Ο Άγιος του πιστού λαού που το ιερατείο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ[!] αγιοκατέταξε! Ο Παπα – Δημήτρης Γκαγκαστάθης [29.1. 1975] Κων/νος Αθ. Οικονόμου +BINTEO + HXHTIKO [ο Άγιος ομιλεί]

 

Ο Άγιος του πιστού λαού που το ιερατείο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ[!] αγιοκατέταξε! Ο Παπα – Δημήτρης Γκαγκαστάθης [29.1. 1975] +BINTEO + HXHTIKO [ο Άγιος ομιλεί]

Κων/νος Αθ. Οικονόμου

     Ο παπά – Δημήτρης γεννήθηκε το 1902 στο μικρό χωριό Πλάτανος των Τρικάλων. Στο ίδιο χωριό, και για 42 ολόκληρα χρόνια, (1931-1973) υπηρέτησε ως εφημέριος «ελλαμπόμενος από τας ακτίνας του Αγίου Πνεύματος».Και στο ίδιο αυτό χωριό... στις 29 Ιανουαρίου, 1975, «εξήχθη εις αναψυχήν, συναντήσας στο φως της ζωής». Η φτώχεια δεν επέτρεψε στον γέροντα να πάρει μόρφωση και μικρός έγινε τσοπανόπουλο. Βόσκοντας, όμως, πρόβατα, άρχισε να έχει και τις πρώτες πνευματικές εμπειρίες. Γράφει ο ίδιος  «Για να ενδυναμώσω την πίστη μου διάβαζα στην καλύβα μου βίους Αγίων. Απέφευγα έτσι τις συναναστροφές του κόσμου. Επί τούτου επήγαινα στις πιο βαθιές χαράδρες και προσευχόμουν. Πολλά βράδυα έρχονταν δαίμονες εις την καλύβα μου με διάφορα σχέδια για να με εξοντώσουν αλλά οι Αρχάγγελοι δεν τους επέτρεπαν και έφευγαν άπρακτοι. Αυτό γίνονταν μέχρι να στρατευθώ». Το 1921, σε ηλικία 19 ετών κατατάχθηκε στην Χωροφυλακή. Πριν φύγει από το χωριό του πέρασε από τους προστάτες του Αρχαγγέλους. «Τους προσκύνησα και τους παρακάλεσα ως εξής: Με καλεί η πατρίδα να πηγαίνω. Σας θέλω να με ενισχύσετε, να με βοηθήσετε και να έλθω πάλιν σώος και αβλαβής, όπως φεύγω τώρα. Τους χαιρέτησα και έφυγα». Πολέμησε στην Μικρά Ασία. Στην μεγάλη καταστροφή της Σμύρνης, οι προστάτες του Αρχάγγελοι τον έσωσαν θαυματουργικώς πολλές φορές. Γράφει ο παπα-Δημήτρης: «Έφθασα στην Σμύρνη Σάββατο, την ώρα που κτυπούσαν οι καμπάνες. Τι συγκινητικόν ήτο! … Το βράδυ μείναμε εκεί με τα ζώα. Τι θα γίνει; Ξημέρωνε Κυριακή. Αργά την νύκτα έρχεται και πάλιν ο γέρων (εννοεί τον Αρχάγγελο) και μου λέγει: να αφήσεις το ζώο και πας εις το δεύτερο λιμάνι. Περί ώρα 9, παρά τέταρτο, να μπεις εις το πλοίον και θα βγείς εις την Χίον. Εγώ είμαι μαζί σου, μη φοβείσαι. Έτσι και έγινε. Βγήκα εις την Χίο και έπειτα στην Αθήνα. Από την Αθήνα με κατέταξαν εις το πεζικό και με έστειλαν εις την Κομοτηνή. Εκεί τακτικά εκκλησιαζόμουν και έμαθον και την ψαλτική. Εις τας 18 Ιουνίου 1924 έλαβα το απολυτήριον με εξαίρετο διαγωγή. Γυρίζοντας από το στρατιωτικό εγράφηκα εις άλλο Δημοτικό Σχολείο και πήρα απολυτήριον έκτης Δημοτικού, για να γίνω Ιερεύς. Πήγα και έξ μήνες στην Ιερατική Σχολή Τριπόλεως. Την 24ην Μαΐου 1931 έγινα Διάκονος και εις τας 26 του ιδίου μηνός έγινα Ιερεύς.» Έκτοτε αρχίζει η θαυμαστή ποιμαντική, ασκητική, ιερατική, εθνική και κοινωνική ζωή του μακάριου παπα-Δημήτρη.

Σαν ποιμένας (και πολυφαμελίτης, αφού απέκτησε εννέα παιδιά) αγαπούσε με πόνο ολόκληρο το ποίμνιο του, ολόκληρο το χωριό του. Είχε γεμίσει όλους τους χώρους του μικρού χωριού του με εικονοστάσια, σταυρούς, εικόνες κλπ. Ήταν ο «πλησίον» του λαού, φιλάνθρωπος, ελεήμων, κοινωνικός. Συνήθιζε να έχει πάντα στις τσέπες του «καραμέλες» για τους μικρούς και «κατοστάρικα» για τους μεγάλους. Ενδιαφερόταν για αίθουσες, βιβλιοθήκες, έκανε επισκέψεις, έδινε δώρα, έστελνε επιστολές. Ήταν μέσα σε όλα, ενώ συγχρόνως ήταν ασκητής ζώντας, με φυσικότητα, με τον Θεόν, με τους Ταξιάρχες του και τους Αγίους. Μια φορά απαίτησε από τον «Άη –Γιώργη» να ξαναζωντανεύσει μια στερεμένη πηγή και όταν πέρασε αβρόχοις ποσίν το πλημμυρισμένο ποτάμι, (για να σωθεί έτσι από εχθρούς) πολύ απλά είπε «Ε ! τον τσακώσαμε τον Γιώργη, τον πιάσαμε τον Ευεργέτη». Ο αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός (Ηγούμενος τους Ι.Μ.Σίμωνος Πέτρας) που είχε στενό σύνδεσμο με τον παπα-Δημήτρη, γράφει γι’ αυτό. « Και ο ύπνος του σώματος του και η νήψις τους ψυχής του και η μύησις των οφθαλμών του και ο λόγος του και η σιωπή του ήσαν στοιχεία και μέσα επικοινωνίας με τον Θεόν και τους φίλους του Θεού. Εζη συνηρμοσμένος εν τω μυστικώ σώματι τους Εκκλησίας, έζη την Βασιλείαν του Θεού «τα φαινόμενα θεωρών, τα αόρατα κατανοών».

Το πνευματικό του σθένος, η πίστη του, η εδραία ιερατική συνείδηση και η αφοβία του φάνηκαν ολοκάθαρα στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου (1944 και μετά). Η ευρύτερη περιοχή γύρω από τον Πλάτανο ελεγχόταν από τον ΕΛΑΣ. Ο παπα- Δημήτρης, μόνος παπάς σε όλη την περιοχή, αρνιόταν να συνοδοιπορήσει με τους κομμουνιστές. Κατήγγειλε με σθένος τα άθεα πιστεύω τους. Κυνηγήθηκε αλύπητα και κινδύνευσε παντοιοτρόπως. Μήπως αυτός δεν είναι κι ο βασικός λόγος που ο ανώτατος κλήρος δεν προέβη στην αγιοκατάταξή του; Να μη στενοχωρηθούν οι λεγόμενοι με κωμικά επαναλαμβανόμενο τρόπο ''προοδευτικοί''; Λες κι ο Θεός θέλει επίσημους τίτλους αγιοσύνης! Στις καρδιές του λαού παραμένει Άγιος κι αυτό είναι η ουσία! Πολλοί, ακόμα και οι οικείοι του, του έλεγαν να σωπάσει, αλλά αυτός αρνιόταν. Γράφει «Μου λέει η παπαδιά μου. Παπά χαζάθηκες τελείως ; Εσύ θα φέρεις το αποτέλεσμα ; Δεν βλέπεις όλους τους παπάδες των χωριών, που κάθονται στα σπίτια τους, δουλεύουν και τρώγουν με τους οικογένειες τους ; Εγώ τους απαντώ. Θα πεθάνω για τον Χριστό και όχι για τον χρυσό. Κομμουνιστής εγώ δεν γίνομαι».

Ο παπα-Δημήτρης δεν φοβόταν γιατί συνοδοιπορούσε με τους Αγίους του, τους Ταξιάρχες και τον Αη-Νικόλα. Γράφει ο ίδιος σχετικά: «20 Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωί, μόλις κτύπησα την καμπάνα, μας περιεκύκλωσεν αντάρτικος στρατός. Το χωριό μας ήταν με ομάδα εθνική και γι΄ αυτό ήθελαν να μας εξοντώσουν. Άρχισαν να ρίχνουν πυρά τους φοβερισμό. Εγώ μόλις είχα μπει στην Εκκλησία, έκαμα τον σταυρό μου, παρεκάλεσα τον Άγιο Νικόλαο και φεύγω. Εκείνοι από το φυλάκιο ρίξανε άφθονες σφαίρες με το πυροβόλο, καμία τους δεν με εκτύπησε. Ακολούθησα ένα ρέμα, τα Αμπέλια και έχασαν τα ίχνη μου. Επήγαινα προς το χωριό Βασιλική που είχε εθνικό στρατό και ομάδα, για να φυλαχθώ. Κοντά στα σύνορα των δύο χωριών, Ριζώματος-Βασιλικής με έφτασαν. Είχαν διατάξει 10 ιππείς και με τον αρχηγό 11 να με πιάσουν. Με κυνηγούσαν, έβριζαν και έριχναν με τα Στεν, χωρίς να μπορούν να με φονεύσουν. Οι σφαίρες τρύπαγαν τα ράσα δεν με τσίμπαγε καμία. Με πλησίασαν και με περιεκύκλωσαν στα 50 μέτρα γύρω-γύρω, φωνάζοντας: κερατά τράγο, πού θα πας; (με έβριζαν ελεεινά). Εγώ ευρισκόμενος εν μέσω κινδύνου, εσήκωσα τα χέρια επάνω, προς τον ουρανό και εφώναξα από το βάθος της ψυχής: Μιχαήλ Αρχιστράτηγε, σώσε με, κινδυνεύω. Ω του θαύματος! Σαν αστραπή παρουσιάσθη ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εις τον αρχηγό. Είδα ένα νέο με σπαθί, που έκοψε τα σχοινιά από την σέλα του αλόγου, τον έριξε κάτω και τον έσπασε την σπονδυλική στήλη. Οι υπόλοιποι δέκα έμειναν ακίνητοι, ωσάν να του είχε κτυπήσει ηλεκτρισμός. Ακούω μια φωνή, ήταν του αρχηγού τους, να λέγει: Εχεις όριο ζωής και υψηλούς προστάτας. Ευχαριστώ, τους απήντησα. Τους συγχώρησα και τους ευχήθηκα ο Θεός να τους φωτίσει, να μετανοήσουν και να γίνουν καλοί άνθρωποι. Να λέτε την αλήθεια, τους είπα, να έχετε τον Θεό βοήθεια και έφυγα σιγά-σιγά για τον προορισμό μου, διότι είχα κουραστεί πολύ.»

Η ζωή του έκτοτε και μέχρι της ασθενείας του ήτο μία διαρκής κένωση του εαυτού του υπέρ πάντων. Ετρεχε για τα πάντα, θεωρών υπεύθυνο για όλα τον εαυτόν του. Τον άκουγες να λέγει «Τρέξε παπα- Δημήτρη, τρέξε, ο διάβολος έζωσε και πάλι το χωριό». Το κομποσχοίνι έλιωνε στα χέρια του υπέρ πάντων και όταν καμμιά φορά αγνοούσε τα ονόματα, ψέλλιζε «…υπέρ του διευθυντού του ΚΤΕΛ, υπέρ του οδοντιάτρου, υπερ…υπέρ…». Είχε αναπτύξει πνευματικό δεσμό με τους μακάριους γέροντες π. Φιλόθεο Ζερβάκο, π. Αμφιλόχιο Μακρή, π. Εφραίμ Κατουνακιώτη, με τους οποίους αλληλογραφούσε και εξωμολογείτο. Μολονότι ασπούδαστος, είχε ακέραιη ορθόδοξη πίστη, γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα και διάκριση πνευμάτων. Γράφει ο ίδιος « Όταν το 1971 ήλθαν οι μεγάλοι των ξένων εκκλησιών στα Τρίκαλα, πήγα και τους είδα και λέγω: φύγε παπαδημήτρη ογλήγορα και μην κοιτάς πίσω…».

ΣΚΟΛΩΨ ΤΗ ΣΑΡΚΙ: Από το τέλος της δεκαετίας του ’60 ο Θεός έστειλε ασθένειες στον ταπεινό του δούλο, παπα-Δημήτρη. Διαγνώσθηκε καρκίνος και τον Φεβρουάριο του 1970 υπεβλήθη σε εγχείριση στον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ. Θαύμα μεγάλο και ζωντανό έγινε. Γράφει ο ίδιος σε επιστολή του « Οι ιατροί του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ μου το ανήγγειλαν καθαρά το πικρό φιρμάνι. Εγώ εδόξαζα τον Θεόν, που μου έδωκε αυτό το μεγάλο δώρον, τον καρκίνον, για να με δοκιμάσει......Η εγχείρισις κράτησε 5 ώρες……. Τις επόμενες ημέρες είχα μία διάθεση που μου ερχόταν να κατέβω από το κρεββάτι. Δεν αισθανόμουν τίποτα……… Το βράδυ, που έφυγε η κόρη μου και έμεινα μόνος, ήλθαν δύο άγνωστοι και με φύλαγαν και με ανακούφιζαν…….. Χαρά Θεού και ευλογία Θεού εκείνο το βράδυ, που δεν μπορώ να περιγράψω. Ολοι εθαύμασαν πως έζησα….» Επέστρεψε και πάλιν ο μακάριος γέροντας στο χωριό του και στις λειτουργίες του. Η υγεία του πλέον, όμως, είχε γίνει πολύ εύθραυστη. Το 1973 νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ για «ανώτερες σπουδές», όπως έλεγε χαριτολογώντας. Ο Θεός προετοίμαζε τον δούλο του. Στις 29 Ιανουαρίου, 1975, μετά πολύμηνους φρικτούς πόνους ο Θεός τον δέχθηκε. «Όταν βρώ εκεί θέσιν, τότε θα έρχωμαι και θα σας βοηθώ. Αμ, πώς! Θα ξεχάσω τα πνευματικά μου παιδιά ; » έλεγε λίγο προ της κοιμήσεως του.

Αγιε Γέροντα, παρότι δε σε γνωρίσαμε προσωπικά. σε ευχαριστούμε, που αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε την αγία σου ζωή. Σε ευχαριστούμε και για ότι μας δείχνεις με την ένθεο βιοτή σου με ποιο τρόπο οι παντρεμένοι και πολύτεκνοι (σαν και εσένα) μπορούν να γίνουν ασκητές. Αμήν.

“Γέροντα Δημήτριε σεβαστέ, 

μύστη του Κυρίου, ιερέα θαυματουργέ·

χαίρε του ποιμνίου, ακάματε λευίτη, 

πάσης Θεσσαλίας, λύχνε αείφωτε.” [Κοικ.]

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΒΙΝΤΕΟ Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ: 

ΒΙΝΤΕΟ - ΗΧΗΤΙΚΟ: Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ: 

Θεσμοσυμφοριάζουσες Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 24

 Θεσμοσυμφοριάζουσες

                                                                       

Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες                                                                         Αλκυονίδες μέρες καρτερούν…                                                                                                                         

    Γεώργιος Δροσίνης

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  24

     

Έχει ο καιρός γυρίσματα

  Είμαστε στην καρδιά του χειμώνα.  Ενός χειμώνα  που  μας ταλαιπώρησε τελευταία.

Καρτερούμε τις Αλκυονίδες μέρες, προσφορά του Γενάρη σαν το κοινωνικό μέρισμα

της κυβέρνησης. Να δούμε λίγες χειμωνιάτικες λιακάδες, να βγουν κι οι αλεπούδες να ηλιαστούν έξω απ’ τις σπηλιές τους. Τα ξύλα μας μέσιασαν στην τρικάδα μας. Αισιόδοξο το μήνυμα! Όχι που τελειώνουν τα ξύλα μας, αλλά που τελειώνει μαζί τους κι ο χειμώνας. 

  Ας χαιρόμαστε όλες τις εποχές με την εναλλαγή τους! Ακόμη και η άνοιξη θα καταντούσε βαρετή, αν κρατούσε για πάντα. Μας δυσκολεύει ο χειμώνας, όμως, χωρίς χειμώνα, μπορεί να μας δυσκολέψει περισσότερο το καλοκαίρι. Πάντα στη σκέψη μας ο χειμώνας  συμβολίζει  της ζωής μας  τις δυσκολίες: «Τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες…».

  Ας έχουμε την υπομονή κι ας ζούμε την κάθε εποχή μ’ αυτά που μας προσφέρει, φτάνει αλλιώς να είμαστε καλά. Άντε, για να σας καθησυχάσω, θα σας πω και τι καιρό θα έχουμε στον υπόλοιπο χειμώνα: «Ή θα βρέξει, ή θα χιονίσει, ή καλόν καιρό θα κάνει».

Άλλαξι η σφαίρα τ’ κιρού…

  Έτσι έλεγαν οι παλιοί, με τον απλοϊκό τους λόγο, όταν κουβέντιαζαν για την κλιματική αλλαγή και του καιρού τις μεταβολές. Άνθρωποι της φύσης, γεωργοί, κτηνοτρόφοι, αγωγιάτες, δραγάτες και μυλωνάδες ή ό,τι άλλο, προσπαθούσαν να προβλέψουν και να καταλάβουν αυτά τα καιρογυρίσματα κι έτσι να κανονίζουν τη ζωή τους και τις δουλειές τους. Σημάδια χιλιοπαρατηρημένα και τα μερομήνια (οι πρώτες μέρες του Αυγούστου) συνέθεταν τη λαϊκή μετεωρολογία του κάθε τόπου.

  Είδις τα π’λιά τι χαμπλά φλιντ’ράν’; Τ’ απόσκια ιχτές δεν ήταν καθαρά. Ικειό του συγνιφάκι στ’ Γκριλιάγκου θα φέρει βρουχή ταχιά. Η γάτα νίβουνταν κα’ του Γιαννιώτη (δυτικός άνεμος). Θα χ’μάσει κι ποιος ξέρει τι δρουλάπι θα βγάλει (άρπαζαν κι κάνα ξυθάλι να βαρέσουν τ’ γάτα π’ νίβουνταν στουν ανάντιου αέρα)… Αυτά και πόσα άλλα τέτοια άκουγες τότε στα χωριά μας!... Ακόμη κι όταν, με το ραδιόφωνο αρχικά, έφτανε η πρόγνωση καιρού απ’ την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, δε σταμάτησαν ως τοπικές μετεωρολογικές εκτιμήσεις.

  Στις μέρες μας ο καιρός είναι επιστημονικά προβλέψιμος, καλύπτει μέρος των καθημερινών ειδήσεων, έγινε εικόνα και θέαμα των μέσων επικοινωνίας και φυσικά δεν έμεινε έξω απ’ τις ειδησεογραφικές τους υπερβολές. Ως προϊόν που πουλάει, ανανεώνουν κάθε φορά τη συσκευασία του, ψάχνοντας καλύτερους προς πώληση τρόπους. Έτσι έφτασε και στη χώρα μας η συνήθεια, τα κύματα κακοκαιρίας να αποκτούν όνομα.

  Έλα, όμως, που δεν το ’ξερα, μέχρι που με πήρε μια μέρα τηλέφωνο ο Ηλίας ο Χολέβας και πώς το ’φερε η κουβέντα μου λέει: 

—Σι δυο μέρις έρχιτι ου Τηλέμαχους…

— Απού τώρα; Πώς κι έτσι; Ου Τηλέμαχους έρχιτι του Μάη. Έρχιτι του κουκάλουγου

πρώτα, απουκουντά ου κούκους κι αργότιρα ου Τηλέμαχους.

— Δε λέου τουν Τηλέμαχου Νασιώκα. Του χ’μώνα πο’ ’ρχιτι λέου.

— Τηλέμαχου τουν λέν’ του χ’μώνα;

— Όχι, οι κακουκιρίις απού τώρα πέρα θα παίρνουν ουνόματα. 

—Νασιουκαίϊκα ουνόματα ή σπυριλιώτ’κα γινικά; Θα λέν’ τουν κιρό Τόλια Νασιώκα, Βασίλη Παυλιά, Σκ’μή ή Πληθάρα; Χαμένου το ’χουν; Έχιτι πουλλά ουνόματα στ’ Σπυρέλ’, να ξέρουμι τι μας καρτιρεί; Ια τήρα στου βιβλίου σ’ κι πες μ’!

—Ισύ το ’χ’ς χαμένου. Είπαμαν θα βάνουν ένα όνουμα στουν κάθι παλιόκιρου. Τι μπιρδεύ’ς τ’ς Σπυριλιώτις; Άκ’σις Τηλέμαχου κι πήρις τρουχό;

—Τι ήθιλις να κάνου; Σάματι ξέρου ιγώ άλλουν Τηλέμαχου; Είνι δ’λειά αυτήνη; Πήραν τα ουνόματα απ’ τ’ς ανθρώποι κι τα ’βαλαν στα τ’φάνια κι στα γαζέπια!... Να σι ρουτήσου κάτι ακόμα, αρέ Λία;                               

— Ρώτα μι κι άμα ξέρου θα σ’ που κι αν καταλάβ’ς, κατάλαβις… 

— Ποια κακουκιρία είνι χειρότιρη; Ου Αλέξ’ς ή ου Κυριάκους; Τι να κάμου, για να ιτοιμαστού καλύτιρα;

— Του σταυρό σ’ να κάν’ς! Αλλιώς δε γλυτών’ς… 

  Παράξενα πράγματα, αν και υπάρχουν λόγοι αυτής της πρακτικής. Ας μην είμαστε και τελείως αφοριστικοί. Ξεκινήσαμε με την Αριάδνη το 2017 και τώρα τελευταία Ραφαήλ, Σοφία, Τηλέμαχος και φτάσαμε στην Υπατία (μας κόπηκαν τα ήπατα)… Αλφαβητικά πάνε, με εναλλαγή ονόματος από αρσενικό σε θηλυκό. Η επόμενη κακοκαιρία θα πάρει όνομα αρσενικό από το γράμμα «Φ».  Φώτ’ς θα να ’νι, Φάντ’ς μπαστούνι θα να ’νι, κάνας Φρίξους (αυτό νια χαρά είνι, για να φρίξουμι), δεν ξέρου. Κι τι απουμένει; Ου Φίλ’ππας! Α, κι ου Φρύδας! Πάλι έχασε η Φώφη…

Παλιά μου (θεατρική) τέχνη κόσκινο…

  Υπάρχουν και κάτι καιροί και κάποιοι χειμώνες που τους ετοιμάζουμε μόνοι μας… Μετά την κωμωδία Θεσμοφοριάζουσες, συνεχίζουμε με πολύ γέλιο την κωμωδία Σεμιναριοχρηματαρπάζουσες, ακολουθεί το δράμα Επιδοτησοξεκοκαλίζουσες και κλείνουμε με την τραγωδία Χρεοκοπιοαναστενάζουσες.

  Ύστερα μπαίνει ο χορός: Ωιμέ! Ωιμέ! Πώς την πατήσαμε έτσι βρεεεεε!

                                            Αλί, αλί και τρισαλί! Αλί και Πιερ Μοσκοβισί!

                                            Χορέψτε όλοι στο ταψί και φκιάστε τρύπες στο λουρί! 

Κι ο κορυφαίος του χορού: Για πάρε, Ντράγκι, σφυρί κι α(κ)μόνιον,

                                            δεν το γλυτώνουν αυτοί το μνημόνιον…

                                            κόψ’ τα τους όλα με το πριόνιον!

  Κι από το Καστελόριζο πάλι οι «θεσμοί» στη χώρα για νέες  Θεσμοσυμφοριάζουσες 

και Συσσιτιοεκκλησιάζουσες… 

  Καιρός ν’ αλλάξουμε και πρωτεύουσα. Κάνω δραματική έκκληση. Προτείνω μόνιμα τη Δράμα… Και δραμαμίνες στον λαό…

  Σημείωση: Στα Βραγκιανά και στην κοιλάδα Αχελώου παίζεται και μια παραλλαγή με τίτλο Θερμοζεματοτσουρουφλίζουσες (αγνώστου συγγραφέως), ενώ στο Μαρκελέσι και στα υπόλοιπα ζερβά οι Τρεμοκουκουρίζουσες.

Πας μη Έλλην βάρβαρος

  Πας μη Έλλην βάρβαρος, αλλά ξεχρέωτος!

  Ο Έλλην μη βάρβαρος, αλλά χρεωμένος ως τον λαιμό! 

  Καλύτερα! Άφησέ τους να παρακαλάνε όλοι για την υγεία μας… Καθολικοί (απ’ όλους πήραμε) και Διαμαρτυρόμενοι (δίκιο θα ’χουν να διαμαρτύρονται, αλλά ας μη μας τα ’δωναν…). Το ζήτημα είναι: Θα μας ματαδώκουν; 

Διακόπτουμε για μια έκτακτη είδηση…

  Ου Μήτσιους στου πλαίσιου τουν συναντήσιουν μι πουλιτικά πρόσουπα απ’ τουν Αργιθέα, ανταμώθ’κι μι του βασιλιά Σέλιπου. Στου αντάμουμα ήταν κι ου  Γιάννη Τσιάκαλους.

  Η δημουτική μούσα έδουκι του χαμπέρι ουλούθι. Έβαξαν τα χουριά, όπους βάζει ου Άσπρους φόντας είνι κατιβασμένους…

Ο Μήτσιος και ο Σέλιπος κι ο Τσιάκαλος ο Γιάννης,

                           αντάμα τρων και πίνουνε και φαλτσοτραγουδάνε,

αντάμα έχουν και τ’ άλογα σ’ έναν ταβλά δεμένους.

                           Εκεί που τρώγαν κι έπιναν και έφκιαναν τσιγάρις,

   πουλί φλιντούρ’ξι κι έκατσι στην άκρη απ’ του μισάλι.

                           Για να φάει τα τρίμματα έκατσε. Περίεργο σας φαίνεται;

                           Κι κιλαηδούσι κι έλιγι…  

  Θα σας πω σε επόμενο Καφενείο τι έλιγι του π’λί (το ’κουψα ικεί π’ χρειάζουνταν, παραδέχιστι;) και θα μάθετε τι είπαν σ’ αυτή τη συνάντηση. Θαμαίνουμι πώς θα κρατήσιτι τ’ν αγουνία σας τόσις μέρις!...  

Πίνουνε οι Γερμανοί; Πώς την ψήφισαν αυτή;

  Ήρθε και η Αγγέλω Μέρκελ στην Ελλάδα, για να συγχαρεί τον πρωθυπουργό.  Γιατί δεν τον έπαιρνε τηλέφωνο και μας ήρθε στο καταχείμωνο, μεσούσης Υπατίας;  Βέβαια, πώς θα έβλεπαν οι ιθαγενείς  τι λέει η «Κλεοπάτρα» της Ευρώπης; 

  Εξέφρασε και την ευγνωμοσύνη της η Μέρκελ.  Γιατί άραγε;  Πού τη βοηθήσαμε; Α, ΝΑΤΟ, μου διέφυγε προς στιγμήν. Απ’ τη συμφωνία των Πρεσπών θα πάει καλά,  λέει,  και η Ευρωπαϊκή Ένωση (καμιά σχέση με την Ένωση του Λεβέντη). Κι εγώ  νόμιζα ότι ο δρόμος για Κοζιοκάρι είναι σημαντικότερος… 

  Αυτοί που βαφτίζουν τις κακοκαιρίες, χάθηκε να πουν Άγγελα τον κακό μας τον καιρό, για να ’ναι κι επίκαιροι;

  Πώς να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου; Βαράτε βιολιτζήδες να χορέψω, μιας και οι αγορές απόστασαν και σταμάτησαν να χορεύουν. Παίξτε μου τα τραγούδια:

Αγγέλω μ’, κραίνει η μάνα σου, τι διάολο να σε θέλει;

                         Αγγελικούλα τ’ κιαρατά μι τ’ άλλα τα κουμάσια…

Για τον Καμμένο μια γραφή κι ένα… καμένο γράμμα

• Σε παραδίδω εις την χλεύην της ιστορίας…

Εσένα και την ομαδούλα σου… 

Είναι  της ιστορίας  δουλειά, να σε  τοποθετήσει στο βάθρο  το καλύτερο που αξίζεις!

• Πηδάτε  τώρα  μόνοι  σας, στυμμένες  λεμονόκουπες, στων σκουπιδιών  τους 

κάδους.  Για άλλους είναι τα Κούγκια και το πήδημα στον Σέλτσο και στο Ζάλογγο…

• Και περισσότερη ντροπή σας πρέπει,

όταν το ξέρατε, μην κλαίτε εκ των υστέρων πως δεν ξέρατε,

που οι Μήδοι  πάντα με Εφιάλτες προχωρούν,  πάντα τον δρόμο Εφιάλτες δείχνουν…  

• Τουλάχιστον ξέρουμε την τιμή σας…  Δια μίαν καρέκλαν, για λίγους μήνες…

Απ’  τα  κόκκαλα των  Ελλήνων  τα  ιερά,  πέσαμε  στου  Κόκκαλη τ’ ανίερα μισθά…

                                    Ζήτω στους χρήσιμους ηλίθιους!

Αναμεράτε τώρα, νά ’ρθουν οι επόμενοι!

Ευρωλιγούρηδες και λιγούρια

  Επιτέλους  ξεκαθαρίστηκε  τι είναι  ο ευρωλιγούρης.  Είναι αυτός  που του αρέσει η

Ευρώπη και όχι αυτός που του αρέσουν τα ευρώ… Ρωτάτε και τον Ζουράρι!… Ταυτόχρονα, κατάλαβα γιατί λέγεται το κόμμα του «Πυρίκαυστος Ελλάδα». Με τέτοιο… καψούλι!... Το άσχημο είναι ότι  έγινε «περίκλαυτος» πια η Ελλάδα. 

Κλάψε με, μάνα, κλάψε με τη νύχτα με Ζουράρι…

  Δεν μπορεί, λέει, να ρίξει μια αριστερή κυβέρνηση, την οποία πριν γίνει κυβέρνηση δεν την ψήφιζε (δεν ήταν τότε αριστερή;) και ως «πυρίκαυστος» πήγε με τους ψεκασμένους, βεβαίως, βεβαίως!... Γιατί δεν πήγαινε ως αριστερός στην αριστερά;

  Μολονότι στηρίζει την κυβέρνηση της αριστεράς, δεν ψηφίζει την κατάπτυστη (όπως έλεγε) συμφωνία που φέρνει η κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά τη στηρίζει για να φέρει αυτό που δε στηρίζει ο ίδιος… Ρίξτε κρύο νερό στο πρόσωπό σας και πεντέξι παγάκια στον κόρφο σας, για να βεβαιωθείτε ότι δεν ονειρεύεστε… 

  Παρακαλούνται σε άμεση σύγκληση παγκόσμιου συνεδρίου οι κορυφαίοι ψυχίατροι, ψυχολόγοι, αστρολόγοι και ξεματιάστρες του πλανήτη, για να μελετήσουν το θέμα και να αποφανθούν για την επικινδυνότητα του φαινομένου.

  Έπιανε και στο στόμα του την Κλεφτουριά και τον Μακρυγιάννη, ο έμπορος των ιδεών. Πού να ξέραμε ότι θέλει τόσο διάβασμα, για να καταφέρεις να εξευτελιστείς!

  Ζουράρι, άλλο παζάρι και άλλο παντζάρι. Το παντζάρι κοκκινίζει και χωρίς να ντρέπεται για κάτι, αλλά όποιος κοκκινίζει, δεν κάνει για παζάρι… Στα τόσα που διάβασες, πιστεύω να είδες κάπου πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Να ξέρεις και κάτι ακόμη, πυρίκαυστε: Αργήσαμε, αλλά σε καταλάβαμε κι εμείς οι βραδύκαυστοι...

  Τυχερός ο Καργάκος (αιωνία του η μνήμη!)… Πέθανε δυο μέρες πριν πεθάνει από αηδία… Κι έγινε αληθινά φτωχότερη με αυτόν τον θάνατο η πατρίδα μας… 

Προς κλαίουσες Στέλλες και μετανοούσες Μαγδαληνές

  Είναι αργά για δάκρυα, Στέλλες! 

  Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, μετανοούσες Μαγδαληνές!

  Αλλά να λέμε και του στραβού το δίκιο… Ο πρωθυπουργός μπορεί με τις αυταπάτες του να σας εξαπάτησε, όμως στο θέμα με τα Σκόπια ο Σύριζα ήταν ξεκάθαρος από τότε που έπαιρνε 3% και ήταν στο μπαίνω δεν μπαίνω στη Βουλή. Ουδείς μπορεί να δικαιολογείται ότι δεν ήξερε. Άμα δεν ξέρεις βασικές θέσεις του κόμματος που ψηφίζεις, καλύτερα να πας να μάσεις ζόχια τη μέρα των εκλογών.

  Και οι ξένοι γνώριζαν αυτές τις θέσεις τους και ξέροντας πως είναι πρόθυμοι σε μια σειρά ζητημάτων, ανέχονταν και  όλα τα αλλοπρόσαλλα που έκαναν.

Μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο ποταμός.

Ποιος έχει την ευθύνη; Πάντοτε ο λαός!

Θ Ε Σ Μ Ο Φ Ο Ρ Ι Α Ζ Ο Υ Σ Ε Σ

19/1/2019