Ο Άγιος νεομάρτυς Δαμασκηνός του Γκαμπροβο ο Χιλανδαρινός 16.1.1771 +ΒΙΝΤΕΟ διασκευή Κων. Οικονόμου

 

Ο Άγιος νεομάρτυς Δαμασκηνός του Γκαμπροβο ο Χιλανδαρινός 16.1.1771 +ΒΙΝΤΕΟ

   Καταγόταν από το χωριό Γάμπροβο της επαρχίας Τυρνόβου της Βουλγαρίας. Ήλθε στο Άγιον Όρος και έγινε μοναχός στην Ι. Μ. Χιλανδαρίου. Αργότερα χειροτονήθηκε ιερομόναχος και εξελέγη και προηγούμενος της Μονής.

Εστάλη κάποτε από τους πατέρες της Μονής στη Βουλγαρία ,στο Σφιστόβι, όπου η Μονή είχε μετόχι, για να συγκεντρώσει κάποια έσοδα για τη Μονή. Ενώ ετοιμαζόταν να επιστρέψει στο Άγιο Όρος, ζήτησε από κάποιους Τούρκους να του επιστρέψουν χρήματα τα οποία τους είχε δανείσει . Εκείνοι, άδικοι και κακότροποι , σκέφτηκαν όχι απλώς να μην επιστρέψουν τα δανεικά αλλά και να του αποσπάσουν και όσα άλλα είχε συγκεντρώσει.

     Και να τι τους εσόφισε ο διάβολος να κάνουν. Συνεννοήθηκαν με μια τουρκάλα και τη νύχτα την ανέβασαν με σκάλα στον όροφο του μετοχιού και την έβαλαν μέσα. Κατόπιν κατέβηκαν , έσπασαν την πόρτα και μπήκαν μέσα , όπου δήθεν βρήκαν την τουρκάλα. Άρπαξαν αμέσως τον Άγιο, τον έδεσαν, πήραν ό,τι πράγματα είχε στο μετόχι και ,δέρνοντάς τον και κλωτσώντας τον ,τον έφεραν στον δικαστή. Εκεί όλοι με φωνές τον κατηγορούσαν ότι είχε γυναίκα τουρκάλα στο μετόχι και αμάρτανε μαζί της. Ο δικαστής αντιλήφθηκε πως όλη η υπόθεση ήταν οργανωμένη συκοφαντία και προσπαθούσε να τον γλυτώσει. Οι ψευδομάρτυρες όμως και όλοι οι Τούρκοι που ήσαν εκεί φώναζαν ότι είναι άξιος θανάτου και τελικά υπερίσχυσαν. Καταδικάστηκε στον δι’ απαγχονισμού θάνατο.

Στον δρόμο που τον πήγαιναν τρεις φορές τον ρώτησαν αν θέλει να γίνει τούρκος για να του χαρίσουν τη ζωή και να του επιστρέψουν όλα όσα του πήραν και άλλα από πάνω. Ο Άγιος όμως τους απάντησε , εγώ στη χριστιανική πίστη γεννήθηκα και σ’ αυτήν θέλω να πεθάνω. Πηγαίνετέ με εκεί που θέλετε. Τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης με τα χέρια του δεμένα πίσω. Εκεί ο Άγιος ζήτησε να του λύσουν τα χέρια για να κάνει την προσευχή του ως Χριστιανός. Πράγματι του εκπλήρωσαν την επιθυμία. Στράφηκε προς την ανατολή, προσευχήθηκε και αφού έκανε τον σταυρό του είπε να του δέσουν πάλι τα χέρια.

Τον έδεσαν και τον κρέμασαν και έλαβε ο μακάριος τον στέφανο του μαρτυρίου. Η θεία δίκη όμως ακολούθησε μετά τον θάνατο του Αγίου τους συκοφάντες και φονείς του, διότι καθώς περνούσαν από τον Δούναβη πνίγηκαν στα νερά του ποταμού. Ήταν η 16η Ιανουαρίου 1771.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ: 

Θεσμοσυμφοριάζουσες Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 24

 Θεσμοσυμφοριάζουσες

                                                                       

Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες                                                                         Αλκυονίδες μέρες καρτερούν…                                                                                                                         

    Γεώργιος Δροσίνης

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  24

     

Έχει ο καιρός γυρίσματα

  Είμαστε στην καρδιά του χειμώνα.  Ενός χειμώνα  που  μας ταλαιπώρησε τελευταία.

Καρτερούμε τις Αλκυονίδες μέρες, προσφορά του Γενάρη σαν το κοινωνικό μέρισμα

της κυβέρνησης. Να δούμε λίγες χειμωνιάτικες λιακάδες, να βγουν κι οι αλεπούδες να ηλιαστούν έξω απ’ τις σπηλιές τους. Τα ξύλα μας μέσιασαν στην τρικάδα μας. Αισιόδοξο το μήνυμα! Όχι που τελειώνουν τα ξύλα μας, αλλά που τελειώνει μαζί τους κι ο χειμώνας. 

  Ας χαιρόμαστε όλες τις εποχές με την εναλλαγή τους! Ακόμη και η άνοιξη θα καταντούσε βαρετή, αν κρατούσε για πάντα. Μας δυσκολεύει ο χειμώνας, όμως, χωρίς χειμώνα, μπορεί να μας δυσκολέψει περισσότερο το καλοκαίρι. Πάντα στη σκέψη μας ο χειμώνας  συμβολίζει  της ζωής μας  τις δυσκολίες: «Τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες…».

  Ας έχουμε την υπομονή κι ας ζούμε την κάθε εποχή μ’ αυτά που μας προσφέρει, φτάνει αλλιώς να είμαστε καλά. Άντε, για να σας καθησυχάσω, θα σας πω και τι καιρό θα έχουμε στον υπόλοιπο χειμώνα: «Ή θα βρέξει, ή θα χιονίσει, ή καλόν καιρό θα κάνει».

Άλλαξι η σφαίρα τ’ κιρού…

  Έτσι έλεγαν οι παλιοί, με τον απλοϊκό τους λόγο, όταν κουβέντιαζαν για την κλιματική αλλαγή και του καιρού τις μεταβολές. Άνθρωποι της φύσης, γεωργοί, κτηνοτρόφοι, αγωγιάτες, δραγάτες και μυλωνάδες ή ό,τι άλλο, προσπαθούσαν να προβλέψουν και να καταλάβουν αυτά τα καιρογυρίσματα κι έτσι να κανονίζουν τη ζωή τους και τις δουλειές τους. Σημάδια χιλιοπαρατηρημένα και τα μερομήνια (οι πρώτες μέρες του Αυγούστου) συνέθεταν τη λαϊκή μετεωρολογία του κάθε τόπου.

  Είδις τα π’λιά τι χαμπλά φλιντ’ράν’; Τ’ απόσκια ιχτές δεν ήταν καθαρά. Ικειό του συγνιφάκι στ’ Γκριλιάγκου θα φέρει βρουχή ταχιά. Η γάτα νίβουνταν κα’ του Γιαννιώτη (δυτικός άνεμος). Θα χ’μάσει κι ποιος ξέρει τι δρουλάπι θα βγάλει (άρπαζαν κι κάνα ξυθάλι να βαρέσουν τ’ γάτα π’ νίβουνταν στουν ανάντιου αέρα)… Αυτά και πόσα άλλα τέτοια άκουγες τότε στα χωριά μας!... Ακόμη κι όταν, με το ραδιόφωνο αρχικά, έφτανε η πρόγνωση καιρού απ’ την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, δε σταμάτησαν ως τοπικές μετεωρολογικές εκτιμήσεις.

  Στις μέρες μας ο καιρός είναι επιστημονικά προβλέψιμος, καλύπτει μέρος των καθημερινών ειδήσεων, έγινε εικόνα και θέαμα των μέσων επικοινωνίας και φυσικά δεν έμεινε έξω απ’ τις ειδησεογραφικές τους υπερβολές. Ως προϊόν που πουλάει, ανανεώνουν κάθε φορά τη συσκευασία του, ψάχνοντας καλύτερους προς πώληση τρόπους. Έτσι έφτασε και στη χώρα μας η συνήθεια, τα κύματα κακοκαιρίας να αποκτούν όνομα.

  Έλα, όμως, που δεν το ’ξερα, μέχρι που με πήρε μια μέρα τηλέφωνο ο Ηλίας ο Χολέβας και πώς το ’φερε η κουβέντα μου λέει: 

—Σι δυο μέρις έρχιτι ου Τηλέμαχους…

— Απού τώρα; Πώς κι έτσι; Ου Τηλέμαχους έρχιτι του Μάη. Έρχιτι του κουκάλουγου

πρώτα, απουκουντά ου κούκους κι αργότιρα ου Τηλέμαχους.

— Δε λέου τουν Τηλέμαχου Νασιώκα. Του χ’μώνα πο’ ’ρχιτι λέου.

— Τηλέμαχου τουν λέν’ του χ’μώνα;

— Όχι, οι κακουκιρίις απού τώρα πέρα θα παίρνουν ουνόματα. 

—Νασιουκαίϊκα ουνόματα ή σπυριλιώτ’κα γινικά; Θα λέν’ τουν κιρό Τόλια Νασιώκα, Βασίλη Παυλιά, Σκ’μή ή Πληθάρα; Χαμένου το ’χουν; Έχιτι πουλλά ουνόματα στ’ Σπυρέλ’, να ξέρουμι τι μας καρτιρεί; Ια τήρα στου βιβλίου σ’ κι πες μ’!

—Ισύ το ’χ’ς χαμένου. Είπαμαν θα βάνουν ένα όνουμα στουν κάθι παλιόκιρου. Τι μπιρδεύ’ς τ’ς Σπυριλιώτις; Άκ’σις Τηλέμαχου κι πήρις τρουχό;

—Τι ήθιλις να κάνου; Σάματι ξέρου ιγώ άλλουν Τηλέμαχου; Είνι δ’λειά αυτήνη; Πήραν τα ουνόματα απ’ τ’ς ανθρώποι κι τα ’βαλαν στα τ’φάνια κι στα γαζέπια!... Να σι ρουτήσου κάτι ακόμα, αρέ Λία;                               

— Ρώτα μι κι άμα ξέρου θα σ’ που κι αν καταλάβ’ς, κατάλαβις… 

— Ποια κακουκιρία είνι χειρότιρη; Ου Αλέξ’ς ή ου Κυριάκους; Τι να κάμου, για να ιτοιμαστού καλύτιρα;

— Του σταυρό σ’ να κάν’ς! Αλλιώς δε γλυτών’ς… 

  Παράξενα πράγματα, αν και υπάρχουν λόγοι αυτής της πρακτικής. Ας μην είμαστε και τελείως αφοριστικοί. Ξεκινήσαμε με την Αριάδνη το 2017 και τώρα τελευταία Ραφαήλ, Σοφία, Τηλέμαχος και φτάσαμε στην Υπατία (μας κόπηκαν τα ήπατα)… Αλφαβητικά πάνε, με εναλλαγή ονόματος από αρσενικό σε θηλυκό. Η επόμενη κακοκαιρία θα πάρει όνομα αρσενικό από το γράμμα «Φ».  Φώτ’ς θα να ’νι, Φάντ’ς μπαστούνι θα να ’νι, κάνας Φρίξους (αυτό νια χαρά είνι, για να φρίξουμι), δεν ξέρου. Κι τι απουμένει; Ου Φίλ’ππας! Α, κι ου Φρύδας! Πάλι έχασε η Φώφη…

Παλιά μου (θεατρική) τέχνη κόσκινο…

  Υπάρχουν και κάτι καιροί και κάποιοι χειμώνες που τους ετοιμάζουμε μόνοι μας… Μετά την κωμωδία Θεσμοφοριάζουσες, συνεχίζουμε με πολύ γέλιο την κωμωδία Σεμιναριοχρηματαρπάζουσες, ακολουθεί το δράμα Επιδοτησοξεκοκαλίζουσες και κλείνουμε με την τραγωδία Χρεοκοπιοαναστενάζουσες.

  Ύστερα μπαίνει ο χορός: Ωιμέ! Ωιμέ! Πώς την πατήσαμε έτσι βρεεεεε!

                                            Αλί, αλί και τρισαλί! Αλί και Πιερ Μοσκοβισί!

                                            Χορέψτε όλοι στο ταψί και φκιάστε τρύπες στο λουρί! 

Κι ο κορυφαίος του χορού: Για πάρε, Ντράγκι, σφυρί κι α(κ)μόνιον,

                                            δεν το γλυτώνουν αυτοί το μνημόνιον…

                                            κόψ’ τα τους όλα με το πριόνιον!

  Κι από το Καστελόριζο πάλι οι «θεσμοί» στη χώρα για νέες  Θεσμοσυμφοριάζουσες 

και Συσσιτιοεκκλησιάζουσες… 

  Καιρός ν’ αλλάξουμε και πρωτεύουσα. Κάνω δραματική έκκληση. Προτείνω μόνιμα τη Δράμα… Και δραμαμίνες στον λαό…

  Σημείωση: Στα Βραγκιανά και στην κοιλάδα Αχελώου παίζεται και μια παραλλαγή με τίτλο Θερμοζεματοτσουρουφλίζουσες (αγνώστου συγγραφέως), ενώ στο Μαρκελέσι και στα υπόλοιπα ζερβά οι Τρεμοκουκουρίζουσες.

Πας μη Έλλην βάρβαρος

  Πας μη Έλλην βάρβαρος, αλλά ξεχρέωτος!

  Ο Έλλην μη βάρβαρος, αλλά χρεωμένος ως τον λαιμό! 

  Καλύτερα! Άφησέ τους να παρακαλάνε όλοι για την υγεία μας… Καθολικοί (απ’ όλους πήραμε) και Διαμαρτυρόμενοι (δίκιο θα ’χουν να διαμαρτύρονται, αλλά ας μη μας τα ’δωναν…). Το ζήτημα είναι: Θα μας ματαδώκουν; 

Διακόπτουμε για μια έκτακτη είδηση…

  Ου Μήτσιους στου πλαίσιου τουν συναντήσιουν μι πουλιτικά πρόσουπα απ’ τουν Αργιθέα, ανταμώθ’κι μι του βασιλιά Σέλιπου. Στου αντάμουμα ήταν κι ου  Γιάννη Τσιάκαλους.

  Η δημουτική μούσα έδουκι του χαμπέρι ουλούθι. Έβαξαν τα χουριά, όπους βάζει ου Άσπρους φόντας είνι κατιβασμένους…

Ο Μήτσιος και ο Σέλιπος κι ο Τσιάκαλος ο Γιάννης,

                           αντάμα τρων και πίνουνε και φαλτσοτραγουδάνε,

αντάμα έχουν και τ’ άλογα σ’ έναν ταβλά δεμένους.

                           Εκεί που τρώγαν κι έπιναν και έφκιαναν τσιγάρις,

   πουλί φλιντούρ’ξι κι έκατσι στην άκρη απ’ του μισάλι.

                           Για να φάει τα τρίμματα έκατσε. Περίεργο σας φαίνεται;

                           Κι κιλαηδούσι κι έλιγι…  

  Θα σας πω σε επόμενο Καφενείο τι έλιγι του π’λί (το ’κουψα ικεί π’ χρειάζουνταν, παραδέχιστι;) και θα μάθετε τι είπαν σ’ αυτή τη συνάντηση. Θαμαίνουμι πώς θα κρατήσιτι τ’ν αγουνία σας τόσις μέρις!...  

Πίνουνε οι Γερμανοί; Πώς την ψήφισαν αυτή;

  Ήρθε και η Αγγέλω Μέρκελ στην Ελλάδα, για να συγχαρεί τον πρωθυπουργό.  Γιατί δεν τον έπαιρνε τηλέφωνο και μας ήρθε στο καταχείμωνο, μεσούσης Υπατίας;  Βέβαια, πώς θα έβλεπαν οι ιθαγενείς  τι λέει η «Κλεοπάτρα» της Ευρώπης; 

  Εξέφρασε και την ευγνωμοσύνη της η Μέρκελ.  Γιατί άραγε;  Πού τη βοηθήσαμε; Α, ΝΑΤΟ, μου διέφυγε προς στιγμήν. Απ’ τη συμφωνία των Πρεσπών θα πάει καλά,  λέει,  και η Ευρωπαϊκή Ένωση (καμιά σχέση με την Ένωση του Λεβέντη). Κι εγώ  νόμιζα ότι ο δρόμος για Κοζιοκάρι είναι σημαντικότερος… 

  Αυτοί που βαφτίζουν τις κακοκαιρίες, χάθηκε να πουν Άγγελα τον κακό μας τον καιρό, για να ’ναι κι επίκαιροι;

  Πώς να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου; Βαράτε βιολιτζήδες να χορέψω, μιας και οι αγορές απόστασαν και σταμάτησαν να χορεύουν. Παίξτε μου τα τραγούδια:

Αγγέλω μ’, κραίνει η μάνα σου, τι διάολο να σε θέλει;

                         Αγγελικούλα τ’ κιαρατά μι τ’ άλλα τα κουμάσια…

Για τον Καμμένο μια γραφή κι ένα… καμένο γράμμα

• Σε παραδίδω εις την χλεύην της ιστορίας…

Εσένα και την ομαδούλα σου… 

Είναι  της ιστορίας  δουλειά, να σε  τοποθετήσει στο βάθρο  το καλύτερο που αξίζεις!

• Πηδάτε  τώρα  μόνοι  σας, στυμμένες  λεμονόκουπες, στων σκουπιδιών  τους 

κάδους.  Για άλλους είναι τα Κούγκια και το πήδημα στον Σέλτσο και στο Ζάλογγο…

• Και περισσότερη ντροπή σας πρέπει,

όταν το ξέρατε, μην κλαίτε εκ των υστέρων πως δεν ξέρατε,

που οι Μήδοι  πάντα με Εφιάλτες προχωρούν,  πάντα τον δρόμο Εφιάλτες δείχνουν…  

• Τουλάχιστον ξέρουμε την τιμή σας…  Δια μίαν καρέκλαν, για λίγους μήνες…

Απ’  τα  κόκκαλα των  Ελλήνων  τα  ιερά,  πέσαμε  στου  Κόκκαλη τ’ ανίερα μισθά…

                                    Ζήτω στους χρήσιμους ηλίθιους!

Αναμεράτε τώρα, νά ’ρθουν οι επόμενοι!

Ευρωλιγούρηδες και λιγούρια

  Επιτέλους  ξεκαθαρίστηκε  τι είναι  ο ευρωλιγούρης.  Είναι αυτός  που του αρέσει η

Ευρώπη και όχι αυτός που του αρέσουν τα ευρώ… Ρωτάτε και τον Ζουράρι!… Ταυτόχρονα, κατάλαβα γιατί λέγεται το κόμμα του «Πυρίκαυστος Ελλάδα». Με τέτοιο… καψούλι!... Το άσχημο είναι ότι  έγινε «περίκλαυτος» πια η Ελλάδα. 

Κλάψε με, μάνα, κλάψε με τη νύχτα με Ζουράρι…

  Δεν μπορεί, λέει, να ρίξει μια αριστερή κυβέρνηση, την οποία πριν γίνει κυβέρνηση δεν την ψήφιζε (δεν ήταν τότε αριστερή;) και ως «πυρίκαυστος» πήγε με τους ψεκασμένους, βεβαίως, βεβαίως!... Γιατί δεν πήγαινε ως αριστερός στην αριστερά;

  Μολονότι στηρίζει την κυβέρνηση της αριστεράς, δεν ψηφίζει την κατάπτυστη (όπως έλεγε) συμφωνία που φέρνει η κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά τη στηρίζει για να φέρει αυτό που δε στηρίζει ο ίδιος… Ρίξτε κρύο νερό στο πρόσωπό σας και πεντέξι παγάκια στον κόρφο σας, για να βεβαιωθείτε ότι δεν ονειρεύεστε… 

  Παρακαλούνται σε άμεση σύγκληση παγκόσμιου συνεδρίου οι κορυφαίοι ψυχίατροι, ψυχολόγοι, αστρολόγοι και ξεματιάστρες του πλανήτη, για να μελετήσουν το θέμα και να αποφανθούν για την επικινδυνότητα του φαινομένου.

  Έπιανε και στο στόμα του την Κλεφτουριά και τον Μακρυγιάννη, ο έμπορος των ιδεών. Πού να ξέραμε ότι θέλει τόσο διάβασμα, για να καταφέρεις να εξευτελιστείς!

  Ζουράρι, άλλο παζάρι και άλλο παντζάρι. Το παντζάρι κοκκινίζει και χωρίς να ντρέπεται για κάτι, αλλά όποιος κοκκινίζει, δεν κάνει για παζάρι… Στα τόσα που διάβασες, πιστεύω να είδες κάπου πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Να ξέρεις και κάτι ακόμη, πυρίκαυστε: Αργήσαμε, αλλά σε καταλάβαμε κι εμείς οι βραδύκαυστοι...

  Τυχερός ο Καργάκος (αιωνία του η μνήμη!)… Πέθανε δυο μέρες πριν πεθάνει από αηδία… Κι έγινε αληθινά φτωχότερη με αυτόν τον θάνατο η πατρίδα μας… 

Προς κλαίουσες Στέλλες και μετανοούσες Μαγδαληνές

  Είναι αργά για δάκρυα, Στέλλες! 

  Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, μετανοούσες Μαγδαληνές!

  Αλλά να λέμε και του στραβού το δίκιο… Ο πρωθυπουργός μπορεί με τις αυταπάτες του να σας εξαπάτησε, όμως στο θέμα με τα Σκόπια ο Σύριζα ήταν ξεκάθαρος από τότε που έπαιρνε 3% και ήταν στο μπαίνω δεν μπαίνω στη Βουλή. Ουδείς μπορεί να δικαιολογείται ότι δεν ήξερε. Άμα δεν ξέρεις βασικές θέσεις του κόμματος που ψηφίζεις, καλύτερα να πας να μάσεις ζόχια τη μέρα των εκλογών.

  Και οι ξένοι γνώριζαν αυτές τις θέσεις τους και ξέροντας πως είναι πρόθυμοι σε μια σειρά ζητημάτων, ανέχονταν και  όλα τα αλλοπρόσαλλα που έκαναν.

Μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο ποταμός.

Ποιος έχει την ευθύνη; Πάντοτε ο λαός!

Θ Ε Σ Μ Ο Φ Ο Ρ Ι Α Ζ Ο Υ Σ Ε Σ

19/1/2019

Ο Άγιος Νεομάρτυς Ζαχαρίας ο Αρταίος [Πάτρα 20.1. 1782] από τον Κων/νο Οικονόμου

 

Ο Άγιος Νεομάρτυς Ζαχαρίας ο Αρταίος [Πάτρα 20.1. 1782]

από τον Κων/νο Οικονόμου

Σκελών πλατυσμώ εν πλάτει οικείς πόλου,
Ω Ζαχαρία, και βραβείον λαμβάνεις.

Ο ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΕΤΟΙΚΕΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ: Ο Νεομάρτυς Ζαχαρίας καταγόταν από τα μέρη της Άρτας. Σε μικρή ηλικία εξισλαμίσθηκε και ήρθε στην Πάτρα όπου εξασκούσε την τέχνη του γουναρά. Όμως κάποτε μετανόησε που αλλαξοπίστησε. Γράφει σχετικά ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης: “Εἶχε κρυφίως τό βιβλίον ὁπού ὀνομάζεται Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία, καί διαβάζων αὐτό συχνάκις, ἦλθε εἰς ἄκραν μετάνοιαν, κλαίων πικρῶς εἰς τό κακόν ὅπου ἔπαθε, καί παρεκάλει θερμῶς τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν νά τόν ἀξιώση νά τύχῃ τῆς σωτηρίας του.” Έτσι, αφού ήλθε σε μετάνοια, βρήκε κάποιο πνευματικό στον οποίο εξομολογήθηκε το αμάρτημα της εξωμοσίας του και ζήτησε την ευλογία να πορευθεί προς το μαρτύριο.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ: Ο πνευματικός, φοβούμενος μήπως ο Μάρτυρας δειλιάσει κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων, τον απέτρεπε. Του πρότεινε μάλιστα, κατά τον βιογράφο του, το εξής: “ἄς δοκιμάσωμεν, τέκνον, τόν λογισμόν σου, ἐάν εἶναι ἐκ Θεοῦ∙ πήγαινε, λοιπόν, εἰς τό ἐργαστήριόν σου καί μένε κλεισμένος τεσσαράκοντα ἡμέρας προσευχόμενος, νηστεύων καί κάμνοντας ἀνάγνωσιν εἰς τό βιβλίον, ὁπού εἶπες πώς ἔχεις∙ κάμνω καί ἐγώ τά ἴδια εἰς τό κελλίον μου δι’ ἀγάπην σου, καί τότε ἔλα νά ἀνταμώσωμεν πάλιν”. Έτσι και έγινε. Όμως στις είκοσι μέρες πάνω ο Ζαχαρίας δεν άντεξε. Ο πόθος του για το μαρτύριο τον κυρίευσε. Έτσι γράφει ο Άγιος Νικόδημος: “πηγαίνει εἰς τόν πνευματικόν καί πίπτων εἰς τούς πόδας του μέ θερμά δάκρυα, τοῦ λέγει, «εὐλόγησόν με Πάτερ, νά πηγαίνω εἰς τό Μαρτύριον, ὅτι δέν δύναμαι πλέον νά ὑποφέρω ἀπό τήν φλόγαν ὁπού ἄναψεν εἰς τήν καρδίαν μου». Ὁ πνευματικός τοῦ λέγει, «μά δέν εἶναι καιρός ἀκόμη»∙ ἐκεῖνος τοῦ ἀποκρίνεται∙ «ἦλθε πνευματικέ καί ἀπέρασε καί κρῖμα κάνεις μεγάλον νά μέ ἐμποδίσῃς». Τότε τοῦ εἶπεν ὁ πνευματικός νά ἐξομολογηθῇ ὅλας τάς ἁμαρτίας ὁπού ἔπραξεν ὡς ἄνθρωπος εἰς ὅλην του τήν ζωήν. Ὁ δέ ἀναστάς ἐστάθη μέ δεμένας τάς χεῖρας ὄρθιος καί ἐξωμολογήθη μετά κατανύξεως ὅλα του τά ἁμαρτήματα, εὑρέθη ὅμως τόσον καθαρός, ἔξω ἀπό τήν ἄρνησιν, ὁπού ἦτον ἄξιος διά ἱερωσύνη.” Παράταύτα ο πνευματικός του προσπαθούσε να τον μεταπείσει φοβούμενος μη δειλιάσει. Ο Ζαχαρίας, όμως, αναστενάζοντας είπε στον πνευματικό του: “θαυμάζω πνευματικέ εἰς τήν τόσην φρόνησιν ὁπού ἔχεις, νά κάθεσαι νά μοῦ λαλῇς λόγια τῶν μικρῶν παιδιῶν∙ ἐγώ ἔχω τόν ἑαυτόν μου ἀφιερωμένον ὅλον εἰς τόν Χριστόν μου καί τώρα πλέον δέν εἶμαι τοῦ ἑαυτοῦ μου∙ ὅθεν ἔχω τόσην δίψαν, διά νά βασανισθῶ διά τόν Χριστόν, ὁπού ἐπιθυμῶ νά λάβω, ἄν ἦσαν ἀκόμη καί περισσότερα παιδευτήρια, ἀπό αὐτά ὁπού μοῦ εἶπες τῶν Ἀλβανιτῶν. Σέ παρακαλῶ λοιπόν νά μοῦ δώσῃς τήν εὐχήν σου νά πηγαίνω, διά τί δέν ὑποφέρω πλέον τήν φλόγα ὁπού αἰσθάνομαι εἰς τήν καρδίαν μου». Τότε ο γέροντας δόξασεν το Θεόν, που τόσο πόλυ ενστάλαξε σ΄αυτόν τήν χάρη του, καί διαβάζοντας τις ιλαστήριες ευχές, τον μύρωσε και του μετέδωσε τα άχραντα μυστήρια∙ έπειτα τον ευλόγησε σφραγίζοντάς τον με το σημείον του σταυρού, και τον ξεπροβόδισε.

   ΥΣΤΑΤΕΣ ΦΡΟΝΤΙΔΕΣ: Ο Άγιος πήγε στο εργαστήριό του, πούλησε όλα του τα υπάρχοντα τα οποία έδωσε ελεημοσύνη στους φτωχούς και παρουσιάστηκε στον κριτή, ενώπιον του οποίου ομολόγησε θαρρετά την πίστη του στον Χριστό.

ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΙ: Παρά τις κολακείες του δικαστή στην αρχή, εκείνος επέμενε σθεναρά στην ομολογία του. Έπειτα, προσθέτει ο Άγιος Νικόδημος “βλέπων ὁ κριτής τό ἀμετάθετον τῆς γνώμης του, τόν ἔστειλε μέ ἕναν τζοχαντάρην του εἰς τόν ἐξουσιαστήν τῆς πολιτείας, γράψας πρός αὐτόν πᾶσαν τήν ὑπόθεσιν. Παρασταθείς δέ καί ἐκεῖ ὁ Μάρτυς εἶπεν ἀπαραλλάκτως τά αὐτά ὁπού εἶπε καί εἰς τόν κριτήν”. Έτσι τον έκλεισαν στην φυλακή και τον βασάνισαν επί πολλές ημέρες. Ο Μάρτυς του Χριστού ραβδιζόμενος συνεχώς και με λίθους κτυπούμενος στην κοιλιά και το στήθος, έστεκε στέρεος, χαίρων, λέγοντας ακατάπαυστας το “Κύριε Ιησοῦ Χριστέ Υιέ Θεού ελέησον με τον αρνητήν σου και βοήθησόν μοι”. Ένα βράδυ, τον είχαν τόσο βαριά βασανίσει που πλέον δε μπορούσε να πει την ευχή αλλά μόνο τα μάτια του σήκωνε καί κοίταζεν ψηλά όσο διαρκούσε ο ραβδισμός του. Τότε ο “μπουλούμπασης”, ο πρώτος των στρατιωτών του πασά των Πατρών, πρόσταξε το δεσμοφύλακα, νά βασανίσει τη νύκτα το Μάρτυρα πολύ, ως ότου πεθάνει για να μην κουράζονται κι ασχολούνται άλλο μαζί του. Κι ο δεσμοφύλακας τάνυσε πολύ τα πόδια του μάρτυρα στο τιμωρητικό ξύλο, ενώ έπειτα ανέβηκε στο κρεβάτι που το είχε ψηλά και κάθησε να δειπνήσει!

ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ: Ο Ζαχαρίας κάποια στιγμή πόνεσε πολύ και ξεφώνισε “ωχ!”, ενώ ο βασανιστής του τού είπε: “τώρα άπιστε, να πιω όλο το κρασί και θα κατέβω να σε κόψω από αρμό σε αρμό”. Τότε ο Μάρτυς του απάντησε: “αν είσαι παλληκάρι μη λες λόγια μόνο, αλλ’ ευθύς κάμε εκείνα που λες και θα σου χρωστώ και χάρη”! Εκείνος θύμωσε από τα λόγια του Μάρτυρα, κατέβηκε και τράβηξε ακόμη περισσότερο τα πόδια του Αγίου στο ξύλο τεντώνοντάς τα υπερβολικά και ανέβηκε να τελειώσει το φαγητό του. Ο Ζαχαρίας, όμως, κάνοντας λίγο να κουνηθεί σχίσθηκαν αμέσως τά σκέλη του. Τότε κάνοντας το σημείο του σταυρού σ΄όλο το σώμα του και λέγοντας: “Κύριε εις χείρας σου παρατίθημι το Πνεύμα μου”, ξεψύχησε. Ήταν η 20η Ιανουαρίου του 1782 μ.Χ.

   ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ: Και αμέσως γέμισε όλη η φυλακή από άρρητη ευωδίαν και ο βασανιστής δεσμοφύλακας από τη ντροπή του έφυγε από το κελί του Μάρτυρα και χωρίς να πει τίποτε σε κανέναν πήγε αλλού και κοιμήθηκε. Το πρωί έμαθαν οι Χριστιανοί, ότι τελείωσε ο Ζαχαρίας το Μαρτύριο και γεμάτοι χαρά δόξαζαν τον ενδυναμώσαντα τον Μάρτυρα Κύριο. Κι ενώ ο Μητροπολίτης των Πατρών ζήτησε το άγιο λείψανο για να το ενταφιάσει, ο πασάς της πόλης του είπε ότι δεν είναι άξιος ταφής επειδή περιέπαιξε και τις δύο θρησκείες[!]. Έτσι, έδωσε εντολή σε δύο στρατιώτες που έδεσαν από τα πόδια τη σορό του Μάρτυρα, καί, σύροντάς τη, την έριξαν σ΄ένα ξηροπήγαδο στην ενορία της Αγίας Τριάδας. Την επόμενη νύκτα είδαν οι Χριστιανοί φως πάνω από τό πηγάδι και άρχισαν να τρέχουν με φωνές, για να δουν τον Άγιον και να τον προσκυνήσουν. Όταν το έμαθαν οι Μωαμεθανοί, έστειλαν ανθρώπους που έριξαν στο πηγάδι πολλά κομμένα χόρτα και έπειτα το γέμισαν με χώματα και μπάζα έως επάνω!

ΜΝΗΜΗ ΜΑΡΤΥΡΟΣ: Η τοπική Εκκλησία της Άρτας εορτάζει την μνήμη του και εικόνα του φυλάσσεται στην ιερά μονή Κάτω Παναγιάς Άρτας. Την μνήμη του πανηγυρίζει επίσης και η τοπική Εκκλησία των Πατρών, αφού ο Άγιος εργάσθηκε και μαρτύρησε εκεί.

Απολυτίκιο [Ἦχος δ’]: “Τῆς Ἄρτης ἀγλάισμα, καὶ Νεομάρτυς κλεινός, ἐν Πάτραις ὡς ἤθλησας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἐδείχθης μακάριε, οὐ γὰρ τὸν τρώσοντα σέ, καθελῶν δι’ ἀγώνων, γέρας ἐδέξω θεῖον, Ἀθλητὰ Ζαχαρία, πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἠμῶν τῶν εὐφημούντων σε”. 

Μεγαλυνάριον: “Χαίροις Νεομάρτυς του Ιησού, Άρτης σεπτός γόνος, και Πατέρων ο στηριγμός. Χαίροις Ζαχαρία, Αγγέλων συμπολίτα, μεθ' ων ημίν εξαίτει, το θείον έλεος”.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Νέον Μαρτυρολογίον Τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου