Μα χίλια χρόνια είναι μια μέρα;!!“Χίλια έτη Κυρίου” Διήγημα- AUDIOBOOK από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα διαβάζει ο ίδιος

 

Μα χίλια χρόνια ... είναι μια μέρα;!! Χίλια έτη Κυρίου

Διήγημα- AUDIOBOOK

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα

διαβάζει ο ίδιος

[Στον κάθε αναζητητή του Θεού!]

   Τι εμμονή ήταν αυτή που είχε καταλάβει τον Μωυσή! Παρ΄ότι είχε στο κοινόβιο περισσότερους από είκοσι πέντε χρόνους, το μόνιμο ερώτημα που έκανε, στον ηγούμενο, στους συμμοναστές του, ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό, είχε “καρφωθεί” μόνιμα στη σκέψη του. Στην ώρα του εργόχειρου, στη διάρκεια της προσευχής, στη διάρκεια της τραπέζης, στον ύπνο του.... Και το ερώτημα αυτό προέκυψε από την καθημερινή μελέτη του αγαπημένου του βιβλίου, των Ψαλμών του Δαβίδ. Έτσι από την πρώτη φορά που ανέγνωσε τον τρίτο στίχο του ογδοηκοστού ένατου ψαλμού, “ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς Σου, (Κύριε) ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές, ἥτις διῆλθε, καὶ φυλακὴ ἐν νυκτί”, εντυπωσιάστηκε μα δεν μπορούσε να συλλάβει το νόημά του. Βεβαίως ο Μωυσής, ήταν του “Δημοτικού”, που λέμε σήμερα εμεις οι “μορφωμένοι”, αλλά ακόμη κι αυτό το βασικό σχολείο της εποχής του το τέλειωσε όπως-όπως. Έτσι ανέλαβε ο τότε ηγούμενος, που ήταν και πνευματικός του, να του το εξηγήσει τουλάχιστον μεταφραστικώς. Έτσι, πριν πολλά χρόνια, ο Γέρων Ζαχαρίας του είπε πως ο στίχος δηλώνει ότι χίλια έτη είναι σαν μια μέρα, όπως η χθεσινή, ή σαν τη δύωρη σκοπιά των στρατιωτών τη νύχτα. Όμως, και τι μ΄ αυτό; Πάλι στο σκοτάδι έμεινε ο Μωυσής. Και τα χρόνια περνούσαν, ο τότε δόκιμος μοναχός έγινε πια ώριμος στρατιώτης του Χριστού, είχε αναλάβει μάλιστα και τα καθήκοντα του Εκκλησιάρχη, μα παρά την πνευματική του προκοπή, που όλοι οι υπόλοιποι μοναχοί έβλεπαν ξεκάθαρα, εκείνος, παρά τις χαμαικοιτίες, τις νηστείες, τις αγρύπνιες, τις προσευχές και τις ατέλειωτες γονυκλισίες του, ακόμη “βασανιζόταν” με το νόημα και την ουσία της ψαλμικής εκείνης φράσης.

 

  Ένα βράδυ σκέφτηκε κάτι πολύ απλό: “Θα το κάνω αίτημα στην προσευχή μου!”, φώναξε μέσα στο κελλάκι του, κάτω από την ακοίμητη κανδήλα του. “Απορώ πώς δεν το σκέφτηκα”, συνέχισε να μονολογεί, “ο κύριος μας είπε: Ζητείτε και δοθήσεται.” Όλο το βράδυ έμεινε προσευχόμενος με το αίτημα αυτό, ακόμη κι όταν έκλεισε για λίγο τα μάτια του, λίγο πριν το ξημέρωμα.

  Την επομένη, μετά τον όρθρο, αφού έφυγαν οι αδελφοί του για τα κελία τους και τα διακονήματά τους, εκείνος έμεινε να προσευχηθεί και πάλι μέσα στο Καθολικό της Μονής. Τότε είδε κάτι εντυπωσιακό: Ένας πανέμορφος αετός πετούσε πάνω από το κεφάλι του, μέσα στο ναό. Ο Μωυσής έμεινε με ανοικτό το στόμα, εκστασιασμένος! Λίγο μετά θέλησε να τον πιάσει, αλλά ο αετός βγήκε από τη χαμηλή πόρτα της εκκλησιάς κι άρχισε να απομακρύνεται πολύ αργά, κάνοντας συνεχώς κύκλους πάνω από το κεφάλι του Μωυσή που άρχισε να τον ακολουθεί, ξεχνώντας οτιδήποτε άλλο. Κι αυτός ο “ευλογημένος ο αητός”, δεν πετούσε ψηλά όπως κάνει η δική του η γενιά. Ακολουθώντας τον ο μοναχός, βγήκε από το μοναστήρι κι έφτασε στο δάσος, ψηλότερα στο βουνό, όπου παρά τα μέσα Απριλίου το χιόνι δεν είχε καλά-καλά λιώσει. Εκεί μπήκε σε μια περιοχή του δάσους που ποτέ του δεν είχε δει πρωτύτερα, παρόλο που συχνά ερχόταν εκεί, σαν ήταν νεότερος, για να κόψει ξύλα μ΄ άλλους αδελφούς του. Απορροφημένος από το θέαμα και από μια γλυκιά ψαλμωδία που άρχισε ν΄ ακούγεται ξέχασε ό,τι γήινο και με την καρδιά και το νου του βρισκόταν πια στον Παράδεισο! Και τι περίεργο; Δεν ένιωθε καμία κόπωση, πείνα, δίψα, πόνο, κρύο ή κάποιο από τα λεγόμενα “αδιάβλητα πάθη” που του 'λέγε ο πατήρ-Γεώργιος, ο νέος του ηγούμενος. Αισθανόταν μέσα του τόση αγαλλίαση, ώστε για ώρες πολλές άκουγε ευφραινόμενος την αγγελική ψαλμωδία και έβλεπε πράγματα “άρρητα αρρήτων”. Κάποτε, μετά από πόσο χρόνο άραγε, ούτε και ο ίδιος ο Μωυσής μπορούσε να υπολογίσει, είδε τον αετό να ανεβαίνει, να ανεβαίνει, ώσπου χάθηκε ψηλά στον ουρανό. Όμως, όμως, πρόλαβε να διακρίνει, πριν χαθεί από τα μάτια του, ότι ο αετός που έβλεπε όλο αυτό το διάστημα ήταν, ναι, δεν τον γελούσαν τα μάτια του, ένας άγγελος! Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι αυτό που έζησε ήταν μια “ευλογία” από το Θεό και μια “θεωρία” σαν αυτές που έβλεπαν κατά καιρούς οι αρχαίοι μοναχοί και που ο ίδιος διάβασε στο “Γεροντικό” αλλά και τη “Λαυσαϊκή Ιστορία”, πήρε τον κατηφορικό δρόμο για το μοναστήρι, πιστεύοντας ότι θα προλάβαινε να φτάσει πριν κλείσει η εξωτερική θύρα. Άλλωστε, αυτή έκλεινε μετά τη δύση του ηλίου.

 

 Φτάνοντας στη βαριά ξύλινη εξωτερική θύρα, ο πορτάρης τον ρώτησε από που είναι, κι ο Μωυσής απόρησε που δεν τον γνώρισε. Έτσι του απάντησε με απολύτως φυσικό τρόπο ότι ήταν ο μοναχός Μωυσής, ο εκκλησιάρχης της Μονής. Ο πορτάρης, νομίζοντας ότι είχε μπροστά του κάποιον σαλό, του απάντησε μάλλον απότομα: “Πήγαινε στο δρόμο σου. Εμείς δεν έχουμε εδώ κανέναν Μωυσή μοναχό. Άλλωστε, δε σε είδα ποτέ μου, στα πέντε χρόνια που έχω εδώ!” Τότε ο Μωυσής, εμφανώς ταραγμένος, και συνειδητοποιώντας πως ούτε ο ίδιος γνώριζε τον πορτάρη, του είπε λεπτομέρειες για το μοναστήρι, για τα τυπικά του, ονόματα αδελφών του, αλλά και το όνομα του ηγουμένου. Ο πορτάρης, μη γνωρίζοντας κανέναν από αυτούς που ονομάτισε ο “περίεργος” αυτός καλόγερος, κάλεσε όλους τους συμμοναστές του, αλλά ο Μωυσής δεν γνώρισε κανέναν απ΄αυτούς, ούτε εκείνοι τον ήξεραν. Τότε ο Μωυσής τους είπε απορώντας: “Εξίσταμαι, πατέρες, πώς σε μια-δυο ώρες που έλειψα έγιναν τόσες αλλαγές στο μοναστήρι. Εδώ άλλαξαν τα πάντα τόσο πολύ, που κανέναν σας δε γνωρίζω και κανείς σας δεν με έχει ξαναδεί! Μάρτυς μου ο Θεός, δεν πέρασε παρά λίγη ώρα από τότε που βγήκα από το μοναστήρι, αφού προηγουμένως αναγνώσαμε την ακολουθία του όρθρου.”

 

  Κι ενώ είχε νυκτώσει πλέον για τα καλά, ο Γέροντας άρχισε να ψάχνει παλιούς κώδικες του μοναστηριού, αναζητώντας τα ονόματα των πατέρων που του ανέφερε ο άγνωστος αυτός μοναχός. Αφού εξέτασε προσεκτικά τον κώδικα του μοναχολογίου, όπου ήταν γραμμένα όλα τα ονόματα των αδελφών της Μονής, βρήκε κάποια στιγμή τα ονόματα που του ανέφερε ο Μωυσής και με τρόμο κατάλαβε πως όλοι αυτοί μόναζαν εκεί πριν από τριακόσια χρόνια!! Τότε ο ηγούμενος άρχισε να ρωτά τον Μωυσή τι είδους άνθρωπος είναι και τι καλά έργα έκανε στη ζωή του ώστε να τον αξιώσει ο Θεός με μια τέτοια Χάρη. Ο μοναχός Μωυσής του είπε: “Δε γνωρίζω καμία αρετή στον εαυτό μου, παρά μόνο ότι έδειξα υπακοή, αγάπη προς όλους και ότι δε σκανδαλιζόμουν ποτέ και από τίποτε. Είχα ακόμη πολλή αγάπη στην Υπεραγία Θεοτόκο και κάθε βράδυ, μετά το Απόδειπνο, διάβαζα μπροστά στην εικόνα της τους Χαιρετισμούς”. Εν συνεχεία τους διηγήθηκε την εμφάνιση του αετού-αγγέλου, την ιστορία στο δάσος. Μετά απ΄ αυτά που ακούσαν, οι πατέρες τον αγκάλιαζαν, τον ασπάζονταν, φέρονταν σαν να είχαν μπροστά τους έναν ουράνιο κι όχι επίγειο άνθρωπο. Ύστερα ο ηγούμενος του είπε: “Δός δόξα τω Θεώ, που σε αξίωσε με τέτοια θαυμαστή οπτασία, την οποία δεν είδε άλλος με αυτό τον τρόπο σ’ αυτό τον παράλογο κόσμο της “κοιλάδας του κλαυθμώνος”! Γεύθηκες, μακάριε, λίγο από τη χαρά του Παραδείσου! Αλλά αδελφέ μου, μάθε ότι δεν πέρασαν από τότε κάποιες ώρες, μα τριακόσια χρόνια! Τόση χαρά κι ευφροσύνη θα αισθάνονται οι άγιοι στη Βασιλεία των Ουρανών μπροστά στον Κύριο, ώστε να περνούν χίλια έτη σαν μια μέρα”! Ακούγοντας αυτά ο μοναχός Μωυσής, δόξασε το Θεό και έκλαψε χαίρων, συνειδητοποιώντας ότι η τελευταία του προσευχή, αυτή που έκανε πριν από ... τρεις αιώνες είχε εισακουσθεί. Έπειτα ζήτησε να προσκυνήσει τους παλαιούς αδελφούς του στο οστεοφυλάκιο της Μονής και αφού επέστρεψε από εκεί παρακάλεσε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Παίρνοντας Σώμα και Αίμα Κυρίου αναφώνησε “Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα” κι αμέσως αναχώρησε για τις σκηνές των δικαίων.

[Το διήγημα αφορά, όσο κι αν ξενίζει πολλούς, σε πραγματικό γεγονός¹!]

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Ροή χαρισμάτων Σέρβων και Ρουμάνων αγιορειτών πατέρων, 2004, επιμ. ΜΑΝΟΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Δυο εικόνες από την καθημερινή ζωή του Καστελόριζου κατά την ιταλική κατοχή – 1941- ζωντανεύουν σε βίντεο. από το περιοδικό NATIONAL GEOGRAFIC του 1941 Eπιμμ. Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

 

Δυο εικόνες από την καθημερινή ζωή του Καστελόριζου κατά την ιταλική κατοχή – 1941- ζωντανεύουν σε βίντεο.

από το περιοδικό NATIONAL GEOGRAFIC του 1941

Eπιμμ. Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

   

Η Μεγίστη (Καστελόριζο) πριν την δημογραφική της αφαίμαξη [1910-15]

 Την ώρα που η ελεύθερη Ελλάδα δεχόταν τη γερμανική εισβολή, πολύ νοτιότερα, ζωντανεύουμε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, μια αναμνηστική φωτογραφία γάμου και μια σκηνή από την καθημερινότητα μικρών κοριτσιών του κατεχόμενου από τους Ιταλούς Καστελορίζου.

   Η ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων, διήρκεσε από το 1912 έως το 1943 (τυπικά και το 1945-947), αποτελώντας μια καθοριστική περίοδο για την ιστορία αλλά και την αρχιτεκτονική των νησιών [Λέρου, Κω, Ρόδου, κ.ά.]. Όλα ξεκίνησαν στη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, όταν η Ιταλία κατέλαβε τα νησιά (πρώτη την Αστυπάλαια τον Απρίλιο και μετά τη Ρόδος τον Μάιο) για να πιέσει την παραπέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αργότερα, και με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), η κυριαρχία των νησιών πέρασε επίσημα στην Ιταλία, η οποία τα ονόμασε με τον βαρύγδουπο τίτλο «Ιταλικές Νήσοι του Αιγαίου». Ακολούθησε η Φασιστική Περίοδος και ο αναγκαστικός «Εξιταλισμός». Υπό τη διοίκηση του Μάριο Λάγκο και αργότερα του Τσέζαρε Μαρία ντε Βέκκι, επιχειρήθηκε ο βίαιος εξιταλισμός του πληθυσμού με απαγόρευση της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία και επιβολή του παπισμού. Τότε ήταν η χειρότερη περίοδος για τους Ελληνες των νησιών. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943, τα νησιά πέρασαν στη γερμανική κατοχή μετά από σφοδρές φονικές μάχες και αερομαχίες [Λέρος]. Τέλος, τα Δωδεκάνησα παραδόθηκαν στην Ελλάδα στις 31 Μαρτίου 1947 και η επίσημη τελετή ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948.

Η ίδια γειτονιά του Καστελορίζου όπως είναι σήμερα. Εμφανής η διαφορά!

   Όσον αφορά στη Μεγίστη ή Καστελλόριζο, η ιταλική κατοχή του νησιού διήρκεσε από την 1η Μαρτίου 1921 έως τον Σεπτέμβριο του 1943, αποτελώντας μέρος της ευρύτερης περιόδου της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα. Αυτό συνέβη μετά από μια σύντομη γαλλική κατοχή (1915-1921). Η κυριαρχία οριστικοποιήθηκε κι εδώ με τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923. Και στο Καστελόριζο η φασιστική διοίκηση εφάρμοσε σκληρά μέτρα για την εξάλειψη της ελληνικής ταυτότητας, με βία, διώξεις και λεηλασίες. Παρά τις πιέσεις, οι κάτοικοι διατήρησαν το εθνικό τους φρόνημα, όπως φάνηκε κατά την προσωρινή κατάληψη από τους Συμμάχους το 1941. Όμως, λόγω των διώξεων και των κακών συνθηκών, ο πληθυσμός μειώθηκε δραματικά, πέφτοντας από τις 8.000-12.000 κατοίκους σε μόλις 2.000 κατά τη διάρκεια της κατοχής¹. Το 1932, Ιταλία και Τουρκία υπέγραψαν συμφωνία στην Άγκυρα, η οποία καθόρισε τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ του Καστελλόριζου και των μικρασιατικών ακτών. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943, το νησί πέρασε υπό βρετανικό έλεγχο, πριν την τελική απόδοσή του στην Ελλάδα [Ενσωμάτωση Δωδεκανήσου -1948]. 

Ας δούμε και τα δύο βίντεο: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/shorts/dM3-aWpVOlg

ΚΙ ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/shorts/mABO2qUlWw0

1. Η Τραγωδία του "Empire Patrol" (29 Σεπτεμβρίου 1945) Το "Empire Patrol" ήταν ένα φορτηγό-επιβατηγό πλοίο που μετέφερε πίσω στο Καστελλόριζο περίπου 500 Δωδεκανήσιους πρόσφυγες (κυρίως γυναικόπαιδα) από την προσφυγιά στη Μέση Ανατολή. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1945, ενώ το πλοίο βρισκόταν ανοιχτά της Μεσογείου, ξέσπασε πυρκαγιά. Οι συνθήκες ήταν εφιαλτικές, καθώς οι πρόσφυγες ήταν εγκλωβισμένοι στα αμπάρια, με αποτέλεσμα πολλοί να καούν ζωντανοί ή να πνιγούν.

Η τραγωδία στοίχισε τη ζωή σε πολλές δεκάδες ανθρώπους (με πολλούς να έχουν χάσει ολόκληρες οικογένειες). Σήμερα, στο λιμάνι του Καστελλόριζου, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Πηγαδιού, υπάρχει μνημείο (αποκαλυπτήρια το 2010) που φέρει τα περισσότερα ονόματα των θυμάτων της τραγωδίας. Η καταστροφή του "Empire Patrol" θεωρείται η κορύφωση της δοκιμασίας του Καστελλόριζου, που οδήγησε το νησί σε σχεδόν πλήρη ερήμωση μετά τον πόλεμο. 

Αισώπειοι και προεκλογικοί μύθοι Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 30

 Αισώπειοι και προεκλογικοί μύθοι 

Αργιθέα: ο τόπος που έβλεπε

τις τελευταίες ελπίδες να περνούν.

(γιατί από τρένα δεν έβλεπε)

(καφετζής)

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

  

   ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  30

Έναν μύθο θα σας πω

  Ο Αίσωπος, ο οποίος έζησε κατά την αρχαιότητα,  θυμάστε φαντάζομαι ότι είχε ένα εργοστάσιο που έβγαζε μύθους. Οι δουλειές πήγαιναν καλά, μέχρι που πήγε κάποτε στους Δελφούς απεσταλμένος του βασιλιά Κροίσου, για να πάρει χρησμό από το μαντείο. Μένοντας για λίγο εκεί κι όπως ήταν πανέξυπνος σαν τους Τριζολιώτες, κατάλαβε ότι οι ιερείς μετά της Πυθίας ήταν επιστήμονες στον μύθο και στο ψέμα και μπροστά τους δεν έπιανε μία. Ζορίστηκε κι αποφάσισε (γιατί ήταν και αποφασιστικός σαν τους Κουμπουριανίτες) να τους αποκαλύψει. Οι ιερείς κατάλαβαν ότι τους κατάλαβε, του στήσανε μια προβοκάτσια (δεν ήταν και κουκουές ο Αίσωπος, παρότι δούλος, για να την καταλάβει), με την οποία τον ενοχοποίησαν και με συνοπτικές διαδικασίες τον δίκασαν και τον έριξαν  σε κάποιον γκρεμό του Παρνασσού, μιας και το στεφάνι το τριζολιώτικο ήταν μακριά και δεν είχε ούτε τότε καλή συγκοινωνία η Αργιθέα, λόγω μη προχώρησης της σήραγγας Τυμπάνου… (αυτά παθαίνει όποιος κάνει παρέα με βασιλιάδες…).

  Το εργοστάσιο του Αίσωπου πέρασε από τότε στο κράτος και τη λειτουργία του ανέλαβαν και αναλαμβάνουν ως σήμερα διάφοροι πολιτικοί οι οποίοι είναι ειδικά εκπαιδευμένοι, γιατί υπάρχουν και πολιτικοί που είναι εντελώς ακατάλληλοι να το λειτουργήσουν… Η πορεία του εντυπωσιακή! Σήμερα είναι μια εύρωστη βιομηχανία με έντονα ανοδικούς δείκτες. Εκτός των μύθων, προχώρησε και σε παραγωγή νέων προϊόντων (παραμύθια, ψέματα, υποσχέσεις, ελπίδες, όνειρα, οράματα και παροράματα για αόμματους), τα οποία γίνονται ανάρπαστα και πουλιούνται σε κάθε χωριό και πόλη αυτής της χώρας.  Κρίμα που δεν έχω τα σχετικά γραφήματα γραμμής και ραβδογράμματα να σας τα παρουσιάσω, γιατί τα δάνεισα στον Τσακαλώτο να τα χρησιμοποιήσει κι αυτός, για να παρουσιάσει τους δείκτες της ελληνικής οικονομίας. Πιστεύει ότι θα τον βοηθήσουν προεκλογικά και μετεκλογικά, όταν προσπαθήσει να φάει τον Τσίπρα. Αυτό δε με νοιάζει, ας τον φάει!

  Και ήλθεν η ώρα να αναρωτηθώμεν… Είναι η ικανότης των πολιτικών που οδήγησεν εις αυτήν ταύτην την πρόοδον ή είμεθα ημείς οι οποίοι καταναλίσκομεν (αμάσητα εδώ που τα λέμε)  τα εν λόγω προϊόντα, δεδομένου ότι η κατανάλωσις προκαλεί και καθοδηγεί την παραγωγήν;

  Μικρή αγγελία για μεγάλη ευκαιρία: Ζητούνται νέες και νέοι με αρνόδοντο ή νέοι γέροι που βρίσκονται στην εφηβεία των γηρατειών για την προώθηση, πώληση ή και εμπορία των παραπάνω προϊόντων. Εξασφαλισμένο εισόδημα και λαμπρό μέλλον! Η καλύτερη λύση στην κρίση. Δε χρειάζονται και ιδιαίτερα προσόντα. Το θράσος αρκεί.  Γίνε ένας επιτυχημένος ελπιδοπωλητής και ονειροπόλος ονειροπώλης! Γίνε τώρα, εύκολα και γρήγορα, ο Άντερσεν και η Χαλιμά του χωριού σου! Οι μύθοι και τα παραμύθια είναι του λαού βοήθεια…

Βιογραφικά

  Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις (χωρίς τον ΦΠΑ). Τούτου δοθέντος, νομίζουν όλοι ότι και μια φωτογραφία τους είναι  καμιά πεντακοσαριά λέξεις, οπότε χρειάζονται άλλες πεντακόσιες, για να συμπληρωθεί η χιλιάδα (χωρίς ΦΠΑ κι εδώ, άλλωστε ποιος τον πληρώνει όταν μπορεί να μην τον πληρώσει…). Κάθονται, λοιπόν, και γράφουν. Έτσι γίνεται το βιογραφικό. Ως κείμενο επικοινωνίας, πρέπει να είναι προσεγμένο, γιατί παρουσιάζεις τον εαυτό σου… 

  Είναι υποκειμενικόν το κείμενον αυτό, φωνάζει κατακόκκινος από θυμό ένας αντικειμενικός, γι’ αυτό το έγραψα με κόκκινο. Τον ηρέμησα και συνεχίζω…  

  Θέλεις δουλειά; Βιογραφικό! Θέλεις να παντρευτείς; Βιογραφικό μαζί με αντίγραφο του Ε9 να δει η πεθερά τι περιουσία έχεις, για να δώσει, πάντα με επιφύλαξη, την τελική έγκριση. Θέλεις να είσαι υποψήφιος; Μην το συζητάτε! Εδώ έτσι και δεν κυκλοφόρησες βιογραφικό, πας άγραφος… Βέβαια, στην Αργιθέα και στην τοπική πολιτική σκηνή δε βοηθάει και πολύ. Αν ως τώρα δεν έγινες γνωστός σε μια τόσο μικρή περιοχή ή είσαι γνωστός, αλλά δεν έχεις μεγάλο σόι, συμπεθέρους και κουμπάρους, κανένα βιογραφικό δε σε σώζει. Σε κάθε περίπτωση είναι απόφαση του υποψήφιου τι θα κάνει, πώς θα προβάλει την υποψηφιότητά του και πόσα θα ξοδέψει για την προβολή του.

  Εάν αποφασιστεί βιογραφικόν, παίρνεις τον στυλόν και γράφεις το μακρύ σου και το κοντόν για τον δικόν σου εαυτόν. Χρειάζεται πολλή προσοχή, γιατί τα πιο πολλά προεκλογικά βιογραφικά αποκαλύπτουν τα τρωτά σου σημεία αντί των θετικών  κι αντί να σε βοηθήσουν, σε χαντακώνουν. 

  Άμα έχεις λεφτά, κάποιος φιλόλογος θα σου γράψει ένα κείμενο. Τόσοι άνεργοι είναι που αναγκάζονται να κάνουν φροντιστήρια με εξευτελιστικές τιμές και οι οποίοι δε συμπληρώνουν μηνιαίο εισόδημα, όσο αυτό που παίρνει, ας πούμε, ο τοπικός πρόεδρος Στεφανιάδας ή Φουντωτού ή Μεσοβουνίου ή ……………….. (βάλτε εσείς το χωριό). 

  Κι ένας καλός δικηγόρος μπορεί να σας βοηθήσει, αλλά μακριά απ’ τον Μήτσιο! Μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια πράγματα…

  Αν έχεις ψήφους, κάποιος αρχηγός θα φροντίσει να σου γράψει ένα βιογραφικό, για να υποστηρίξει ότι αποτελείς, μαζί του εννοείται, την τελευταία ελπίδα του τόπου… Άλλο που εγώ μάλλον βλέπω την Αργιθέα να καταποντίζεται ως άλλη Ατλαντίδα και μόνο η πανύψηλη κορυφή της Φσιόκας θα μαρτυρεί στους επερχόμενους την ύπαρξή της. Κι αυτό, γιατί δεν ψήφισαν οι Αργιθεάτες την τελευταία ελπίδα. Αλλά και ποιος ακούει τη φωνή ενός καφετζή; Ποιος νοιάζεται τι θέλει να πει ένας καφετζής;

  Οι  ανάγκες των ανθρώπων δημιουργούν τα επαγγέλματα… και οι εκλογές ανοίγουν κάποιες δουλειές. Σας το ξαναείπα στο πρώτο Καφενείο, ξαναδιαβάστε το όσοι το ξεχάσατε! Δικαιολογίες δε θα γίνονται δεκτές…

  Ανακοίνωση: Τώρα το κόκκινο δεν είναι από θυμό, αλλά για να φαίνεται τ’ αλάργα. 

  Αναλαμβάνω υπεύθυνα τη σύνταξη βιογραφικών, προεκλογικών συνθημάτων, λόγων, αντίλογων, δηλώσεων, δελτίων τύπου, καταλόγων ψηφοφόρων σας κατά ομάδες (σίγουροι, πιθανοί, κίβδηλοι, ύποπτοι). Αναλαμβάνω και τα ψυχοχάρτια σας καθώς και το σημείωμα για τα ψώνια σας. Παραθέτω ένα υπόδειγμα βιογραφικού, δείγμα της δουλειάς μου:

  «Γεννήθηκα στο Αετοχώρι μια μέρα του Οκτωβρίου (έτος δε λέω, μην κάνετε καμιά αφαίρεση και δείτε ότι δεν είμαι νέος), αλλά κανένας δε φανταζόταν ότι μια μέρα θα έσωνα  την  Αργιθέα,  γιατί  όλοι  είχαν  στον  νου  τους  να  μάσουν  βελάνια,  για να 

ξεχειμάσουν τα πρόβατά τους και δεν έδωσαν σημασία στο σπουδαίο για την περιοχή γεγονός.

  Έμαθα τα  πρώτα γράμματα, μικρά και κεφαλαία, στο σχολείο του  Αετοχωρίου  (αν 

δε μάθαινα, μαλλιά βιογραφικό θα διαβάζατε) από δασκάλους που, για να μάθω εγώ, 

καταλαβαίνετε πόσο σπουδαίοι ήταν. Όταν σπατάλωσα καμπόσο, έφυγα σια κατ’ Μπζάκια, Καρδίτσες, Λαμίες, όπου έμαθα τα δεύτερα γράμματα και προπαντός ότι υπάρχουν και γράμματα που δεν τα μαθαίνεις ποτέ, αλλά πρέπει πάντα να προσπαθείς και να δέχεσαι να διδάσκεσαι κι απ’ τα πιο ταπεινά πράγματα που σε περιβάλλουν.

  Από μικρός ανέπτυξα πλούσια δράση. Ήξερα πού έχει φωλιά το κάθε πουλί, έφκιανα σιουρίστρες από φράξους και ασφεντάμια και ταυτόχρονα ασχολήθηκα με το σπορ του γιδοβοσκού. Μου αρέσει να κινούμαι στη φύση, ασχολούμαι με το κυνήγι και λόγω της αγάπης μου για το περιβάλλον, όταν γυρνάω απ’ το κυνήγι, μοιράζω στην Κρανιά ή στο Πετράλωνο σε διερχόμενους φυλλάδια διαφόρων οικολογικών οργανώσεων. Φαντάζομαι δεν είναι η πρώτη φορά που γνωρίζετε διχασμένη προσωπικότητα.

  Τελευταία, με πλάκωσαν κάτι οράματα απροσδιορίστου αιτίας και περιεχομένου να αγωνιστώ και να σώσω τον τόπο μας. Ζητώ, λοιπόν, την ψήφο σας. Σας διαβεβαιώνω ότι κανένας δε θα σας κατηγορήσει, αν με ψηφίσετε. Άλλωστε, δε θα είναι η πρώτη φορά που ψηφίζετε ΛΑΘΟΣ…».

Παρατάξεις 

  Ας μην κλεινόμαστε! Ας πάμε στο κλεινόν άστυ! Πρωτεύουσα της χώρας είναι. Να μην ξέρουμε ποιος θα αλλάζει τους καμένους λαμπτήρες και θα ελέγχει τις παιδικές χαρές; Να μην ξέρουμε τις παρατάξεις που θα παραταχθούν για να αντιπαραταχθούν; 

  «Αθήνα ψηλά» η παράταξη του Μπακογιάννη. Μπορούσε να την ονομάσει και «Ψηλά στην Κωστηλάτα» ή «Ψηλά κι αγνάντευε» (μη γελάς, πονηρέ!...).

  Ο Γερουλάνος την ονόμασε «Αθήνα είσαι εσύ». Είσι κι φαίνισι, Γιρουλάνου, π’ θα μη πεις κι Αθήνα!... Σι πρόσβαλα ιγώ; 

  Ο Ηλιόπουλος τη λέει «Ανοιχτή Πόλη». Κάνας σύριζας πρέπει να ’ναι αυτός, υποθέτω απ’ τα συμφραζόμενα. Μπορούσε, όμως, να την πει και «Χωριό δίχως σ’κλιά» ή «Μπάτε, σκύλοι, αλέστε» ή ακόμη «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε».

  Τέλος, ο Σοφιανός έχει τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Από εκλάκτιση δεν ξέρω πώς τα πάει. Συσπείρωση, συσπείρωση, μαζώχτηκε κουβαράκι, κοντεύει να πάθει λεπτοσπείρωση…

Πάμε Μπζάκι…

─ Ω, πατέρα!

─ Ουαίει!

─ Ιδώ είν’ του Μπζάκι;

─ Ιδώ, πιδί μ’, ιδώ.

─ Ορέ Μπζάκι! Μπράβου Μπζάκι!

  Θυμάστε την τραγωδία «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου; Ξεχάστε την! Έγινε τώρα «Επτά επί Μπζάκι» και να ιδούμε. Κι από ονόματα, απορώ πώς δε θα μπερδευτούν οι ψηφοφόροι!  Νέα Ελπίδα, Νέα Πορεία (νέα ταλαιπωρία), τι Νέα απού ’κείθι, τα Νέα τ’ς Αλιξάντρας κι πάει λέγουντας. Άλλη παρτίδα παρατάξεων η Πνοή Δημιουργίας (πώς δεν την ονόμασαν Τελευταία Πνοή;), Δίπλα στους Πολίτες ( ε, όχι και πολίτες οι Μπζακιώτις!) κι έχουμε καιρό ακόμη. Δίνου κι ένα όνουμα δουριάν, δε θέλου τίπουτα, για μια πιθανή παράταξη: «Φεύγει ου Κ’τσός, έρχιτι ου παράλυτους». 

  Συμπέρασμα: Θα υποφέρουν οι Μουζακιώτες, μέχρι να τελειώσουν οι εκλογές…

Σποραδικοί πυροβολισμοί αλλά όχι άσκοποι

  Οι πυροβολισμοί δεν είναι άσκοποι. Έχουν σκοπό ν’ ανάψει το γλέντι, υποστήριξε

 σε δίκη ο αείμνηστος Μπολγούρας απ’ το Λεοντίτο. Έτσι μας το μετέφεραν οι παλιότεροι, οι οποίοι μας διηγούνταν κι ακούγαμε ιστορίες και γεγονότα του τόπου μας, τότε που στην κοινωνία συνυπήρχαν οι γενιές και δε διαχωρίζονταν ιδρυματικά όπως σήμερα, σε ΚΑΠΗ, παιδικούς σταθμούς και τμήματα νεολαίας, ενώσεις γυναικών, παραρτήματα μουστακαλήδων ή εξωραϊστικούς ομίλους.  

  Έχουν σκοπό οι πυροβολισμοί, ακόμη κι αν διαταράσσουν μερικές φορές την κοινή ησυχία ή μόνο την ησυχία κάποιων... (έβαλα κι αποσιωπητικά, για να χειροτερέψω το υπονοούμενο).

  1ος πυροβολισμός

  Ο Μενέλαος της Σπάρτης είχε την ωραία Ελένη. Την πήρε ο Πάρης, που τον έλεγαν έτσι επειδή έπαιρνε  (ούτε εφορία να ’τανε) και μετά ακολούθησε ο τρωικός πόλεμος.

  Ο Μενέλαος της Μπουκοβίτσας είχε την ωραία ιδέα να ξαναγίνει το γεφύρι Κοράκου και δεν μπορεί κανείς να την πάρει. Παίρνεται η ιδέα και η γνώση; Αν ήταν προβατίνες και παχείς, υπήρχε ένας σχετικός κίνδυνος, αλλά οι Στεφανιώτες ιδέες δεν έκλεβαν ποτέ κι απέφευγαν τις γνώσεις. Επομένως, γλυτώνουμε τον πόλεμο, αν και είμαστε έτοιμοι να εκστρατεύουμε εναντίον όποιου επιχειρεί να κλέβει διατυπωμένες ιδέες. Φτάνει πια! Έχομεν την λογοκλοπήν, την λογοπλοκήν και την διαπλοκήν, τελευταία και την λογοπώλησιν, όμως δε θα επιτρέψομεν και την ιδεοκλοπήν…

  2η σπαλιώρα και με πολύ κρότο

  Είχα γράψει το παραπάνω κείμενο, όταν έπεσα πάνω σε δυο επιστολές που έγραψε ένα νέο κορίτσι, η Ιωάννα Γ. Δήμου από τα Κουμπουριανά, και  απευθυνόταν στον δήμο μας. 

  Η πρώτη επιστολή το 2006 με θέμα: «Διάσωση, συντήρηση και ανάδειξη μνημείων της Αργιθέας» αναφέρεται στη διάσωση του μοναδικού, ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας, μνημείου στην περιοχή Συκιάς Πετρωτού, του γνωστού ως  «τελωνείου» και την ανακατασκευή της γέφυρας Κοράκου. Η δεύτερη επιστολή το 2018 έχει ως θέμα: «Αποκατάσταση βλαβών, διάσωση και  συντήρηση της γέφυρας Πετρωτού, ανεξαρτήτως του έργου  διαχείρισης των υδάτων του Αχελώου». Οι επιστολές δεν έκαναν μόνο απλή αναφορά, αλλά περιείχαν προτάσεις και συνοδεύονταν από φωτογραφικό υλικό. 

  Με ιδιαίτερη χαρά είδα τις επιστολές της Ιωάννας, τις οποίες εννοείται ότι δε γνώριζα, ώστε να τη συμπεριλάβω στην αναφορά μου σε πρόσφατο σχετικό κείμενό μου για το Κορακογιοφύρι. Η χαρά μου δεν έχει να κάνει με την υποστήριξη της αναγκαιότητας διάσωσης των μνημείων μας εκ μέρους της (ειδικά αυτών που είναι ακόμα όρθια), όσο με την αισιοδοξία που προσδίδει η ενασχόληση ενός νέου κοριτσιού με αυτά τα πράγματα. Όταν υπάρχουν νέοι της επόμενης γενιάς από τη δική μας που έχουν παρόμοιες ευαισθησίες και δράση, μπορούμε να ελπίζουμε. Αυτούς τους νέους πρέπει να αναζητήσουμε και να  ενθαρρύνουμε να αναλάβουν τις τύχες του τόπου μας.

  Ιωάννα, τα συγχαρητήριά μου και να θυμάσαι κάτι απ’ τον καφετζή: Χίλιες ιδέες να έρθουν που θα βοηθήσουν τον τόπο μας κι ας μην είναι καμία δική μας. 

  3ος πριόβολος

  Τελικά, δεν τη γλυτώνουμε την ανάπτυξη. Θα μας αναπτύξουν, θέλουμε δε θέλουμε. Ανάπτυξη με το ζόρι. Θέλεις να μείνεις υπανάπτυκτος και δεν μπορείς. Με τόσους αναπτυξιολόγους γύρω μας, αναπτύσσεται ένα αναπτυξιακό κλίμα και πνέει ένας αναπτυξιακός αέρας που θα μας απογειώσει.

─ Πετάει ο καφετζής;

─ Πιτάει, λέει; Πιτάει κι παραπιτάει, αερόπλανου γένιτι… 

  Το Πάσχα και στις εκλογές, όσοι ανεβείτε στα χωριά μας, φωτογραφίστε τα για να τα θυμάστε!…  Μετά τις εκλογές μπαίνουμε στον χρυσούν αιώνα της Αργιθέας (γι’ αυτό και τα χρυσά γράμματα). Θα γίνουν τόσα έργα, που δε θα τη γνωρίζετε. Θα ρωτάτε να βρείτε πού είναι το σπίτι σας. Δε θα μπορείτε να ξεχωρίσετε το Παρίσι απ’ το Τσιοκαρίσι… Πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα… (Τι χαλεύει αυτή η κόκκινη πρόταση εδώ; Ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτό το Καφενείο;).

  4ος βρόντος 

  Δε μας έφτανι ου Μπακουϊάνν’ς μι τ’ν «Αθήνα ψηλά» βγήκι κι ένας θ’κός μας φεϊσμπουκάς κι έγραψι: «Να πάμε την Αργιθέα ψηλά». Πόσου απάν’, αρέ παλληκάρι μ’; Έχει πλάκα να μας βάλ’ς να κουβαλάμι τα Βραγκινά στου Βουτσικάκι. Τ’ς Βραγκιανίτις π’ θα φιουκουπούν απ’ του κρύου δεν τ’ς λουγαριά’εις;

  Είχα κι ιγώ στου πρόγραμμα μ’ να φκιάσου νια τρύπα στ’ς Ρέντις να βάλου έναν γρύλου τρανό να σ’κώσου Δέντρου – Λαγκαδάκια κανιά ’κατουστή μέτρα (παραπάν’ δε γένιτι), αλλά για να του λες, μπουρεί να το ’χουν κι άλλις παρατάξεις στου πρόγραμμα τ’ς. 

  Άλλους λέει να πάμι τ’ν Αργιθέα μπρουστά. Πιδιά, κανουνίστι μ’ αυτές τ’ς μανούβρις! Μας έβγαλιταν τα σ’κώτια. Απάν’ ου ένας, μπρουστά ου άλλους, χάθ’κι  να πείτι να τραβήσουμι πέρα απάν’ κι όθι λαγαρίσουμι;

  Ρουτάτι κι ικειόν τουν απού πέρα απ’ τ’ γέφυρα Καταφυλλίου, π’ δεν τ’ράει τουν θ’κό τ’ του δήμου κι στινουχουριότι για τουν θ’κό μας. Συμφουνάει μι του πέρα απάν’;

  Τελευταίος πυροβολισμός (τι να κάνουμε, πεντάσφαιρη ήταν η καραμπίνα).

  Τα βλήματα δε λύνουνε προβλήματα! 

Ελπίδα…

  Τώρα, σαν τελειώσετε το διάβασμα, γυρίστε πάλι στην αρχή! Ξανακοιτάξτε το μοναστήρι του Κώστη! Αιώνες στέκει εκεί «στον κόρφο του βουνού, σαν καλωσύνη που κρύβεται». Πόσοι άνθρωποι να πέρασαν εκεί ως τώρα, για να προσκυνήσουν και να παρηγορηθούν; Πόσα μάτια δάκρυσαν από πόνο κι ευγνωμοσύνη μπροστά στις ιστορημένες εικόνες του; Πόσα χρόνια «κοιμάται απέξω ο καλόγερος που το ζωγράφισε»; Όμως, η ανθισμένη κουτσουπιά στο πλάι του διαλαλεί τη ζωή που συνεχίζεται και πως δεν υπάρχουν ποτέ «τελευταίες ελπίδες» παρά μόνο η μία μόνιμη και σταθερή ΕΛΠΙΔΑ. Αυτή που διαρκώς ανανεώνεται και προσαρμόζεται σε τόπους και ανθρώπους.

Έτσι είναι η ΕΛΠΙΔΑ… Σαν τους γάλανθους, τα ίτσια και τα δακράκια της άνοιξης που βγαίνουν δίπλα και πάνω στο όψιμο χιόνι πολλές φορές, για να στολίσουν τον φαρμακωμένο απ’ τον χειμώνα τόπο. Αυτά τα δακράκια εύχομαι να βλέπετε και δάκρυα να μην έρχονται ποτέ στα μάτια σας, μα αν έρθουν, να ’ναι  χαράς δάκρυα…

                                                           

                                    6/4/2019

                          

                                                                                                                                                       

Μιά ... μύγα στον ουρανό: Ο αστερισμός Μυία + ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Μιά ... μύγα στον ουρανό: Ο αστερισμός Μυία

+ ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

  ΓΕΝΙΚΑ: Η Μυία [δηλ. Μύγα, Λατ. Musca, συντ. Mus], είναι ένας αστερισμός που παρατηρήθηκε και καταγράφηκε από τους αστρονόμους Keyser και Hoytman [1603-Ουρανομετρία]. Έχει έκταση 138,4 τετ. μοίρες [77ος σε έκταση μεταξύ των 88 αστερισμών]. Συνορεύει με τους αστερισμούς Σταυρό του Νότου, Κένταυρο, Τροπίδα, Χαμαιλέοντα, Πτηνόν και Διαβητη. Είναι πολύ νότιος αστερισμός, πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 14° Βόρεια και 90° Νότια και έτσι είναι τελείως αόρατος από την Ελλάδα.

   ΙΣΤΟΡΙΚΟ – ΟΝΟΜΑΣΙΑ: Η αρχική ονομασία του αστερισμού ήταν Musca Australis vel Indica, δηλαδή η Νότιος ή Ινδική Μυία. Υποτίθεται ότι ο Lacaille τον δημιούργησε πρώτος από την Apis [Μέλισσα] του Bayer, αλλά ήδη από το 1679 ο Halley είχε αποκαλέσει τον αστερισμό Musca Apis, ενώ ακόμα νωρίτερα είχε γραφεί στον κατάλογο ως Apis seu Musca. Ακόμη, μέχρι το 1872 ο Stieler την κατέγραφε ως Biene (μέλισσα), ενώ ο Σίλερ είχε ενώσει τη Μυία με το Πτηνόν και τον Χαμαιλέοντα για να αναπαραστήσει την Εύα!

  ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟΙ ΑΣΤΕΡΕΣ: Ο αστερισμός έχει 62 ορατούς [φ.μ. ≤ 6,5] αστέρες. Ο α Μυίας, που είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, έχει φαινόμενο μέγεθος 2,69. Ο β Μυίας έχει φαινόμενο μέγεθος 3,05 και αποτελεί διπλό σύστημα αστέρων με διαχωρισμό 1,3 δευτερόλεπτο της μοίρας. Τέλος οι αστέρες γ, δ, ε και λ έχουν αντιστοίχως φαινόμενο μέγεθος 3,87, 3,62, 4,11 και 3,64.

   ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ: Ο Καινοφανής της Μυίας του 1998, ανακαλύφθηκε από τον William Liller στη Χιλή στις 29/12 του ίδιου έτους και στο μέγιστο της λαμπρότητάς του ήταν ορατός και με κιάλια [φ.μ. 8,5]. Στον αστερισμό ακόμη συμπεριλαμβάνονται: Το ανοικτό σμήνος NGC 4463, που έχει φαιν.μέγεθος 7,2 και φαινόμενη διάμετρο 5΄, το σφαιρωτό σμήνος NGC 4372 [φ.μ 7,8], αλλά και το NGC 4833, με φ.μ. 7,4. Τέλος στη Μυία είναι ορατό το πλανητικό νεφέλωμα MyCn 18, που είναι γνωστό ως «Νεφέλωμα της Κλεψύδρας» από το χαρακτηριστικό του σχήμα, αλλά και το ακόμη φωτεινότερο πλανητικό νεφέλωμα NGC 5189, με φαιν.μέγεθος 10,3 και φαινόμενη διάμετρο 2,3 λεπτά της μοίρας.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: