλίγο να φράξουν τον Αχελώο και να γίνει το φράγμα σε μια μέρα. Δικαίως θα του γράψει κι ο Μήτσιος τον σπιρτζοΰμνιον ύμνον. Και μετά θα του τον ψάλλει…

  Τέλος τα κλάματα! Το Καφενείο το ’χουμε για να γελάμε, όχι να κλαίμε…

Γιατί αποχωρώ…

  Για να φτάσω στην ανάκληση της υποψηφιότητας, μόλις μια βδομάδα μετά την αναγγελία της, πολλοί ήταν οι λόγοι που με ανάγκασαν και συνέβησαν πολλά. Ο λαός δικαιούται να γνωρίζει και πρέπει να μάθει, κυρίως αυτά που δεν τον ενδιαφέρουν, ενώ αυτά που τον ενδιαφέρουν, καλά είναι να μην τα γνωρίζει. 

  Πρώτον. Όταν έγινε γνωστή η υποψηφιότητά μου, δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής αναστάτωση στη χώρα. Εκατομμύρια πολίτες έσπευσαν στα ΚΕΠ και ζητούσαν επίμονα μεταδημότευση για Αργιθέα, για να με ψηφίσουν. Στο ΚΕΠ Ανατολικής Αργιθέας για παράδειγμα, η ουρά ξεκινούσε απ’ τα Πετρίλια και έφτανε στα Στουρνέα. Ο Βασιλός στις Γούρνες έκανε τον μεγαλύτερο τζίρο από τότε που άνοιξε.

  Ρωτάτε και τη Βάσω στο ΚΕΠ να σας πει. Την πόνεσε το χέρι να πρωτοκολλάει αιτήσεις. Τον Βασιλό μην τον ρωτάτε, μπορεί να θέλει να κρύψει και τίποτε απ’ την εφορία. Κατεπειγόντως άνοιξε πάλι για τον ίδιο λόγο και το ΚΕΠ Αργυρίου.

  Η κυβέρνηση και τα κόμματα δεν ήξεραν τι να κάνουν. Το θέμα ήρθε σε προ ημερησίας διάταξης συζήτηση. Ο Αλέξης είπε πως τα σκυλιά προχωρούν κι ας ουρλιάζει το καραβάνι. Ο Κυριάκος ότι θα ακυρώσει τον νόμο Κατρούγκαλου. Η Φώφη μίλησε επ’ ευκαιρία για τον τυφώνα Ξενοφώντα και ζήτησε την απομάκρυνση του Ξενοφώντα Κουτή απ’ την Αθήνα. Ο Κουτσούμπας είπε να αντισταθούμε στα ξένα και ντόπια κεφάλαια  και να καταργήσουμε τα κεφαλαία γράμματα.

  Οι άλλοι αρχηγοί κομμάτων, των μπαίνω δεν μπαίνω στη Βουλή, δεν ξέρω τι είπαν. Πετάχτηκε κάποια στιγμή ο Κουβέλης (νόμιζε ότι είναι ακόμη αρχηγός) και είπε πως δεν τον πειράζει αν γίνει όλη η Ελλάδα ένας δήμος (δήμος Αργιθέας), αρκεί να διοικείται από ένα δημοτικό συμβούλιο σε προοδευτική κατεύθυνση.

  Τους άκουγε ο Παυλόπουλος που ήταν όλοι εκτός θέματος, μαύρισαν τα μαλλιά του απ’ την οργή και κοκκίνισε σαν τον Ομπράντοβιτς, όταν τρώει καλάθι απ’ τον Σπανούλη. Με πήρε τηλέφωνο… 

─ Σε παρακαλώ, Γιάννη, μου είπε, ανακάλεσε την υποψηφιότητά σου. Είναι η χώρα ένα απέραντο φρενοκομείο, ας μη γίνει και ένα απέραντο δημαρχείο.  

─ Πρόεδρε, θα το σκεφτώ, θα ρωτήσω και τον Αχιλλέα και θα σου απαντήσω. 

  Σκέφτηκα τότε διάφορα… Αν χαλάσει, λέω, το νερό στην Κoρνοφωλιά Έβρου, πρέπει να στείλω τον Κώστα Πέτσα και τον Βαγγέλη Μόσκοβο, για να το φκιάσουν. Ο Κώστας θα φύγει ξυρισμένος και θα γυρίσει μετά από έναν μήνα με μια πιθαμή μούσι, ο Βαγγέλης δεν πετυχαίνει να ξαναγυρίσει, το πιθανότερο είναι να περάσει στην Τουρκία, θα τον πιάσουν και θα μας εκβιάζουν πάλι τα μεμέτια: «Δώστε μας τους οχτώ, να πάρετε τον Βαγγέλη». Τι τους απαντάς; Πάρτε τους πέντε, κρατάτε και τον Βαγγέλη, θα κρατήσουμε κι εμείς τους τρεις κι αχρείαστοι να ’ναι; Και ποιον θα στέλνω μετά να φκιάνει το νερό στο Αετοχώρι, που είναι μόνιμα χαλασμένο;

  Δεύτερον. Επειδή ξεκίνησα με ζήλο την υποψηφιότητα, θέλησα για συμβολικούς λόγους να ξεκινήσω με προεκλογική ομιλία στο Μεζήλο. Βλέπετε, οι περισσότεροι στην πολιτική μένουν στους συμβολισμούς και στην επικοινωνία και καθόλου στην ουσία. Είναι πολυπληθές χωριό, έχω και τον Χρυσούλη Λαμπέρη φίλο (σκεφτόμουν να τον συμπεριλάβω και στον συνδυασμό και την αρχηγία του έδινα, γιατί θα τον ήθελα τον Χρυσούλη δήμαρχο, άλλο που δεν τον ψηφίζετε εσείς), ας πάω είπα.  

  Περνάω τον Τυρολόγο, στρίβω αριστερά (σ’ αυτό το χωριό μόνο από αριστερά πας. Κι απ’ το Σπυρέλο να ξεκινήσεις, πάλι αριστερά μέσω Τσιοξέρα θα πας, αν δεν γκρεμ’στείς), φτάνω στο γεφύρι, βλέπω ένα πανό τεράστιο με κατακόκκινα γράμματα (είπαμε αριστερά και στα γράμματα) που έγραφε:

ΓΙΑΝΝΗ  ΘΑ  ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ  ΑΝ  ΤΟ  ΤΣΙΑΚΑΤΙΣΟΥΜΕ

  Μπήκα σε σκέψεις. Ποιος να το ’γραψε; Στο Μεζήλο μόνο η Γιώτα Φώτου γράφει, αλλά γράφει βιβλία, όχι πανό. Ούτε θα ’γραφε αυτό για εμένα, ξέρω ότι θα με στήριζε. Τόσα χρόνια συνυπηρετήσαμε! (Πού; Στον πόλεμο του σαράντα. Εγώ πολέμαγα κι η Γιώτα έφερνε ζαλικωμένη πυρομαχικά και κουραμάνες με τις γυναίκες της Πίνδου). Οι άλλοι οι Μιζ’λιώτις δε γράφουν ούτε σημείωμα για τα ψώνια. Ξέρετε πώς ψωνίζουν; Πάνε στην υπεραγορά (στο σούπερ μάρκετ δηλαδή, ξέχασα ότι με διαβάζουν Έλληνες) και λένε: «Θέλω ν’ αγοράσω δγιαουρτουπ’τιά». Παίρνουν τους διαδρόμους με τη σειρά ψάχνοντας, πού να βρεις δγιαουρτουπ’τιά… Βρίσκουν, όμως, όλα αυτά που χρειάζονται και τα παίρνουν.

  Πιθανόν να το έβαλαν κάποιοι που πήγαν να σκάψουν στη βάση του γεφυριού, για να βρουν τον θησαυρό του Αλή Πασά. Για να μη δίνουν στόχο, έκαναν πως έβαζαν το πανό κι ένας έσκαβε αποκάτω.    

Αλί, αλί και τρις αλί!... Ψάχνουνε τα λεφτά τ’ Αλή.

Δε θα μείνει γιουφύρι  π’θινά. Θα τα σκάψουν με κασμά…

  Εσείς ποιος λέτε να το ’γραψε; Ξέρω που πάει ο νους σας. Στον Μήτσιο! Ε, πάλι δεν το βρήκατε. Δεν είναι ο Μήτσιος. Τα γραπτά του Μήτσιου τα καταλαβαίνω, ακόμη κι όταν δε γράφει τ’ όνομά του. Όπως καταλαβαίνω κι αν ένα ποίημα είναι του Καβάφη. Το διαβάζω κι αν δεν το καταλαβαίνω, καταλαβαίνω ότι είναι του Καβάφη. Καταλάβατε; 

  Τρίτον. Ήρθαν οι αρχηγοί των άλλων παρατάξεων και μου είπαν: «Κινδυνεύει η ισορροπία της πολιτικής ζωής του τόπου. Δεν αντέχει η περιοχή μας τέτοιες αναταράξεις. Εμείς τι θα κάνουμε; Θα καλ’γώνουμι τσιουντζιούρια; Καταστρέφεις την καριέρα μας. Κάνε πίσω κι έχουμε ρόλο και για εσένα».

  Ξέρω, τους απάντησα. Ως τώρα, μου είχατε τον ρόλο του Χατζηαβάτη και θα μου κάνετε προαγωγή. Θα μου δώσετε τον ρόλο του Καραγκιόζη, για να κρατάτε εσείς τον ρόλο του Πασά.

  «Έλα με την παράταξή μας και σου υπόσχομαι δύο χρόνια αντιδημαρχία» είπε ο ένας.

  «Έλα μ’ εμάς και σου δίνω τρία χρόνια αντιδημαρχία» είπε ο άλλος.

  «Τέσσερα χρόνια αντιδημαρχία κι άλογο σελάτο μέιντ ιν Λαζαρίνα, για να σεργιανάς καβάλα και να ’ρχεσαι στα συμβούλια, γιατί εσείς στο Αετοχώρι πότε έχετε δρόμο και πότε δεν έχετε» ξανάπε ο πρώτος.

  Καλά, τους είπα… Έχω αντιληφθεί ποιο είναι το σωστό… Οι παρατάξεις πρώτα κανονίζουν και μοιράζουν τους ρόλους και μετά φκιάνουν κι ένα δήθεν πρόγραμμα. Να βρείτε άλλα παιδιά, που να δέχονται αυτού του είδους τις Δημο-πρασίες!… 

  Τέταρτον. Δεν είχα κάτι για τέταρτον, αλλά χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο Αχιλλέας. «Γιάννη, δε γίνεται τίποτε» μου είπε. «Έκανα λάθος! Τα καινούρια σημεία των καιρών είναι εναντίον μας. Έπρεπε στη χάση του φεγγαριού να ανακοινώσεις την υποψηφιότητα. Τώρα, έχεις χάσει.  Παραιτήσου απ’ την ιδέα να γίνεις δήμαρχος!».

  Παραιτήθηκα… Για να το λέει ο Αχιλλέας…

Παρά ταύτα παραθέτω μέρος του προγράμματός μου…

  Μπορεί να απέσυρα την υποψηφιότητά μου, αλλά το πρόγραμμά μου θέλω να γίνει γνωστό. Είναι ένα πρόγραμμα εφαρμόσιμο και απολύτως κοστολογημένο. Μέρος αυτού του προγράμματος παραθέτω, για να ξέρετε τι χάσατε. Ολόκληρο θα το δώσω σε όλους τους υποψήφιους δημάρχους, ώστε να εμπλουτίσουν με τις προτάσεις του το ανάλογο δικό τους πρόγραμμα.  

• Θα έκανα ανταλλαγή πληθυσμών.  Οι Ανθηριώτες  θα πήγαιναν  στα Πετρίλια 

και οι Πετριλιώτες στο Ανθηρό. Όσοι διαμαρτύρονταν, θα πήγαιναν Βραγκιανά. Οι Βραγκιανίτες καλά τιμωρούνται κι εκεί που είναι, δε θα τους μετακινούσα. 

• Θα βούλωνα τη σήραγγα Τυμπάνου, για να μην έρχεται ζεστός αέρας από τον

κάμπο, μας φτάνει η ζέστα η Βραγκιανίτικη.

• Θα  άνοιγα  υποποτάμια  (όχι ιπποποτάμια)  σήραγγα  από  τα  Γρυμπιανά  ως 

απέναντι στην Πέρδικα, για  να μην κρεμαντζουλιόμαστι ολοένα στις περαταριές και να πηγαίνουμε να αγοράζουμε ή να κλέβουμε μήλα. 

• Θα  άνοιγα  καζίνο  και  χαρτοπαικτικές  λέσχες  στο  Αργύρι,  χωριό  που δεν 

πατιέται εύκολα από αστυνομίες.  Θα ήταν το Μονακό της περιοχής.

• Θα έριχνα 1300 φορτηγά (130 πραγματικά) αλάτι στη λίμνη Στεφανιάδας και 

θα δημιουργούσα θάλασσα στην Αργιθέα. Θα την ονόμαζα λιμνοθάλασσα, για να μη μας κουνιότι κι του Μισουλόγγι.

• Θα πέταγα ψάρια στη λίμνη  ή  θα τα πέταγα κατευθείαν στο τηγάνι,  γιατί να 

τ’ ανακατώσω πρώτα με το νερό; Δε χρειάζιτι να βάλ’ς τα ψάρια στου μούσκιου, τι είνι φασούλια γίγαντες; 

• Θα  προυμήθευα  ουλ’νούς  τ’ς  κτηνουτρόφοι  απ’ αυτά  τα ντρον  (πώς κατά 

διμόν’ τα λέν’…). Μι ειδικό τηλιχειριστήριου θα τα ’στελναν να ορμώνουν τα πράματα, να τα μιτράν’, να τα σκαρίζουν κι να ρίχνουν αλάτι στ’ς αλαταριές. 

• Θα παραχωρούσα ολόκληρο το Τριζόλ’ στον στρατό, για να εκπαιδεύονται οι 

λοκατζήδες κι άλλες επίλεκτες δυνάμεις.

• Θα  έβαζα στον  Ντρασκό  και  σε  άλλα  σημεία του δρόμου ταμπέλες που θα 

έγραφαν: ΠΡΟΥΣΟΥΧΗ  ΚΥΛΙΟΝΤΙ  ΣΤΟΥΡΝΙΣ

• Θα δημιουργούσα  δημοτική αστυνομία να αφοπλίζει  σε κάθε  πανηγύρι τους 

Στεφανιώτες από τις κλίτσες.

• Θα  έφκιανα  κυλιόμενες  ηλεκτρικές  σκάλες  απ’ τον  Όχτο  στο  Μαρκελέσι 

μέχρι Κοζιοκάρι, για να μπορούν να πάν’ οι Κοζιοκαριώτες να ιδούν πού ήταν τα σπίτια τους κι να φέρνουμι απάν’ κάνα γ’ρούνι ξιαπόστατα. 

• Θα  έφκιανα ένα τελεφερίκ  απ’ τα Ραγάζια  ως από πέρα στον Γληγόρη Δήμο 

να πααίνουν οι Ραγαζιώτες να ηλιάζονται τον χειμώνα.

• Θα έκοβα του  Κουπλισιότ’κου  και  τ’ς γύρα τσιούκες μέχρι  το Μπαλτηνήσι,

για να έχει και το Λεοντίτο ήλιο τον χειμώνα ή θα έβαζα έναν τεράστιο καθρέφτη απέναντι στον Κούρλιακα, για το ίδιο εξ αντανακλάσεως αποτέλεσμα.

• Θα κάρφωνα  καμιά  δεκαριά  περόνια  στον  Πλάτανο  του Λεοντίτου,  για να 

κρεμάν’ οι γύφτοι τα νταούλια, εκεί  που κρεμούσαν οι κλέφτες κι ο Καραϊσκάκης τ’ άρματα.

• Θα  ανέβαζα τους υποψήφιους δημάρχους απάνω στον πλάτανο  και μετά θα  

έπαιρνα τη σκάλα να μην μπορούν να κατέβουν, για να μη κατέβουν και στις εκλογές. Θα ανέβαζα και τον Γρίβα μαζί τους που τους πρότεινε (κάθε φορά κι άλλον)…

Δήμαρχος της εκτός δρόμου Αργιθέας

  Πέμπτον και σπουδαιότερον που δικαιούται τίτλο ξεχωριστό μόνο του. Ο λόγος που παραιτήθηκα είναι γιατί εδώ και χρόνια είμαι ήδη δήμαρχος της εκτός δρόμου Αργιθέας, της Αργιθέας που ως ιδέα και χώρος δε με πληγώνει ποτέ. Η θέση αυτή κανονικά και δικαιωματικά ανήκει στον Έκτορα, αλλά μου την παραχώρησε, ξέροντας πόσο φιλόδοξο άτομο είμαι και προπαντός επειδή τον απειλούσα να αρχίσω το κάπνισμα. Έκτωρ και κάπνισμα είναι έννοιες αντίθετες. Θυμάστε, ολόκληρο νόμο κατέβασε, για να μας καταργήσει τ’ς καπνουσάκ’λις. Τι να ’κανε; Μ’ έφκιασε δήμαρχο και ησύχασε…       

  Προς Αργιθεάτες

                              Ντόπιους (ντόπιος είσαι ή από δω;)

                                               Απόδημους (κι αποδημήσαντες εις Κύριον)

                                                                    Νέους (ντόπιους κι απόδημους υποθέτω) 

  Η δική μας γενιά, η μεταπολεμική γενιά της δεκαετίας του 60, του 70, του 80, γεννήθηκε εδώ και έζησε την παρακμιακή πορεία της Αργιθέας. Προλάβαμε, όμως, να ζήσουμε και στοιχεία του μεγαλείου της (την ομορφιά της φύσης και της απλότητας, τον πολιτισμό της, εκδηλώσεις διάφορες του κοινωνικού της βίου). 

  Είναι αυτά τα στοιχεία που μας κάνουν να μη χορταίνουμε ποτέ τον δρόμο του γυρισμού στη γενέθλια γη, είναι αυτά που μας κάνουν όταν φεύγουμε να σταματάμε σε κάθε βρύση της να πιούμε νερό, ακόμη κι αν δε διψάμε.

  Όσο ο τόπος μας ποτιζόταν απ’ τον άφθονο ιδρώτα των ανθρώπων του, αντιπάλευε κάθε δυσκολία και πορευόταν στον χρόνο, αποτυπώνοντας τον καθημερινό μόχθο και αγώνα τους. Με τις επίμονες προσπάθειες, έγιναν και στην Αργιθέα έργα που επέτρεψαν να απολαμβάνουν οι πολίτες της υποδομές και να  συμμετέχουν στα επιτεύγματα του τεχνικού πολιτισμού. Δεν έγιναν όλα, αλλά δεν μπορούμε και να μηδενίζουμε αυτά που έγιναν. Ταυτόχρονα, χάθηκαν άλλα… Κυρίως οι σταθερές κοινωνικής συνοχής. Έχουμε σήμερα περισσότερο ανάγκη να ανακτήσουμε αυτά που χάσαμε από αυτά που μας λείπουν. 

  Αυτά που έγιναν, δεν μπόρεσαν να ανακόψουν την παρακμή. Είναι αυτή ακριβώς η παρακμή που διαπερνά όλη την ύπαιθρο χώρα, που τη μετατρέπει από ζωτικό χώρο σε τόπο ερημίας και εγκατάλειψης. 

  Πορευόμαστε έτσι και σε μια αντίφαση, με μια επίπλαστη εικόνα που μας ξεγελά και μπερδεύει τους στόχους και τα αποτελέσματα. Ανατρέπουμε τα στοιχεία που συντηρούσαν μια ζώσα κοινωνία αυτογνωσίας και συντηρούμε αυτά που την αποσυνθέτουν. Η περιοχή μας δε θα αναβαθμιστεί και θα πάρει αξία από το πόσο ασφαλτοστρωμένους δρόμους έχει, αλλά κι από το αν κρατά  την υπόσταση που είχε, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πνευματικού και υλικού πολιτισμού της.

  Μέρος της πραγματικής εικόνας της Αργιθέας είναι  και τα ερειπωμένα σχολεία της, οι ρημαγμένες εκκλησιές της, οι γκρεμισμένες βρύσες της, τα εξαφανισμένα αλώνια της (αλήθεια, με τι κονδύλια τα έφτιαχναν αυτά οι παλιοί;), οι ερημωμένοι τόποι της, η παράδοση που παραμελήθηκε, η μουσική της που  βάναυσα κακοποιείται, οι αξίες της που υποχωρούν… 

  Εύχομαι κι αυτή την Αργιθέα να αναζητάτε και προπαντός να βρίσκετε. Αυτή είναι η εκτός δρόμου Αργιθέα. Σ’ αυτή την Αργιθέα μπορείτε να είστε με την ίδια χαρά από δήμαρχοι μέχρι κλητήρες…

Ο

δήμαρχος

της

εκτός

δρόμου

Αργιθέας

στο

γραφείο

του

επιθεωρεί

τον

νέο

αεροδιάδρομο

Αφορισμένης

Μιρμιτζάλας

27/10/2018

                                                                                                                                                            

Κυριακή Β΄ Λουκά [Λουκ. στ΄ 31-36] “Η αγάπη προς τους εχθρούς” + ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

 

Κυριακή Β΄ Λουκά [Λουκ. στ΄ 31-36]

“Η αγάπη προς τους εχθρούς” + ΒΙΝΤΕΟ 

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

   

  ΑΓΑΠΗ: Όταν οι άνθρωποι έχουν επίγνωση της θείας φιλανθρωπίας προς αυτούς, θα είναι φιλάνθρωποι κι ο ένας προς τον άλλον. Οι άνθρωποι, όμως, γίνονται ανελεήμονες γιατί περιμένουν από τους άλλους να τους ελεήσουν, ενώ και οι άλλοι περιμένουν το ίδιο απ’ αυτούς. Σ’ αυτήν την αμοιβαία ατέρμονη αναμονή, γινόμαστε άσπλαχνοι κι ανελεήμονες. Η ελεημοσύνη όμως είναι ενεργητική αρετή. Η φιλανθρωπία του Θεού, αποδεδειγμένη στο Γολγοθά, απαιτεί τη φιλανθρωπία των ανθρώπων. “Αν ο Θεός δεν είχε πρώτος δείξει τη φιλανθρωπία Του, ο κόσμος δε θα ήξερε τι ήταν.” (Α. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Ο άνθρωπος, κατανοώντας την ενεργητικότητα της φιλανθρωπίας κι αρχίζοντας να την εφαρμόζει, σύντομα θα διαπιστώσει, κατά τους Πατέρες, πως ο ουρανός κι η γη θα του αποκαλυφθούν με νέα χρώματα. Η φιλανθρωπία είναι όπως η θραύση πέτρας με πέτρα, που πάντα παράγει σπινθήρα. Και αυτός που παράγει το σπινθήρα κι ο άλλος που τον δέχεται, νιώθουν τη σπίθα της παρουσία του. Η ευσπλαχνία είναι ανώτερη από τη συμπόνια. Ο άνθρωπος ίσως νιώσει συμπόνια για έναν επαίτη, αλλά τον προσπερνάει. Ο φιλάνθρωπος όμως θα τον βοηθήσει. Όμως, σήμερα όλοι γίναμε φίλαυτοι, ιδιοτελείς, εγωπαθείς. Κέντρο της ζωής μας κατέστη ο ευατούλης, το σπίτι, η οικογένειά μας· πέραν τούτων, ουδέν. Μια σκέψη του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου προβληματίζει για το αν έχουμε αγάπη μέσα μας: “Κάθεσαι το μεσημέρι και τρως. Σὲ ρωτῶ: την ώρα που έχεις στρωμένο το τραπέζι, σκέπτεσαι ότι υπάρχει στη γειτονιὰ ένας πεινασμένος; Πέντε πιάτα έχεις στο τραπέζι σου; Κάν᾿ τα έξι· θα τα ευλογήσει ο Θεός. Έρχεται βαρὺς χειμώνας, με κρύα, με πάγους, με χιόνια, κι εσὺ ἔχεις σπίτι σου σεντούκια με ρούχα, σκεπάσματα, βελέντζες, διπλά καὶ τριπλά. Για σκέψου· κάπου αλλού υπάρχουν άνθρωποι που τουρτουρίζουν!”. Συνεπώς, ο χρυσός κανόνας που πρέπει να διέπει τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας είναι απλός: «Καθὼς θέλετεί ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Όμως, ακόμη ανώτερο είναι να δείξουμε αγάπη στους εχθρούς μας. Η ελεημοσύνη είναι ανώτερη από τη συχώρεση. Η συχώρεση είναι το πρώτο μισό του δρόμου προς το Θεό. Η τέλεση έργων αγάπης είναι το δεύτερο μισό, και χωρίς αυτή δεν αγγίζει κανείς τον Κύριο. Η αγάπη που ωθεί σε ανάλογα έργα, είναι ανώτερη της κοσμικής δικαιοσύνης. Γι’ αυτό, λέει ο Σέρβος Πατέρας Νικόλαος Βελιμίροβιτς: “είναι καλύτερο στους ανθρώπους ν’ ασκούνται από τη παιδική ηλικία στη γνώση της γλυκύτητας που προσφέρει η αγάπη κι η φιλανθρωπία, παρά να μάθουν τη σκληρότητα του νόμου”. Πράγματι όταν ο άνθρωπος “ωριμάσει” στο κοινωνικό γίγνεσθαι και η καρδιά του σκληρύνει, είναι δύσκολο να γίνει σπλαχνική. Όταν οι άνθρωποι είναι ελεήμονες δε θ’ αμαρτήσουν ενάντια στο νόμο. Αντιθέτως, όταν τηρούν το νόμο μα τους λείπει η φιλανθρωπία, κινδυνεύουν να χάσουν το στόχο, το στεφάνι της υποσχεθείσας δόξας.

  ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ:  Η εντολή του Κυρίου, αυτή της αγάπης προς τους εχθρούς μας, τοποθετείται σε ύψιστη θέση. “Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοί­ως”. Τα λόγια του Ευαγγελίου μας εισάγουν στην αγάπη για τους εχθρούς μας. Αν δε θέλουμε να γίνουν εχθροί μας οι άνθρωποι, ας φροντίσουμε να μη γίνουμε εμείς εχθροί τους. Αν ο άνθρωπος έχει εχθρούς, αυτό σημαίνει πως είναι εχθρός κάποιου. Πώς απαιτεί τότε από έναν άνθρωπο να γίνει φίλος του, αφού ο ίδιος είναι εχθρός του; Πρώτα πρέπει να ξεριζωθεί η έχθρα από την καρδιά κι υστέρα να μετρήσει τους εχθρούς του στον κόσμο. Αν όμως ξεριζωθεί από την καρδιά αυτή η ρίζα θα βρεθούν όλο και λιγότεροι εχθροί να μετρήσει. Παύοντας ό ίδιος να είναι εχθρός αυτών που έχουν απομείνει ως εχθροί του, μπορεί να γίνει φίλος τους. Όσο γίνεται φίλος με τους άλλους, τόσο ο αριθμός των εχθρών του θα μειώνεται ώσπου θα μηδενιστεί. Το κυριότερο είναι πως σ’ αυτήν την περίπτωση θα έχουμε φίλο το Θεό. “Ας σκεφτόταν κάθε άνθρωπος τον αριθμό των ανθρώπων τους οποίους εχθρεύεται ο ίδιος, κι όχι εκείνους που είναι εχθροί του. Τότε το σκοτεινό πρόσωπο αυτού του κόσμου θα άστραφτε μέσα σε μια μέρα σαν τον ήλιο” [Α. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]. Ακόμη, εφόσον κάθε άνθρωπος θέλει να του συγχωρούν τις αμαρτίες του, ας συγχωρεί κι αυτός τις αμαρτίες των άλλων. Κάθε άνθρωπος θέλει να συμπάσχουν οι άλλοι στις λύπες του και να χαίρονται στη χαρά του. Ας συμπάσχει κι αυτός με τις λύπες των άλλων κι ας χαίρεται με τις χαρές τους. Κάθε άνθρωπος θέλει ν’ ακούει καλά λόγια. Θέλει να τον τιμούν, να τον ταΐζουν όταν πεινάει, να τον επισκέπτονται όταν είναι άρρωστος και να τον προστατεύουν όταν τον κυνηγούν. Ας κάνει κι αυτός τα ίδια στους άλλους. Αν την εντολή αυτή την υιοθετούσαν όλες οι τάξεις, τα έθνη και τα κράτη, θα έπαυε αμέσως κάθε κακία και σύγκρουση ανάμεσά τους, θα εξαλείφονταν έχθρες και πόλεμοι. Λέγει ακόμη ο Κύριος: “Και ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι.” (Λουκ. στ’ 32-34). Αυτό πάει να πει: Αν περιμένετε από τους άλλους να σας κάνουν καλό και την καλοσύνη αυτή να την ανταμείψετε και σεις με καλό, δεν κάνετε κάτι επαινετό. Περιμένει ο Θεός ανταμοιβή για τη θερμότητα του ηλίου, για να δώσει εντολή στον ήλιο να λάμψει; Ή μήπως ενεργεί από ευσπλαχνία κι αγάπη; Η ευσπλαχνία αυτή η ενεργητική αρετή την κάνει σαφή ο Θεός από τότε που δημιούργησε τον κόσμο. Από την αρχή του κόσμου ο Κύριος μοίραζε απλόχερα τα πλούσια τα δώρα Του σ’ όλα τα πλάσματά Του. Αν περίμενε πρώτα από τα πλάσματά Του ανταπόδοση, ούτε ο κόσμος ούτε ο άνθρωπος θα υπήρχε σ’ αυτόν. Αν αγαπάμε μόνο αυτούς που μας αγαπάνε, σκεφτόμαστε εμπορικά κάνοντας ανταλλαγές. Όμως, η ευσπλαχνία δεν αποπληρώνει οφειλές της, αλλά πάντα δανείζει ατόκως. Η αγάπη, μάλιστα, δανείζει συνέχεια χωρίς να ελπίζει σε επιστροφή οφειλών. Η αγάπη προς τους “αγαπώντας ημάς” είναι μόνο το πρώτο “μάθημα” στο απέραντο βασίλειο της αγάπης. Η ανταπόδοση του καλού σ’ αυτούς που μας αγαπάνε, είναι στοιχειώδης αρετή, όπως και η ευγνομωσύνη, μπροστά στα καλά έργα. Άρα, έπαινος αξίζει στα έργα που, σε μικρή κλίμακα, μοιάζουν στα έργα της αγάπης του Θεού. Και συνεχίζει ο Κύριος: “Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστιν επί τους αχαρίστους και πονηρούς, γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί” (Λουκ. στ' 35-36). Αυτά είναι τα ύψη στα οποία θέλει ο Θεός να εξυψώσει τους ανθρώπους. Αυτό είναι το ύψος της αξίας του ανθρώπου, η “κατά Θεόν υιοθεσία”, που ούτε κι ο μεγαλύτερος σοφός δεν είχε ποτέ ονειρευτεί. Ο Χριστός δεν λέει να τους ανέχεστε, όχι να είστε παθητικοί, αλλά να τους αγαπάτε.

  ΑΦΥΣΙΚΗ Η ΠΡΟΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΓΑΠΗ;: Όμως, η αγάπη για τους εχθρούς δείχνει αφύσικη, σε πολλούς, κυρίως  μη χριστιανούς.  Όμως, η πίστη μας αναγνωρίζει δύο φύσεις: μία άφθαρτη, φωτεινή και άτρεπτη στο κακό, σαν αυτήν του Αδάμ προπτωτικά, κι άλλη μια διεστραμμένη, σκοτεινή κι επιρρεπή στο κακό, σαν κι αυτό που αντιμετωπίζουμε διαρκώς σ’ αυτόν τον κόσμο. Για την πρώτη φύση μας, η αγάπη για τους εχθρούς είναι απόλυτα φυσική. Στη φύση αυτή η αγάπη είναι σαν την αναπνοή. Αυτή είναι η αληθινή φύση που δημιούργησε ο Θεός και οτιδήποτε στη γη έχει αληθινή αγάπη, προέρχεται από την αγάπη αυτή. Στον κύκλο της δεύτερης, της επίγειας φύσης, η αγάπη για τους εχθρούς είναι σπάνια και θα μπορούσε να θεωρηθεί αφύσικη. Δεν είναι όμως. “Σε σχέση με την επίγεια φύση μας η αγάπη είναι στην ουσία υπερφυσική ή προ-φυσική, καθώς αυτή φτάνει στην αμαρτωλή φύση μας από την πρωταρχική, αναμάρτητη κι αθάνατη φύση που προϋπήρχε της δικής μας” [α. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]. Σκεπτικιστές διατείνονται πως η αγάπη αυτή είναι εξαιρετικά δύσκολη. Είναι αλήθεια πως δεν είναι εύκολη, κυρίως για εκείνον που διδάσκεται την αγάπη μακριά από το Θεό, από τον οποίο τροφοδοτείται η αγάπη αυτή. Πώς όμως δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε αυτούς που αγαπάει ο Θεός; Ο Θεός δεν αγαπά περισσότερο εμάς απ’ όσο αγαπά τους εχθρούς μας και μάλιστα όταν είμαστε εχθροί άλλων. Ο Θεός όμως είναι αναμάρτητος κι άφοβος κι επομένως δεν υποπτεύεται κανέναν, αλλά τους αγαπά όλους. Μας αγαπά τόσο ώστε, όταν μας κυκλώνουν εχθροί χωρίς να φταίμε σε τίποτα, πρέπει να πιστεύουμε πως αυτό γίνεται σε γνώση Του και για το καλό μας.

  ΕΧΘΡΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ: Όμως, πρέπει να παραδεχθούμε πως οι εχθροί μάς βοηθούν στην πνευματική μας πορεία. Αν δεν υπήρχε έχθρα στους ανθρώπους, πάρα πολλοί από εκείνους που ευαρέστησαν στο Θεό δε θα είχαν γίνει φίλοι Του. Ακόμα κι η έχθρα του σατανά μπορεί να βοηθήσει εκείνους που είναι ζηλωτές της Πίστης. Ο Απόστολος Παύλος υπήρξε ο μεγαλύτερος ζηλωτής. Ο ίδιος Απόστολος όμως λέει πως επέτρεψε ο Θεός στο διάβολο να τον πειράξει, όταν του αποκαλύφθηκαν πολλά μυστήρια: “Και τη υπερβολή των αποκαλύψεων ίνα μη υπεραίρομαι, εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί, άγγελος σατάν, ίνα με κολαφίζη ίνα μη υπεραίρομαι” (Β' Κορ. ιβ' 7). Μάλιστα ο Απόστολος θεωρεί πως ο “σκόλοψ” τον βοήθησε ιδιαίτερα στην ύψιστη αρετή της ταπέινωσης, κι αυτή την έννοια έχει το “ίνα μην υπεραίρομαι”! Ίσως, όπως πιστεύει ο σύγχρονος Άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Αχρίδος, οι φίλοι του ανθρώπου ζημιώνουν περισσότερο την ψυχή του από τους εχθρούς του. Ο ίδιος ο Κύριος είπε πως «εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού» (Ματθ. ι’ 36). Εκείνοι που ζουν κάτω από την ίδια στέγη μαζί μας, που ενδιαφέρονται για τις σωματικές ανάγκες και τις ανέσεις μας, συχνά γίνονται εχθροί της σωτηρίας μας, γιατί η αγάπη κι η φροντίδα τους δε στοχεύει στην ψυχή αλλά στο σώμα μας. Αντιθέτως, οι τρόποι που χρησιμοποιούν οι εχθροί για να μας αναστατώσουν, μας βοηθούν. Το ότι μας απορρίπτουν, αυτό υπηρετεί τη σωτηρία μας! Πιέζοντάς μας στην κοσμική ζωή, ωθούμαστε ν’ αποσυρθούμε μέσα μας, να βρούμε την ψυχή μας και να ζητήσουμε από το Θεό να χαλυβδώσει την πίστη μας και να σώσει τους διώκτες μας! Οι εχθροί μας είναι πραγματικά εκείνοι που μας σώζουν από την καταστροφή που μας ετοιμάζουν, αθέλητα, οι οικείοι μας, που φροντίζουν το σώμα μας σε βάρος της ψυχής μας και χαλαρώνουν το χαρακτήρα μας!

  ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ: “Αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες”, λέει ο Κύριος σ’ όλους τους ανθρώπους αδιάκριτα, είτε σας αγαπούν είτε όχι. Ακολουθήστε το παράδειγμα του Θεού που ευεργετεί όλους, είτε φανερά είτε κρυφά. Αν η ευεργεσία σας δε θεραπεύει το μίσος του εχθρού σας, πολύ λιγότερο θα το θεραπεύσει η έχθρα σας. Λέει ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός: “Ελεήμων άνθρωπος είναι εκείνος που δίνει χαρά στους άλλους μ’ αυτά που ο ίδιος έλαβε από το Θεό: ψωμί, φαγητό, εξουσία, ένα λόγο προσευχής· που λογαριάζει τον εαυτό του οφειλέτη, αφού έλαβε παραπάνω απ’ όσα χρειάζεται. Μέσω του αδελφού του είναι σα να του ζητάει ο Θεός και γίνεται έτσι οφειλέτης του”. Αν ο εχθρός δε δεχτεί την ευεργεσία σου, δε σ’ εμποδίζει μ’ αυτό από το να συνεχίσεις να του δίνεις. Ο Κύριος είπε, “προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς” (Ματθ. ε’ 44). Ας κάνουμε λοιπόν προσευχή για τους εχθρούς μας, εας του ευεργετήσουμε. Αν ο εχθρός μου δε δεχτεί κάποιο είδος καλοσύνης ή εξυπηρέτησης από μέρους μου, ο Θεός θα δεχτεί την προσευχή που θα κάνω γι’ αυτόν. Ο Θεός θα μαλακώσει την καρδιά του και θ’ αλλάξει τη διάθεσή του για μένα. “Εκείνος που ξανακάνει την παγωμένη γη εύφορη κοιλάδα, όπου αναπτύσσονται πανέμορφα λουλούδια, μπορεί να λιώσει και τον πάγο της έχθρας της ανθρώπινης καρδιάς και να κάνει να ευδοκιμήσουν σ’ αυτήν τα ευωδιαστά λουλούδια της φιλίας” [Α. Νικόλαος Αχρίδος]. Όμως, το σπουδαιότερο είναι να μη χάσει ο “εχθρός “ μας την ψυχή του λόγω του μίσους του για εμάς. Περισσότερο πρέπει να προσεύχεται κανείς γι’ αυτό.

  ΥΙΟΙ ΥΨΙΣΤΟΥ: Σε άλλα σημεία της Επί του όρους Ομιλίας Του ο Κύριος υπόσχεται τη Βασιλεία Του, την κληρονομία της γης και του ουρανού, τα ουράνια αγαθά του. Εδώ όμως ο Κύριος δίνει το μεγαλύτερο. Όποιος αγαπά τους εχθρούς του και τους ευεργετεί, θα φθάσει στο ανώτερο σημείο που μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος. Με την αγάπη αυτή ο άνθρωπος θα γίνει κατά χάριν θεός, υιός του υψίστου Θεού. Θα αποκτήσει τα θεϊκά χαρακτηριστικά. Καμία άλλη αρετή δεν μας κάνει τόσο όμοιους με τον Θεό όσο η αγάπη και η ευσπλαχνία προς τους εχθρούς, προς τους πονηρούς και αχάριστους ανθρώπους. Αυτή η αγάπη μάς κάνει κατά χάριν θεούς. Θα μας πλουτίσει ο Θεός, διά της υιοθεσίας Του, με τα δικά του χαρακτηριστικά. Τι μεγαλύτερο μπορεί να ποθήσει κανείς; Αν τα κάνουμε όλα αυτά, η ανταπόδοση θα είναι μεγάλη: “Έσεσθε υιοί του Υψίστου”, θ’ αξιωθείτε ν’ αποκαλέσετε το Θεό «Πατέρα», «και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρύπτω, αποδώσει σοι εν τω φανερώ” (Ματθ. στ' 6). Αν δε γίνει σήμερα ή αύριο αυτό, θα γίνει τότε στο τέλος του κόσμου, ενώπιον αγγέλων και ανθρώπων. Ποιά μεγαλύτερη ανταπόδοση θα μπορούσαμε να περιμένουμε από το να κληθούμε παιδιά του Υψίστου, να ονομάζουμε τον Ύψιστο Πατέρα μας; Κι ενώ, ο ένας και μοναδικός Υιός του Υψί­στου είναι ο Κύριος Ιησούς, τώρα την ίδια τιμή υποσχέθηκε ο Θεός σ’ εμάς, τους αμαρτωλούς και παραστρατημένους. Τί σημαίνει η τιμή αυτή; Πως θα είμαστε μαζί Του στην αιωνιότητα, κοντά στη δική Του δόξα, όπου βασιλεύει χαρά χωρίς τέλος. Σημαίνει πως η αγάπη του Θεού Πατέρα θα είναι πάντα μαζί μας. Ακόμα κι όταν διερχόμαστε δοκιμασίες και δυσκολίες σ’ αυτή τη ζωή, όλα θ’ αντιστραφούν και θα καταλήξουν στο καλό μας. Σημαίνει πως όταν πεθάνουμε δε θα παραμείνουμε στον τάφο, αλλά θ’ αναστηθούμε, όπως Εκείνος αναστήθηκε εκ νεκρών. Σημαίνει πως σ’ αυτή τη γη τοποθετηθήκαμε προσωρινά. Στο σπίτι του ουράνιου Πατέρα μας όμως μας περιμένει κάλλος αθάνατο, τιμή και δόξα. Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ένα ορφανό αν τον υιοθετήσει κάποιος βασιλιάς. Τότε, όλοι θα καταλάβουν πόσα αγαθά θ’ απολαύσει το ορφανό αυτό. Πόσο μάλλον η δική μας κατά Θεόν υιοθεσία!! Μας υιοθετεί ο Θεός όχι για χάρη μας, αλλά για χάρη του Μονογενούς Του Υιού, όπως λέει ο απόστολος: “Πάντες γαρ υιοί Θεού εστε διά της πίστεως εν Χριστώ Ιησού” (Γαλ. γ' 26). Ο Χριστός μας υποδέχεται σαν αδελφούς Του. Ο Θεός Πατέρας επομένως μας δέχεται σαν υιούς Του. Η εντολή της αγάπης για τον πλησίον επομένως, όσο δύσκολη κι αν φαίνεται, είναι ένα μικρό αντίτιμο που μας ζητάει ο Θεός για να μας φέρει πιο κοντά Του, στην υπέροχη και πανένδοξη βασιλεία Του. Στη Νέα Κτίση, ο Κύριος Ιησούς ζητάει από μας το ίδιο πράγμα που ζήτησε από τον Αδάμ και την Εύα στον Παράδεισο: πίστη και υπακοή. Πίστη πως κάθε εντολή Του είναι για τη σωτηρία μας και απροϋπόθετη υπακοή σε κάθε μία από τις εντολές Του. Μας έδωσε κι αυτήν για ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας. Αν κάποια από τις εντολές Του δεν ήταν καλή και δεν υπηρετούσε τη σωτηρία μας, δε θα μας την έδινε. Εκείνος ήξερε πολύ καλύτερα αν η εντολή αυτή ήταν φυσική ή αφύσικη, δυνατή ή αδύνατη.

  Η ΚΛΙΜΑΞ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ: Ο πιστός, συνεπώς, ξεκινά από χαμηλά και με υπομονή και ζήλο φτάνει ψηλά. Ο Κύριος μέσα από τη σημερινή περικοπή παρουσίαζει τρεις βαθμίδες. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: “Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείται αυτοίς ομοίως”. Στην Π. Διαθήκη η εντολή αυτή του Θεού παραδίδεται με αρνητική διατύπωση: “ο μισείς, μηδενί ποιήσης” [Τωβ. δ΄15]. Εδώ ο Κύριος τη διατυπώνει θετικά, όπως θετική πρέπει να είναι και η ενεργητική μας διάθεση προς τους συνανθρώπους μας. ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ: Μια αγάπη που θα αγκαλιάζει κι αυτούς που μας έβλαψαν, μας πίκραναν, μας αδίκησαν. Ο πιστός έτσι αναδεικνύεται ο χωρίς υστεροβουλία άνθρωπος της αγάπης. Μιας αγάπης που φτάνει στη θυσία και απλώνεται σε όλους. Προϋπόθεση αυτής της αγάπης είναι η ανεξικακία που έχει μέτρο τον ίδιο τον Κύριο, τον Κύριο πάνω στο Σταυρό, που είναι “χρηστός” και ευεργετικός και στους αχάριστους και τους κακούς. Γιατί Εκείνος: “ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.” [Μτθ. Ε΄45]. Τέλος υπάρχει και η τρίτη και κορυφαία βαθμίδα: ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΤΙΡΜΟΙ: Και τι είναι έλεος; μα η αγάη στο μέγιστο βαθμό. Ο γρηγόριος Νύσσης το περιγράφει: “ιδίωμα του ελέους είναι η επίταση της αγαπητικής διαθέσεως”. Οικτιρμοί είναι η συμπάθεια, η ευσπλαχνία, ο καρδιακός πόνος για το συνάνθρωπο, αδελφό του Χριστού αλλά και δικό μας αδελφό. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: “Μπορούμε να εξισωθούμε με το Θεό, με το ελεείν και το οικτίρειν. Δεν είπε ο Κύριος ότι μπορείτε να εξισωθείτε μαζί του εάν νηστέυετε, εάν ασκείτε παρθενία, δεν είπε εάν προσεύχεσθε... Αλλά τι είπε; Γίνεσθε οικτίρμονες.”!

  ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ζούμε σε εποχές πλήρεις αντιφάσεων. Οικοδομούμε έναν ανάπηρο πολιτισμό, με τεχνολογία στα ύψη και κοινωνία αποθηριωμένη! Η απληστία σκοτώνει ισότητα και δικαιοσύνη, η φιλαυτία σκοτώνει την αγάπη, η μονομανία κι ο ατομισμός σβήνουν την ευσπλαχνία στον πόνο του διπλανού. Μόνη λύση, ο αναπροσανατολισμός της ανθρωπότητας και η ανακάλυψη στα ενδότερα της ψυχής μας του βαθύτερου νοήματος της ύπαρξής μας. Τότε ο στόχος και το βραβείο που προσφέρει ο Κύριος σε μας θα είναι κοντά μας: “εσόμεθα υιοί Υψίστου”!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς, Ομιλία εις το «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι». Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, Το κλειδὶ. Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Η τέλεια αγάπη.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/watch?v=ygI15mRDcFk