Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 38

 Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; 

 

                                        

Ουδείς αγνοεί τη γνώμη του λαού

και ουδείς γνωρίζει πώς διαμορφώνεται.                                                                                                           (καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  38

                                                           

Εκλογικά και άλλα

  Οι τετραπλές εκλογές τελείωσαν στην Αργιθέα. Καλή θητεία σ’ όσους εκλέχτηκαν και μακάρι να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα για τον τόπο μας! Υγεία σε όλους, νικητές και ηττημένους! Η νίκη και η ήττα εναλλάσσονται σε μια αδιάκοπη διαδοχή, χωρίς πραγματικά να μπορούμε με ασφάλεια να ορίσουμε τι είναι νίκη και τι είναι ήττα. Ας αντιλαμβάνεται ο καθένας ό,τι θέλει, μέχρι ο χρόνος και τα αποτελέσματα να το φανερώσουν…

  Τελικά, το πιο εύκολο πράγμα για τους πολιτικούς είναι οι εκλογές. Μια μέρα είναι η διαδικασία. Την επόμενη έρχονται τα δύσκολα, όταν πια έχουν αντιπάλους τα προβλήματα, τις προσδοκίες που καλλιέργησαν και τις υποσχέσεις τους. Ποιος τους είπε να δώσουν υποσχέσεις; Ας έδουναν κλουτσουτύρι! 

  Τετραπλές εκλογές! Όπως λέμε τέσσερις φορές εις θάνατον… Το καλό είναι ότι μετατρέπονται σε ισόβια δεσμά. Βέβαια, το τραβάει κι εμάς η όρεξή μας, εδώ που τα λέμε… Ζούμε για να ψηφίζουμε κι ύστερα να μιρλίζουμε… 

  Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς εκλογές; Και τώρα τι θα γένουμε γενικώς;

  Πάρτε μια ανάσα, μέχρι να μας έρθουν οι βουλευτικές! Καλά είναι ν’ ανεβείτε να φκιάσετε τα κήπια σας.  Ετοιμάστε και τα φασ’λόξυλα! Πού θα σταθούν οι φασ’λιές; Έτσι και βγει ο Κυριάκος, πριν βγουν τα πασταλάκια, πώς θα αντιμετωπιστεί η καινούργια κατάσταση; Ξερά φασούλια το καλοκαίρι δεν  είναι και το καλύτερο… 

  Σε αρκετές περιοχές έχουν επαναληπτικές εκλογές. Να τελειώσουν κι αυτοί, για να ξεκινήσει επιτέλους… ο προεκλογικός αγώνας. Το ντέρμπι Κυριάκου – Αλέξη και στη συνέχεια ο υπόλοιπος προεκλογικός αγώνας για το 2023. Για το 2027 έχουμε λίγο περιθώριο ακόμη.

  Συνήθως μετά τις εκλογές ο ήλιος συνεχίζει να βγαίνει όπως και πρώτα, τα ποτάμια

κυλάνε τον κατήφορο τα νερά τους, ακόμη και ο Αχελώος παρά τις αναρίθμητες εξαγγελίες για την εκτροπή του. Τώρα, μπαίνουμε στη φάση που θα εκτρέπουμε τους αέρηδες… Μόνο μην παίρνουν τα μυαλά σας αέρα! «Ετούτα είναι βάσανα κι όχι τα περασμένα».

  Οι περισσότεροι πολιτικοί μπορεί να μην  είναι χρήσιμοι στον τόπο, αλλά είναι πολύ χρήσιμοι για τις σατιρικές εκπομπές, στους συγγραφείς κειμένων επιθεώρησης και για να εξασκούμαστε στις χειραψίες. Για να μην πιδικλώνουντι συνέχεια στα πουδάρια μας, τους ψηφίζουμε και μετά έχουμε κάθε δικαίωμα να γελάμε, έστω κι αν στο τέλος μας βγαίνουν ξινά τα γέλια…

  «Οι άνθρωποι ποτέ δε λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές» έλεγε ο Γερμανός καγκελάριος Μπίσμαρκ, αλλά πού να πιάσει χαρτωσιά ο Μπίσμαρκ απ’ τη Μέρκελ, που είναι κι αυτή  καγκελάριος (για τα κάγκελα βέβαια). Μην κοιτάτε που οι δικοί μας πολιτικοί αποφεύγουν τα ψέματα!

Θ’ αφήσω γένια και μαλλιά, αν έρθει πάλι η δεξιά…

Αμάν, για να με λένε γέρο, (δις)

τον φόβο που ’χω στην καρδιά, μονάχος μου τον ξέρω… (άσμα συρτό, μακρόσυρτο)

  Και για να μη φοβάμαι τραγουδώ διάφορα εμβατήρια…

Τα συριζόπουλα θα πάμε με φτερά,

να πούμε μήνυμα που φέρνει τη χαρά.

Μας περιμένει με λαχτάρα ο λαός,

για να μας θάψει πιο βαθιά εκλογικώς… (θάψιμο Πολάκη, τρία μέτρα βάθος).

Τίποτα στον δρόμο δε μας σκιάζει

ούτε η μπόρα ούτε το χαλάζι… (μην το λέτε, σύντροφοι, μόνο από δροσιά δε θρηνήσαμε ακόμη θύματα με εσάς).

  Τι να σου κάνει κι ο πρωθυπουργός! Πόσα να προλάβει να τάξει μέσα σ’ έναν μήνα;

  Μου διέφυγε,  κύριε πρωθυπουργέ, ότι θα μας μειώσεις τον Φ.Π.Α. σε τρόφιμα και εστίαση στο 13% απ’ το 24%, αλλά δε μας λες ποιος  τον πήγε απ’ το 13% που τον βρήκες στο 24%. Εντάξει, μη λες, θα πουν άλλοι για σένα…

  «Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι;».

  Και μην είσαι και τόσο σίγουρος ότι θα μειωθούν οι τιμές με τη μείωση του Φ.Π.Α.

  

  Και που τα δίνει τι κερδίζει; Είδες αχαριστία οι παλιάνθρωποι οι συνταξιούχοι; Αντί να τον ψηφίσουν τον κορόιδεψαν. Θα την πληρώσουν την αχαριστία τους… Είπαμε πότε. Όταν έρθει ο Κυριάκος… Αλλά, αν είναι να παίρνουμε 280 ευρώ πριν τις εκλογές, μακάρι να έχουμε κάθε μήνα εκλογές!

  Απευθύνομαι προς υμάς ευθέως με μια απεύθυνση: Ό,τι μάθατε, μάθατε από γεωγραφία. Ο Αλέξης θα σταματήσει σε λίγο να παραδίνει μαθήματα… Θα πεις (και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε),  πού να βρεθεί ο χρόνος για διάβασμα, άμα έρθει ο Κυριάκος με την εφταήμερη εργασία… Αυτός είναι ο φόβος! Δε μας πειράζει η ανεργία και μας πειράζει η εφταήμερη εργασία. Κανείς δε διαμαρτύρεται για την εννιαήμερη εργασία (εννιά μέρες τον χρόνο) και τα εννιάμερα της οικονομίας… 

  Εφταήμερη εργασία έχουν μόνο οι κτηνοτρόφοι. Διαμαρτυρήθηκε ποτέ κανένας γι’ αυτούς; Απαντήστε, βρε ζώα!... (που έλεγε παλιά, με κτηνώδη τρόπο, ο Λεβέντης…).

  Γεωργούλης, το φαινόμενο! Το ’χει στο αίμα του ο άνθρωπος. Ηθοποιός είναι, όπου βρει θίασο σπρώχνεται από μια αόρατη δύναμη να μπει κι αυτός στην ομάδα. Το όνομα Αλέξης τα λέει όλα, τουλάχιστον σε βάζει στον ντορό. 

  Εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος του Τζανακούλη στη Λάρισα, πήγε στον φυσικό του χώρο, να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας κι αφού δε χώραγε (είχε συμπληρώσει εκείνος ο θίασος), πήγε στον θίασο του  Σύριζα, όπου και εκλέχτηκε. Στην υγειά μας, ρε παιδιά!

Α, ρε κακομοίρα πατρίς, πώς γίνεται εσύ να σωθείς; 

Μια Γιωργάκης, μια Γεωργούλης, παραλίγο ο Κουρουμπλής, 

Κουντουρά και Ζαγοράκης,  Θεέ μου, να μας λυπηθείς!…

  Ο Ζαγοράκης ήταν καλός κόφτης στο ποδόσφαιρο, αλλά δεν του κόβει και για ευρωβουλευτής. Εν πάσει περιπτώσει δεν είναι και επιπέδου Ανατολάκη (θυμάστε κι αυτόν στη μάπα τον φάγαμε, ως βουλευτή).

  Είπα φάγαμε και μου άνοιξε η όρεξη. Κάντε ένα διάλειμμα για πρόγευμα! Όσοι δε φάγατε τραχανά, πάρτε καμιά διακοσιαριά χαψιές ψωμοτύρι (μη σας κουμπώσει κι ο κούκος...), κάνα αυγό, κάνα χάμπουργκερ και ξαναφάτε στη μάπα τη Βόζεμπεργκ!... Και τη Μισέλ, μην ξιαστουχιόμαστι! 

  Σαράφης στα Τρίκαλα, Σαράφης στη Λάρισα, τώρα Σαράφης και στο Παρίσι… Κόκκαλης στο Βλάσι, Κόκκαλης (Βασίλης) στην Ελλάδα, Κόκκαλης (Πέτρος) στις Βρυξέλλες… Αριστερά που σπάει κόκαλα! Τα δικά μας… Κοκαλώσατε, ε;

  Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς τον Καρανίκα;

Ψηφίστε, Αλέξη!

  Το ’παμε χίλιες φορές, τον Καρδαμπίκη εννοούμε… Δεν είναι δύσκολο αυτό που σας ζητάμε. Παίρνεις το ψηφοδέλτιο «ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ»,  το βάζεις μέσα στον φάκελο ασταύρωτο, το σταυρώνεις μια φορά και το ρίχνεις στην κάλπη. Έκανε και τη συμμαχία του ο Αλέξης με την Χρυσούλα Σουλιώτη (την άλλη υποψήφια δήμαρχο) και περιμένουμε να πανηγυρίσουμε μια επιτυχία, μιας και εμείς οι ολυμπιακοί την επιτυχία του Αλέξη περιμένουμε να χαρούμε φέτος, αφού πρωταθλήματα και κύπελλα τα χάσαμε. 

  Σε όποια άλλη εκλογική διαδικασία βρείτε Αλέξη, αφήστε τον στο παραβάν, δε χρειάζεται να κάνετε μια χαζαμάρα παραπάν’…

Όσα μύθια, τόσα αλήθεια…

  Πέθανε, λέει, ο σαμαράς και τα γαϊδούρια χαίρονταν που γλύτωσαν απ’ αυτόν που έφκιανε τα σαμάρια. Όμως, ένας γερο-γάιδαρος στεκόταν συλλογισμένος και λυπημένος, δε συμμετείχε στη χαρά. Τον πλησίασαν και τον ρώτησαν, γιατί δε χαίρεται κι αυτός. Τους είπε: «Ο σαμαράς που πέθανε ήταν καλός τεχνίτης και έφκιανε σαμάρια που δεν πλήγωναν το κορμί μας. Τώρα, θα τα φκιάνει ο βοηθός του που είναι μαθητευόμενος και μέχρι να μάθει θα υποφέρουμε».

  Μαθητευόμενος κι εγώ, θα σας φκιάσω ένα… (ποίημα θα σας φκιάσω, που πήγε το μυαλό σας αμέσως στο σαμάρι).

Ο σαμαράς απέθανε που έφκιανε σαμάρια

κι είναι μες στην τρελή χαρά στη λάκα τα γομάρια.

Μα ένας γερο-γάιδαρος με μαύρο δάκρυ κλαίει

κι ένας μικρός τον ζύγωσε, τι έπαθες; του λέει.

Άκου, μικρέ, και μάθε το και βάλτο στο μυαλό σου,

μην παρασύρεσαι κι εσύ, το λέω για το καλό σου!

Τεχνίτης ήτανε καλός αυτός ο πεθαμένος,

τώρα θα φκιάνει ο κάλφας του, αυτός ο ξεχαμένος.

Εκείνος μάς τα ταίριαζε σαν γάντι τα σαμάρια

και  δεν ανοίγανε πληγές  στα έρμα μας τομάρια.

Ο κάλφας είναι ατζαμής κι όλοι ετοιμαστείτε,

την τέχνη του την άτεχνη για να την υποστείτε.

Ατόβοσκον…

Δέκα λεπρούς θεράπευσε ο Χριστός, μα ένας μόνο γύρισε να τον ευχαριστήσει.

Αχαριστία…

Αχαριστία… Μεγάλο προσόν στην πολιτική…

Οι φάκελοι

  Τον Γενάρη του 2015, ο Τσίπρας κέρδισε στις εκλογές. Κατά το πρωτόκολλον, ο Αντώνιος (που ο Θεός απέλιπεν και ο λαός κατέλιπεν δια της ψήφου) περίμενε στο μέγαρο Μαξίμου να παραδώσει στον νέο πρωθυπουργό.

  Ο Αλέξης, όμως, αργόσχολος και χασομέρης εκ πεποιθήσεως άργησε να πάει. Πέρασε πρώτα σε ένα προποτζίδικο, για να παίξει ένα ΠΡΟΤΟ. Σου λέει, εδώ βγήκα πρωθυπουργός στην Ελλάδα, πόσο δυσκολότερο είναι να πιάσω κι  ένα ΠΡΟΤΟ, ένα ΠΡΟΠΟ, ένα λαχείο τέλος πάντων... Μετά σκέφτηκε ότι στην αριστερή κυβέρνηση δεν επιτρέπεται και δεν έχει νόημα η ιδιωτική περιουσία, οπότε έφυγε για Καισαριανή να πουλήσει λίγο αριστεριλίκι, ύστερα πέρασε στο Σύνταγμα να δει αν κούρνιασαν τα περιστέρια και να φάει κάτι στο φαστφουντάδικο που έτρωγε και ο απεργός πείνας, ο σύντροφος Μιχελογιαννάκης… Για το Μαξίμου έχουμε καιρό, όποτε λαγαρίσουμε…

  Όρθιος ο Αντώνιος στο παράθυρο, λες και περίμενε την Κλεοπάτρα, μια σκούπιζε τα γυαλιά του, μια το τζάμι που θόλωνε από τα χνώτα του (Γενάρης μήνας είπαμε).    Ανυπομονούσε πότε να έρθει, να παραδώσει μια ώρα αρχύτερα την εξουσία και να πάει  σπίτι  του  να  βάλει  τα  ποδάρια σε  καμιά  λεκάνη  με  νερό, επειδή τον  έφαγε  η ορθοστασία. Μα πού Αλέξης! Πουθενά! Αμούντι…   

  Απελπίστηκε… (παρότι η ελπίδα ερχόταν!...). Φώναξε έναν του υπηρετικού προσωπικού, του έδωσε τρεις κλειστούς φακέλους  και  του είπε: « Όταν έρθει αυτός, 

να του δώσεις τους φακέλους και να του πεις να τους ανοίξει μόνο όταν έχει μεγάλα ζόρια, αλλά με τη σειρά, όπως τους έχω αριθμημένους».  

  Κάποτε ήρθε ο Αλέξης, πήρε τους φακέλους κι άρχισε να κυβερνά. Δεν άργησαν να έρθουν τα πρώτα ζόρια. Θυμήθηκε τους τρεις φακέλους. Πήρε τον πρώτο, τον άνοιξε και διάβασε: Φταίνε οι προηγούμενοι. Ρίξ’ τα όλα σ’ αυτούς! 

  Άρχισε να τους κατηγορεί, να τους λέει προσκυνημένους, γερμανοτσολιάδες και μαζί με τον Καμμένο και τον Βαρουφάκη ξεδίπλωναν ένα κυβερνητικό σχέδιο, που να μη γνωρίζει η αριστερά τους τι ποιεί η αριστερά τους, μέχρι που το φτάσανε σε ένα δημοψήφισμα και δυο κωλοτούμπες…

  Αμέσως μετά, πάλι ζόρια ζόρικα, ζωή να ’χουμε να τα θυμόμαστε, και κοντά σ’ αυτά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τους Λαφαζάνηδες. Πιάνει κι ο Αλέξης, ανοίγει τον δεύτερο φάκελο. Έγραφε: Φταίνε και πολλοί δικοί σου. Ρίξ’ τα τώρα σ’ αυτούς!

  Έκανε εκλογές, έδιωξε εκείνους τους δικούς του οι οποίοι του φταίγανε και τον εμποδίζανε στο έργο του και συνέχισε με απρόθυμους και πρόθυμους μέχρι στις πρόσφατες εκλογές. 

  Εκείνο το καταραμένο βράδυ, μόλις έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα της κάλπης, λάμπαξε απ’ την απρόσμενη έκπληξη και τον τσάκισε κρύος ιδρώτας (επιτέλους, ίδρωσε και μια φορά!...).  Πήρε στα  χέρια του  τον τρίτο  και  τελευταίο φάκελο. Τον 

άνοιξε με χέρια που έτρεμαν και είδε την τελευταία οδηγία: Αλέξη, άρχισε κι εσύ να ετοιμάζεις τρεις φακέλους, για εκείνον που ξεκίνησε να σε αντικαταστήσει!

  Ο Αλέξης κατάλαβε… Λίγη ώρα αργότερα ανακοίνωσε εκλογές κι άρχισε να ετοιμάζει κι αυτός με τη σειρά του τρεις ίδιους φακέλους…

διότι

Ουδείς μπορεί να αγνοεί τη γνώμη του λαού…

1/6/2019

Ἡ Ξομπλιαστήρα [1906] του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη AUDIOBOOK - διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

 

Ἡ Ξομπλιαστήρα [1906] 

του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Κείμενο & AUDIOBOOK - διαβάζει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου

   

Ὅταν ἐγύριζαν τὸ βράδυ ἀπὸ τὴν βρύσιν, φορτωμένες τὶς στάμνες των, τὸ Ὀρσάκι, ἡ ὡραία μελαχροινὴ παιδίσκη τοῦ καπετὰν Λιμπέριου καὶ τὸ Μορφούλι, ὁμήλικός της ὀρφανὴ ἐξαδέλφη, τὴν ὁποίαν εἶχαν στὸ σπίτι τους καὶ ἀνέτρεφαν, καὶ τὸ Μονεβασώ, ὡραία γειτονοπούλα, κόρη τοῦ Ἀποστόλη τοῦ πρωτομάστορη, συνήθως μόλις κρατούμεναι καὶ μόλις δυνάμεναι νὰ βαστάζωσι τὶς στάμνες των, ἀπὸ τὰ γέλια, ἔκαμναν καὶ ὅλας τὰς πρεσβυτέρας τοῦ σπιτιοῦ καὶ τῆς γειτονιᾶς νὰ ξεκαρδίζωνται μὲ τὰς φαιδρὰς ἱστορίας των.

Διηγοῦντο ὅλα τὰ συναπαντήματα τοῦ δρόμου, τοῦ Λιβαδιοῦ καὶ τῆς Βρύσης, ὅσα τὲς εἶχαν συμβῆ ἀπὸ τὴν στιγμὴν ποὺ εἶχαν ἐκκινήσει ἀπὸ τὸ σπίτι ἕως τὴν στιγμὴν ποὺ ἔφθασαν ἐπιστρέφουσαι ἀπὸ τὴν εὔθυμον ἀγγαρείαν των.

Πῶς εἰς τὸν δρόμον τὸ Μορφάκι μὲ ἓν τολμηρὸν διὰ τὴν ἡλικίαν καὶ τὸ φῦλόν της κίνημα, ἔτρεψεν εἰς ἄτακτον φυγὴν μίαν ὁλόκληρον συμμορίαν ἀπὸ μάγκες, εἰς τὴν ἐσχατιὰν τοῦ χωρίου, εἰς τὰ Λιβάδια, οἱ ὁποῖοι ἐπέμενον νὰ τὰς πετροβολοῦν, εὑρίσκοντες διασκέδασιν ἂν ἐκατόρθωναν νὰ σπάσουν τὶς στάμνες των· τότε ἡ μεγαλόσωμος καὶ μόλις ἔφηβος παιδίσκη μὲ τὸν ρωμαλέον βραχίονά της, ἐξάμωνε* κ᾿ ἔπαλλε τὴν στάμναν ἐναντίον των, προσποιουμένη ὅτι τὴν ἐθυσίαζε καὶ ἦτο ἑτοίμη νὰ τὴν ρίψῃ κατὰ τῶν κεφαλῶν των. Ἡ διήγησις ἐφάνη εἰς τὴν γραῖαν Μορισίναν, τὴν μητέρα τῆς Μονεβασῶς, ὡς σύμβολον πράγματι τῆς πρωίμου ἀλκῆς τῆς ὀρφανῆς κόρης ― καὶ ὡς χαρακτηριστικὸν ὅτι αὐτὴ ἡ ἀδυναμία τῆς γυναικός, εὔθραυστος ὅπως ἡ στάμνα της, αὐτὴ γίνεται φοβερὸν ὅπλον κατὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ ἀνδρός, ὅταν ἐκείνη θελήσῃ.

Πῶς εἰς τὴν βρύσιν δύο γυναῖκες, ἐρίζουσαι περὶ τοῦ ποία εἶχε σειρὰν νὰ γεμίσῃ ἀπὸ τὸν ἕνα κρουνὸν τῆς βρύσης, ἐπιάσθηκαν χέρια μὲ χέρια, μαλλιὰ μὲ μαλλιά, μὲ κίνδυνον νὰ σπάσουν καὶ τὶς δύο στάμνες των· τότε, μὲ πλατεῖς γέλωτας, ἐπωφεληθεῖσαι αἱ τρεῖς παιδίσκαι, ἐγέμισαν, χωρὶς νὰ ἔχουν ἀράδα, τὶς στάμνες των, ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλην, κ᾿ ἔφυγον τρέχουσαι.

Πῶς εἰς τὴν ἐπιστροφὴν εἷς ἐρωτοχτυπημένος νέος τὰς παρηκολούθησεν, ἐνῷ ἐνύχτωνεν ἤδη, δεικνύων σημεῖα βαθείας καὶ δειλῆς προσηλώσεως, τίς οἶδε πρὸς ποίαν ἐκ τῶν τριῶν. Τότε τὸ Μονεβασώ, παρά τινα ἐρημικὴν καμπὴν τῆς ὁδοῦ, ἐστράφη ἠρέμα πρὸς τὸ μέρος τοῦ νέου, καὶ μὲ ἓν εἰρωνικὸν ἄχ! πουλάκι μου, τὸν ἔκαμε νὰ χάσῃ ὁ δυστυχὴς τὰ μυαλὰ ἀπὸ τὴν χαράν του.

*

* *

Ἀλλ᾿ ἐξόχως μεγάλην διασκέδασιν εὕρισκον αἱ τρεῖς ζωηραὶ κόραι εἰς τὸ νὰ παρενοχλῶσι πολὺ συχνά, σχεδὸν καθ᾿ ἑκάστην, εἰς τὸ σπιτάκι της μίαν ἐκτάκτως παράξενην γερόντισσαν, τὴν γρια-Καντούσαιναν.

Ἡ γρια-Καντούσαινα, χήρα ἐκ νεότητός της, χωρὶς θυγατέρα, μὲ δύο υἱοὺς ξενιτευμένους ἀπὸ χρόνων εἰς τοὺς ὠκεανούς, οἵτινες πρὸ μακροῦ εἶχον ξεχάσει τὴν μητέρα των ―ἐπῆγαν, ὅπως αὐτὴ ἔλεγε καταρωμένη, «στὴν ἀγυρισιά», καὶ εἶχαν ρίψει πέτρα ὀπίσω των― ἔζη εἰς μικρὰν καλύβην, παρὰ τὴν ἄκρην τοῦ χωρίου, μὲ μίαν αὐτοσχέδιον αὐλὴν ξερολίθι, ἐπαγγελλομένη ἐνίοτε τὴν μαῖαν, εἰς τὰς σπανίας ἐγκύους, ὅσαι ἀπεφάσιζον νὰ τὴν καλέσουν μὴ φοβούμεναι τὴν κακολογίαν της εἰς τὸ ὕστερον (διότι ἐσυνήθιζε νὰ ξαναλέγῃ μεγαλοφώνως ὅλα τὰ ψεγάδια, ὅσα θὰ ἔβλεπε τυχὸν εἰς τὴν λεχὼ καὶ εἰς τὸ περιβάλλον), καὶ ἔργον ἔχουσα ἀπὸ πρωίας μέχρι ἑσπέρας νὰ διώχνῃ μὲ μίαν καλαμιὰν τὶς ξένες κόττες ἀπὸ τὴν αὐλήν της, ἀναθεματίζουσα καὶ καταβλασφημοῦσα ὅλες τὶς γειτόνισσες.

Ἡ καλύβη καὶ ἡ μικρὰ περιοχὴ τῆς Καντούσαινας ἐξεῖχεν ἀπὸ τὴν εὐθεῖαν γραμμὴν κ᾿ ἔκοπτεν ἀποτόμως τὸν δρόμον, ἀναγκάζουσα τὸν διαβάτην νὰ ἐκτελέσῃ μεγάλην καμπύλην. Τώρα, αἱ τρεῖς κορασίδες, ἡ Ὄρσα, τὸ Μορφούλι, καὶ τὸ Μονεβασώ, ἐπειδὴ ἦτον ὁ δρόμος των, ἠρέσκοντο καὶ αὐταὶ «νὰ κόφτουν δρόμον» καὶ ὅταν ἔβλεπον ὅτι ἡ γραῖα δὲν εὑρίσκετο τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔξω εἰς τὴν αὐλήν, ἀδιάφορον ἂν ἦτο μέσα εἰς τὴν καλύβην, ὅπως ἀπεδείκνυεν ὁ καπνὸς ὁ ἀνερχόμενος ἀπὸ τὴν μικρὰν καπνοδόχην τῆς στέγης, καὶ ἂς ἦτο καὶ ἡ θύρα τῆς καλύβης ἀνοικτή, ὑπερεπήδων τολμηρῶς τὸν σπιθαμιαῖον τοῖχον τῆς αὐλῆς, διεσκέλιζον τὸν περίβολον, ἐπάτουν ἐπὶ τῆς μικρᾶς πρασιᾶς τὴν ὁποίαν ἐκαλλιέργει ἡ γραῖα ―τὸ Μορφάκι συνήθως ἔκυπτε κ᾿ ἔκοπτε κλωνίον ἀπὸ τὴν πεπερόρριζαν ἢ ἀπὸ τὸν ἡδύοσμον τὸν εὐωδιάζοντα ἐκεῖ εἰς δύο ἢ τρεῖς γάστρες― καὶ μὲ κρότον καὶ μὲ πνιγμένους γέλωτας ἐξήρχοντο ἐν θριάμβῳ διὰ τοῦ ἀντικρινοῦ τοίχου.

*

Λοιπὸν ἡ μικρὰ Μόρφω, ἥτις κατὰ βάθος ὡμοίαζε πολὺ κατὰ τὴν ἰδιοσυγκρασίαν μὲ τὴν γρια-Καντούσαιναν ―τοῦτο ἔμελλε νὰ φανῇ ἂν εἶχε τύχην ἡ κόρη νὰ ζήσῃ καὶ νὰ γηράσῃ ὅπως ἐκείνη― καὶ ἦτον «ξομπλιαστήρα»* ὅσον ἦτο αὐτή, προκειμένου διὰ τὰς μικρὰς ἐλλείψεις τῶν λεχῶν ὅσας εἶχε ξεγεννήσει, ἅμα ἐπέστρεφαν εἰς τὴν οἰκίαν δὲν παρέλειπε ν᾿ ἀναπαριστᾷ ζωντανὰ ὅλας τὰς θυέλλας καὶ τοὺς κεραυνούς, ὅσους ἐσφενδόνιζε τότε ἡ γρια-Καντούσαινα ἐναντίον των, πῶς ἐξώρμα ἀπὸ τὴν θύραν τῆς καλύβης, κρατοῦσα πάντοτε τὴν καλαμιάν της ὡς νὰ ἦσαν αὐταὶ κόττες διὰ νὰ τὰς διώξῃ.

― Μωρὴ σεῖς, τρελοξοῦδες*! Μωρή, ξιφοστλιάρες*! Μωρή, μαυραγκαθιές! Ποὺ νὰ κοποῦν τὰ ποδαράκια σας! Ποὺ νὰ πιαστοῦν τὰ χεράκια σας! Μωρή, δὲν ντρέπεσθε νὰ πηδᾶτε μὲς στὴν αὐλή, νὰ μοῦ πατῆτε τὰ χορταράκια, νὰ μοῦ κόβετε τὰ βλασταράκια μου; Ποὺ νὰ κοπῇ ἡ μεσίτσα σας! Ποὺ νὰ πέσουν οἱ ποδιές σας! Ποὺ νὰ καοῦν τὰ φουστανάκια σας! Δὲν ἔχετε πόνο, δὲν ἔχετε αἴστημα, νὰ μὲ συχύζετε, γρια-γυναῖκα; Δὲν ἔχετε ντροπή, κοτζὰμ μαλλιαρομούστακες… πολυποδαροῦσες!

*

Λοιπὸν μετὰ καιρόν, ἡ γρια-Καντούσαινα ἀπεφάσισεν αἴφνης νὰ ἐξοδεύσῃ ὅλον τὸ κομπόδεμά της ―ἀνερχόμενον περίπου εἰς σαράντα ρηγῖνες, ἤτοι γερμανικὰ τάλληρα― διὰ νὰ κτίσῃ ἕνα καλὸν περίβολον γύρω εἰς τὴν αὐλήν της, ὥστε ν᾿ ἀπαλλαγῇ συνάμα ἀπὸ τὶς κόττες καὶ ἀπὸ τὴν καλαμιάν, ἀπὸ τὰς ἔριδας μὲ τὶς γειτόνισσες καὶ ἀπὸ τὰς κατάρας, ἀπὸ τὰς ἐνοχλήσεις των μαγκῶν τοῦ δρόμου καὶ ἀπὸ τὰς ἐπεισπηδήσεις τῶν ὑδροφορουσῶν κορασίδων, ὅσαι ἐτόλμων νὰ καταπατῶσι τὴν περιοχήν της.

Μίαν φθινοπωρινὴν ἑσπέραν, τὴν ὥραν ποὺ ἤναπταν τοὺς λύχνους, ἀνέβη μὲ ὅλα τὰ γηράματά της εἰς τὸν Ἐπάνω Μαχαλάν, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ καπετὰν Λιμπέριου.

Αἱ δύο παιδίσκαι, ἡ Ὄρσα καὶ τὸ Μορφούλι, ἅμα τὴν εἶδαν ἔξαφνα, ἐνόμισαν ὅτι ἦλθε νὰ τὰς ἐγκαλέσῃ* εἰς τὸν πατέρα των, νὰ παραπονεθῇ διὰ τὰς ἐνοχλήσεις, ὅσας τῆς εἶχαν προξενήσει κατὰ καιροὺς εἰς τὴν αὐλήν της.

Ἡ Ὄρσα κατῆλθε κάτω εἰς τὸ κατῶγι, κ᾿ ἐπροσπάθησε νὰ κρυφθῇ ὀπίσω ἀπὸ δύο πιθάρια ἐλαίου καὶ πλησίον εἰς τὴν καρούταν*, ὅπου ἐπατοῦσαν τὰ σταφύλια εἰς τὸν καιρὸν τοῦ τρύγου. Ἡ Μόρφω ἐξῆλθεν ἔξω εἰς τὸ μπαλκόνι τὸ βλέπον πρὸς τὸν αἰγιαλόν, ὑπεράνω τοῦ βράχου, ἔκλεισε τὴν θύραν ἔξωθεν, κ᾿ ἔμεινεν ἐμβλέπουσα εἰς τὸ κῦμα καὶ ρεμβάζουσα ― σκεπτομένη ἂν δὲν θὰ ἦτον καλὸν νὰ εἶχαν καὶ αἱ κορασίδες πτερὰ διὰ νὰ πετοῦν, ὅπως οἱ καλλικατζοῦνες, οἱ καρακάξες, οἱ κουκουβάγιες, καὶ τόσα ἄλλα ὄρνεα.

Ἀλλ᾿ ἦσαν πόρρω τῆς ἀληθείας κ᾿ αἱ δύο. Ἡ γρια-Καντούσαινα ἦτο προφανὲς ὅτι δὲν ἤξευρε κἂν τίνος ἦσαν τὰ τρελοκόριτσα ποὺ τὴν ἐνοχλοῦσαν εἰς τὴν αὐλήν της ― οὔτε τὰς εἶχεν ἰδεῖ ποτὲ κατὰ πρόσωπον, κατὰ τὰς ὥρας ἐκείνας τῆς ἀμφιλύκης.

Ἡ Μόρφω ἔτεινε τὰ ὦτα ἔξωθεν τῆς θύρας τοῦ ἐξώστου, καὶ ἤκουσε.

*

Ἡ Σεραϊνώ, χήρα Θεοδώρου Καντούσου, μαῖα τὸ ἐπάγγελμα, εἶχεν ἔλθει διὰ νὰ παρακαλέσῃ τὸν καπετὰν Λιμπέριον, ἐπειδὴ καὶ τοῦ περνᾷ ἀπ᾿ τὸ χέρι, ὡς μέλος τῆς Δωδεκάδας ὁποὺ ἦτον, νὰ παρακαλέσῃ πρὸς χάριν της τὸν Δήμαρχον, καὶ ὅλην τὴν δωδεκάδα ―εἶχεν ὑπάγει ἡ ἴδια καὶ εἰς ἄλλους ἐκ τῆς Δωδεκάδος πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπόν― ὡς χήρα γυναίκα ποὺ ἦτον, καὶ δὲν εἶχε κανένα νὰ τὴν ὑπερασπισθῇ ―ἐπειδὴ ἠθέλησε στὰ τόσα χρόνια νὰ χτίσῃ ἕνα ντουβάρι γύρω στὴν αὐλήν της, διὰ νὰ γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ βάσανα καὶ τοὺς μπελάδες τῆς γειτονιᾶς― καὶ εἶχεν ἀποφασίσει νὰ θυσιάσῃ ὅλον τὸ μικρόν της κομπόδεμα πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον. Τώρα λοιπὸν ὅλοι οἱ γειτόνοι κ᾿ οἱ γειτόνισσες ἐσηκώθηκαν στὸ ποδάρι, καὶ ζητοῦν νὰ τὴν πνίξουν, προφάσει ὅτι δὲν εἶναι τάχα δικός της ὁ τόπος τὸν ὁποῖον αὕτη ὡς αὐλήν της διεκδικεῖ· (ποὺ νὰ μὴ βρεθῇ τόπος νὰ τὶς θάψουν!) Καὶ πῶς αὐτή, χήρα γυναίκα, χωρὶς ἄνδρα καὶ ὑπερασπιστήν, θὰ κατεῖχε τόσα χρόνια τὸν τόπον, μ᾿ ἐκεῖνο τὸ πρόχειρον ξερολίθι ποὺ εἶχε διὰ περίβολον, ἀνίσως ὁ τόπος δὲν ἦτον δικός της!

Ὁ καπετὰν Λιμπέριος ἀπήντησε ὅτι, καθὼς ξέρει καὶ καθὼς ἔμαθε τώρα στὰ τελευταῖα, ποὺ εἶχε πάθει ἀπὸ τοὺς πόδας καὶ ἠναγκάσθη νὰ μείνῃ ἔξω ἀπὸ τὸ καράβι, καὶ οἱ πατριῶτες τὸν εἶχαν ἐκλέξει δημοτικὸν σύβουλον, αὐτὰ τὰ πράγματα λέγονται δικαστικά, καὶ τὸ Συβούλιο δὲν ἔχει μεγάλην δικαιοδοσίαν εἰς τὰ τοιαῦτα, ἀλλ᾿ ἡ θεια-Σειραϊνώ, ὡς πρωτινὴ* ὁποὺ εἶναι, φαντάζεται ὅτι εἶναι ὅλα τὸ ἴδιο ―δικαστικὰ καὶ διοικητικά― ὅπως ἦτον εἰς τὰ παλαιὰ χρόνια. Μ᾿ ὅλα ταῦτα, ὅ,τι περνᾷ ἀπ᾿ τὰ χέρια τους, θὰ φροντίσουν διὰ τὸ δίκαιόν της, αὐτὸς καὶ οἱ ἄλλοι σύβουλοι.

*

Ἡ γρια-Καντούσαινα τοὺς ἐκαληνύχτησε, καὶ κατέβαινε τὴν σκάλαν. Ἡ μικρὰ Μόρφω εἶχεν ἀνοίξει τὴν θύραν τοῦ μπαλκονιοῦ, διῆλθε τὴν σάλαν, κ᾿ ἔφθασε πρὸ αὐτῆς εἰς τὸ κεφαλόσκαλον, ὅπου ἐπῆρε καὶ τὸν λύχνον τοῦ μαγειρείου, διὰ νὰ τῆς φέξῃ. Τότε γελῶσα τῆς εἶπε:

― Μᾶς θυμήθηκες, βλέπω, θεια-Σειραϊνώ, ἡμᾶς τὶς… πολυποδαροῦσες;…

Ἡ γραῖα ἐστάθη χωρὶς νὰ δείξῃ ὅτι ἐκπλήσσεται ἢ πτοεῖται, καὶ ἀπήντησεν:

―Ἄ! ἐσεῖς ἤσαστε, πουλάκια μου, ποὺ περνούσατε ἀπ᾿ τὴν αὐλή;… Δὲν ἔρχεσαι νὰ σὲ φιλέψω ὅσο θέλεις δυόσμο καὶ ταμπαρόρριζα καὶ βασιλικό;… νὰ ζήσῃς, πουλάκι μου!

(1906)

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-ΑUDΙΟΒΟΟΚ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE:

 https://www.youtube.com/watch?v=hUqVqUpn4b0

Το σαράκι Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα κείμενο και AUDIOBOOK Διαβάζει ο ίδιος

 

Το σαράκι

Από μια πραγματική ιστορία νεκροφάνειας! 

Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

κείμενο και AUDIOBOOK

Διαβάζει ο ίδιος

[Στον αξέχαστο Π.Ζ. Να ' ναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει]

Στον καφενέ της γειτονιάς μου, κοντά στο σπίτι που μένω τα δυο τελευταία χρόνια, πνιγμένον όπως πάντα σε καπνούς και τη μυρουδιά του τσίπουρου, μια παρέα ανθρώπων περασμένης ηλικίας συζητά, με ΄κείνον το απλό τρόπο που άνθρωποι της ηλικίας περνούν τον πλουσιοπάροχα ελεύθερο, πια, χρόνο τους. Κάθισα κοντά τους, σ΄ ένα άδειο, μάλλον βρώμικο, τραπέζι, παρήγγειλα το μέτριο καφεδάκι μου κι αφέθηκα ν΄ ακούω, δείχνοντας επίπλαστη αδιαφορία, την κουβέντα των πλαϊνών μου. Βλέπεις αυτό είναι μια όχι και τόσο διακριτική συνήθεια που φώλιασε μέσα μου από τα χρόνια που δούλευα στη μικρή μας κουτσομπολίστικη εφημερίδα, κάτω στο νησί...

   Ο πιο καρδαμωμένος της παρέας με το στριφτό γκριζοκίτρινο μουστάκι, μ΄ ένα τέτοιο χρώμα που δεν ήξερες αν ήταν ξανθό στα νιάτα του ή κιτρίνισε απ΄ το τσιγάρο, έβγαλε ταμπάκο από τη σακούλα του, έστριψε το καθιερωμένο σαν ιεροτελεστία τσιγάρο του και ρούφηξε ηχηρά μια γουλιά απ΄ τον καφέ του κι άλλη μια απ΄ το σέρτικο. “Πάει κι ο Νικόλας μας!”, μονολόγησε ξαφνικά. Ο διπλανός του σταμάτησε το μονότονο χτύπο του κομπολογιού του και συμπλήρωσε με τη βαριά ντοπιολαλία του: “Αϊ μουρέ τον δύστυχο! Καψάλα! Μπιζιέρσα να τον γλιέπω αγέλαστον! Τον έφαγε το σαράκι”. Ο τρίτος απόμαχος της παρέας ζήτησε να μάθει για ποιον μιλούσαν οι δυο τους και τι εννοούσαν με το “σαράκι” κι έτσι ο πρώτος άρχισε τη διήγησή του, προς τέρψιν εμού του περιέργου:

  “Ο Νικόλας, που λες Γιώργη, ήρθε πριν από καμιά τριανταριά χρόνια απ΄ την Κεφαλλονιά και δούλεψε εργάτης πολλά χρόνια στον ΟΣΕ. Έμενε πάντα μόνος του. Πίναμε κάπου κάπου από κάνα κατοσταράκι και μού 'λεγε συχνά για την πατρίδα του. Εκεί κάτω, που λες, είχε κάποτε κι αυτός οικογένεια. Δούλευε τότε μούτσος σε ένα περαματάρικο στη γραμμή Αργοστόλι-Ληξούρι. Μέχρι πού ήρθε κείνος ο σεισμός του '55... Το σπίτι του, ήταν και το μοναδικό του βιος, κι αυτό ήταν οπού ' χε πάρει προίκα απ΄ την κυρά του, γκρεμίστηκε ολάκερο. Μα δεν ήταν αυτό τίποτε μπροστά σ΄ αυτό που έμαθε σαν γύρισε στη γειτονιά του να δει όλο αγωνία, σαν όλους τους άλλους, το βιος του και τους δικούς του. Οι γειτόνισσες του είπανε ότι η κερά του κι η μοναχοκόρη, βλέπεις δεν έκανε άλλα παιδιά ο δύστυχος, ήταν μες στο σπίτι την ώρα της κοσμαχαλασιάς. Να σκεφτείς, λες κι έπεσε όλο το σπίτι πάνω τους, ότι κάναν μια μέρα να βρούν τα σώματά των δυόνε τους! Μάλιστα, έλεγε ο καϋμένος ότι ο ίδιος πήρε τη μικρή στα χέρια του, όταν τη βρήκε σφηνωμένη κάτω από ΄να αγκωνάρι! Αχ! Έβαλε λέει τ΄ ναυτί του στην καρδιά, μα του κάκου. Το κορμάκι του παγωμένο, τα χέρια μελανιασμένα. Άς τα!”

Vinsent V. Gogh

  Ο γέρο-Γιώργης της συντροφιάς, ταραγμένος απ΄ τη διήγηση, και βλέποντας τον αφηγητή της ιστορίας να 'χει στηλώσει τα μάτια του κάπου στο πουθενά, λες και ζούσε τις περιπέτειες του μακαρίτη, ζήτησε κι αυτός να στρίψει ένα τσιγάρο και είπε όλο κατανόηση: “Τώρα κατάλαβα γιατί τον λέτε δύστυχο! Αυτό ήταν το σαράκι!”

  “Δεν είναι τίποτε αυτά που έγιναν. Κάτσε να δεις παρακάτω...”, πρόσθεσε ο άλλος.

“Στην κηδεία τον κρατούσαν δυο, το μπαρμπα-Νικόλα. Έκλαιγε για βδομάδες! Δεν είναι μικρό να ξεπροβοδάς σύζυγο και κόρη! Τέλος, τρία χρόνια μετά, πήγε στο κοιμητήρι για τις τελευταίες φροντίδες. Έβγαλε τα κόκκαλα της κυράς του, έκανε το σταυρό του και τράβηξε με τον παπά και τους εργάτες στον τάφο της μικρής για το άλλο “ξεσταύρωμα”. Μετά..., μετά δεν ξαναμίλησε, μέχρι που βγήκε απ΄ την κλινική που τον ΄βάλαν τ' αδέλφια του για πέντ΄ έξι χρόνια!”

   

   Και ολοκληρώνοντας το λόγο του εκείνος, ξεσκεπάστηκα, φασαριόζικα μάλιστα, ότι εγώ είχα στήσει αυτί.... Μου΄ πεσε το ποτήρι κι έγινε χίλια κομμάτια, στο άκουσμα των τελευταίων λόγων του γέρου:

    “...βλέπεις η μικρή βρέθηκε να “κοιμάται” στο πλάι!”.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

TO ΑUDIOBOOK ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE :  

https://www.youtube.com/watch?v=n_GCVLgnygQ

Η δολοφονία μιας ''ένοχης'' Ιρανής με λιθοβολισμό! Ιράν: γυναίκες ενός κατώτερου θεού! Κων. Αθ. Οικονόμου

 

Η δολοφονία μιας ''ένοχης'' Ιρανής με λιθοβολισμό! Ιράν: γυναίκες ενός κατώτερου θεού!

Κων. Αθ. Οικονόμου

   

   Βρισκόμαστε εδώ και πολλές εβδομάδες μπροστά σε μια πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στο Ιράν και τις ΗΠΑ. Οι τελευταίες συνεπικουρούνται από την πλειοψηφία των αραβικών χωρών της περιοχής. Φυσικά δεν πρόκειται απλά για μια ''ιμπεριαλιστική επίθεση των πλέρια καπιταλιστικών φιλοπόλεμων δυτικών δυνάμεων'' όπως θα έλεγαν κάποιοι του λεγόμενου ''προοδευτικού'' χώρου. Αλλά για μια πάλη δύο αντίθετων κόσμων.

Αγνοούμε μήπως ότι τουλάχιστον 5 εκατομμύρια Ιρανοί έχουν δραπετεύσει από τον ισλαμοφασιστικό καθεστώς της χώρας;

Αγνοούμε ότι το Ιράν ήταν σχεδόν έτοιμο να γίνει η δεύτερη, μετά το Πακιστάν, πυρηνική ισλαμική δύναμη;

Αγνοούμε, και μάλιστα οι διάφοροι φεμινιστικοί δυτικοί σύλλογοι και ομοσπονδίες, τις διώξεις που υφίστανται οι ομόφυλές τους στο Ιράν;΄

Αγνοούμε πόσες δυστυχισμένες υπάρξεις έχουν αυτοκτονήσει, φυλακιστεί ή βασανιστεί για απίθανους λόγους; [όπως φέρ΄ειπείν γιατί μια μπούκλα του μαλλιού μιας νέας ''ξέφυγε΄' από το υποχρεωτικό παντού και πάντα τσαντόρ, πράγμα που επέφερε την άτεγκτη αντιμέτώπισή της από την ... αστυνομία ηθών των πανίσχυρων ''φρουρών της επανάστασης;]

Δεν είναι βυζαντινός αναχρονισμός εικονολατρών, αλλά μια διαδήλωση επωνύμων
''προοδευτικών'' υπέρ των μουλάδων! [Η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια]

  

   Αξίζει εδώ να δούμε μια χαρακτηριστική περίπτωση:

Το 1986 η Σοράγια Μανουτσερί, μια 35χρονή από ένα μικρό χωριό του Ιράν [το Kuhpayeh], κατηγορήθηκε ψευδώς για μοιχεία. Η ποινή που προβλέπονταν και ακόμη προβλέπεται: θάνατος διά λιθοβολισμού!

Τι όμως είχε στην πραγματικότητα συμβεί; Ο σύζυγος της ''κατηγορούμενης'' ήθελε να παντρευτεί μια πιο δροσερή και ''φρέσκια'' σύζυγο, μια ανήλικη 15 ετών, αλλά δεν ήθελε και να συντηρεί δύο οικογένειες ή έστω τουλάχιστον να επιστρέψει την προίκα που είχε λάβει από το γάμο του με την πρώτη σύζυγο. Έτσι κατέφυγε στην εύκολη λύση:

''Η Σοράγια με απάτησε''! Φώναξε με ιερή αγανάκτηση στο ιεροδικείο της επαρχίας του.

''Αποδείξεις''; Ψευδομάρτυρες και οι ''αρχές'' του χωριού! Αυτό έφτανε.

Ετυμηγορία των αδέκαστων ιερών δικαστών: ένοχη!!

Ένας δημοσιογράφος Γαλλοϊρανός, ο Fr. Sahebjam, ασχολήθηκε με το φρικτό εγκληματικό αυτό γεγονός, στο βιβλίο του ''La Femme Lapidee''. Το βιβλίο κυκλοφόρησε και στη Βρετανία με τον τίτλο ''Τhe Stoning of Soraya M.''

Η υπόθεση δραματοποιήθηκε αργότερα σαν ταινία με το ίδιο όνομα.

Τέτοιο είναι το οργουελικό καθεστώς εκεί!

Ο Ερμής από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

 

Ο Ερμής

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

   

   ΓΕΝΙΚΑ: Ο Ερμής, ένας από τους βασικούς θεούς του δωδεκαθέου είναι ο αγγελιαφόρος των θεών, ο ψυχοπομπός, αυτός δηλαδή που οδηγεί τις ψυχές των νεκρών στον Άδη, αλλά είναι και προστάτης των κλεφτών[!], των τυχερών παιχνιδιών και του εμπορίου. Σύμφωνα με τον επικρατέστερο μύθο, πατέρας του Ερμή ήταν ο Δίας και μητέρα του η Μαία, μία από τις Πλειάδες, τις θυγατέρες του Άτλαντα.

ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΒΡΕΦΙΚΗ “ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ”: Στην Αρκαδία, σε μια σπηλιά του όρους Κυλλήνη, γεννήθηκε ο Ερμής. Από τα πρώτα του βήματα έδειξε αρκετά από τα χαρίσματα με τα οποία ήταν προικισμένος. Βρέφος ακόμη, κατάφερε να πηδήξει έξω από την κούνια του και να βγει από την σπηλιά χωρίς να γίνει αντιληπτός. Βγαίνοντας σκόνταψε σε μία χελώνα η οποία του έκανε μεγάλη εντύπωση. Αφού την περιεργάστηκε, εμπνεύστηκε να της αδειάσει το καύκαλο και να το μεταμορφώσει, προσθέτοντας για χορδές κομμάτια από προβατίσια έντερα, σε ένα έγχορδο μουσικό όργανο. Έπειτα, εξαντλημένος και πεινασμένος, αποφάσισε να ταξιδέψει στο βορρά αναζητώντας τροφή. Κατά το ηλιοβασίλεμα έφτασε στην Πιερία[!] και βλέποντας το κοπάδι βοδιών του αδελφού του Απόλλωνα, αποφάσισε να το κλέψει. Σκεπτόμενος όμως ο ευφυής και παμπόνηρος μικρός θεός ότι μπορεί να γίνει αντιληπτός, σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα για να μπερδέψει τον αδελφό του. Ξεχωρίζοντας από το κοπάδι τα 50 καλύτερα ζώα τα έκανε να περπατούν ανάποδα ώστε τα ίχνη τους να οδηγούν στο σημείο από όπου αυτά ξεκίνησαν. Τα οδήγησε έτσι στην Πύλο όπου τα έκρυψε σε έναν στάβλο. Δύο απ' αυτά όμως τα έσφαξε για να χορτάσει την πείνα του. Έπειτα, αθόρυβα, ξάπλωσε στην κούνια του! 

   

Ερμής και Άργος

   Την επόμενη μέρα ο Απόλλων, ως μάντης που ήταν, κατάλαβε το τέχνασμα του αδελφού του και αφού τον ανακάλυψε στο σπήλαιο, τον κατηγόρησε στην μητέρα του. Ακολούθησε έντονη αντιπαράθεση με τον Ερμή, ο οποίος αρνήθηκε τα πάντα και, μάλιστα, του πρότεινε με θράσος να πάνε στον Όλυμπο να λύση ο Δίας την διαφορά τους! Ο Δίας βλέποντας την ευστροφία και ικανότητα του μικρού του γιου, αλλά και την πονηριά και το θράσος του, ακούγοντας και τα παράπονα του Απόλλωνα κατάφερε να συμφιλιώσει τα δύο αδέλφια και διέταξε το μικρό Ερμή να επιστρέψει τα υπόλοιπα βόδια στον αδελφό του. Επιπλέον για να τον εξευμενίσει πλήρως ο Ερμής τού έπαιξε με την αυτοσχέδια λύρα μουσική. Βλέποντας ο Απόλλων το καταπληκτικό όργανο που κατασκεύασε ο μικρός του αδελφός μαγεύτηκε τόσο, που του το ζήτησε ως δώρο. Ο Ερμής του το έδωσε αφού ο Απόλλων του επέτρεψε να κρατήσει τα βόδια που του είχε κλέψει αρχικά.

Μία από τις Ερμές της αρχαίας Αγοράς

  ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ: Οι ικανότητες του Ερμή αποδείχθηκαν χρήσιμες για όλους σχεδόν τους θεούς οι οποίοι τον θαύμαζαν για την ευστροφία και την πονηριά του και του εμπιστευόντουσαν διάφορες αποστολές. Πρώτος ο Δίας, ο οποίος τον έχρισε κήρυκα και αγγελιοφόρο του, χαρίζοντας του φτερωτά σανδάλια και το κηρύκειον. Με αυτά ο θεός πετούσε πάνω από στεριά και θάλασσα και μετέφερε στον υπόλοιπο κόσμο την θέληση του Δία, ενώ στον Δία επέστρεφε με ειδήσεις από τα μέρη που επισκέπτονταν. Μπορώντας να μεταφέρεται σε ουρανό και γη ο Ερμής ταχύτατα, κατάφερε να αποκτήσει την ικανότητα να ταξιδεύει και στον Κάτω Κόσμο. Ο βασιλιά του Κάτω Κόσμου Άδης εκτιμώντας τις ικανότητες του Ερμή τον ονόμασε συνοδό των νεκρών στον άλλο κόσμο και έκτοτε απέκτησε και την ιδιότητα του ψυχοπομπού.

Η ΧΙΟΝΗ ΚΑΙ Η ΚΑΥΧΗΣΙΑ ΤΗΣ: Με τον Απόλλωνα ο Ερμής μοιράστηκε κάποτε και την ίδια γυναίκα. Ήταν η Χιόνη, κόρη του Δαιδαλίωνα, που το ίδιο βράδυ κοιμήθηκε και με τους δύο θεούς. Δύο δίδυμα αδέλφια γεννηθήκανε από τη Χιόνη τα οποία είχαν διαφορετικό θεό πατέρα. Ο Φιλήμωνας, μετέπειτα βασιλιάς και μουσικός της Φωκίδας, ήταν ο γιος του Απόλλωνα και ο Αυτόλυκος, που είχε την ικανότητα τα μεταμορφώνει ότι άρπαζε, ήταν ο κλέφτης γιος του Ερμή. Έχοντας κάνει δύο θεούς να την ερωτευτούν μέσα σε μία μέρα η Χιόνη, μην μπορώντας να κρύψει την υπερηφάνεια της, άρχισε να καυχιέται για την ομορφιά και τα προσόντα της τολμώντας να πει ότι είναι ομορφότερη από την θεά Άρτεμη. Ακούγοντάς το αυτό η θεά δεν δίστασε να στείλει τα τρομερά της βέλη να της πάρουν την ζωή.

  ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ: Ο Ερμής είναι ίσως η συμπαθέστερη φιγούρα του ελληνικού δωδεκάθεου, καθώς συνδυάζει τα ανθρώπινα με τα θεϊκά στοιχεία, αλλά και γιατί θεωρείται ουσιαστικά ο πρώτος δάσκαλος του ανθρώπινου γένους. Εκείνος είναι που εισήγαγε τα γράμματα και τις επιστήμες στην ανθρωπότητα, δίδαξε τη χρήση της σκέψης ενώ υπάρχουν μύθοι πoυ αποδίδουν σε αυτόν τη μετάδοση της γνώσης της φωτιάς. Ταυτόχρονα είναι προστάτης του εμπορίου, των θυσιών και της μαγείας. Διαθέτει, επιπλέον, μια περισσότερο ανθρώπινη [σκοτεινή] όψη, καθώς είναι πρώτος στην απατεωνιά, το ψέμα και την κλεψιά. Βασικότερα γνωρίσματά του, ωστόσο, είναι ότι είναι αγγελιαφόρος των θεών, δηλαδή μεσάζων μεταξύ αυτών και των ανθρώπων, ενώ επιτελεί και το λειτούργημα του ψυχοπομπού. Επίσης, είναι από τις θεότητες που για τις δραστηριότητες τους χρησιμοποιούν τη σκοτεινή νύχτα και για αυτό θεωρείται πως έχει σχέση με τη Σελήνη. Μάλιστα αναφέρεται ότι το βράδυ που έκλεψε τα βόδια του Απόλλωνα, η Σελήνη βγήκε δυο φορές, για να τον διευκολύνει στη μετακίνησή του από την Πιερία μέχρι την Πύλο. Σύμβολά του είναι το κηρύκειο, έμβλημα των γοργόφτερων αγγελιοφόρων, και τα φτερωτά σανδάλια.

Ερμής και Ορφέας

  ΚΑΤΑΓΩΓΗ-ΕΞΕΛΙΞΗ: Η καταγωγή του Ερμή είναι μακρινή και συνδέεται με την προϊστορική Ελλάδα, καθώς υπάρχουν στοιχεία που υποδεικνύουν ότι οι Ερμές ή Ερμεία, (οι ορθωμένοι λίθοι που χρησιμοποιούνταν για την οριοθέτηση περιοχών και ως οδοδείκτες) ήταν διαδεδομένες στην προϊστορική Κρήτη και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, ενώ θεωρείται πως έχουν στενή σχέση με τα πιο αρχέγονα μυστήρια της ελληνικής επικράτειας στην αρχαιότητα, τα Καβείρια. Κατά την πτολεμαϊκή περίοδο η Αλεξάνδρεια κατέστη ξακουστό πνευματικό κέντρο της εποχής, στην οποία συναντώνται και αναμιγνύονται όλα τα φιλοσοφικά ρεύματα. Από τότε κυρίως που οι Έλληνες ήρθαν σ' επαφή με τον αιγυπτιακό πολιτισμό και θρησκεία, επήλθε μια ταύτιση τού ελληνικού Ερμή και του αιγυπτιακού Θωθ, καθώς διαπίστωσαν ότι υπήρχαν κοινά χαρακτηριστικά ανάμεσα στις δυο θεότητες. Ωστόσο, κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, κυρίως, και τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες διαμορφώθηκε μια νέα αρχετυπική μορφή, η οποία δεν ήταν ακριβώς ούτε ο Ερμής ούτε ο Θωθ, αλλά ένας συνδυασμός των χαρακτηριστικών και των δύο, διανθισμένων με επιδράσεις από την ιουδαϊκή παράδοση. Θεωρείται ότι ο Ερμής της ελληνιστικής περιόδου ήταν μια προσεκτικά κατασκευασμένη κοσμοπολίτικη θεότητα, η οποία μπορούσε να ταυτιστεί με θνητά πρόσωπα. Για παράδειγμα, οι Λυκάονες δεν είχαν καμιά δυσκολία να αναγνωρίσουν στο πρόσωπο του Απόστολου Παύλου τον ενσαρκωμένο Ερμή, γιατί ήταν ο πιο ικανός ομιλητής. Και τούτο γιατί ο Ερμής-Θωθ, ως αγγελιοφόρων των θεών, καθιερώθηκε ως το πρόσωπο εκείνου που ερμηνεύει στους ανθρώπους τη θεϊκή θέληση. 

 

  Η Στωική φιλοσοφία απέδωσε στον Ερμή έναν κεντρικότερο ρόλο στη θεολογία, θεωρώντας τον ως Λόγο-Δημιουργό, επηρεασμένοι προφανώς από την αιγυπτιακή αποδοχή του Θωθ ως δημιουργού. Παρ' όλο που στην αρχή οι Ρωμαίοι, σαφώς επηρεασμένοι από το αρχαιοελληνικό πάνθεο, εκρωμάισαν τις ελληνικές θεότητες, στη συνέχεια, η αιγυπτιακή επίδραση είχε ως πρώτο αποτέλεσμα να ταυτίσουν τον Ερμή [Mercurius] με τον Θωθ, αλλά δε στάθηκαν εκεί. Μπήκαν στον πειρασμό να δώσουν μια μυθολογική ερμηνεία της παρουσίας του Ερμή στην Aίγυπτο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Κικέρων ονόμασε τουλάχιστον πέντε πρόσωπα που διεκδικούσαν το όνομα Ερμής. Από αυτά το τρίτο ήταν ο γνωστός Ερμής, καρπός της ένωσης του Δία με τη Μαία, ενώ το πέμπτο, που λατρεύτηκε στο Φενεό, λέγεται ότι σκότωσε το φύλακα των κοπαδιών του Απόλλωνα, τον Άργο, και για να αποφύγει τις συνέπειες κατέφυγε στην Aίγυπτο. Αυτός, σύμφωνα με τον Κικέρωνα, είναι που δίδαξε στους Aιγύπτιους τους νόμους και το αλφάβητό τους και είναι εκείνος που οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν Θωθ.

Ερμής και Πάρις

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Walter Burkert, Greek Religion, 1985 section III.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

Ο αστερισμός Μέγας Κύων +ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Μέγας Κύων +ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

   

   ΓΕΝΙΚΑ: Ο Μέγας Κύων [Canis Major, συντ. CMa] σημειώθηκε πρώτη φορά από τον Πτολεμαίο. Βρίσκεται στο Νότιο ουράνιο ημισφαίριο, αλλά είναι γενικά ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 56° Βόρεια έως 90° Νότια. Στην Ελλάδα είναι αμφιφανής. Η έκτασή του είναι 380,1 τετ. μοίρες [43ος σε έκταση μεταξύ των 88 αναγνωρισμένων αστερισμών]. Λέγεται ότι αναπαριστά έναν από τους σκύλους που ακολουθούν τον κυνηγό Ωρίωνα. Ο Μέγας Κύων περιλαμβάνει 147 ορατά [φ.μ. ≤ 6,5] ουράνια σώματα. Σπουδαιότερο μέλος της ομάδας αυτών των αστέρων είναι ο Σείριος, ο λαμπρότερος αστέρα του νυχτερινού ουρανού, ο οποίος αποτελεί μέρος του Χειμερινού Τριγώνου.

  ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ: Ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός στους ανατολικούς λαούς από τα πανάρχαια χρόνια. Στην ελληνική κλασική Αρχαιότητα, ο αστερισμός αναπαριστούσε τον Λαέλαπο, το λαγωνικό του Ακταίωνα, ενώ κάποτε το λαγωνικό της Πρόκριδος, νύμφης της Άρτεμης, ή το λαγωνικό που έδωσε η Ηώς στον Κέφαλο, που ήταν τόσο ξακουστό για την ταχύτητα του, ώστε ο Δίας το ανύψωνε στον ουρανό. Αργότερα, ο Μέγας Κύων “έγινε” το κυνηγόσκυλο του Ωρίωνα, το οποίο καταδιώκει το Λαγό ή βοηθά τον Ωρίωνα στην μάχη του κατά του Ταύρου, όπως αναφέρει ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Οι μύθοι των Ρωμαίων αναφέρονται στον Μέγα Κύνα ως Custos Europae, ο σκύλος, δηλαδή, που φρουρεί την Ευρώπη, αλλά που δεν καταφέρνει να αποτρέψει τη βίαιη απαγωγή της από τον Δία υπό τη μορφή ταύρου. Τον αναφέρουν και ως Janitor Lethaeus, ο κέρβερος της Κόλασης.

Το νεφέλωμα γύρω από τον VY

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ: Ο Άλφα Μεγάλου Κυνός, γνωστός και σαν Σείριος, είναι ο λαμπρότερος αστέρας, εξαιρουμένου του Ηλίου, για τον παρατηρητή στη Γη. Είναι επίσης ένας από τους πλησιέστερους αστέρες. Το όνομα του αστέρα σημαίνει καυτός, εφόσον ο καλοκαιρινός καύσωνας σημειωνόταν αμέσως μετά την ανατολή του Σείριου σε σύνοδο με τον Ήλιο. Οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν τέτοιες καλοκαιρινές μέρες κυνικά καύματα, καθώς μόνο οι κύνες, τα σκυλιά, τολμούσαν να βγουν έξω στον καύσωνα, μ' αποτέλεσμα ο Σείριος να ταυτιστεί με κύνες. Ο αστερισμός έτσι έλαβε την ονομασία Μέγας Κύων. Ο β αστέρας του αστερισμού αυτού είναι γνωστός και ως Μουρζίμ [Κήρυξ]. Εξαιτίας της λαμπρής παρουσίας του στο νυχτερινό ουρανό, ο Σείριος έκανε από νωρίς εντύπωση στους πρώτους αστρονόμους και αποτέλεσε κομμάτι της μυθολοφίας αρκετών λαών, ιδιαίτερα των Αρχαίων Αιγυπτίων. Τα άλλα κύρια αστέρια του αστερισμού είναι [σε παρένθεση δίνεται το φαινόμενο μέγεθος: ο ε Μεγάλου Κυνός (1,51) ή Αντχάρα [Παρθένοι], ο δ (1,84) ή Ουέζεν [Βάρος], ο η (2,45) ή Αλάντρα, ο ζ (3,00) ή Φουρούντ και ο γ (4,11) ή Μουλιφέν. Ανάμεσα στα διάφορα άλλα αστέρια που ανήκουν στον αστερισμό, ξεχωρίζει ο VY Μεγάλου Κυνός, που αποτέλει το πιο μεγάλο γνωστό μας αστέρι του Σύμπαντος (2600 ηλιακές ακτίνες!!). Γενικά, σ' αυτή την περιοχή του ουρανού δεν υπάρχουν πολλά λαμπρά αντικείμενα. Το μόνο αντικείμενο του καταλόγου του Messier στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός είναι το ανοικτό σμήνος Μ41, με φ.μ. 4,6, που απέχει σχεδόν 2350 έτη φωτός από τη Γη, περιλαμβάνει περίπου 8000 αστέρες, κι έχει διάμετρο περίπου 24 έτη φωτός. Ακόμη, ο αστερισμός περιλαμβάνει το Νάνο του Μεγάλου Κυνός, έναν πρόσφατα ανακαλυφθέντα νάνο γαλαξία, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από το Γαλαξία μας.

  ΣΕΙΡΙΟΣ: Ο Σείριος είναι το λαμπρότερο άστρο στον νυχτερινό ουρανό με φαινόμενο μέγεθος −1,46. Το όνομά του προέρχεται από το ελληνικό "σείριος" που σημαίνει “καυτός” και "φωτεινός". Βρίσκεται 8,57 έ.φ. από τη Γη και είναι ένα από τα κοντινότερα αστέρια. Ο Σείριος είναι ορατός από σχεδόν όλο το Βόρειο ημισφαίριο τους χειμερινούς μήνες. Μαζί με τον Πρόκυνα και τον Μπετελγκέζ σχηματίζουν ένα φωτεινό τρίγωνο που έχει την ανεπίσημη ονομασία «Χειμερινό τρίγωνο». Το 1844, ο Γερμανός αστρονόμος Friedrich Wilhelm Bessel πρότεινε πως ο Σείριος αποτελεί στην πραγματικότητα ένα «διπλό αστέρα». Η άποψη αυτή επιβεβαιώθηκε το 1862, όταν ο αστρονόμος Alvan Graham Clark ανακάλυψε ένα δεύτερο αστέρα, ο οποίος αναφέρεται ως Σείριος B. Ο αστέρας που είναι ορατός από τη Γη αποκαλείται συχνά και Σείριος A. Τα δύο αστέρια βρίσκονται σε τροχιά μεταξύ τους, με περίοδο περίπου 50 έτη και σε μέση απόσταση 20 αστρονομικές μονάδες [AU]. Ο Σείριος Β ήταν ο πρώτος λευκός νάνος που ανακαλύφθηκε [1915]. Η διάμετρος του Σείριου μετρήθηκε πρώτη φορά από τον Robert Hanbury Brown [3,36 ηλιακές ακτίνες].

Konstantinosa.oikonomougmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE:

 https://www.youtube.com/watch?v=Y5DjkqCWaw8