Ο αστερισμός Περσεύς + ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Περσεύς + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

   

ΓΕΝΙΚΑ: Ο Περσεύς [Perseus, συντ.: Per] είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Δ. Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Καμηλοπάρδαλη, Κασσιόπη, Ανδρομέδα, Τρίγωνον, Κριό, Ταύρο και Ηνίοχο. Βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Είναι ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Βόρεια έως 31° Νότια. Κι ενώ είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, είναι εντούτοις ορατός ολόκληρος, τις χειμωνιάτικες νύχτες. Η έκτασή του είναι 615,0 τετ. μοίρες [24ος σε έκταση αστερισμός].

   

Οι πλειάδες κι ο αστερισμός του Περσέως

   ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Ο Περσέας ήταν ο μυθικός ήρωας που έσωσε την Ανδρομέδα.     Παριστάνεται ως νέος, φορώντας φτερωτά σανδάλια, να κρατά στο αριστερό του χέρι το Γοργόνειο, την κεφαλή δηλαδή της Μέδουσας και στο δεξί την άρπα, δώρο του Ερμή. Ο Άρατος περιγράφει τον Περσέα να «σηκώνει σκόνη στον ουρανό», από το γεγονός ότι τα πόδια του εμφανίζονται να ακουμπούν πάνω στον Γαλαξία, καθώς τρέχει να σώσει την Ανδρομέδα. Τον χαρακτηρίζει ακόμα περιμήκητο, πολύ ψηλό, κι αυτό γιατί έχει μήκος 28 μοίρες. Οι Ρωμαίοι ποιητές τον ονόμαζαν Pinnipes και Profugus (Ιπτάμενο), από τα σανδάλια που τον έκαναν να πετάει. Οι ονομασίες Bershawish, Fersaus, ακόμα και Siaush, προέρχονται από την απόδοση του ελληνικού ονόματος στην αραβική γλώσσα, αφού αυτοί δεν έχουν το γράμμα «Π». Συνήθως όμως ονόμαζαν τον Περσέα Hamil Ra's al Ghul, «ο Φέρων την Κεφαλή του Δαίμονος», φράση που έγινε το όνομα Almirazgual στους Άραβες της Ανδαλουσίας. Τα ονόματα Celeub, ή Chelub του Bayer προέρχονται πιθανώς από το αραβικό Kullab, το όπλο του ήρωα. Οι Ινδοί υιοθέτησαν την ελληνική ονομασία ως Parasiea. Οι αστρολόγοι της Αρχαιότητας ονόμαζαν τον αστερισμό Κακοδαίμονα, κυρίως δε τον αστέρα Αλγκόλ. Νεότεροι χριστιανοί διανοητές έλεγαν ότι ο Περσεύς αντιπροσώπευε τον Δαβίδ με την κεφαλή του Γολιάθ, ενώ άλλοι τον παρομοίασαν με τον Απόστολο Παύλο, το ξίφος που του αφαίρεσε τη ζωή και το βιβλίο του.

ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟΙ ΑΣΤΕΡΕΣ: Ο αστερισμός περιλαμβάνει 158 ορατούς αστέρες [≤ 6,5]. Ο α Περσέως είναι και ο φωτεινότερος με φαινόμενο μέγεθος 1,79, είναι δε γνωστός με το όνομα Mirfak. Ο β Περσέως, γνωστός, εδώ και αιώνες, μεταβλητός δι' εκλείψεων αστέρας, έχει το ιδιαίτερο όνομα Algol. Και ο γ είναι μεταβλητός [φ.μ. 2,93] διπλός αστέρας. Ο ζ [φ.μ. 2,85] είναι κυανός υπεργίγαντας. Ο ε είναι διπλός με φ.μ. 2,89. Οι αστέρες δ, η, θ, ι, κ, λ, μ, ν και ξ έχουν αντίστοιχα φαινόμενο μέγεθος: 3,01, 3,76, 4,12, 4,05, 3,80, 4,29, 4,14, 3,77 και 4,04. Ο ο Περσέως ονομάζεται Atik. Ο ρ είναι μεταβλητός, ενώ ο φ [φ.μ.4,07], είναι ένας ταχέως περιστρεφόμενος αστέρας μεγάλης μάζας, περιβαλλόμενος από δίσκο αερίου, με συνοδό αστέρα σε απόσταση 1,1 αστρονομικής μονάδας [AU]. Σήμερα ο συνοδός έχει μάζα 1 ηλιακή ή 9 φορές μικρότερη από τον κύριο αστέρα, αλλά πριν από 10 εκατομμύρια έτη είχε τη μεγαλύτερη μάζα.

Μικρός Αλτήρας, ή “Little Dumbbell Nebula"

  ΑΛΛΑ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ: Επειδή τέμνεται (στο βορειοανατολικό τμήμα του) από τον γαλαξιακό ισημερινό, ο Περσεύς είναι πλούσιος σε σώματα που ανήκουν στο δικό μας Γαλαξία. Τέτοια σώματα είναι: Ο μεγάλου μεγέθους κυανόλευκος αστέρας BD+31°643, που περιβάλλεται από περιαστρικό δίσκο σκόνης διαμέτρου 2 τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων! Η απόστασή του από τη Γη υπολογίζεται σε 1.100 έτη φωτός. Ο αστέρας HD 29587, που αποτελεί διπλό σύστημα με φαιό νάνο. Ο φαιός νάνος έχει μάζα 40 φορές τη μάζα του Δία. Υπάρχει ακόμη το ανοικτό σμήνος αστέρων M34 [φ.μ. 5,2] που διαθέτει έως 80 αστέρες, ενώ απέχει από τη Γη 1.400 έτη φωτός. Τα ονομαζόμενα αρχικώς h και χ Περσέως σώματα, αποδείχθηκε ότι είναι δύο εφαπτόμενα ανοικτά σμήνη [NGC 869, NGC 884] γνωστά και ως Double Cluster, δηλαδή Διπλό Σμήνος. Δύο άλλα ανοικτά αστρικά σμήνη στον Περσέα τα NGC 1528 και NGC1545, απέχουν 2.600 ε.φ. από τη Γη. Στον Περσέα υπάρχει και το πλανητικό νεφέλωμα Μ76 [Μικρός Αλτήρας, ή “Little Dumbbell Nebula"]. Το νεφέλωμα NGC 1499 [γνωστό ως «Νεφέλωμα Καλιφόρνια» από την ομοιότητα του σχήματός του με την ομώνυμη αμερικανική πολιτεία], έχει διαστάσεις περίπου 100 επί 20 έτη φωτός και απέχει περίπου 2.000 ε.φ. από τη Γη). Από τα εξωγαλαξιακά σώματα του Περσέα ξεχωρίζει το πυκνό γαλαξιακό “Σμήνος Περσέως Ι» με περισσότερους από 2.000 γαλαξίες(!!) σε απόσταση 250 ως 320 εκατομμύρια έτη φωτός από εμάς.

  ΠΕΡΣΕΙΔΕΣ: Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων ή πεφταστέρια όπως τα λέει ο λαός. Στην πραγματικότητα δεν είναι αστέρια που «πέφτουν». Πρόκειται για μικρά κομμάτια (μέχρι και σε μορφή σκόνης) τα οποία είναι απομεινάρια του κομήτη Σουίφτ-Τάτλ και όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται εξαιτίας της τριβής με την ατμόσφαιρα μέσα σε δευτερόλεπτα. Όποια από αυτά είναι αρκετά μεγάλα ώστε να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες, ενώ όσα είναι τόσο λαμπρά που φαίνονται να σχίζουν τον ουρανό ονομάζονται βολίδες. Συνήθως στο μέγιστο της βροχής πέφτει ένα μετέωρο το λεπτό. Ονομάζονται Περσείδες, επειδή το ακτινοβόλο σημείο τους προβάλλεται στον αστερισμό του Περσέα. Φαίνεται δηλαδή σαν να έρχονται από την κατεύθυνση αυτή. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτού από τον κομήτη Σουίφτ-Τάτλ περιπλανάται στον διαπλανητικό χώρο εδώ και χίλια περίπου χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον κομήτη. Αναφέρονται παρατηρήσεις των Περσείδων εδώ και πολλούς αιώνες, με αρχαιότερη αναφερόμενη από την Άπω Ανατολή. Μία λαϊκή ονομασία της βροχής αυτής σε Ρωμαιοκαθολικές χώρες είναι “Δάκρυα του Α. Λαυρεντίου”, καθώς στις 10 Αυγούστου τιμάται η μνήμη του μαρτυρίου του. Η αρχή της βροχής είναι ορατή από τα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο, με κορύφωση μεταξύ 9 και 14 Αυγούστου, όταν ο ρυθμός φθάνει τα 60 και πλέον μετέωρα ανά ώρα. Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη, οι Περσείδες παρατηρούνται κυρίως να διασχίζουν το Βόρειο Ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Καθώς συμβαίνει με όλους τους διάττοντες αστέρες, ο ρυθμός τους μεγιστοποιείται κατά το χρονικό διάστημα αμέσως πριν την αυγή.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/watch?v=8JWh9NjDW28&list=PLYzv9oZRBagZaXu5VjojyEMLNniRBXtrQ&index=16

Κυριακή ΙΒ΄Λουκά. Των δέκα λεπρών [Λουκ. Ιζ΄ 12 – 19] +ΒΙΝΤΕΟ από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο

 

Η ευγνωμοσύνη! Κυριακή ΙΒ΄Λουκά. Των δέκα λεπρών

[Λουκ. Ιζ΄ 12 – 19] +ΒΙΝΤΕΟ

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο 

    ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Κάθε μέρα, κάθε στιγμὴ, ο Χριστὸς μας εγγίζει περνώντας δίπλα μας μήπως δει και ακούσει αν κάποιος Τoν αναζητεί. Άλλωστε, ένα πράγμα Τον ξεκουράζει, να παίρνει πάνω του τα βάρη των ανθρώπων, μία χαρὰ έχει, να δίνει χαρά. Και εμείς, σαν παιδιὰ του Θεού, γνωρίζουμε πως όταν σπεύδει να μας ακούσει ή όταν μακροθυμώντας φαίνεται σαν να μην ακούει, με όλα τούτα κατεργάζεται τη σωτηρία μας. Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός ευεργετεί θεραπεύοντας μια ομάδα δέκα ανθρώπων, που η κοινωνία είχε περιθωριοποιήσει λόγω της λέπρας. Το θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών έγινε, γιατί οι άνθρωποι εκείνοι, αποκλεισμένοι από κάθε ανθρώπινη βοήθεια και συμπαράσταση, εναπόθεσαν όλες τις ελπίδες στον Κύριο. «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς», φωνάζουν. Ο Κύριος, φιλεύσπλαχνος και ελεήμων, ανταποκρίνεται στις παρακλήσεις τους και τους θεραπεύει επανεντάσσοντάς τους στην κοινωνία, στέλνοντάς τους σε εκείνους που, κατά το Νόμο, επιβεβαίωναν την αποκατάσταση της συγκεκριμένης αρρώστιας, στους ιερείς.

ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ: Ο ένας από τους λεπρούς, αυτός που τελικά έδειξε και την ευγνωμοσύνη του, ήταν Σαμαρείτης. Οι Σαμαρείτες θεωρούνταν από τους Ιουδαίους ακάθαρτοι και αιρετικοί. Κι’ όμως οι δέκα αυτοί άνθρωποι είναι μαζί όταν συναντάνε το Χριστό παρά τις διαφορές τους. Τους ενώνει η αρρώστια και η κοινωνική απόρριψη! Η λέπρα ήταν για τους Εβραίους σημάδι αμαρτίας και τιμωρίας και ο λεπρός απόβλητος, μέχρι να θεραπευθεί. Γι’ αυτό και όταν αντιλαμβάνονται το Χριστό, στέκονται «πόρρωθεν», εκεί που τους είχε θέσει η “καθαρή” κοινωνία. Κι ενώ η λέπρα συνέδεε αυτούς τους δέκα άνδρες, η πίστη τους φέρνει ακόμη πιο κοντά. Μια πίστη που ενισχύθηκε απ’ όσα είχαν ακούσει για το Χριστό και τροφοδότησε την ελπίδα να επιστρέψουν υγιείς στις οικογενειές τους.

ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ: Τους θεραπεύει όμως μ’ ένα περίεργο τρόπο. Τους στέλνει στους ιερείς του Ισραήλ που ήταν αρμόδιοι για να βεβαιώσουν τον καθαρισμό τους. Με τη μικρή αυτή υπακοή, τους ζητάει να κάνουν πράξη την πίστη που φανέρωσαν. Συγχρόνως στέλνει κι’ ένα διττό μήνυμα στο ιερατείο: ότι ο Ίδιος σέβεται το μωσαϊκό νόμο και ότι ο νόμος δεν έχει μπορεί να σώσει! Κι αυτό γιατί ο νόμος έχει μέσα του τη δουλεία στην αμαρτία, ενώ η σώζουσα πίστη, ανοίγει δρόμο για την ελευθερία και τη μετάνοια. Αυτή η πίστη επιτρέπει τη δράση της θαυματουργικής ενέργειας του Θεού. Οι δέκα υπακούουν στην εντολή του Ιησού και η πίστη τους φέρνει την ανάλογη καρποφορία. Όπως πηγαίνουν προς τους ιερείς, καθαρίζονται! Εκείνο που μας εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία οι εννέα, καθαροί πια από τη λέπρα, λησμόνησαν Εκείνον που τους ευεργέτησε, επικαλούμενοι ίσως διατάξεις περί καθαρμών και δεν επιστρέφουν να Τον ευχαριστήσουν. Αδημονώντας, ίσως, για την επίσημη αναγνώριση από το ιερατείο, απορρίπτουν Αυτόν που δεν τους απέκλεισε από την αγάπη του και τους θεράπευσε. Βέβαια θα συνειδητοποίησαν ακόμη ότι ο Χριστός δεν ήταν αγαπητός στο κατεστημένο της εποχής, το οποίο δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν. Ακόμη, οι ρόλοι τώρα αντιστράφηκαν. Οι εννέα, χθεσινά θύματα του νόμου, τώρα αναπαράγουν τη συμπεριφορά του θύτη. Αυτοί που υφίσταντο διωγμούς και αποκλεισμό, με τη σειρά τους αρνούνται να παραδεχθούν, ότι στο παρελθόν υπήρξαν οι ίδιοι περιφρονημένοι και ασθενείς. Έτσι εξηγείται γιατί τόσο γρήγορα ξεχνούν τι έκανε γι’ αυτούς ο Θεός, και πόσο φέρονται σκληρά σ΄ εκείνους που χαρακτηρίζονται περιθωριακοί. Ανήκουν τώρα κι’ αυτοί στους «καθώς πρέπει» και τους «καθαρούς»! Καὶ ξαναμπαίνουν στους ίδιους κύκλους ψευτιάς και αλαζονείας, λησμονώντας την πηγή της ζωής, τον Κύριο. Συνεπώς οι εννέα δείχνουν να μη διδάχθηκαν τίποτε. Αισθάνονται ταπεινωτικά να επιστρέψουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν, μειωτικά να παραδεχθούν ότι ήταν άρρωστοι και ότι θεραπεύθηκαν με τη δύναμη του Θεού. Κι’ αντί να φανούν μεγαλόψυχα ευγνώμονες, κατάντησαν μικρόψυχα αχάριστοι. Αρνήθηκαν να γευθούν το μυστήριο της ανθρώπινης ευχαριστίας και τη χαρά της θαυματουργικής αποκατάστασης.

ΚΙ Ο ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ: Ένας όμως απ’ αυτούς επιστρέφει για να τον ευχαριστήσει. Δεν πάει στους δικούς του ιερείς, ξανάρχεται στον Ιησού, ενώ τον χωρίζουν εθνικές και θρησκευτικές διαφορές. Επιστρέφει ευγνωμονών με πίστη ανιδιοτελή, έμπλεη αγάπης. Μπορεί η κοινωνία να του στέρησε πολλά αποκλείοντας τον από τη φυσιολογική ανθρώπινη ζωή, μα δεν έχασε την ανθρωπιά του, τη δυνατότητα να δημιουργεί δεσμούς, να ξεπερνάει φόβο και ανάγκη. Έτσι ξεπερνάει εγωισμούς και ντροπές, βάζει σε δεύτερη μοίρα την «αξιοπρέπεια του» και τη γνώμη των άλλων για το πρόσωπο του. Ήταν, δις αποκλεισμένος από τους συνανθρώπους του, και για την καταγωγή του και για το κατάντημα του. Γίνεται δύο φορές αποκαταστημένος: και ως προς την υγεία του και ως προς τη νέα σωτηριώδη σχέση του με τον Κύριο. Κι’ εδώ έγκειται η μέγιστη θεραπεία που προσφέρει ο Χριστός. Την αποκατάσταση των σχέσεων μας με το Θεό. Όμως, δεν φτάνει να αφαιρέσει ο Χριστός την ασθένεια ή τις αμαρτίες. Χρειάζεται κι εμείς να υγιαίνουμε εν αυτώ και να ζούμε σε κοινωνία μαζί Του. Δεν αρκεί να καλυπτόμαστε πίσω από μια ¨δήθεν” πίστη, πρέπει η πίστη να συνοδεύεται από αυθεντικό τρόπο ζωής εν Χριστώ. Παρά το γεγονός της θεραπείας και της κοινωνικής αποκατάστασης και των δέκα, μόνο ένας εξ αυτών εκφράζει την ευγνωμοσύνη του, προς τον ευεργέτη του, δίδοντας την ευκαιρία στο Χριστό να επαινέσει τη συμπεριφορά του ενός και να επικρίνει την αχαριστία των άλλων εννέα. «Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; Οι δε εννέα πού; Ουχ ευρέθησαν υποστρέψαντες δούναι δόξαν τω Θεώ, ει μη ο αλλογενής ούτος;», ερωτά ο Κύριος. Δεν κάνει ο Ιησούς αυτή την επισήμανση διότι επιζητά ανταπόδοση ή διότι έχει ανάγκη από ανθρώπινες δοξολογίες. Τι θα μπορούσε άλλωστε να προσθέσει σε Εκείνον η απόδοση της ευγνωμοσύνης μας; Διδάσκει όμως αυτή τη συμπεριφορά, διότι η έκφραση της ευγνωμοσύνης συντελεί στην κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό.

Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ: Ευγνωμοσύνη είναι η αναγνώριση της ευεργεσίας και η έκφραση της ευχαριστίας γι’ αυτήν. Μάλιστα, όσο περισσότερο ευχαριστούμε για τα καλά που δεχόμαστε, τόσο ανοίγει ο δρόμος για να δεχτούμε περισσότερα. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος έλεγε σχετικά: “η ευχαριστία του λαμβάνοντος ερεθίζει τον δίδοντα να δώσει δωρήματα μεγαλύτερα από τα προηγούμενα”. Ευγνωμοσύνη πρέπει να αποδίδουμε κάθε στιγμή, στον Παντοδύναμο Θεό, για όλα όσα έχουμε, για οποιαδήποτε κατάσταση έρχεται στη ζωή μας, για οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε καλά, για τα μικρά και για τα μεγάλα! Ιδιαιτέρως σήμερα, με την κρίση, που μαστίζει τη ζωή μας, η ευγνωμοσύνη πρέπει να είναι στάση ζωής, μια ευλογία της ορθά βιουμένης αληθινής χριστιανικής πίστης, για να ανοίξει τις πόρτες του παραδείσου και σε εμάς, όπως άνοιξαν για τον ιαθέντα λεπρό της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, ο οποίος δείχνοντας έμπρακτα την ευγνωμοσύνη του προς τον ευεργέτη Χριστό, έλαβε την Χάρη και την ευλογία από Εκείνον, καθώς του είπε: «αναστάς πορεύου, η πίστις σου σέσωκέ σε». Έτσι ο λεπρός της περικοπής δείχνοντας ευγνωμοσύνη για την ίαση του σώματος κερδίζει κάτι ασύγκριτα σπουδαιότερο: Τη σωτηρία της Ψυχής του!

 Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΜΑΣ: Ο Ιερός Χρυσόστομος, συνήθιζε να λέει σε κάθε περίσταση. «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς προσθέτει: “Ας ευχαριστούμε για όλα, για ό,τι και αν συμβεί, αυτό είναι ευχαριστία. Διότι το να το κάνεις αυτό όταν όλα πηγαίνουν ομαλά, δεν είναι σπουδαίο, επειδή σε αυτό ωθεί η ιδία η φύσις των πραγμάτων. Εάν όμως ευχαριστούμε ενώ ευρισκόμεθα στο βάθος των κακών, αυτό είναι θαυμαστόν. Πράγματι, όταν εμείς ευχαριστούμε για εκείνα τα οποία άλλοι βλασφημούν και αποθαρρύνονται: Πρώτον, εύφρανες τον Θεόν. Δεύτερον, εντρόπιασες τον διάβολο. Τρίτον, αυτό που συνέβη το απέδειξες μηδαμινό. Τίποτε αγιώτερον δεν υπάρχει από την γλώσσα, που μέσα στα κακά ευχαριστεί τον Θεόν. Όντως δεν υστερεί σε τίποτε από την γλώσσα του μάρτυρος. Διότι και αυτή έναν δήμιον έχει ενώπιόν της, ο οποίος την αναγκάζει να αρνηθεί τον Θεόν δια της βλασφημίας. Τον διάβολον έχει, ο οποίος με δημίους λογισμούς τη σκοτίζει με τη λύπη. Αν λοιπόν κάποιος υπομείνει τα βάσανα και ευχαριστήσει, έλαβε στέφανον μαρτυρίου”. Κι ο Μ. Βασίλειος ελεγε σχετικά: “είναι αισχρόν όταν μεν τα πράγματα έρχονται ευνοϊκά να ευλογούμε τον Θεόν, στα δε στενόχωρα και επίπονα να σιωπούμε. Αλλά τότε πρέπει και περισσότερο να τον ευχαριστούμε, γνωρίζοντας ότι oν αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν oν παραδέχεται”. Κατά τον άγιο Ισσάκ, αυτό που οδηγεί τα χαρίσματα του Θεού προς τον άνθρωπο “είναι η καρδία η κινουμένη προς ευχαριστίαν αδιάλειπτον». Ας γίνουμε λοιπόν, ευγνώμονες στο Θεό για το κάθε τι. Εάν υγιαίνουμε, δώρο του Θεού είναι η υγεία. Εάν ασθενούμε, η ασθένεια του σώματος είναι σωτηρία της ψυχής. Ας μη λείπει λοιπόν ποτέ από το στόμα μας η ευχαριστία-δοξολογία του Θεού.

Η ΑΛΛΗ ΛΕΠΡΑ: Σήμερα που η λέπρα αντιμετωπίζεται από την ιατρική, υπάρχει μία άλλη λέπρα που βασανίζει κάθε άνθρωπο, και μόνο ο Θεός μπορεί να τη θεραπεύσει. Είναι η λέπρα της αμαρτίας. Το πρώτο που χρειάζεται προκειμένου να καταπολεμήσουμε την αμαρτία είναι η συναίσθηση αμαρτωλότητας. Είναι σημαντικό ό ασθενής να αναγνωρίζει την ασθένεια του, προκειμένου να την καταπολεμήσει. Ο άρρωστος πού δεν καταλαβαίνει την αδυναμία του, δεν μπορεί να δεχθεί τα φάρμακα για τη θεραπεία του. Αντίθετα αυτός που συνειδητοποιεί την ασθένεια του, ζητά βοήθεια από το γιατρό και είναι πρόθυμος να ακολουθήσει τις οδηγίες του. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δέκα λεπροί, επειδή ακριβώς γνώριζαν ότι είναι ακάθαρτοι, στάθηκαν μακριά, «πόρρωθεν», και ζήτησαν βοήθεια από τον Κύριο Ιησού χωρίς να τολμήσουν να Τον πλησιάσουν. Κι όμως, ό Χριστός ήταν τόσο κοντά τους! Διότι, όπως λέει ό Ψαλμωδός, «εγγύς Κύριος τοις συντετριμμένοις την καρδίαν και τούς ταπεινούς τω πνεύματι σώσει» (Ψαλμ. λγ' 19). Η συναίσθηση άμαρτωλότητας γεννά στην ψυχή ταπείνωση και μετάνοια. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει ότι “εάν είπωμεν ότι άμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν” (Α' Ίω. Α' 8)! Οι άλλοι βλέπουν τη λέπρα της ψυχής μας κι εμείς νιώθουμε υγιείς! Αν ακόμη αντιληφθούμε πόσο έχει μολύνει το εσωτερικό μας ή αμαρτία, τότε δεν θα πλησιάζουμε τα άγια Μυστήρια πριν καθαρίσουμε την ψυχή μας. Διότι αν ένας λεπρός φαίνεται αποκρουστικός ενώπιόν μας, πολύ περισσότερο δυσώδης και ακάθαρτος είναι ό αμαρτωλός άνθρωπος ενώπιον του Θεού, ο Οποίος είναι ό κατ' εξοχήν άγιος και αμόλυντος. Εφόσον συναισθανθούμε την ασθένεια της ψυχής μας, εκείνο που απομένει είναι να καταφύγουμε στον παντοδύναμο ιατρό, τον Κύριο. Οι δέκα λεπροί με κραυγή ισχυρή επικαλέστηκαν το έλεος του Κυρίου. «Ιησού επιστάτα, έλέησον ημάς», φώναζαν. Μια τέτοια ισχυρή κραυγή ποτέ δεν αφήνει αδιάφορο τον Κύριο. Θερμή και δυνατή να είναι και ή δική μας προσευχή όταν ζητάμε τη βοήθεια του Θεού: Κύριε, έλέησέ μας! Και ακόμα, ή προσευχή μας να γίνεται με ταπείνωση και διάθεση υποταγής στο θέλημα του Θεού, όπως συνέβη και με τους λεπρούς της περικοπής. Όταν ο Κύριος, πριν ακόμη τους θεραπεύσει, τούς υπέδειξε να πάνε στους ιερείς για να εξεταστούν, εκείνοι αμέσως Τον άκουσαν! Παρόμοια και κάθε χριστιανός δεν μπορεί να λάβει την υγεία της ψυχής του παρά μόνο αν βαδίζει σταθερά την οδό του θείου θελήματος. Έτσι, κάθε φορά πού καταφεύγουμε στο Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως για να λάβουμε την άφεση των αμαρτιών μας, ας παίρνουμε την απόφαση να ακολουθήσουμε με ακρίβεια τις οδηγίες του Πνευματικού. Ας συνειδητοποιήσουμε κι εμείς ότι έχουμε ανάγκη καθαρισμού από τα πάθη μας. Κι ας καταφεύγουμε στον φιλάνθρωπο Θεό με ταπείνωση, με θερμή προσευχή και απόλυτη εμπιστοσύνη στους λόγους του. Τότε ό Κύριος θα μάς καθαρίζει από την πνευματική λέπρα.

   ΕΠΙΜΥΘΙΟ. ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος με ξεναγούσε. Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε: “Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις-προσευχές που φτάνουν στον Θεό. Ο χώρος έσφυζε από κίνηση, με πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλον τον κόσμο. Μετά προχωρήσαμε σε ένα μακρύ διάδρομο και φτάσαμε στο δεύτερο σταθμό. “Αυτό είναι το Τμήμα συσκευασίας και Παράδοσης”, είπε ο άγγελος. “Εδώ οι χάρες και οι ευχές, που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν”. Κι εδώ αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη. Τέλος, στην άκρη ενός μικρού σταθμού, μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα. “Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών”, μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου. Έδειχνε ντροπιασμένος. “Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ”; ρώτησα. “Είναι λυπηρό”, αναστέναξε εκείνος. “Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, ελάχιστοι στέλνουν ευχαριστήρια”. “Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε”; ρώτησα πάλι. Κι εκείνος απάντησε: “Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ, Θεέ μου!”. “Για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε”; επέμεινα εγώ. “Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι σου και ένα μέρος να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου. Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ’ ένα πιατάκι είσαι στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν. Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν αυτή τη μέρα. Αν ποτέ δε βίωσες το φόβο του πολέμου, τη μοναξιάς της φυλακής, την αγωνίας του βασανισμού και τη σουβλιά της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους της γης. Αν μπορείς να προσευχηθείς σε ένα ναό χωρίς φόβο επίθεσης, σύλληψης ή εκτέλεσης, θα σε ζηλεύουν σίγουρα 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο. Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι σπάνιος. Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν σε αμφιβολία και απόγνωση. Και αν διαβάζεις τώρα αυτές τις αράδες, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, γιατί σου το έγραψε κάποιος που σ’ αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν. “Πώς μπορώ να αρχίσω”; ρώτησα πάλι. “Να πεις καλημέρα”, μου χαμογέλασε ο άγγελός μου, “να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι. Και μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου¹”!

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: "Πατερικόν Κυριακοδρόμιον", σελίς 417 και εξής. Κυριακή ΙΒ Λουκα υπό του Αρχιμανδρίτου Νικηφόρου Πασσᾶ. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ΛΟΥΚΑ: Η ευγνωμοσύνη, ως εσωτερική δύναμη εγγύτητας των ανθρώπων! Πρωτ. Γεωργίου Σούλου. Ομιλία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, περί Ευχαριστίας

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Περιοδικό «Τόλμη», αρχιμ. Δανιήλ Σάπικα, ιατρού.

Η οκνηρία -ακηδία + ΒΙΝΤΕΟ Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

 

Η οκνηρία -ακηδία + ΒΙΝΤΕΟ

“Νωθρότης σύζυγος ύπνου εστί και οκνηρία πείνης” (Γρηγόριος Θεολόγος)

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

   

   Η ΟΚΝΗΡΙΑ: Η τεχνολογική εξέλιξη και η αέναη επιθυμία του ανθρώπου για περισσότερα υλικά αγαθά τον ωθούν σε όλο και περισσότερη εργασία. Κι όμως, ο σύγχρονος άνθρωπος πάσχει από την αρρώστια της οκνηρίας. Οκνηρία ορίζεται η χαλαρότητα του νου και η εξ αυτής αδυναμία του σώματος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα εκτάκτων καταστάσεων. Μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού πάσχει κυρίως από πνευματική οκνηρία. Στις μέρες μας, τουλάχιστον προ της οικονομικής κρίσης, όλες οι ψυχοσωματικές δυνατότητές μας αναλώνονται στο βωμό της εύρεσης χρήματος και της κοινωνικής καταξίωσης. Ελάχιστη προσοχή δίνεται στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και του τρόπου σκέψης. Φιλοσοφία, θρησκεία, πολιτισμός, δεν απασχολούν την κοινωνία, ως μη απτόμενα της εννοίας του χρήματος. Παράδειγμα το εκπαιδευτικό σύστημα, ιδιαίτερα μετά την ανανέωση της ύλης προς το “χρηστικότερο” και της αλλαγής προσανατολισμού του προς τον “κοσμοπολίτικο κοινωνικό χυλό”, πρωταρχικό στόχο έχει την δημιουργία μηχανικών μυαλών και όχι ελεύθερων σκεπτόμενων ανθρώπων. Η πνευματική οκνηρία είναι επικίνδυνη για τον πολιτισμό, καθώς οδηγεί σε κοινωνική στασιμότητα. Έτσι κατευθυνόμαστε, αν δεν έχουμε ήδη φτάσει, σε εποχές άκρατου εγωισμού, υλισμού και απάθειας.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΦΙΑ: “Οκνηρός δε είναι μόνο εκείνος που δεν κάνει τίποτα, αλλά εκείνος που μπορεί να κάνει κάτι καλύτερα και δεν το κάνει”, έλεγε ο Σωκράτης, ενώ ο Πλάτων προσέθεσε: “Κανένας κοιμισμένος δεν είναι άξιος για τίποτε”. Ο Αριστοτέλης διατείνεται: “Αδύνατον τον μηδέν πράττοντα πράττειν ευ”, ενώ ο προγενέστερος Ηράκλειτος πίστευε πώς οι οκνηροί “Συμμετέχουν δια της απραξίας τους στα δρώμενα του κόσμου.” Ο Ησίοδος χαρακτήριζε “ντροπή” την οκνηρία, ενώ ο Σοφοκλής πρέσβευε ότι “Θεός τοις αργούσιν ου παρίσταται”. Τέλος ο “παραμυθάς” Αίσωπος βρίσκει στην εργασία το θησαυρό: “Ο μόχθος είναι για τους ανθρώπους θησαυρός”.

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Η Βίβλος απαγορεύει την τεμπελιά: “ακούομεν γαρ τινας (...) μηδὲν εργαζομένους, αλλὰ περιεργαζομένους· τοιούτοις παραγγέλλομεν και παρακαλούμεν διὰ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα μετὰ ησυχίας εργαζόμενοι τον εαυτών άρτον εσθίωσιν.” (Β΄Θεσ. γ΄11,12). Αλλού διαβάζουμε: “Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω” ( Τιμ. γ' 10), ενώ ο σοφός “εν πειρασμοίς” Ιώβ έλεγε: “Η αργία είναι η μητέρα της πείνας κι αδελφή της κλεψιάς.” Ο Σολομώντας βρίσκει το φάρμακο κατά της οκνηρίας στην παιδεία: “Υιὸς πεπαιδευμένος σοφὸς έσται, τω δε άφρονι διακόνω χρήσεται.” (Παρ. ι΄4,), ενώ αλλού προσθέτει: “ω οκνηρέ! γίνε σοφός. (...) Πότε θα σηκωθείς από τον ύπνο σου; Λίγος ύπνος, λίγος νυσταγμός, λίγο δίπλωμα των χεριών στον ύπνο. Έπειτα η φτώχεια σου έρχεται σαν ταχυδρόμος και η γύμνια σου σαν οπλισμένος άνδρας." (Παρ. στ΄ 6 – 11).

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΚΝΗΡΙΑΣ: Η οκνηρία είναι φαινόμενο που έχει μεγάλες συνέπειες σε βιοποριστικούς και πνευματικούς αγώνες. Σε περίπτωση που υπάρχει οικογένεια έχουμε περιπτώσεις πείνας και άλλων συνεπειών με τις οποίες επιβαρύνει ο οκνηρός τους συνανθρώπους του. Για να μπορέσει ο οκνηρός να αλλάξει, χρειάζεται από παιδί οι γονείς ή οι δάσκαλοι του να εντοπίσουν την οκνηρία ωθώντας τον με το καλό στην εργασία. Αν δεν δεχθεί, θα πρέπει να είναι κοντά του κάποιος εμψυχωτής μέχρι να αυξήσει την υπομονή του. Με υπομονή και επιμονή επιτυγχάνονται πολλά. Τυχόν δέλεαρ αμοιβής σε οκνηρό άτομο είναι καλό να αποφεύγεται ή να χρησιμοποιείται μόνο αρχικά, γιατί μπορεί να αναπτυχθεί ιδιοτέλεια. Αν διαπιστώνουμε εμείς οι ίδιοι ότι η οκνηρία μάς ανακόπτει την πορεία, μπορούμε να επιβάλλουμε στον εαυτό μας εργασίες που θα συνεχίζουμε “μέχρις εσχάτων”. Έτσι, η αρχική δυσφορία, σταδιακά, θα εκλείψει και αργότερα θα εξαφανιστεί κάθε ίχνος οκνηρίας. Ταυτόχρονα η άσκηση στην υπομονή θα αποφέρει εσωτερική ηρεμία, που με τη σειρά της θα δώσει γαλήνη, εκμηδενίζοντας το άγχος.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΘΕΣΗ: Αυτό το λεγόμενο “θανάσιμο” αμάρτημα είναι διαφορετικό των υπολοίπων, καθώς εκείνα αφορούν στην ανεξέλεγκτη υπερβολή, ενώ η οκνηρία αφορά στην έλλειψη κινήτρων. “Η δουλειά απαλλάσσει τον άνθρωπο από τα τρία βασικότερα κακά: την ανία, τα ελαττώματα, την ανάγκη”, έγραφε ο Βολτέρος δείχνοντας την ευεργετική σημασία του κινήτρου της εργασίας. Ένας άλλος τρόπος να εξετάσουμε την οκνηρία είναι με την οπτική της ''αποφυγής έργου''. Τότε η οκνηρία είναι αποτέλεσμα παλαιότερης αποτυχίας σε κάποιο έργο που κατέληξε σε απογοήτευση και αποθάρρυνσή του ατόμου για μελλοντικό ανάλογο έργο. Άτομα που βίωσαν τέτοια δυσάρεστη εμπειρία, εγκλωβίζονται σε φαύλο κύκλο καθώς, φοβούμενοι την αποτυχία, αποφεύγουν τη δράση, γεγονός το οποίο πάλι οδηγεί σε αποτυχία, απογοήτευση και νέες δυσάρεστες εμπειρίες. Όμως, αυτή η περίπτωση αφορά λίγους, γιατί υπάρχει σημαντικός αριθμός ατόμων, και μάλιστα στην πατρίδα μας, που αποζητούν εύκολο χρήμα, εύκολη αναγνώριση και “καλή ζωή” με το μικρότερο δυνατό κόπο. Ο οκνηρός, ως άνθρωπος κενός, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τις χαρές της εργασίας. Η οκνηρία είναι καταστροφικότατο πάθος καθώς ένας οκνηρός ζημιώνει ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο, διότι σε οτιδήποτε συμβεί παραμένει απαθώς αμέτοχος, αποδεχόμενος αβίαστα ό,τι πλασάρεται, πράγμα που σήμερα διευκολύνεται με την αποχαύνωση που απλόχερα και ακοπίαστα προσφέρει η τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Η ΑΚΗΔΙΑ: Η λέξη προέρχεται από το ρήμα κήδομαι (= φροντίζω). Κηδεία είναι η φροντίδα (προς τους νεκρούς συνήθως) και α-κηδεία η έλλειψη φροντίδας. Η ακηδία είναι αθυμία, ανορεξία, που κυριεύει τον άνθρωπο, κάνοντάς τον απρόθυμο, αμελή ή αδιάφορο για κάθε πνευματικό έργο, μ΄άλλα λόγια είναι οκνηρία του πνεύματος ή παραλυσία της ψυχής. Η ακηδία ως επικίνδυνη πνευματική ασθένεια - γιατί το μικρόβιό της παραλύει το νου κάνοντάς τον ανίκανο να σκεφτεί ή να κάνει οτιδήποτε καλό - αντανακλά τα συμπτώματά της και στο σώμα, αφού ο άνθρωπος αποτελεί ενιαία ψυχοσωματική ύπαρξη. Κι επειδή "αργία μήτηρ πάσης κακίας", όταν ο νους δεν ασχολείται με θεάρεστα, υποκύπτει σταδιακά σε πειρασμούς. Επιθυμεί, εξιδανικεύοντας καταστάσεις που πριν είχε απορρίψει, όπως ηδονές, δόξα, πλούτο. Η “μάνα” οκνηρία “τίκτει επωδίνως” δύο “άσχημες” θυγατέρες: τη μικροψυχία που οδηγεί στην αμέλεια και την απόγνωση, όπου ο άνθρωπος χάνει κάθε ελπίδα σωτηρίας. Η τελευταία είναι η χειρότερη πνευματική κατάστάση γιατί, είναι άρνηση της θείας φιλανθρωπίας και της λυτρωτικής θυσίας του Κυρίου. Ο αββάς Παμβώ είδε κάποτε στην Αλεξάνδρεια μια γυναίκα στολισμένη προκλητικά, και δάκρυσε. Όταν τον ρώτησαν σχετικά, εκείνος απάντησε: «Αφενός για τη δική της απώλεια, και αφετέρου γιατί εγώ δεν φροντίζω ν’ αρέσω στον άγιο Θεό τόσο, όσο εκείνη στους ανθρώπους». Ο Ευσέβιος Καισ. έγραψε: “Το σώμα το λιώνει η τεμπελιά και την ψυχή η αδιαφορία.”. Ο Μ. Φώτιος υπογραμμίζει: “Η άνεση και η ανάπαυση αποχαυνώνουν και χαλαρώνουν την δύναμη της ψυχής”. Το δραστικότερο φάρμακο-όπλο κατά της ακηδίας, σύμφωνα με Πατέρες, είναι η πεποίθηση “ότι η σημερινή μέρα είναι η στερνή πάνω στη γη, ότι σήμερα μόνο ζούμε και αύριο πεθαίνουμε”, πράγμα που αναμφίβολα μπορεί να συμβεί. Έτσι, χρειάζεται αγώνας και νήψη ώστε να μη χαθεί μάταια ο δοσμένος χρόνος για την καλλιέργεια της ψυχής. Το τάλαντο που κατέχουμε ας μην κρυφτεί, αλλά να πολλαπλασιαστεί, για να μην ακουστεί κάποτε: «Πονηρέ δούλε και οκνηρέ! (...) έδει ουν σε βαλείν το αργύριόν μου τοις τραπεζίταις” (Μτθ. κε΄26,27).

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Η ΝΗΨΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΗΔΙΑΣ: Η πνευματική επαγρύπνηση (νήψη) και ο αγώνας διαρκεί μέχρι το τέλος της ανθρώπινης ζωής: «Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. β΄ 10). Όπως ο Χριστός υπέφερε για όλους, ας μιμηθεί Αυτόν κατ' ελάχιστον κι ο πιστός για χάρη Του, για να απολαύσει αγαθά, «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε» (Α' Κορ. β΄ 9), αγαπώντας Τον «εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της δυνάμεως» (Δευτ. στ΄ 5), «ηγούμενος πάντα σκύβαλα είναι ίνα Χριστόν κερδήση» (Φιλιπ. γ΄ 8).

ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Κυριακή μετά τα Φώτα π. Γεώργιος Μεταλληνός (Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα). «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

 

Κυριακή μετά τα Φώτα, π. Γεώργιος Μεταλληνός

(Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα). 

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

Ὁ Χριστός μας χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἤγγικε» μέ τήν κυριολεκτική του σημασία. Ἔχει ἔλθει -εἶναι σάν νά λέγει- ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βρίσκεται πάνω στή γῆ. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία Του, ἡ «δεσποτεία» Του, ὅπως λέγουν οἱ ὕμνοι μας. 

Ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐνσαρκώσεώς Του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Διά τοῦ Χριστοῦ ἦλθε ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι παρά ἕνας ὁδηγός στόν χῶρο τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ «βασιλεία τοῦ Θεοῦ» δέν εἶναι οὔτε μόνο πνευματική καί οὐράνια, οὔτε μόνο ὑλική καί γήϊνη. Εἶναι πραγματικότητα καί πνευματική καί ἱστορική. Ταυτίζεται μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Εἶναι ἡ νέα τάξη πραγμάτων πού ἐγκαθίδρυσε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί σχετίζεται μέ τό αἴτημα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς «γενηθήτω τό θέλημά σου». Ἡ κατάσταση ἐκείνη, πού πραγματοποιεῖται μέ τήν αὐτοπαράδοση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν εἰλικρινή καί ἀνυστερόβουλη ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο. 

«Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» ἦταν ὁ παράδεισος. Βασιλεία, πού χάθηκε γιά τόν ἄνθρωπο, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας του. Ἄν ὁ παλαΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥιός ὅμως παράδεισος ἔκλεισε μέ τήν ἁμαρτία, «ἠνέωκται» νέος παράδεισος διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ νέος αὐτός παράδεισος εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἐπί γῆς φανέρωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐν Χριστῷ.  

Στή «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος -κάθε ἄνθρωπος- μέ τό βάπτισμα καί τήν μετάνοια. 

Τό χρέος τῶν χριστιανῶν συνίσταται στόν ἀγώνα γιά τήν ἑδραίωση καί ἐξάπλωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Ὅποιος ἀδιαφορεῖ γιά τό ἔργο αὐτό, ἀδιαφορεῖ γιά τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ καί ἄρα τό ἀπορρίπτει. 

------------------------------- 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 251, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη». 

Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες ... (καφετζής) Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 26

 Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες

    

Και κυρίως με τους μη λαλήσαντες,                       αλλά ποτέ με τους… λαλήσαντες.

(καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  26

Διευκρίνηση 

Συμφωνώ και μ’ αυτούς που συμφωνώ.

Συμφωνώ και με τους κλαρινολαλήσαντες.

Συμφωνώ και με τους τρεις που λαλούν και τους δυο που χορεύουν.

Τελικά, διαφωνώ μόνο με τους... λαλήσαντες, καθώς και με τους προεκλογικά λαλήσαντες.

Διαβεβαίωση

Διαβεβαιώ ότι λέω ψέματα, γιατί γνωρίζω τις συνέπειες της αλήθειας.

Ο σαρής και η σαριά κάνανε την προξενιά,

έφαγαν και κρύο γάλλο, γλέντι έγινε μεγάλο.

Ο σαρής για τον σαρλό έκανε το ψυχικό,

μια αυγή, μια εποχή το φανέρωσε κι αυτό.

Έγινε το γλεντοκόπι, που μαθεύτηκε κατόπι.

Ας προσέχουνε, διότι δε βοσκάμε καλαμπόκι…

Απ’ αυτή την ιστορία, έχω κι άλλα δυο στοιχεία.

Απαιτώ να μην τα βγάλω τσιμουδιά και ησυχία…

Αγραφιώτικα

  Στον γειτονικό μας δήμο, των ευρυτανικών Αγράφων, τρία είναι σήμερα τα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την περιοχή: οι ανεμογεννήτριες, αν ο Κατσαντώνης λεγόταν Γαντζούδης κι αν θα βγάλουν γυναίκα δήμαρχο.

  Τις ανεμογεννήτριες τις ανέλαβε με στενό μαρκάρισμα ο Ηλίας Προβόπουλος (πώς έχουμε εμείς τον Μενέλαο για τα γιοφύρια), άνθρωπος δραστήριος, με ανυπέρβλητη αγάπη για τη φύση και τα βουνά μας, φίλος της Αργιθέας και των Αργιθεατών. Μαζί δε γνωριζόμαστε, παρότι ο ίδιος λέει πως ξέρει όλα τα ζώα των Αγράφων (ια τ’ράτι, να του διατύπουσα καλά αυτό του τιλιφταίου;)... Όμως, παρακολουθώ από χρόνια άρθρα του σε εφημερίδες και περιοδικά, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, που προβάλλουν τις μικρές πατρίδες μας και τις ομορφιές της ελληνικής φύσης.

  Μη σας ξεγελάει, όμως, με το «ακτήμων» που λέει την ιστοσελίδα του... Έχει γιατάκια ο Ηλίας σε κάθε βουνό και στρουγκοκαλύβα, κτήμα του όλη η φύση... Πολλές φορές κοιμάται πότε στο Τρίδεντρο και πότε στο Βελισδόνι (το ίδιο είναι, απλώς δοκιμάζω τις γεωγραφικές σας γνώσεις περί των Αγράφων) στο «πλατανόσπιτο». Ε, δεν πρέπει και να πληρώσει ΕΝΦΙΑ; Ακτήμων είσαι, όταν είσαι μέσα στην κτίση;

  Μαζί με πολλούς άλλους Αγραφιώτες, ο Ηλίας αντιστέκεται στις ανεμογεννήτριες, σε βαθμό που οι εταιρείες αιολικής ενέργειας σκέφτονται να τον ανακηρύξουν... μέγα ευεργέτη. Τώρα, γιατί ο Ηλίας και οι άλλοι δε θέλουν τις... ευεργετικές επιδράσεις των ανεμογεννητριών στα Άγραφα, ρωτήστε τον ή διαβάστε τον!

  Κατσαντώνης ή Κατσεγαντζούδης; Άλλη διαμάχη αυτή! Δημοτικός σύμβουλος εναντίον δημάρχου! Ήταν ή δεν ήταν απ’ τους Γαντζουδαίους ο Κατσαντώνης; Βρε παιδιά, συνεχίστε την ιστορική σας έρευνα, αλλά να μην πληρώνει τη φαγωμάρα σας ο Κατσαντώνης. Κάτστε καλά!... Ο θρυλικός ήρωας – σύμβολο στα χρόνια της σκλαβιάς είναι τόσο μεγάλος, που γίνεται ασήμαντο ή έχει ελάχιστη σημασία ποιο είναι το επώνυμό του ή ο τόπος που γεννήθηκε. Ανήκει σε όλους τους τόπους της πατρίδας μας και σ’ όλους τους Έλληνες. Τώρα, ποιον ψήφιζε δεν ξέρω...

  Εμείς οι Αργιθεάτες να ξέρετε, ό,τι κι αν αποδειχτεί, τον Κώστα Γαντζούδη απ’ τα Πετρίλια δε σας τον δίνουμε. Μπορούμε να σας δώσουμε πεντέξι Πετριλιώτες, να σας τους φέρουμε κι ως τα Τρία Σύνορα, αλλά τον Κώστα ξεχάστε τον!... Κουντά θα μας χαλέψιτι κι τουν Πάνου Ζιώγα απ’ του Βλάσι, π’ σας τουν πήραμαν απ’ τ’ Ασπρόρεμα. Άιτι, σας δίνουμι κι για τουν Πάνου πέντι Βλασιώτις κι ένα καζάνι τσιγαρίδις... Κι  μην  αστουχάτι  ότι  είμαστι  Βόρεια  Άγραφα... Καταλαβαίνιτι, μας στηρίζουν κι ούλις οι υπιρδυνάμεις. Έχει μιγάλη πέραση του βόρεια φέτου...

 

  Δημαρχίνα στ’ Άγραφα; Ανακοίνωσε υποψηφιότητα η Χρύσα Σουλιώτη. Βρε, μπελά που κονομήσαμε, Αλέξη! Παλεύεται να κοντράρεις προεκλογικά γυναίκα; Βάλε να τρώγεται με τον Θόδωρο Μπαμπαλή κι εσύ κοίτα τη δουλειά σου! Το Καφενείο δεν μπορεί να κρύψει τη συμπάθεια στον φίλο Αλέξανδρο Καρδαμπίκη (δεν είναι να λέμε Αλέξη τώρα, για ευνόητους και ανόητους λόγους), αλλά είναι υπόθεση των ανθρώπων του δήμου Αγράφων ποιον θα επιλέξουν. Απλώς, με τον Καρδαμπίκη θα το ’χα σίγουρο το καταφύγιο για πολιτικό άσυλο, αν με πάρουν στο κυνήγι οι Αργιθεάτες...

Αναδουλειές…

  Σήμερα δεν έχω κανέναν πελάτη στο Καφενείο. Το τελευταίο διάστημα, παρά την ανάπτυξη που ήρθε, παρουσιάζεται μια κάμψη, ελπίζω παροδική. Φέρνω γύρα στο μαγαζί, αλλάζω τη διάταξη των τραπεζιών, αναγκάζομαι να ξεσκονίζω τα καθίσματα (όταν έχεις πελάτες κάθονται και τα ξεσκονίζουν αυτοί), σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω και φιλοσοφώ. Έτσι κάνουν στις αναδουλειές όλοι οι επαγγελματίες. 

  Ο κουρέας, ας πούμε, λέει: «Θεούλη μου, τι τους ήθελες τους φαλακρούς; Χελώνες θα κουρεύουμε εμείς;». Ο δάσκαλος αναρωτιέται γιατί να παράγει άλλα τούβλα, αφού σταμάτησε η οικοδομική δραστηριότητα στη χώρα. Ο αγρότης δυσανασχετεί, γιατί, εκτός απ’ την παγωνιά, την ακαρπία και το χαλάζι, του κοτσάρισαν κι ένα υπουργείο  αγροτικής ανάπτυξης (ως φορέα ολικής καταστροφής της παραγωγής) και δεν ξέρει τι να κάνει: Να σπείρει και μετά να θερίσει ή να θερίσει χωρίς να σπείρει; (και να ζει με επιδοτήσεις)…

  Οι καφετζήδες τα ’χουμε με τους γιατρούς που τρομοκρατούν τον κόσμο, λέγοντας πως πειράζουν οι καφέδες και τα τσίπρα (του σουστό είνι να μην ψηφίζιτι Τσίπρα,  όχι να μην πίνιτι απού κάνα τσίπρου...). Η ψήφος βλάπτει, όχι η ψηφοφορία... Όπως λέμε: δεν πειράζει η τεχνολογία αλλά η χρήση της. Και οι βλαμμένοι βλάπτουν, παρότι δε βλάπτονται... Άρα στην υγειά σας και τον νου σας!

  Παρόμοιους προβληματισμούς έχει συνολικά κι ο λαός. Καλοτυχίζουμε τους αρχαίους Αιγύπτιους που είχαν μεν δέκα πληγές, αλλά μόνο έναν φαραώ να τους τυραγνάει. Γιατί, μεγαλοδύναμε, χάθηκε να ρίχνεις και σ’ εμάς μύγες, ακρίδες, μπακακάκια κι γκαστρουμένις κουτιρίτσις; Τι τους ήθελες τους πολιτικούς; Μύγες και ακρίδες θα τα παλεύαμε με αροξόλ, αεροζόλ, αμονιαζόλ, Τριζόλ, με κάτι τέλος πάντων, τους πολιτικούς πώς να τους παλέψουμε; Έχουμε τόσες πολλές αμαρτίες και μας έστειλες κατακέφαλα όλα τα άλαλα και τα μπάλαλα;

  Άνθρωποι είμαστε, ξεχνάμε ότι εμείς τα επιλέγουμε… Σταθερά δε μας διαφεύγει, επίσης, ότι κάθε καλό σημαίνει παρουσία Θεού  και κάθε κακό απουσία Θεού;

Ιδεολογικοεπικοινωνιακή συμβολικοενδυματολογία

  Αυτός είνι τίτλους! Τρόμαξα να τουν σουμπουλιάσου. Είμι σίγουρους ότι δε θα δυσκουλιφτίτι να τουν διαβάσιτι. Ου ΓΑΠ δε θα μπόρ’γι μι τίπουτα, αλλά ου ΓΑΠ δε διαβάζει τα Καφενεία. Ας αφήκουμι τώρα του Γιώργου να πάμι στου θέμα κι θα τουν βρούμι παρικάτ’.

  Η ιδεολογικοεπικοινωνιακή συμβολικοενδυματολογία είναι κλάδος της μόδας που άπτεται της πολιτικής και σκοντάπτεται της λογικής.  Ό,τι θέλω λέω, κατανοήστε με κι αν με παρακολουθήσετε, θα καταλάβετε.

  Ο Έλλην (ζήτω, ο Έλλην!...) την ιδεολογία του, συνήθως, την έχει στο μπρελόκ με τα κλειδιά. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν ξέρει και τι σημαίνει ή ποιο είναι το περιεχόμενό της. Δεν έχει σημασία! Σάμπως μάθαμε ποτέ πώς γίναμε στο Μαρκελέσι Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί; Την ιδεολογία και να μην ξέρεις τίποτε, την κολλάς όπως τις ιώσεις. Ακούς …ισμός από εδώ, …ισμός από εκεί, όλο και σε κάποιον …σμό θα καταλήξεις, αν και ο καλύτερος …σμός, είνι ου ζ’μός απ’ του στιφάτου.

  Ο Έλλην (ξαναζήτω, ο Έλλην!...) θα επικοινωνήσει την ιδεολογία του με ενδυματολογικούς συμβολισμούς. Δεν είναι εύκολο να το κάνεις ως τρόπο ζωής και συμπεριφοράς, αλλά είναι εύκολο να το παρουσιάσεις με την εμφάνισή σου. Σήμερα, για να δείξεις άνθρωπος της νέας εποχής, πρέπει να είσαι επιμελώς αξούριστος, να έχεις το πουκάμισο απ’ έξω απ’ το παντελόνι και από πάνω το σακάκι (τον σάκο, αργιθεάτικα). Παλιά, αν σε έβλεπαν με το πουκάμισο απ’ έξω, σου φώναζαν: Πώς είσι έτσι, ουρέ, σα μπλάρι μαστουρ’κό!... Το έλεγαν αυτό, γιατί οι Τζουμερκιώτες μαστόροι που έχτισαν τα χωριά μας, είχαν στα μουλάρια τους ένα σκληρό πανί που κάλυπτε τα καπούλια τους.

  Παραφράζοντας το γνωστό «Στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι» μπορούμε να πούμε: «Στην Ελλάδα ό,τι ντυθείς, δηλώνεις και τι είσαι»... Ας κάνουμε στο παρελθόν αναδρομές, για να θυμηθούμε και λίγες ενδυματολογικές επιδρομές... Πάντα υπήρχε αυτό, αλλά θα περιοριστούμε απ’ τη μεταπολίτευση και μετά. Όποιος θέλει ψάχνει και ακόμη παλιότερα. 

  Όταν έπεσε η χούντα, λίγο αργότερα έγινε μόδα να φοράνε στρατιωτικά τζάκετ, για να συμβολίσουν, λέει, τη συμφιλίωση του λαού με τον στρατό!... Αργότερα μας ήρθε το ζιβάγκο (ήρθε κι ο Αντρέας, χόρτασε ο κόσμος κρέας), οι μουστάκες, τα μούσια και ο «μούσι» σοσιαλισμός. Οι συντηρητικοί πολιτικοί κόντρα ξύρισμα, κοστουμάκι, γραβάτα και  σκαρπίνι και μόνο στις χαλαρές στιγμές παπούτσια περιπάτου και τσιμπούσε ο λαός, που είχε παπούτσια τρύπια και άνευ πάτου. Οι κουκουέδες είχαν αποκηρύξει το τζιν ως αμερικανικό προϊόν (έτρωγες διαγραφή, αν σε τσάκωναν με τέτοιο ρούχο), οπότε τον καπιταλίστα τον ξεχώριζες εύκολα. 

  Τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίστηκαν απ’ το κασκόλ του Γιώργου (δε σας είπα θα τον ξαναβρούμε τον ΓΑΠ; Χάνεται ο κάλπικος παράς;). Έμπαινες στο καφενείο, μέτραγες κασκόλ και ήξερες αμέσως πόσους πασοκτζήδες έχει το χωριό. Τώρα, είμαστε στους συριζαίους που δε φοράνε γραβάτα. Άνθρωποι της δουλειάς, με σηκωμένα μανίκια (τα καρανίκια), εμποδίζονται απ’ τη γραβάτα. Τι δουλειά κάνουν; Μας δουλεύουν...

  Τι κρύβουν, συνήθως, όλα αυτά; Ένα τεράστιο δήθεν. Κι απ’ τους δήθεν ό,τι και να παράγεται είναι, επίσης, δήθεν...

Μόδα και σκλάβοι της μόδας

  Φέτου στ’ μόδα είνι τα τσουράπια μι τρία χράδια απάν’ στου καλάμι  κι  μι παρδαλό 

τσουραπόσκ’νου. Ινδύκνιτι να φουριόντι μι γουρνουτσάρ’χα Αντίντας. Για τ’ς καλές μέρις να βάνιτι τσαρούχια ταλατίνια (Μινέλαγι, δείξι ποια λέου!)... Κι απ’ τα πουδάρια στου κιφάλι... Ου τσιαμπάς να ’νι καλουχτιν’σμένους κι προυπαντός να μην έχει ψείρις...

  Συγχαίρω μεν τον εαυτό μου για τον πρόλογο υψηλών νοημάτων του παρόντος περί μόδας κειμένου, λυπάμαι δε για τον κόπο σας, όσους τελικά θα το διαβάσετε ολόκληρο. Δεν έχετε να κάνετε τίποτε καλύτερο; Αλλά, όπως πάντα, τα θέλετε και τα παθαίνετε...

  Η μόδα είναι μια αόρατη δύναμη (παντοδύναμη) που σκλαβώνει και κατευθύνει σε μεγάλο βαθμό πολλούς ανθρώπους. Ορίζει συμπεριφορές που καμιά φορά οδηγούν και στη γελοιοποίηση. Ιδίως, όταν την ακολουθούν «νεανίζοντες» ηλικιωμένοι και εμφανίζονται κατά την παροιμιακή έκφραση «σαν γάιδαροι με σέλα». Αντί να πάει ο άλλος να κάνει κάναν ιατρικό έλεγχο, προτιμά να δώσει τα χρήματα στον ράφτη για να κάνει σακάκι σταυροκουμπωτόν και πεθαίνει και τον πάνε στον άλλο κόσμο σταυροκουπωτόν, επειδή δε ρύθμισε τη χοληστερίνη του. 

─ Καλά, ρε Γιάννη, πού πας μ’ αυτό το παντελόνι; μου είπε ένας γνωστός μου.

─ Τι έχει  του παντιλόνι μ’, αρέ Κώστα;  Γλέπ’ς  π’θινά  κανιά τρύπα, κανιά λέρα, είνι χαλασμένου του φιρμάρι;

─ Όχι, δεν είναι τίποτε απ’ αυτά, αλλά είναι παλιομοδίτικο. Τσέπες είναι αυτές; Το χρώμα δεν το βλέπεις;

─ Για στάσ’ λίγου, Κώτσιου! Τι έχουν οι τσέπις μ’; Ικειό πο’ ’χουν είνι π’ δεν έχουν τίπουτα μέσα. Παλιότιρα είχαν κι κάνα φράγκου. Κι του χρώμα του γλέπου. Άμα δεν είχι χρώμα θα του ’γλιπα; Νια χαρά χρώμα γαζανό έχει, σουβαρό, τι θέλ’ς να ’νι; 

─ Είσαι εκτός εποχής, είσαι εκτός μόδας, να το ξέρεις και κάνε όπως θέλεις…

─ Κι ισύ είσι ικτός λουγικής. Αστόχ’σις μ’ φαίνιτι π’ γκιζέραγαμαν μι τρύπια παντιλόνια, μπάλουμα απάν’ στου μπάλουμα, αλλού έλ’πι λαγκιόλι κι αλλού μάνα... Πιρπάταγι ου άλλους κι φαίνουνταν απού μακριά τα μπαλώματα στου παντιλόνι τ’ σαν τα αλάρμ απ’ τ’ αμάξια... 

    Προς τους νέους

  Παιδιά μου, είστε νέοι και είστε ωραίοι, γιατί είστε στην ώρα σας.   

Ωραίοι θα είστε πάντοτε, αρκεί να κάνετε αυτά που ταιριάζουν στην κάθε περίοδο της ζωής σας. Την ομορφιά στη μορφή σας την καθορίζει και την αποτυπώνει η καλοσύνη του εσωτερικού σας κόσμου. Αυτά που γράφω εδώ, μην τα παρεξηγήσετε!   

  Είναι πολύ δύσκολο σ’ εμάς τους παλιότερους, που περπατήσαμε με τρύπια ρούχα και παπούτσια, να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν να πηγαίνει κάποιος και να αγοράζει τρύπιο παντελόνι λόγω μόδας. Εύχομαι, βέβαια, ποτέ να μην αναγκαστείτε να τα φορέσετε λόγω ανάγκης. Δεν είναι κακό να προσαρμόζεστε στο καινούριο, αλλά μη γίνεστε και σκλάβοι κανενός μόδιστρου!... Ποτέ στην άμετρη υπερβολή!

  Η μόδα επιβάλλεται και παρεμβαίνει πια, εκτός των ρούχων, και στο σώμα σας αλλά και στον τρόπο σας και στις επιλογές σας. Δε λέω για τα μαλλιά σας. Αφήστε τα ακούρευτα, κουρέψτε τα, παίξτε μαζί τους, μέχρι ν’ αρχίσουν αυτά… να παίζουν μ’ εσάς. Η ανίκητη «μόδα» του ασπρίσματος και της φαλάκρας έρχεται νομοτελειακά. Τα σκουλαρίκια με το ανεξέλεγκτο τρύπημα του σώματος και πολύ χειρότερα η ανεξίτηλη δερματοστιξία (τατουάζ) φανερώνουν ή είναι υποταγή. Σε ποιους, άραγε, αόρατους εντολοδόχους; Δικαιολογήστε με, που πάντα σ’ εμένα θυμίζουν το τρύπημα στις μύτες των γουρουνιών να τους περάσουν σύρματα, για να μη σκάβουν και χαλάνε τον τόπο ή τον χαλκά στη μύτη της αρκούδας, την οποία έσερνε υποταγμένη από χωριό σε χωριό ο αρκουδιάρης. Και κάτι ακόμη. Δεν είναι η μόδα καινούργιο φρούτο της εποχής σας και ευκαιρία για οποιονδήποτε να σας κάνει την εύκολη κριτική… Όλες  οι  εποχές  είχαν τις μόδες τους,  τις προσαρμογές τους, αλλά  και  τις 

υπερβολές τους…

─ Τι χαζομάρες λες στα παιδιά;  Νομίζεις δεν τα ξέρουν αυτά; Πού ζεις;

─ Θ’κή μ’ δ’λειά... Κι ισένα τι σι π’ράζει; Πάντα, ως δάσκαλος, είχα το προνόμιο να συνομιλώ μαζί τους και να ζω από κοντά τον αγώνα τους και τις αγωνίες τους… Εσύ, όμως, γιατί το διάβασες το τελευταίο; Δε βλέπεις που απευθύνεται προς τους νέους;   

Ανακοίνωση

   Ου  Μήτσιους  ανακοινώνει  ότι απού μιθαύριου  Καθαρή Διφτέρα,  αρχ’νάει η νηστεία… Μη ρουτάτι πού το ’μαθι, δε σας λέου…

   Ου Μήτσιους ανακοινώνει, επίσης, ότι σε 57 μέρες 8 ώρες και 19 λεπτά θα κατατεθούν στο Πρωτοδικείο οι υποψηφιότητες για τις εκλογές και ότι ορισμένοι υποψήφιοι στις 26 Μαΐου θα αποκρέψουν την  εξουσία…

  Τέλος, ου Μήτσιους ανακοινώνει ότι 

εύχομαι προς όλους σας

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Κι ιπειδή έχου λίγο αρκά ακόμα στ’ σιλίδα, σας ιπισυνάπτου κι ένα σκίτσου τ’ Αρκά,                     

αλλά  να ξέριτι δεν αρκεί ου Αρκάς…

9/3/2019