Ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ Πακνανάς ο Κηπουρός [30 Ιουνίου ή 9 Ιουλίου 1770 (ή 1771)] +ΒΙΝΤΕΟ + Παράκληση από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο

 

Ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ Πακνανάς ο Κηπουρός

[30 Ιουνίου ή 9 Ιουλίου 1770 (ή 1771)] +ΒΙΝΤΕΟ + Παράκληση

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο

  ΑΠΟ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ: Ο άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ γεννήθηκε, στην Αθήνα από φτωχούς, μα ευσεβείς γονείς, γύρω στο 1750. Ζούσε στη συνοικία της Βλασσαρούς, η οποία βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, στο σημερινό χώρο της Αρχαίας Αγοράς. Η φτώχεια δεν του επέτρεψε να μάθει γράμματα κι έτσι, αγράμματος κι απλοϊκός, με πολλή όμως πίστη στο Χριστο, μεγάλωνε ο Μιχαήλ κοντά στους ευλογημένους γονείς του. Όταν έγινε έφηβος, ο πατέρας του τον πήρε κοντά του να τον βοηθάει στους κήπους, όπου δούλευε. Δούλεψε κάμποσα χρόνια έτσι, δίπλα στον πατέρα του. Μετά, σαν έχασε τον πατέρα του, αγόρασε ένα γαϊδουράκι και μ’ αύτό έβγαινε στα γύρω χωριά, και κουβαλούσε κοπριά για τους κήπους, που καλλιεργούσε παλιότερα ο πατέρας του. Καμμιά φορά ψώνιζε απ’ την πολιτεία πράγματα που δεν είχαν οι χωρικοί στον τόπο τους, κι όταν πήγαινε στα χωριά τους τα πουλούσε. Κάπως έτσι ήταν η ζωή του Μιχαήλ, με πολύν κόπο και ίδρωτα, πότε στους κήπους των πλουσίων Αθηναίων, πότε στα δύσβατα τότε χωριά γύρω απ’ την Αθήνα, δοξάζοντας το Θεό που τον φύλαγε πιστό ορθόδοξο χριστιανό, ανάμεσα στους άπιστους αγαρηνούς, στους οποίους τότε ήταν σκλάβοι οι Έλληνες.

 

  ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ: Μια μέρα, όμως, καθώς γυρνούσε από τα χωριά, στην είσοδο της Αθήνας, συνάντησε τους φύλακες της χώρας, που ήταν άνθρωποι του Βοεβόδα της πόλης, Μωαμεθανοί κι αυτοί. Από καιρό τον είχαν βάλει στο μάτι, και καθώς τον έβλεπαν απλοϊκό κι αγράμματο, νόμιζαν πως θα τον έκαμναν ν’ αλλαξοπιστήσει. Και γι’ αυτό τον συκοφάντησαν κατηγορώντας τον πως πήγε μπαρούτι στους κλέφτες, τους αρματωμένους Έλληνες, που ήταν πάνω στα βουνά, και τον φυλάκισαν. Έτσι οι Αγαρηνοί έρχονταν καθημερινά και τον ανάγκαζαν με χίλιους τρόπους να τουρκέψει, δηλαδή ν’ αλλάξει την πίστη του. Μα αυτός, παρόλο που δεν ήξερε και πολλά γράμματα, δεν ήθελε ν’ αφήσει το Χριστό και να προσκυνήσει ψευδοπροφήτες, δεν θα άφηνε το άγιο Ευαγγέλιο, για χάρη του Κορανίου. Η Ορθοδοξία των πατέρων του είχε χαράξει πολύ βαθιά την πίστη μέσα του, και τίποτα μπορούσε να την ξεριζώσει.

 

   ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ: Πέρασε κάμποσος καιρός, χωρίς να φέρουνε αποτέλεσμα οι πιέσεις των Οθωμανών. Όταν πια τελείωσε η υπομονή τους, άρχισαν να τον φοβερίζουν πως, αν δεν αλλάξει την πίστη του, έχουν απόφαση και διαταγή να τον θανατώσουν. Αυτή την απόφαση την άκουσε κ’ ένας ζηλωτής ορθόδοξος, ονόματι Γεώργιος, και φοβήθηκε μήπως ο ευλογημένος Μιχαήλ, που ήταν μόλις δεκαοχτώ χρονών, νέος πολύ για να μη λογαριάζει τη ζωή και τις χαρές της, κλονιστεί και αλλαξοπιστήσει. Πάει λοιπόν στη φυλακή, δίνει με τρόπο «άσπρα» στους φύλακες, για να τον αφήσουν να δεί τον Μιχαήλ. Τον βρήκε να προσεύχεται γονατιστός, με δάκρυα στα μάτια. Έμειναν οι δυο τους ώρα πολλή μαζί, πότε κάνοντας προσευχή και πότε ψέλνοντας τροπάρια της Εκκλησίας. Ύστερα προσπάθησε, με όση δύναμη έχουν τα λόγια ενός πιστού, να τον στερεώσει στην πίστη του Χρίστου και να τον ενθαρρύνει στο δρόμο του μαρτυρίου, που ανοίγονταν ήδη μπροστά του. Ύστερα σηκώθηκε, αγκάλιασε το Μιχαήλ, τον ασπάστηκε κ’ έφυγε ψιθυρίζοντας λόγια προσευχής.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΕΒΟΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗ: Τα βασανιστήρια του Μιχαήλ συνεχιζότανε άπ’ τους απίστους ασταμάτητα. Όμως, όσο τον βασανίζανε, τόσο εκείνος γίνονταν πιο σταθερός στην άρνηση του: “δεν τουρκίζω· είμαι χριστιανός!”, έλεγε συνέχεια. Κάποτε, τον έβγαλαν απ’ τη φυλακή και τον παρουσίασαν στο Βοεβόδα, ελπίζοντας πως με κολακείες και ταξίματα (φορέματα, χτήματα, πλούτη), θα λύγιζε τον άγιο. Ο Νεομάρτυς όμως έμενε ασάλευτος στην πίστη του Χριστού. Ο Βοεβόδας τότε άρχισε τις απειλές για τα ερχόμενα μαρτύρια λέγοντάς του πως στο τέλος θα τον θανατώσει αν δεν αλλαξοπιστήσει. Ο Άγιος έλεγε και ξανάλεγε τις δυο λέξεις (δεν τουρκεύω), δίχως να λιποψυχήσει. Τότε ο Βοεβόδας τον έστειλε στον ονομαστό Καλοπασσιά από τα Γιάννενα, που βρισκόταν εκείνες τις μέρες στην Αθήνα. Έλπιζε πως εκείνος, φόβος και τρόμος καθώς ήταν για τα μέσα που χρησιμοποιούσε σ’ όλους τους φυλακισμένους, θα γύριζε τον Μιχαήλ στην πίστη τους. Μα κι ο Καλοπασσιάς, μ’ ό,τι κι αν του ‘ταξε και μ’ όσες απειλές και βάσανα κι αν τον φοβέρισε τον Μιχαήλ, δεν κατάφερε να πάρει άλλη λέξη απ’ το στόμα του, εκτός από το: «δεν τουρκίζω»! Τότε ο Καλοπασσιάς του λέει με πονηριά: “Μπρέ λωλέ, άρνήσου κατά το παρόν την πίστη σου, για να γλυτώσεις τη ζωή σου, κι ύστερα πήγαινε σ’ άλλον τόπο, και έχε πάλι την πίστη σου”. Αλλά ο Μάρτυς δεν πειθόταν με κανέναν τρόπο, αλλά φώναζε ακατάπαυστα: “δεν τουρκίζω, δεν τουρκίζω”. Βλέποντας λοιπόν τον άγιο Μιχαήλ ο φοβερός Καλοπασσιάς ασάλευτο στην πίστη του, τον έστειλε στο δικαστή πια για να τον δικάσει. Κι εκείνος, βέβαια, πάσχισε να τον αλλαξοπιστήσει με τους δικούς του τρόπους, πριν να τον δικάσει, αλλά είχε κι αυτός το ίδιο αποτέλεσμα. Ο Άγιος του πετούσε κατάμουτρα το “δεν τουρκίζω”. Τότες θύμωσε και εκείνος, κι έβγαλε την απόφαση για να τον αποκεφαλίσουν.

 

  ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ο Άγιος ατάραχος άκουσε την καταδίκη του και ακολούθησε τους οπλισμένους υπηρέτες, που τον πήγαιναν στον τόπο της καταδίκης. Δέσμιος, βασανισμένος κι εξουθενωμένος απο τα μαρτύρια, ο Άγιος δεν δείλιαζε, παρά έτρεχε με προθυμία στο μαρτύριο. Κι όταν στο δρόμο που περνούσαν απαντούσε χριστιανούς, φώναζε παρακλητικά: “συγχωρέστε με, αδέλφια, κι ο Θεός να σας συγχώρεσει”! Σαν έφτασε στον ορισμένο τόπο, γονάτισε, έκαμε την προσευχή του, κι έσκυψε το κεφάλι του με χαρά, σα να περίμενε ζωή απ’ το σπαθί, και όχι θάνατο. Ο αγαρηνός τον έπιασε απ’ τα μαλλιά και τον εχτύπησε με το σπαθί στο λαιμό, μα διπλαριστά κι όχι με την κόψη, για να τον κάνει να δειλιάσει και ν’ αρνηθεί το Χριστό. Μα ο άγιος με θάρρος του έλεγε: “Χτύπα για την πίστη”! Ο φονιάς τότε γύρισε τη μαχαίρα του από το κοφτερό μέρος, κι άρχισε να του κόβει το λαιμό λίγο-λίγο, για να προλάβει, αν πονέσει, να μετανιώσει και ν’ αλλοξοπιστήσει, αλλά μάταια, γιατί ο άγιος ολοένα και δυνατώτερα φώναζε: “κτύπα, για την πίστη”! Τότε ο δήμιος χτύπησε τον Άγιο με όλη του τη δύναμη κ’ έκοψε την τίμια κεφαλή του, ενώ η ψυχή του, στεφανωμένη μέσα στο αίμα του μαρτυρίου, ανέβαινε ν’ αναπαυθεί στις αιώνιες σκηνές των δικαίων του Θεού¹.

ΑΛΛΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΥΡΑ: Στην πρώτη κολώνα του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, διακρινόταν το ακόλουθο επιγραφικό χάραγμα: «1771 Ιουλίου 9 απεκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης». Το μοναδικό παρεκκλήσι σ’ όλη την Πρωτεύουσα αφιερωμένο στον Άγιο νεομάρτυρα Μιχαήλ βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αναλήψεως Κυρίου Νέου Κόσμου (Λαγουμιτζή και Ντελακρουά), όπου κατά την παράδοση στην περιοχή αυτή βρισκόταν οι κήποι του Αγίου. Το 2003 ο Μιχαήλ ο Κηπουρός ανακηρύχθηκε προστάτης των διαιτολόγων και διατροφολόγων. Προς τιμήν του, ένας από τους κεντρικότερους δρόμος στη συνοικία της Αθήνας «Νέος Κόσμος» φέρει το όνομά του (Οδός Μπακνανά), καθώς και η παρακείμενη στάση του τραμ.

Ἀπολυτίκιο [Ἦχος α']: “Τοῦ δολίου πατήσας εὐθαρσῶς τὰ φρυάγματα ἐν ἐσχάτοις ἔτεσι, μάκαρ, Ἰησοῦν ὡμολόγησας, αἱμάτων σου δὲ ῥείθροις, Μιχαήλ, ἡγίασας τὴν γῆν τῶν Ἀθηνῶν καί ὑπόδειγμα ἐδείχθης ἅπασιν εὐσεβέσι, πίστει κράζουσι· Δόξᾳ τῷ ποιητῇ σου καί Θεῷ, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ποδηγέτην σέ στεῤῥόν ἡμῖν δωρήσαντι.” Κοντάκιο [Ἦχος δ’]: “Εὐσεβείας ἤθεσι κεκοσμημένος, μαρτυρίου ἤνυσας, τὸ θεῖον σκάμμα Μιχαήλ, καὶ ἐκ χειρὸς τοῦ Παντάνακτος, τὸν τῆς ἀθλήσεως στέφανον εἴληφας”. Μεγαλυνάριον: “Χαίροις Ἀθηναίων εὖχος σεμνόν, Μιχαὴλ θεόφρον, Νεομάρτυς τοῦ Ἰησοῦ, Ὃν ἀεὶ δυσώπει, ὑπὲρ τῶν ἐκτελούντων, τὴν μνήμην σου τὴν θείαν, καὶ εὐφημούντων σε”.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Π.Β. Πάσχου, «Έρως Ορθοδοξίας», Εκδ. Αποστ. Διακονίας, Αθήνα, 1984.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Ήταν είτε στις 6 ή στις 30 Ιουνίου, είτε στις 9 Ιουλίου, του 1770 ή 71, αναλόγως των πληροφοριών των διαφόρων πηγών.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

 https://www.youtube.com/watch?v=En4NbFhZyno&list=PLH04F-N8L60Fwz_TXFOkpUjKptoz4ppyq&index=10

και εδώ: 

Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΔΩ: 

  https://www.youtube.com/watch?v=anAdEw-lWgk

Η Αγία Ευφημία [11 Ιουλίου] από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Η Αγία Ευφημία [11 Ιουλίου]

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

   ΚΑΤΑΓΩΓΗ – ΔΙΩΓΜΟΙ: Η Αγία έζησε στα χρόνια του Διοκλητιανού και μαρτύρησε τό έτος 303. Καταγόταν από την Χαλκηδόνα. Ήταν κόρη του πλουσίου Συγκλητικού Φιλόφρονα και της ευσεβούς Θεοδοσιανής. Η Αγία παιδαγωγήθηκε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» γι' αυτό αγάπησε το Χριστό, την αγνεία και την ομολογία του Χριστού. O έπαρχος της Ανατολής Πρίσκος μαζί με τον φιλόσοφο και ιερέα του Άρη Απελιανό κήρυξε, με τη συμφωνία του Διοκλητιανού, διωγμό κατά των Χριστιανών. Κατά την εορτή του θεού Άρη ζήτησε όλοι οι κάτοικοι να προσέλθουν στη γιορτή. Όσoι δεν θα προσέρχονταν θα τιμωρούνταν με φοβερά κολαστήρια. Οι χριστιανοί κρύφτηκαν άλλοι σε σπίτια και άλλοι στις ερημιές. Ή Αγία Ευφημία ήταν επικεφαλής μιας τέτοιας ομάδας στηρίζοντας τούς πιστούς με το φλογερό της λόγο.

ΣΥΛΛΗΨΗ – ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Τελικά συνελήφθη η Αγία μαζί με σαράντα εννιά άλλα άτομα. Όταν ο Πρίσκος ζήτησε να θυσιάσουν στο είδωλο του Άρη και οι πενήντα συλληφθέντες αρνήθηκαν με παρρησία. Ο Πρίσκος οργίστηκε από την άρνησή τους και έδωσε εντολή να δείρουν επί είκοσι μέρες τους Αγίους και να τους φυλακίσουν. Μετά το εικοσαήμερο αυτό δοκίμασε πάλι να πείσει τους μάρτυρες να θυσιάσουν. Μετά την νέα άρνηση, τους έδειραν τόσο πολύ, ώστε κουράστηκαν οι στρατιώτες που τους έδερναν. Τότε ο Πρίσκος αφού φυλάκισε τους υπολοίπους, κάλεσε κατά μόνας την Αγία και προσπάθησε να την πείσει να θυσιάσει. Μετά τη νέα άρνηση και ομολογία της, την έβαλαν στο βασανιστικό τροχό κατακόπτοντας το σώμα της. Την ώρα του μαρτυρίου της η Αγία προσευχόταν διαρκώς. Μετά την προσευχή της και το θαυματουργό λύσιμό της από τον τροχό και τη θεραπεία των τραυμάτων της, ρίχτηκε η Αγία σε πυρακτωμένο καμίνι. Οι υπηρέτες Σωσθένης και Βίκτωρ αρνήθηκαν να την ρίξουν στο καμίνι, γιατί έβλεπαν να στέκονται στο πλευρό της Αγίας δύο φοβεροί άνδρες, που απειλούσαν ότι θα σκόρπιζαν τη φωτιά. Ο Σωσθένης και ο Βίκτωρ βλέποντας το θαύμα ομολόγησαν τον Χριστό και μαρτύρησαν. Εντέλει η Αγία ρίχτηκε στο καμίνι. Όμως, η φλόγα δεν άγγιζε την Αγία, αλλά σκορπίστηκε έξω από το καμίνι κι έκαψε πολλούς. Μετά από πολλών ειδών άλλα μαρτύρια που επακολούθησαν και αντίστοιχες θαυματουργικές διασώσεις της Αγίας, τελικά ο Πρίσκος διέταξε και την έριξαν στα θηρία, όπου και τελικά η Αγία μετά από προσευχή παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Νυμφίου της. Οι γονείς της Αγίας έθαψαv με τιμή το πάνσεπτό της λείψανο στη Χαλκηδόνα και δόξαζαν τοv Κύριον, διότι αξιώθηκαν της τιμής να έχουν τηv θυγατέρα τους Μεγαλομάρτυρα της Εκκλησίας και πρέσβειρά τους κοντά Του.

Η ΑΦΘΑΡΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΚΑΙ Η Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ: O Κύριος τίμησε την καλλίνικο παρθένον και μάρτυρα Ευφημία με την δωρεά της αφθαρσίας του πολυάθλου παρθενικού της σώματος. Το 451 στη Χαλκηδόνα συνήλθαν οι 630 θεοφόροι Πατέρες που συγκροτήσαν την Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο, επί βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας. Η Σύνοδος αυτή καταδίκασε τον αιρετικό Ευτυχή, που κήρυττε την πλάνη, ότι ο Χριστός έχει μόνον μίαν φύση και μία ενέργεια, αυτή της Θεότητος. Οι Άγιοι Πατέρες δογμάτισαν την πίστιv της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός έχει δύο τέλειες φύσεις, θελήσεις και ενεργείες, την θεία και την ανθρώπινη, σε μίαν Yπόσταση. Και αι δύο φύσεις είναι ενωμένες ατρέπτως, ασυγχύτως, αναλλοιώτως και αδιαιρέτως. Στη Σύνοδο οι Ορθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμο, ο οποίος περιείχε την πίστιν την αληθή, την οποίαν πάντοτε πίστευε και κήρυττε η Έκκλησία τσυ Χριστού. Αλλά και οι αιρετικοί Μονοφυσίτες συνέταξαν αντίστοιχο τόμο, που περιείχε τις πλάνες τους. Τότε ομόφωνα ορθόδοξοι και αιρετικοί αποφάσισαν να τεθούν και τα δύο κείμενα στο στήθος του ιερού λειψάνου της της Αγίας Ευφημίας και, αφού άνοιξαν τη λειψανοθήκη, έκαναν αυτό και την σφράγισαν πάλι. Όταν, λίγο αργότερα, άνοιξαν τη θήκη βρήκαν τον Τόμο των Ορθοδόξωv στα χέρια της ενώ αυτό των αιρετικών Μονοφυσιτών στα πόδια της. Έτσι η Μεγαλομάρτυς Ευφημία με το εξαίσιο αυτό θαύμα επικύρωσε και υπέγραψε τον ορθόδοξο Τόμο διασαλπίζοντας το Χριστολογικό δόγμα περί των δύο φύσεων του Χριστού στα πέρατα της οικουμένης αποδεικνύοντας την διδασκαλία του Ευτύχη και των οπαδών του Μονοφυσιτών ως πλάνη.

Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίτη [15 Ιουλίου] + ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

 

Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίτη [15 Ιουλίου] + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου 

   

   ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Η αγία Ιουλίττη έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Επειδή όμως τότε κυριαρχούσε ο διωγμός κατά των χριστιανών, πήρε το γιο της τον Κήρυκο, μόλις τριών ετών, και πήγε στην Σελεύκεια και στην συνέχεια στην Ταρσό της Συρίας. Αλλά και εκεί συνάντησε την ίδια κατάσταση. Στην Ταρσό συνελήφθη από τον τοπικό ηγεμόνα Αλέξανδρο, ο οποίος την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια μπροστά στο παιδί της. Στην συνέχεια προσπάθησε να φέρει με το μέρος του τον μικρό. Το παιδάκι όμως δεν δεχόταν και μάλιστα αφού επικαλέστηκε το όνομα του Χριστού, έδωσε μία δυνατή κλωτσιά στην στον ηγεμόνα. Αυτός εξοργίστηκε τόσο πού πέταξε τον μικρό Κήρυκο από τα σκαλιά σπάζοντας το κρανίο του. Μ` αυτόν τον τρόπο έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου ο μικρός Κήρυκος. Η δέ μητέρα του μετά από λίγο, αφού υπεβλήθη σε πολλά και φρικτά βασανιστήρια, που τα υπέμεινε γεναία, παρέδωσε με τη σειρά της το πνεύμα της στον Χριστό.

AΠΟΛΥΤΙΚΙΟ: “Η λογική Χριστού αμνάς Ιουλίττα, συν τριετεί αμνω αυτής τω Κηρύκω, δικαστικού προ βήματος παρέστησαν, ευθαρσώς κηρύττοντες, την Χριστώνυμον κλήσιν· ουδόλως επτοήθησαν, απειλάς των τυράννων, και στεφηφόροι νυν εν ουρανοίς, αγαλλιώνται, Χριστώ παριστάμενοι.”

Απόδοση: Η αγία μάρτυς Ιουλίττα, που μοιάζει με λογική αμνάδα, μαζί με τον μόλις τριών ετών υιό της Κήρυκο, που μοιάζει με άκακο αμνό, στάθηκαν μπροστά στο δικαστικό βήμα του τυράννου, κηρύττοντας με θάρρος την πίστη του Χριστού. Δεν δείλιασαν καθόλου μπροστά στις απειλές των αρχόντων. Και τώρα στεφανωμένοι για το μαρτύριό τους στον ουρανό, χαίρονται καθώς βρίσκονται δίπλα στο Χριστό.

ΚΟΝΤΆΚΙΟ: “Εν αγκάλαις φέρουσα η χριστομάρτυς, Ιουλίττα Κήρυκον, εν τω σταδίω μητρικώς, αγαλλομένη εκραύγαζε· Συ των Μαρτύρων, Χριστέ το κραταίωμα.”

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

ΚΑΙ ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=6FgUzN8Y4eo&list=PLH04F-N8L60G7kJuksq19HNgEHc7JRdQ9&index=6

Ο αγιος Σωφρόνιος [Σαχάρωφ] του Έσεξ 11.7 + ΒΙΝΤΕΟ από τον Κων/νο Οικονόμου

 

Ο Άγιος Σωφρόνιος [Σαχάρωφ] του Έσεξ 11.7 + ΒΙΝΤΕΟ

                         από τον Κων/νο Οικονόμου

  ΓΕΝΙΚΑ: Ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ [22.9.1896-11.7.1993] ήταν Ρώσος Ορθόδοξος Ιερομόναχος που ξεκίνησε τη μοναχική του ζωή στο Άγιο Όρος, και θεωρείται από την ορθόδοξη παράδοση ως ένας από τους χαρισματικότερους μοναχούς του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στη Μόσχα και ήταν μέλος 9μελούς οικογένειας. Το κοσμικό όνομά του ήταν Σέργιος, ενώ έδειχνε από μικρός ιδιαίτερη θεολογική κλίση. Στην αρχή ασχολήθηκε με την ζωγραφική, ενώ μελέτησε τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Όταν απογοητεύτηκε από τη φιλοσοφία των Ανατολικών θρησκειών, στράφηκε προς την Ορθοδοξία. Σε ηλικία 25 ετών, αμέσως μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων, μετακινήθηκε στη Γαλλία, προσπαθώντας να βρει εργασία ως ζωγράφος. Στη Γαλλία κατάφερε να γίνει δεκτός στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όμως τελικά στράφηκε προς το χριστιανισμό με περισσότερο ζήλο, αφού τίποτε κοσμικό δεν γέμιζε την ψυχή του, όπως ο ίδιος αργότερα ομολόγησε και έτσι στράφηκε σε ηλικία 29 ετών στη θεολογία, εισαγόμενος στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο στο Παρίσι. Για τη μεταστροφή του αυτή έγραψε αργότερα: «Ήμουν στο Παρίσι, τα είχα όλα, ζούσα με τον καλλιτεχνικό κόσμο του Παρισιού και συμμετείχα σε όλες τις εκδηλώσεις. Όμως τίποτα δεν μου έδινε χαρά και ανακούφιση. Μετά από κάθε εκδήλωση του καλλιτεχνικού κόσμου, είχα μέσα μου κενό και αγωνία. Ο λογισμός μου, μου έλεγε πως κάτι πρέπει να κάμω, για να φύγω από το αδιέξοδο, που με συνείχε. Όμως δεν έβρισκα λύση. Ένα βράδυ, μετά από μία διασκέδαση, ανέβαινα στο σπίτι μου με σκυμμένο το κεφάλι και αργό βήμα. Έλεγα πως αυτή η ζωή είναι βάναυση, είναι ανιαρή. Τότε σκέφτηκα να γίνω μοναχός, όμως πού και πώς δεν είχα ιδέα. Ήμουν Ρώσος εμιγκρέ-πρόσφυγας στη Γαλλία. Εκεί υπήρχαν πολλοί Ρώσοι, οι οποίοι ίδρυσαν το Θεολογικό Ινστιτούτο Του Αγίου Σεργίου… Στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Άγιο Όρος, κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό».

ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ: Με το πέρας των σπουδών έλαβε την απόφαση να μονάσει. Έτσι εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Ι.Μ. Α. Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος, το 1925. 4 έτη αργότερα γνώρισε τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, ο οποίος έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής του. Στη συνέχεια αναχώρησε για τα Καρούλια του Άθωνα το 1938, όπου ασκήτεψε αυστηρά. Το 1948 έφυγε από το Άγιο Όρος ώστε να χειρουργηθεί στη Γαλλία, ενώ εξέδωσε σε βιβλίο το βίο του Αγίου Σιλουανού, που εν τω μεταξύ πέθανε. Στη συνεχεία εξέδωσε και άλλα βιβλία το «Περί προσευχής», το «Άσκηση και Θεωρία» και «Η ζωή Του ζωή μου». Το 1963 εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και ίδρυσε μια χριστιανική αδελφότητα, χτίζοντας παράλληλα και ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Ά. Ιωάννη τον Πρόδρομο στο Έσσεξ της Μ. Βρετανίας. Εκεί έμεινε μέχρι που εκοιμήθη το 1993 σε ηλικία 97 ετών.

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ: Κατά την επίσκεψη του στο Άγιο Όρος, τον Οκτώβριο του 2019, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενώπιον της Σύναξης της Ιεράς κοινότητας, ανήγγειλε ότι το Πατριαρχείο σχεδίαζε να προχωρήσει στη μελέτη αγιοκατάταξης του Γέροντα Σωφρόνιου του Έσσεξ. Και πράγματι, αποδεχθείσα εισήγηση της Κανονικής Επιτροπής, η Αγία και Ιερά Σύνοδος, που συνήλθε υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη στις 27 Νοεμβρίου 2019, τον ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τον πιστό λαό του Θεού που ήδη ένιωθε τον Γέροντα του Άγιο!.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ: ''Δε γνωρίζω Χριστό Έλληνα, Ρώσο, Άγγλο, Άραβα … Ο Χριστός είναι για μένα το παν, το υπερκόσμιο Είναι. Μόλις περιορίσουμε το πρόσωπο του Χριστού, μόλις το κατεβάσουμε στο επίπεδο των εθνοτήτων, χάνουμε το παν και βυθιζόμαστε στο σκοτάδι. Τότε ανοίγει ο δρόμος προς το μίσος ανάμεσα στα έθνη, προς την έχθρα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων...Ο Χριστός είναι ο άπειρος Θεός. Δε σταυρώθηκε μόνο για τους πιστούς, αλλά για όλους τους ανθρώπους.'' Αρχιμ. Σωφρονίου, Περί Πνεύματος και Ζωής, Έσσεξ Αγγλίας 1995, σ. 26-28.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ: Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Έσσεξ Αγγλίας 1995 (1η έκδοση 1973). Η Ζωή Του ζωή μου, Θεσσαλονίκη 1977. Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, Έσσεξ Αγγλίας 1985. Περί προσευχής, Έσσεξ Αγγλίας 1991. Περί Πνεύματος και Ζωής, Έσσεξ Αγγλίας 1992. Άσκησις και θεωρία, Έσσεξ Αγγλίας 1996. Αγώνας θεογνωσίας, Έσσεξ Αγγλίας 2004. Γράμματα στη Ρωσία, Έσσεξ Αγγλίας 2009.

   ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ: Όταν λοιπόν ο άνθρωπος δέχεται την υψίστη αυτή γνώση, «υψίστη» σε σχέση με κάθε άλλο είδος γνώσεως, συμπεριλαμβανομένης και της ακαδημαϊκής θεολογίας, τότε το πνεύμα του ελευθερώνεται από τις αμφιταλαντεύσεις, που είναι αναπόφευκτες, όταν απουσιάζει η ζωντανή πείρα.

Η ακαδημαϊκή μόρφωση έγινε στην εποχή μας για τον μοναχό περισσότερο απαραίτητη πάρα στους περασμένους αιώνες. Ζούμε σε αυτό τον κόσμο που μας δόθηκε και εξαρτόμαστε από αυτόν στο επίπεδο της επίγειας υπάρξεώς μας. Δοκιμάζουμε αδιάκοπα επάνω μας την επίδραση του περιβάλλοντος μας· επίδραση αρνητική στην πλειονότητα των περιπτώσεων, που πρέπει οπωσδήποτε να υπερνικήσουμε, να αναιρέσουμε. Η επιστημονική θεολογική μόρφωση μας αποκαλύπτει το οριζόντιο επίπεδο· μας εξοικειώνει με τη θρησκευτική προβληματική της εποχής μας. Όταν γνωρίσουμε πολλά ρεύματα πνευματικής ζωής των συγχρόνων μας, δεν δοκιμάζουμε έπειτα κλονισμό μέσα μας για απροσδόκητες συναντήσεις και παραμένουμε απρόσβλητοι από τη φιλοσοφία αυτού του κόσμου. Η ικανότητα όμως αυτή να κατανικήσουμε κάθε αρνητική επίδραση του βυθισμένου στη φθορά κόσμου μας δίδεται όχι τόσο με την επιστήμη, όσο με την πραγματική εμπειρία του ζώντος Θεού.

Στα εκπαιδευτικά θεολογικά ιδρύματα, μερικοί από τους καθηγητές προσπαθούν να θέσουν τους μαθητές τους μπροστά στην αναγκαιότητα μιας κατακόρυφης αναβάσεως προς τον Θεό, δηλαδή γνώσεως σε βάθος και ύψος. Οι απόπειρες όμως αυτές δεν αλλάζουν τη γενική κατάσταση, δεδομένου μάλιστα ότι η ακαδημαϊκή μόρφωση ανήκει στο οριζόντιο επίπεδο, και γι’ αυτό είναι ανίκανη να δώσει αυθεντική πνευματική πείρα, δηλαδή την εμπειρία της μετάνοιας και της καθαρής προσευχής.

Ο μοναχισμός είναι κάτι άλλο· είναι διδασκαλία ευσέβειας, επιστήμη προς υπέρβαση του θανάτου. Τα μοναστήρια και η έρημος δίνουν την ελευθερία να παραδοθεί ο άνθρωπος στο πένθος της μετανοίας σε τέτοιο βαθμό, που ο κόσμος σχεδόν ποτέ δεν επιτρέπει. Με την έννοια αυτή στον μοναχισμό υπάρχει μόρφωση ανώτερης τάξεως σε σύγκριση με την ακαδημαϊκή. Αλλά και όταν ο μοναχός κατανοήσει την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, όπως εγώ μπορώ να μαρτυρήσω, δεν περιφρονεί την ακαδημαϊκή μόρφωση, πράγμα που θα ήταν όχι απλώς σφάλμα αλλά και αμαρτία. Πολύ συχνότερα σφάλλουν οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι αγνοώντας την υπαρκτική εμπειρία του αυθεντικού μοναχισμού και την ανεκτίμητη σπουδαιότητά του για τη ζωή όλης της Εκκλησίας, όλου του Χριστιανισμού.

Ο άγιος Σιλουανός αναφέρει στις γραφές του: «Άλλο πράγμα είναι να πιστεύει κανείς στον Θεό και άλλο να τον γνωρίζει». Βέβαια ο άγιος είχε υπ’ όψιν του τον εαυτό του πριν και μετά την εμφάνιση του Χριστού σε αυτόν. Ο μοναχός τοποθετείται στο θέμα αυτό ως εξής: Όταν υπάρχει το πλήρωμα της μοναχικής εμπειρίας, η επιστημονική μόρφωση δεν αποτελεί απαραίτητο στοιχείο, γιατί το Πνεύμα μαρτυρεί μέσα μας τη σωτηρία. Αλλά και αν κάποιος αποκτήσει την «πληρότητα», δηλαδή την άκρως εφικτή για τα ανθρώπινα μέτρα ποσότητα θεωρητικών γνώσεων, η εμπειρία της ζωντανής Θεοκοινωνίας παραμένει απαραίτητη για τη σωτηρία του.

Και πάλι στις γραφές του αγίου Σιλουανού βρίσκουμε: «Αν είσαι θεολόγος, προσεύχεσαι καθαρά. Αν προσεύχεσαι καθαρά, τότε είσαι θεολόγος». Στο πρώτο μέρος της εκφράσεως αυτής, με τον όρο «θεολόγος» υποδηλώνεται η οντολογική διαμονή του ανθρώπου εν τω Θεώ. Το δεύτερο μέρος επαναλαμβάνει ουσιαστικά το περιεχόμενο του πρώτου. Εδώ δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν υπάρχει καθόλου χώρος για ακαδημαϊκούς τίτλους. Παρόμοια κατανόηση των πραγμάτων χαρακτήριζε τους μοναχούς των πρώτων αιώνων της εμφανίσεως του μοναχισμού στην Αίγυπτο. Βρίσκουμε παρόμοια πορεία σκέψεως στη ζωή και τους λόγους του οσίου Αντωνίου του Μεγάλου, και αργότερα σε πολλούς άλλους Πατέρες, που διέλαμψαν με αγιότητα και πλούσια γνώση.

Αρχιμ. Σωφρονίου, Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής, Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Εσσεξ 2010, αποσπάσματα

ΠΗΓΕΣ: Αναμνήσεις από τον ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟ του ΕΣΣΕΞ, Δήμητρας Β. Δαβίτη, Εκδόσεις Άθως, 1999.

Αναφορά στη θεολογία του Γέροντος Σωφρονίου, Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2000.

«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ» - Μητρ. Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιεροθέου, Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου, 2007.

«Αγαπώ άρα υπάρχω» - π. Νικολάου Σαχάρωφ, Εκδόσεις Εν πλω, 2007.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:

ΚΑΙ ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=8KXd38SV0nk&list=PLH04F-N8L60G7kJuksq19HNgEHc7JRdQ9&index=2

Η Διοτίμα [ένας πλατωνικός μύθος] από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

 

Η Διοτίμα [ένας πλατωνικός μύθος]

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

Simmler: Deotyma

    Ο μύθος της Διοτίμας είναι ένας από τους δύο λεγόμενους ερωτικούς μύθους του Πλάτωνα. Η Διοτίμα φέρεται, κατά μία εκδοχή, ως ιστορικό πρόσωπο που έζησε στο β' μισό του 5ου αι. π.Χ. και συγκαταλέγεται, μαζί με τους Πυθαγόρα, Σωκράτη, Ιπποκράτη και Πλάτωνα, στους μεγάλους κλασσικούς δασκάλους του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Φέρεται σαν ιέρεια στην Μαντινεία και Πυθαγόρεια φιλόσοφος. Η κύρια αναφορά, κι αυτή φιλοσοφική, της Διοτίμας βρίσκεται στο λόγο του Σωκράτη στο “Συμπόσιο” ή "περί Έρωτος" του Πλάτωνα, όπου εμφανίζεται σαν μια σημαντική προσωπικότητα. Στο ίδιο έργο ο Σωκράτης αναφέρεται σ' αυτήν ως ... δασκάλα του, λέγοντας ότι ήταν ιέρεια στην Μαντίνεια και ότι τελούσε τον καθαρμό των Αθηναίων μετά το λοιμό του 429 π. Χ. Ο Σωκράτης δηλώνει ότι οφείλει σ' αυτήν ακριβώς τις απόψεις του για τον έρωτα, ως πόθο και κίνητρο για το ωραίο και αληθινό. Σε ένα μεγάλο μέρος ο λόγος του είναι η αφήγηση του διαλόγου περί Έρωτος που είχε με αυτήν. Ουσιαστικά πρόκειται για το λόγο και τη διδασκαλία της ίδιας της Διοτίμας. Το διάλογο αυτό ο Σωκράτης τον μεταφέρει στους φίλους του, διδάσκοντας ό,τι ο ίδιος είχε προηγουμένως μάθει για τον Έρωτα από αυτήν. Πιθανότατα, όμως, η Διοτίμα ήταν μυθικό πρόσωπο, που το όνομά της είναι σήμερα δηλωτικό φιλοσοφικών, επιστημονικών και κοινωνικών αναζητήσεων σε παγκόσμια κλίμακα [τις δεκαετίες 1970-90 ήταν το όνομα ελληνικού φιλοσοφικού περιοδικού, ενώ σήμερα περιοδικό που εκδίδεται στην Τρίπολη της Αρκαδίας και αναφέρεται σε ιστορικά, φιλοσοφικά, επιστημονικά, καλλιτεχνικά και εκπαιδευτικά ζητήματα]. 

   ΤΟ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: Στην αρχή ομιλεί η Διοτίμα λέγοντας στο Σωκράτη που την επισκέφθηκε στη Μαντίνεια ότι ο Έρως είναι παιδί του Πόρου και της Πενίας. Έπειτα του λέει κατά λέξη: “Την ώρα λοιπόν που γεννήθηκε η Αφροδίτη, είχαν τραπέζι οι Θεοί και οι άλλοι και ο γιος της Μήτιδος, ο Πόρος [πλούτος]. Όταν πια αποδείπνησαν, καθώς δα ἠταν συμπόσιο, ήλθε για να επαιτήσει η Πενία και έστεκε στις θύρες. Ο Πόρος τότε μεθυσμένος από το νέκταρ, γιατί κρασί δεν ύπαρχε ακόμη, μπήκε στον κήπο του Διός, βαρύς-βαρύς και αποκοιμήθηκε. Η Πενία λοιπόν έχοντας στο νου της, εξαιτίας που ήταν άπορη, να κάμει παιδί με τον Πόρο, ξαπλώνεται κοντά του και συνέλαβε τον Έρωτα. Για τούτο έγινε και της Αφροδίτης συνοδός και δούλος, γιατί γεννήθηκε στα γενέθλια εκείνης και ακόμα γιατί από φυσικού του είναι εραστής της ομορφιάς [ο Έρως] και η Αφροδίτη είναι όμορφη. Επειδή λοιπόν είναι του Πόρου και της Πενίας γιος ο Έρως, βρίσκεται σ΄ αυτήν εδώ την κατάσταση. Και πρώτα-πρώτα είναι πάντα φτωχός και κάθε άλλο παρά απαλός και τρυφερός, όπως νομίζουν οι πολλοί, αλλά σκληρός και ακατάστατος και ανυπόδητος και άστεγος, πλαγιάζει πάντα χάμω και χωρίς στρώμα, κοιμάται στο ύπαιθρο, στις θύρες και στους δρόμους, έχοντας της μητέρας του τη φύση, πάντα με τη φτώχεια σύντροφος. Και, κατά τον πατέρα του, είναι επίβουλος στους όμορφους και στους καλούς, όντας ανδρείος και φιλοκίνδυνος και σφριγηλός, δεινός κυνηγός, πάντα πλέκοντας κάποια σχέδια κι επιθυμητής της φρόνησης και είναι άξιος και να εύρει φιλοσοφώντας σ΄ όλη του τη ζωή, δυνατός γοητευτής και φαρμακευτής και σοφιστής. Και ούτε σαν αθάνατος είναι από τη φύση του ούτε σαν θνητός, αλλά μέσα στην ίδια ημέρα πότε ανθίζει και ζει, όταν εύρη αφθονία, πότε πάλιν πεθαίνει και πάλιν ξαναγεννιέται, γιατί το έχει από τη φύση τού πατέρα του. Και ό,τι κερδίζει πάντα το χάνει έτσι που μήτε άπορος είναι ποτέ ο Έρως, μήτε πλούσιος. Και πάλιν είναι ανάμεσα στη σοφία και στην αμάθεια”!

 

  Ο ΜΥΘΟΣ ΟΜΟΤΡΟΠΟΣ, ΜΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΟΠΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ: Ο φιλοσοφικός λόγος του Σωκράτη, έπειτα από τη μακρινή του “πορεία” είναι σαν να έχει ανάγκη από το μύθο για να δώσει μια είτε συγκεκριμένη παραβολική μορφή σε κάτι, που μάταια προσπαθούσε να το εικονίσει μέχρι εκείνη την ώρα ζωντανά. Έτσι, λοιπόν, ο Μύθος παίρνει πάνω του αυτό το έργο, μιας και είναι ακατόρθωτο από το λόγο που δεν μπορεί να αποπερατώσει με το δικό του τρόπο το διάλογο, αφού ο λόγος δεν έχει ποτέ τέλος, σε αντίθεση με το μύθο, όπως και το παραμύθι στις μέρες μας, που έχει τέλος [και με την έννοια του σκοπού] και συχνά δίδαγμα!. Ο Ιω. Θεοδωρακόπουλος γράφει σχετικά: “Η ακολουθία του λόγου προχωρεί από το ένα αίτιο στο άλλο, από τη μια υπόθεση στην άλλη ως που φθάνει στην πρώτη αρχή, στο ανυπόθετο. Το ανυπόθετο όμως τούτο η λογική ερμηνεία δεν μπορεί ποτέ να το φανερώσει, γιατἰ στην ουσία του είναι άφατο¹”. Πάντα τον πλατωνικό μύθο τον συναντάμε ή στη μέση ή στο τέλος του διαλόγου, ποτέ όμως εκεί που η διαλεκτική δεν έχει ακόμα αρχίσει. Ο φιλοσοφικός μύθος έρχεται ουσιαστικά, όπως εδώ ο μύθος της Διοτίμας, να ερμηνεύσει το ανερμήνευτο, να εικονίσει το ανείκαστο και να δώσει χρονική ταυτότητα στο άχρονο, να ιστορήσει το ανιστόρητο και να δώσει χρονική ταυτότητα στο άχρονο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Soren Kiergegaard, Η έννοια της ειρωνίας ως διδακτορική διατριβή, Κοπεγχάγη 1841, ελληνική έκδοση Γεράσιμου Αναγνωστίδη. Πλάτων «Μύθοι», Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Ηλίας Σπυρόπουλος, Εκδ. Ζήτρος, 2003.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, Εισαγωγή στον Πλάτωνα σσ. 247-288.

Ε, ρε γλέντια! Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 41. Ημείς άδομεν και χορεύομεν…

 Ε, ρε γλέντια!

Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς άδομεν…

Αίσωπος

                                              

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  41

                     

Ημείς άδομεν και χορεύομεν…

  Ακόμη κι όταν κινδυνεύομεν!

  Από τους κοχλιούς (σαλιγκάρια) του Αίσωπου στη θουκυδίδεια επισήμανση και διαχρονικά ως τις μέρες μας ο Έλλην (άντε και η Ελληνίς, μην τσακώσω κάναν μπελιά) άδει μερικές φορές, ακόμη και σε στιγμές που αυτό απάδει ως συμπεριφορά. 

  Είναι του μύθου η ειρωνεία στις συμπεριφορές μας. Πόσες φορές εφησυχάζουμε, αντί να ασχολούμαστε για να αντιμετωπίσουμε τα σοβαρά και σημαντικά θέματα, ζητήματα και τους επερχόμενους κινδύνους; Τα σπίτια μας «καίγονται» κι εμείς αμέριμνοι γλεντοκόποι που αδυνατούμε να ορίσουμε ανάγκες και προτεραιότητες… 

  Η Ελλάς μετατρέπεται από ένα απέραντο φρενοκομείο σε ένα απέραντο γλεντοκομείο… Το φαινόμενο κορυφώνεται τους καλοκαιρινούς μήνες. 

  Γλέντια παντού… (όπα!).

  Γλέντια για κάθε λόγο και χωρίς λόγο… (όπα, είπα, λέου!).

  Γλέντια γι’ αυτούς που φεύγουν και γι’ αυτούς που έρχονται (όπα, ματαλέου!).

  Ημείς άδομεν (και φαλτσοτραγουδάμεν), χορεύομεν (και κουτσαπ’δάμεν)… Τσακίσαμε τα χέρια μας από τα παλαμάκια και τα χειροκροτήματα… Μας πόνεσαν τα πόδια απ’ τον χορό και τα τσαλιμάκια… 

Ας πηδάμε κι ας γελάμε, για να λέν’ πως δεν πεινάμε! (παροιμία)

Κατά τα κέρδη μας ας κρίνουμε και  τα πανηγύρια μας… (κι άλλη παροιμία)

  Προφανώς, δεν αναφέρομαι στα θεσμοθετημένα πανηγύρια των χωριών μας, τα οποία γίνονται τώρα το καλοκαίρι, έστω και με την κακογουστιά που εισχώρησε πια στα περισσότερα.

  Όλα αναβάλλονται, όλα τροποποιούνται, άλλα ματαιώνονται, τα γλέντια ποτέ ή σπανίως (για να αποφύγουμε το απόλυτο) κι ο χορός καλά κρατεί… Για έναν λόγο σταματάμε το γλέντι. Για να κανονίσουμε το επόμενο. 

  Και γιατί να μην γλεντήσομεν, άλλωστε;

Ούτε δραχμή (ευρώ τώρα) στην τσεπούλα ούτε ντέρτι στην καρδούλα!

  Καλά γλέντια! Τι άλλο;

Καλοκαίρι λέμε…

  Μπήκαμε και ηλιακά στο καλοκαίρι με βάση το θερινό ηλιοστάσιο. Παραλίγο να το χάσουμε κι αυτό με τις πρόσφατες τροπολογίες. Σκέφτηκαν να το μεταθέσουν για αργότερα, αλλά υπό το βάρος γενικής κατακραυγής σταμάτησαν κάθε μεταβολή, για να μη χαλάσουν και τα μπάνια του λαού. Καλύτερα ο λαός στην παραλία, παρά να έρθει στην ψηφοφορία, ήταν το σκεπτικό που κυριάρχησε. Όμως, ο κυρίαρχος λαός φαίνεται να μεταθέτει μόνος του τα μπάνια του και το δικό του σκεπτικό λέει: Πρώτα θα σας μαυρίσουμε και μετά θα πάμε εμείς για μαύρισμα…

  Καλοκαίρι  λοιπόν…  Οι  μετεωρολόγοι  προβλέπουν  ότι  θα  έρθει  ο καύσων  κι  ο

Μητσοτάκης. Ωστόσο, δεν έχουν ακόμη όλα τα στοιχεία, για να μας πουν ποιος θα μας τσουρουφλίσει περισσότερο. Βέβαια, μια ανάσα δροσιάς θα επιφέρει η φυγή του Αλέξη μετά της προοδευτικής του συμμαχίας και άλλων τινών αερολόγων…   Καλύτερα από καύσωνα καμένος, παρά να κυβερνάει ο Καμμένος!

  Τα χωριά θα γεμίσουν κόσμο. Η ρημαγμένη ύπαιθρος θα ξαναζωντανέψει, έστω και για λίγο. Άνθρωποι που είναι διασπαρμένοι στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό, θα ξανανταμώσουν στον τόπο καταγωγής τους. Ανάλογες εικόνες και στα δικά μας χωριά της Αργιθέας. 

  Με την ευκαιρία κι ανάμεσα στα γλέντια, θα ξανακουβεντιάσουμε τα προβλήματα της περιοχής μας, θα προτείνουμε λύσεις (τι τις κουβαλάμε στο τσεπάκι, για βάρος;), θα κάνουμε την κριτική μας (ποτέ την αυτοκριτική μας). Όταν βλέπετε έναν να ξεφορτώνει δυο βαλίτσες, στη μία να ξέρετε έχει την κριτική του προς κάθε αρμόδιο ή αναρμόδιο.  

  Αργιθεάτης κι εγώ, θεωρώ πως δυο είναι τα βασικά προβλήματα στην Αργιθέα. Το ένα είναι όταν ανεβαίνω να βρίσκω τον δρόμο για το σπίτι μου καθαρό και να μην είναι καμένος ο λαμπτήρας του εξωτερικού φωτισμού και το άλλο δεν το θυμάμαι…

  Όμως, για να τη σπάσω στον Κυριάκο που μιλάει για ψηφιακή διακυβέρνηση, ας γνωρίζει ότι εμείς στην Αργιθέα ήδη προχωράμε στην ψηφιακή διακυβέρνηση του δήμου μας. 

  Κάθε Αργιθεάτης, πριν ανεβεί στο χωριό του, θα μπαίνει στην ιστοσελίδα του δήμου και θα πληκτρολογεί τον αριθμό δημοτολογίου του. Επιλέγοντας στη συνέχεια την ένδειξη «έρχουμι ταχιά του δειλ’νό» ή «έρχουμι μιθαύριου του γιόμα, του πουλύ ως του μισ’μέρι» θα ανάβει ένα λαμπάκι θέσης στον ειδικό ηλεκτρονικό χάρτη της περιοχής. Αμέσως θα ενημερώνονται οι υπηρεσίες του δήμου, θα ελέγχουν δρόμο και λαμπτήρα, θα επικολλούν στην πόρτα του επιγραφή που θα λέει «καλώς ήρθες πατριώτη!» (πότι θα φύβγ’ς;) και τέλος θα κρεμάνε έναν τρουβά με ξηρά τροφή μιας ημέρας. Ούλοι όσοι ανιβαίνουν απάν’, δικιούντι νια μέρα φαΐ απ’ του δήμου.

  Μιγάλους σουσ’μός του ίντιρνιτ!

  

  Ίντερνιτ στου μαντρί, ίντιρνιτ στου χουράφι, ουλούθι ίντιρνιτ…

  Πώς να πας σήμιρα  στου σκάλου κι στου σκάρου χουρίς γουάι φάι; Θα πεις, αν έχ’ς γουάι φάι, δεν τ’ράς κουπάδι κι  θα π’δήσει ου λύκους να στα φάει… Για να τα λέμι  ούλα, υπάρχει αυτός ου κίντυνους. Γι’ αυτό όταν σερφάρετε να βάζετε πού και πού καμιά φωνή να φεύγουν τα ζ’λάπια!...

  Τελευταία, ίντερντετ και στο Αργύρι! Και μάλιστα ελεύθερο ίντερνετ! Δεν πρόκειται να ξαναβρείτε Αργυράτη ελεύθερο… Μισοί θα παίζουν χαρτιά στο καφενείο κι οι άλλοι μισοί θα περιηγούνται στο διαδίκτυο. Όξου στου χουριό θα ρασεύουν μαναχά οι κότις κι τα σκ’λιά.

  Μιγάλους ιγκλεισμός του ίντιρνιτ! αλλά:

  Κανένα χωριό, κανένας μαχαλάς χωρίς διαδίκτυο! Ας μην έχουν οδικό δίκτυο ή δίκτυο ύδρευσης! Εμπρός για το ελεύθερο ίντερνετ των σκλαβωμένων ανθρώπων!…   

Γύρω γύρω όλοι

  Αυτό δεν έχει προηγούμενο… Μέσα στο 2019 κι ως τώρα είδαμε πράγματα παράξενα και παράταιρα σ’ αυτό που ονομάζουμε πολιτική ζωή του τόπου. Ποιος ξέρει τι θα δούμε ακόμη!… Το χειρότερο είναι που θα τα συνηθίσουμε και μετά θα μας φαίνονται κανονικά. Πάντως, πολλά απ’ αυτά που συμβαίνουν δεν τα λες και κανονικότητα.

  Τι να πρωτοθυμηθείς!...

  Τους 6 πρόθυμους (Ζουράρις, όλε!... Κόκκαλης, όλε!... Κουντουρά, όλε!... Δανέλλης, όλε!... Παπαχριστόπουλος, όλε!... Παπακώστα, όλε!... κι αλί κι αλίμονο!) που υπέγραψαν και χαρτί ότι θα ψηφίζουν, αβλεπί, όλα τα νομοσχέδια που θα φέρνει η κυβέρνηση; Τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει για βουλευτή; Σκεφτείτε, είναι ή δεν είναι αυτοακύρωση του ρόλου του βουλευτή; Σκεφτείτε από ποιους και γιατί πήραν την εντολή να είναι αντιπρόσωποι λαού και πού τον έγραψαν αυτόν τον λαό… Ε, λοιπόν, λαός που θα τους ξανακάνει αυτούς βουλευτές, δεν είναι λαός σοβαρός και του αξίζουν τα χειρότερα… 

  Τον Σαρίδη ο οποίος ενώ είναι ακόμη βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων, δήλωσε ότι ψήφισε Σύριζα; Εντάξει, δείξτε και λίγη κατανόηση! Πόντιος είναι. Ψηφίζοντας Σαρίδη, ψηφίζεις συριζίδη,

  Τον Λεβέντη που μαζεύει ετερόκλητους γυρολόγους που δεν ντρέπονται, γιατί βαριούνται το κοκκίνισμα στο πρόσωπο κι έχουν τον φόβο μην τους περάσουν για κομμουνιστάς και νομίζει ότι θα κάνει κόμμα;

  Προς κλαριντζήδες… 

  Προσαρμοστείτε! Το τραγούδι «πάρε με κι εμένα μπάρμπα» τροποποιήθηκε με τις τελευταίες τροπολογίες σε: «ψήφισε τη Βάνα Μπάρμπα!...». Υποψήφια με το Κινάλ στα Γιάννενα η θείτσα η μπαρμπα-Βάνα. Νομίζω πως το Κινάλ άλλαξε πάλι όνομα. Τώρα (με κάθε επιφύλαξη) λέγεται «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Απορώ γιατί δεν του δίνουν ένα σταθερό και μεταβαλλόμενο συνάμα όνομα. Προτείνω το «χαμαιλέων».

Εκλογικά, αλλά όχι και τόσον λογικά…

  Ο Αλέξης λέει ότι το ματς γυρνάει… Ή πιωμένος είναι, ή η ζέστη τον βάρεσε στο κεφάλι. Ποιος είσαι, ρε Αλέξη, η Μπαρτσελόνα; Αλέξη, οι δημοσκοπήσεις λένε ότι οι λίγοι είναι πάρα πολλοί τελικά και το χειρότερο: σε έχουνε καταλάβει… Βρες κάνα καλύτερο σύνθημα!

  Καλά, ο Παππάς είναι άσχετος, ομοίως και τα «παπαδάκια» του, που τα ταΐζανε και τα ποτίζανε με το «χωνί» (το αχώνευτο)… Δε βρέθηκε ένας χριστιανός και λαδοβαφτισμένος να πει του Τσίπρα ότι στις 7 Ιουλίου (άντε του Ιούλη) είναι της Αγίας Κυριακής και γιορτάζει την ονομαστική του εορτή ο Κυριάκος; Πώς όρισε αυτή τη μέρα να γίνουν οι εκλογές; Καλύτερο δώρο στη γιορτή του δεν μπορούσε να του κάνει… 

  Άσε, που θα του λένε χρόνια πολλά και κανένας δε θα ξέρει για τι ακριβώς τον εύχονται. Για τη γιορτή του ή να μείνει πολλά χρόνια στην εξουσία, οπότε την χοντροπατήσαμεν… 

  Κυριάκο, θα σου ευχηθώ κι εγώ προκαταβολικά: Μακριά απού μας κι να ’σι χιλιόχρουνους! (Μην τον αγριεύεις μου είπε η ψυχολόγος μας, η Χριστίνα, στα Βραγκιανά. Δε βλέπεις που γυαλίζει το μάτι του;).  

  Κυριάκο, για Πρέσπες δεν ακούω τίποτα… Τα αναμασήματα περί τήρησης της συμφωνίας ως υποχρέωση της συνέχειας του κράτους κι ότι η συμφωνία δεσμεύει τη χώρα, εμένα δε με πείθουν. Περίμενα τουλάχιστον να πεις ότι θα ερευνήσετε τις πτυχές και τη νομιμότητα αυτής της συμφωνίας. Περίμενα να πεις ότι θα κάνεις δημοψήφισμα, για να μάθουν οι εντός και εκτός Ελλάδας ποια είναι η γνώμη αυτού του λαού. Τα υπόλοιπα είναι: τάξε, Κυριάκο μ’, τάματα…

 

  Θα καταργήσει το άσυλο, αλλά, ευτυχώς, δε θα καταργήσει το διάσελο... Άσυλο στο 

εξής  θα υπάρχει μόνο στο Κοζιοκάρι.  Πώς να γίνει, όμως, στο  Κοζιοκάρι διακίνηση

ιδεών; Ο τόπος προσφέρεται αποκλειστικά για διακίνηση άγριων γουρουνιών. Θα πεις, γινόταν στα πανεπιστήμια διακίνηση ιδεών εδώ και πολλά χρόνια και θα τις περιορίσει η κατάργηση του ασύλου; Άσυλο διακίνησης ναρκωτικών, μπαχαλάκηδων και ανομίας είχε καταντήσει. Α, γίνεται και διακίνηση φοβισμένων φοιτητών… Δεν πρέπει να σταματήσει αυτό;

  Ας καταλήξουμε κάποτε ότι η κατάληψη δεν είναι  ηρωική και  επαναστατική πράξη

δημοκρατικού αγώνα, αλλά σκέτος φασισμός, με ό,τι και να προβάλλεται ως δικαιολογία απ’ τους καταληψίες.   

  Μετά από δέκα χρόνια μίλησε και ο Καραμανλής! Καλά, αυτός είναι πολιτικός ή βουβός κινηματογράφος; Πώς γίνεται να είσαι βουλευτής δέκα χρόνια και να μη μιλάς; Τι σε θέλουμε τότε; 

  Θα ξαναμιλήσει το 2029.  Τώρα που συνηθίσαμε, μπορούμε να αντέξουμε άλλη μια δεκαετή αφωνία του. Θα ξανακάνουμε υπομονή, αλλά μπροστά σε τέτοια περιστατικά προτιμάς την τσιακατόρα τον Άδωνη.

  Ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη, όμως, κανένας δεν κατάλαβε γιατί ανέβηκε. Να θάψει τον Κυριάκο ή να βοηθήσει τον Τσίπρα; Πήγε και στο περίπτερο του Σύριζα, αλλά δεν τον κρατήσανε. Ο Κυριάκος δεν μπορεί να τον ξεφορτωθεί, όσο και να το θέλει. Μόνο ο Λεβέντης θα τον υποδεχόταν στο κόμμα του, ο οποίος μαζεύει πια όλα τα ανακυκλώσιμα πολιτικά υλικά.

  Μίλησε κι ο Γιωργάκης!... Τώρα, τι να σας λέω, έχουν και τα καλαμπούρια τα όριά τους… Του λες: Γιωργάκη, κρείττον του λαλείν το σιγάν, λάρωσε, πάψε να λες χαζαμάρες, κλείσ’ το, ράψ’ το, αναπαούρα, σαούριασε… τίποτε ο Γιωργάκης!… Αυτός συνεχίζει το βιολί του και ψάχνεται, συνεχώς, για να καταλήξει με ποια φάτσα θα κυκλοφορεί.

  Άλλη μια φορά μηδέν στο πηλήκιο!

  Ακτιβιστής συριζαίος (τι ακτιβιστής, δεν κόβεις ντορό απ’ αυτό!…) ξύρισε σύριζα το κεφάλι του (εμ, τι σύριζα θα ήταν, αν δεν το ξύριζε σύριζα), για να προπαγανδίσει περί της αναγκαιότητας να ψηφίσουμε Σύριζα. Ρε, και στον θερμό να το βάλει και να το μαδήσει το κεφάλι του, εμείς το δικό μας το κεφάλι δεν το ματαβάνουμε στον τρουβά. Μας έφαγαν οι επικοινωνιακοί συμβολισμοί κι οι συμβουλάτορες… Συμβουλώστε το επιτέλους!

  Σπάστε τα στερεότυπα! Αυτή είναι η μόνη και μόνιμη προοδευτική συνταγή. Γιατί, ρε φίλε, να τα σπάσουμε; Τι είναι, λαμπόγυαλα; Τα στερεότυπα είναι οι βάσεις όπου στηρίζεται το κοινωνικό οικοδόμημα. Να τα δούμε, να τα βελτιώσουμε, να τα τροποποιήσουμε με σύνεση, να τα απαλλάξουμε από αναχρονιστικά στοιχεία, αλλά όχι και να τα σπάσουμε… Όποιος λέει να σπάσει τα στερεότυπα, το λέει για να στήσει τα δικά του στερεότυπα, τα οποία δεν πρόκειται να στηθούν όσο είναι εμπόδια τα ήδη υπάρχοντα στερεότυπα…

  Σπάσε τίποτε άλλο, μεγάλε! Να σ’ δώκουμι ένα πλόχειρου κουκόσιες ή τίποτα λιφτουκάρια να τσακί’εις, αλλά να προυσέχ’ς μη στουμπί’εις τα χέρια σ’ μι τα λ’θάρια! 

  «Δεν αισθάνομαι ούτε ίχνος ενοχής και ευθύνης». Έτσι είπε ο πρόεδρος της Βουλής, όταν έγιναν γνωστά τα διάφορα ρουσφετολογικά περιστατικά με τις τροπολογίες της τελευταίας στιγμής. Ό,τι τακτοποιήσουμε, όσο είμαστε στα πράγματα… Ό,τι αρπάξουμε, πριν φύγουμε… Πρόσεξε, Νίκο, μην ξεχάσετε, προπαντός, να πάρετε το ηθικό σας πλεονέκτημα!

  Δεν ξέρω πόσο είναι το ηθικό σας πλεονέκτημα, αλλά ξέρω το πλεόνασμα του θράσους σας. Καμιά απορία δε μου προξενεί η δήλωση περί ενοχής και ευθύνης. 

  Αναγκαίο κακό είπε τον Καμμένο ο Αλέξης. Αλέξη, να συμφωνήσω μαζί σου, αρκεί να συμφωνήσεις κι εσύ ότι το άλλο κακό, χωρίς μάλιστα να ήταν αναγκαίο, ήσουν εσύ. Κάπως έτσι μας βρήκαν τα δυο κακά της μοίρας μας… 

Προς Καρδιτσιώτες υποψήφιους βουλευτές

  Μπορεί να ξέρετε τα προβλήματα του νομού, αλλά εμείς δεν ξέρουμε πως σκέφτεστε να τα λύσετε, γιατί μπορεί και να μην κοτάτε να πείτε… 

Γλέντι προσεχώς…

  Ο νους μου  πάει  και  στους νεοδημοκράτες…  Πώς να  χορέψουν στο Σύνταγμα με 

τόση ζέστη; Βέβαια, έτσι είναι αυτά. Χορεύεις όταν έρθει η σειρά σου, δεν μπορείς να κανονίσεις και τις καιρικές συνθήκες. 

  Να γνωρίζουμε όλοι κάτι: Αλλαγή επιχειρούμε και πετυχαίνουμε πολλές φορές, απαλλαγή δεν πετυχαίνουμε ποτέ…

  Σε κάθε περίπτωση, προσοχή στα προσεχή γλέντια!

  

Αβάντι, μαέστρο!

  Θα  κλείσουμε  φυσικά  με  γλέντι.  Να  είναι  οι  άνθρωποι  καλά  και  να  γλεντάνε!

Ας είναι τα γλέντια μας στιγμές χαράς κι αντίδοτα στις λύπες και τις δυσκολίες μας. Μην ξεχνάμε πως κουβαλάμε πάντοτε τη συλλογική και ατομική χαρμολύπη μας. Ο λαός μας την αποτύπωσε με κάθε τρόπο και μέσο στις εκδηλώσεις του κοινωνικού του βίου, στην παράδοση, στα τραγούδια του και σ’ όλες τις μορφές της τέχνης του.

  Ο Έλληνας πορεύεται σύμφωνα και με τον φανταστικό του ήρωα Καραγκιόζη, ο οποίος επιβιώνει ανάμεσα σε τεράστιες δυσκολίες και την πείνα, επειδή μηχανεύεται τρόπους και λύσεις κι επειδή δε χάνει ποτέ την αισιοδοξία του μέσα από το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό του. 

  Όταν πετυχαίνει να εξασφαλίζει τον επιούσιον άρτον, τίποτε δεν τον σταματά από το να δίνει την εντολή να ξεκινήσει το γλέντι… Αβάντι, μαέστρο!

                                                                                                   Ε, ρε γλέντια!…

                                                                                   

  

                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                     29/6/2019