Η
ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΜΟΝΑΧΗ: Η Φιλοθέη
ήταν κόρη του Αθηναίου λογίου Αγγέλου
Μπενιζέλου. Γεννήθηκε στην Αθήνα το
1522 και το βαπτιστικό της όνομα ήταν
Ρηγούλα. Μετά από επιμονή των γονέων
της νυμφεύτηκε ένα αρχοντόπουλο της
αθηναϊκής οικογένειας των Χειλάδων
(1536). Όμως ο σύζυγός της πέθανε τρία έτη
αργότερα. Έτσι η Αγία, χωρίς οικογενειακά
βάρη, επιδόθηκε σε πλήρη αγαθοεργιών
ασκητκό βίο. Όταν μάλιστα πέθαναν και
οι γονείς της, η Ρηγούλα μετέτρεψε ένα
γειτονικό της ναϊσκο (Α. Ανδρέα) σε
Μοναστήρι στο οποίο κληροδότησε το
μεγαλύτερο τμήμα της περιουσίας της. Η
ίδια εκάρη μοναχή παίρνοντας το όνομα
Φιλοθέη. Εν συνεχεία εισήλθε πρώτη στη
μονή, ως ηγουμένη, ακολουθούμενη από
υπηρέτριές της.
ΙΔΡΥΜΑΤΑ
“ΟΑΣΕΙΣ” ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ: Μέσα στο μοναστήρι
ίδρυσε και βιοτεχνικό εργαστήριο στο
οποίο παρακολουθούσαν μαθήματα ή
εργάζονταν πλήθος κοριτσιών της Αθήνας.
Εν συνεχεία ίδρυσε έναν Παρθενώνα στον
οποίο προσέλκυσε πλήθος ευσεβών
κοριτσιών, καθιστώντας έτσι το ίδρυμα
κέντρο πνευματικής προστασίας και
φιλοξενίας. Με την πάροδο του χρόνου το
μοναστήρι και τα ιδρύματα πλούτισαν
από τις προσφορές των ευσεβών και έτσι
η Φιλοθέη μπόρεσε να ιδρύσει σχολεία
και παραρτήματα του Παρθενώνα. Μάλιστα
η Μονή και τα εξαρτημένα απ' αυτή ιδρύματα
λειτούργησαν σαν κυματοθραύστες στο
κύμα του εξισλαμισμού που είχαν εξαπολύσει
οι Οθωμανοί κατά τον πρώτο αιώνα της
Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα. Ακόμη, η
Φιλοθέη εκτός του ότι παρείχε στις
μονάστριες αλλά και στις κοπέλες εργασία
στα εργαστήρια, ασκούσε παράλληλα άοκνα
τη φιλανθρωπία, καθιστάμενη προστάτιδα
των φτωχών και των γερόντων.
ΜΑΡΤΥΡΙΟ
- ΚΟΙΜΗΣΗ: Οι Οθωμανικές
αρχές της Αθήνας βλέποντας ότι η Φιλοθέη
με την πίστη της και τον τρόπο ζωής της
ενέπνεε του ραγιάδες, έδωσαν εντολή να
συλληφθεί και να οδηγηθεί στη φυλακή,
όπου υπέφερε τα πάνδεινα. Χάρις σε
συντονισμένες προσπάθειες της
Δημογεροντίας των χριστιανών της Αθήνας,
όμως, η Φιλοθέη απελευθερώθηκε. Σύντομα,
στις 2 Οκτωβρίου του 1588, συνελήφθη εκ
νέου κατά τη διάρκεια μιας αγρυπνίας
που τελούνταν στη Μονή επί τη εορτή του
Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Οι
Τούρκοι που την συνέλαβαν τις προξένησαν
σοβαρές πληγές με ραβδισμούς και
μαστιγώσεις, καθιστώντας την μισοπεθαμένη.
Έπειτα απ' αυτό οι συμμονάστριές της
την παρέλαβαν και την οδήγησαν στο
μετόχι της Μονής στην Καλογρέζα, εκεί
όπου σήμερα βρίσκεται ο Ι. Ναός της Α.
Φιλοθέης. Εκεί τελικά δεν κατόρθωσε
ποτέ να συνέλθει από τους βασανισμούς
και παρέδωσε το πνεύμα της την 19η
Φεβρουαρίου του 1589. Την επόμενη μόλις
δεκαετία έγινε η ανακήρυξη τη; αγιότητάς
της από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επί
δεύτερης πατριαρχίας Ματθαίου
Β΄(1595-1600).
“ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ”
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ: Το άγιο λείψανο
της Φιλοθέης φυλάσσεται μέσα στο ιερό
βήμα του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών
εντός λάρνακας. Κάθε έτος, την παραμονή
της εορτής, ένα μέλος της οικογένειας
Μπενιζέλου ανοίγει τη λάρνακα για να
προσκυνήσουν οι πιστοί. Προς τιμή της
Αγίας ονομάστηκε η οδός που οδηγεί στο
κτίριο της Αρχιεπισκοπής, καθΏς και μια
ολόκληρη συνοικία (Νέα Φιλοθέη). Η
γειτονική συνοικία του Ψυχικού, αξίζει
να αναφέρουμε, ονομάστηκε έτσι εξαιτίας
της αναψυχής που πρόσφερε στους
περιπατητές ένα πηγάδι στην περιοχή,
το οποίο διάνοιξε με δικές της δαπάνες
η Αγία Φιλοθέη. Κάθε χρόνο, ανήμερα της
εορτής της Αγίας, πλήθη πιστών συρρέουν
στη βραχώδη κρύπτη της περιοχής της
Φιλοθέης, όπου ασκήτεψε αυτή η μεγάλη
εργάτιδα της ελληνοχριστιανικής ιδέας.
Απολυτίκιο:
“Αθηναίων
η πόλις η περιώνυμος Φιλοθέην τιμά την
οσιομάρτυρα και ασπάζεται αυτής το
θείον λείψανον, ότι εβίωσε σεμνώς και
μετήλλαξε το ζην αθλήσει και μαρτυρίω,
και πρεσβεύει προς τον Σωτήρα, διδόναι
πάσι το θείον έλεος.”
Ο
νεομάρτυρας Θεόδωρος ο εν Μυτιλήνη [ο
Βυζάντιος] 17.2.1795
από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου
ΚΑΤΑΓΩΓΗ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ:
Ο Θεόδωρος γεννήθηκε το 1774 στο Νεοχώρι
της Ανατ. Θράκης, κοντά στην Κωνσταντινούπολη,
εξ ου και το επώνυμο «Βυζάντιος». Οι
γονείς του ονομάζονταν Αναστάσιος και
Σμαραγδή, ενώ είχε άλλα δυο αδέρφια, τον
Αντώνιο και τον Γεώργιο, τον μετέπειτα
μητροπολίτη Αδριανουπόλεως, Γρηγόριο.
ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ-ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ:
Ο Θεόδωρος από πολύ νέος μαθήτευσε
ζωγράφος στο πλευρό ενός χριστιανού
ζωγράφου που εργαζόταν στα ανάκτορα
του σουλτάνου. Εκεί επηρεάστηκε από
κάποιους συνομηλίκους του και παρασύρθηκε
γινόμενος εξωμότης [Μωαμεθανός δηλαδή].
ΜΕΤΑΝΟΙΑ-ΚΑΤΑΦΥΓΗ
ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΛΥΒΑΔΕΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ:
Τρία χρόνια αργότερα, όταν μια επιδημία
πανώλης θέριζε τον πληθυσμό της Πόλης,
μεταμελήθηκε και επιχείρησε να φύγει
κρυφά, δραπετεύοντας από τα ανάκτορα
πηδώντας τον ψηλό τοίχο. Αλλά έγινε
αντιληπτός και έκτοτε τελούσε υπό την
προσοχή των φρουρών. Όμως, ο Θεόδωρος
είχε πια πάρει την απόφασή του. Με τη
βοήθεια ενός φίλου του, που ήταν βοηθός
σε γουναράδικο, προμηθεύτηκε ναυτικά
ρούχα και προσποιούμενος ότι μεταφέρει
σταμνιά βγήκε από την πύλη χωρίς να τον
αναγνωρίσουν οι φρουροί. Πήγε στην
παραλία και με πλοιάριο μετέβη στο σπίτι
κάποιας θείας του. Εκεί, μετά από λίγες
ημέρες, εξομολογήθηκε σε κάποιον ιερέα
και έλαβε ξανά το χρίσμα με το άγιο μύρο
''σβήνοντας'' από πάνω του το λεκέ της
εξομωσίας. Ύστερα απ΄όλα αυτά,
μεταμφιεσμένος και κρυφά από τους
Οθωμανούς που τον καταζητούσαν, δραπέτευσε
στη Χίο, όπου βρήκε καταφύγιο σε ένα
μοναστήρι στα βόρεια του νησιού κοντά
στο Βροντάδο. Εκεί γνωρίστηκε με τον
πρώην επίσκοπο Κορίνθου Μακάριο Νοταρά
και το μοναχό Νεόφυτο, τους αποκαλούμενους
«κολλυβάδες», ζηλωτές της Ορθοδοξίας.
ΣΤΗ
ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ:
Έχοντας τύψεις για την αρνησιθρησκία
του αποφάσισε να μεταβεί στη γειτονική
Λέσβο και να ομολογήσει στις τουρκικές
αρχές ότι ξανάγινε Χριστιανός. Αφού
κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων,
ντύθηκε με τούρκικα ρούχα και έχοντας
πλήρη επίγνωση του τι τον περιμένει,
αποχαιρέτησε με δάκρυα το Νεόφυτο που
τον είχε συνοδεύσει ως τη Μυτιλήνη.
Παρουσιάστηκε στον κριτή της πόλης και
αποκήρυξε τον μουσουλμανισμό πετώντας
από πάνω του τα ρούχα και το οθωμανικό
σαρίκι. Αμέσως συνελήφθη από τους
Τούρκους. Προσπάθησαν αρχικά να τον
δωροδοκήσουν, αλλά μάταια. Βασανίστηκε
έπειτα φρικτά, αλλά εκείνος έμεινε
πιστός στην απόφασή του. Τελικά
απαγχονίστηκε, παίρνοντας τον ουράνιο
στέφανο, στις 17 Φεβρουαρίου του 1795.
ΤΟ
ΑΓΙΟ ΛΕΙΨΑΝΟ:
Το άγιο λείψανο του έμεινε κατά διαταγή
των Τούρκων τρεις ημέρες κρεμασμένο
στην αγχόνη. Κατόπιν με άδεια των
τουρκικών άρχων το παρέλαβαν πρόκριτοι
Μυτιληναίοι και το έθαψαν στο προαύλιο
της Παναγίας Χρυσομαλλούσης. Έπειτα
από τρία χρόνια, όταν θέλησαν να κάμουν
την ανακομιδή των λειψάνων του, είδαν
με έκπληξη και θαυμασμό ότι το σώμα είχε
διατηρηθεί ακέραιο. Το παρέλαβαν τότε
με πολλή ευλάβεια και το έκρυψαν στην
κρύπτη του Μητροπολιτικού ναού, όπου
βρισκότανε μέχρι το 1832.
Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος ο Βυζάντιος
είναι πολιούχος της Μυτιλήνης και στην
πόλη αυτή φυλάσσεται το λείψανό του. Η
μνήμη του εορτάζεται στις 17 Φεβρουαρίου,
ενώ η ανακομιδή των λειψάνων του την
Κυριακή του Παραλύτου.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
1.
Τω Θεώ ώσπερ δώρον φερωνύμως, Θεόδωρε,
δι’ αθλήσεως πόνων προσηνέχθης πολύτιμον,
και άμωμον θύμα και δεκτή, παμμάκαρ,
εγένου προσφορά• όθεν πόθω συνελθόντες,
τους σους αγώνας εν ύμνοις γεραίρομεν και
δόξαν προσάγομεν Θεώ τω θαυμαστώς σε
ενισχύσαντι κατ’ έχθρων δρωμένων και
αοράτων, πολύαθλε.
2.
Το πάντιμον λείψανον του Θεοδώρου,
πιστοί, ενδόξως τιμήσωμεν ως θησαυρών
τιμαλφή, και πάντες βοήσωμεν: Σώσον εκ
των κινδύνων τους πιστώς σε υμνούντας,
ως πότε σύ ερρύσω εκ
πανώλους την πόλιν και
πάντας περιφρούρησον ταις ικεσίαις
σου.
ΤΟ
ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ
ΠΑΝΩΛΗΣ: Όπως βλέπουμε
από τα την υπογραμμισμένη φράση του
δεύτερου απολυτίκιου, ο Άγιος έσωσε την
Μυτιλήνη από επιδημία πανούκλας.
Πράγματι, το
έτος 1832 μάστιζε φοβερή θανατηφόρος
αρρώστια, η πανώλη, τον πληθυσμό της
Μυτιλήνης. Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε
και περισσότεροι. Οι κάτοικοι, αλλά και
οι αρχές της πόλης, αναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να
σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας
ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της
αρρώστιας. Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν,
ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια
και το θάνατο. Η οθωμανική κυβέρνηση
έστειλε συνεργεία γιατρών από την
Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, που πάλι
δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Αλλά
ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες
προσπάθειες, το έκαμε η χάρη του Θεού
με τις προσευχές του άγιου Θεοδώρου. Σ’
αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα
τη νύχτα της Παρασκευής της α΄ εβδομάδας
των Νηστειών, φανερώθηκε ο άγιος στον
τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο, τον
μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και
αργότερα οικουμενικό Πατριάρχη, και
του παρήγγελε να πεί στο Μητροπολίτη
να μαζέψει τους χριστιανούς από τις
εξοχές, όπου είχαν καταφύγει, να κάνουν
αγρυπνία στο Μητροπολιτικό ναό, να
βγάλουν δε και το λείψανο του από την
κρύπτη του ναού. Ο Πρωτοσύγκελλος δεν
έδωσε σημασία στο όνειρο, αλλά μετά από
μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της
Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο
ζωηρότερα, και αυστηρότερο τον άγιο.
Αμέσως τότε έτρεξε και ανακοίνωσε στο
Μητροπολίτη την εντολή του αγίου. Ο
Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον
Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την άδεια
να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε
μέσο τους χριστιανούς, να έλθουν στο
ναό και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό.
Οι Τούρκοι γιατροί, που ήρθαν απ’ την
Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν. Δεν ήθελαν
να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη
μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο. Όμως
ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος
πέθαινε, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν
πάρει οι γιατροί, έστω και αν είχαν
απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι
κάτοικοι, έδωκε την άδεια για συγκέντρωση
και αγρυπνία. Όλοι οι χριστιανοί με
πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο ναό, που
γέμισε μέσα, έξω και τους γύρω δρόμους.
Έκλαψαν, παρακάλεσαν το Θεό, και ζήτησαν
και τη βοήθεια του αγίου, που έμαθαν ότι
φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο.
Ακολούθησε αγρυπνία. Τις πρώτες πρωινές
ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελλος
κατέβηκαν στην κρύπτη του ναού, έβγαλαν
με ευλάβεια το λείψανο του Αγίου Θεοδώρου
και έκαμαν μια σύντομη λιτανεία γύρω
στο ναό. Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε
κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την
πανούκλα. Η πόλη ονόμασε τον άγιο Θεόδωρο
«Πολιούχο», δηλαδή προστάτη της πόλεως
και του νησιού. Τούρκοι και Έλληνες με
κάθε τρόπο ομολογούσαν το θαύμα και
φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό
και τον προστάτη άγιο. Από τότε (1832) το
σεπτό λείψανο του αγίου δεν το ξανάβαλαν
στην κρύπτη του ναού, αλλά το τοποθέτησαν
φανερά, ακόμη και στα μάτια των Τούρκων,
στη θέση του Μητροπολιτικού ναού, που
βρίσκεται σήμερα και αποτελεί, όπως
λέγει και το απολυτίκιο του αγίου,
«θησαυρόν τιμαλφή» για τον τόπο μας.
Ο Όσιος Άνθιμος, κατά κόσμο Αργύριος
Κ. Βαγιάνος, γεννήθηκε την 1η Ιουλίου
1869 μ.Χ. στην περιοχή του Αγίου Λουκά
Λιβαδίων Χίου. Οι ευσεβείς και ενάρετοι
γονείς του, Κωνσταντίνος και Αργυρώ,
φρόντισαν να του δώσουν Χριστιανική
αγωγή. Και ο νεαρός Αργύριος έχοντας
πνεύμα σοφίας, ήταν προορισμένος από
τον Θεό να αναδειχθεί σκεύος εκλογής
Του και να γίνει μέγας παιδαγωγός εις
Χριστόν. Γράμματα δεν έμαθε πολλά.
Περιορίσθηκε στις απλές γνώσεις του
δημοτικού σχολείου. Έτσι χωρίς την
θύραθεν παιδεία, αλλά με ευφυΐα και
διεισδυτικότητα στις θείες αναζητήσεις
του, έχοντας μάλιστα έντονη την επιθυμία
για βίο πνευματικό, προχωρούσε αταλάντευτα
στην κατά Χριστόν ενάρετη ζωή.
ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ: Ο θείος έρωτας
τον οδηγεί στην απάρνηση της τύρβης του
κόσμου και στη μοναχική πολιτεία, όπου
και τελικά έλαμψαν οι αρετές του. Αφορμή
για να ακολουθήσει την μοναχική οδό
υπήρξε η επίσκεψή του στη Σκήτη των
Αγίων Πατέρων της Χίου για την επισκευή
ιδιόκτητης εικόνας της Παναγίας. Με
αυτή την εικόνα έκτοτε συνέδεσε άρρηκτα
ολόκληρη την ζωή του. Η Θεοτόκος έγινε
για εκείνον πηγή ανεξάντλητης δύναμης
στους μετέπειτα σκληρούς αγώνες του,
αλλά και πηγή αναψύξεως και παραμυθίας.
Οδηγός του στον ασκητικό βίο υπήρξε ο
σεβάσμιος Γέροντας της Σκήτης Παχώμιος,
από τον οποίο εκάρη μικρόσχημος μοναχός
και μετονομάσθηκε Άνθιμος. Στο κελί του
αυτό με αδιάλειπτη προσευχή και μελέτη
του βίου των μεγάλων ασκητών έπαιρνε
δύναμη, αλλά προκαλούσε και τη δαιμονιώδη
λύσσα των δαιμόνων. Ο Όσιος αγωνιζόταν
σκληρά και αποτελεσματικά, διεξήγαγε
πολυμέτωπους αλλά νικηφόρους αγώνες
κατά του πονηρού με την πύρινη προσευχή
και καθημερινά ανερχόταν την ευλογημένη
κλίμακα των αρετών και της αγιότητας.
Σε ηλικία 40 ετών, το έτος 1909, εκάρη
μεγαλόσχημος μοναχός από τον διάδοχο
του Παχωμίου, Ιερομόναχο Ανδρόνικο.
ΣΤΟ
ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ: Ο ενάρετος όμως
ασκητής Άνθιμος ήταν σκεύος εκλογής
και έτοιμος για το αξίωμα της ιεροσύνης.
Καλείται λοιπόν στο Αδραμύττιο της
Μικράς Ασίας από τον ανάδοχό του Στέφανο
Διοματάρη την επόμενη χρονιά για τον
σκοπό αυτό. Η χειροτονία του Αγίου δεν
ήταν κάτι το συνηθισμένο. Στην περίπτωσή
του είχαμε θεία συγκατάθεση που απεκάλυψαν
οι θεοσημίες στη διάρκεια της χειροτονίας.
Σεισμός, αστραπές, βροντές, κατακλυσμιαία
βροχή συμβαίνουν την ιερή εκείνη ώρα.
Τα κανδήλια του ναού κινούνται, ενώ ένα
από αυτά καταπίπτει. Μετά δε τη χειροτονία
επικρατεί γαλήνη, ηρεμία, χαρά Θεού.
Όσο καιρό παρέμενε στο Αδραμύττιο,
ακτινοβολούσε εκθαμβωτικά με την αρετή
και την αγιότητά του. Κατόρθωσε μάλιστα
εκεί να θεραπεύσει δαιμονιζόμενο της
περιοχής, κάτι που δεν κατόρθωσαν οι
συλλειτουργοί του. Αυτή λοιπόν η
πνευματική του ακτινοβολία προκάλεσε
το πάθος της αντιζηλίας των συλλειτουργών
του.
ΣΤΟΝ
ΑΘΩΝΑ: Εκείνος θέλοντας να τους
ελευθερώσει από το πάθος αυτό, εγκατέλειψε
το Αδραμύττιο το 1911 και μετέβη στο Άγιον
Όρος, όπου τον υποδέχτηκαν περιχαρείς
οι Αγιορείτες μοναχοί. Υποτάσσεται
εκεί στον Γέροντα Παχώμιο και με τις
αδιάλειπτες προσευχές και νηστείες και
με τους σκληρούς αγώνες του αναδεικνύεται,
μεγάλος στην άσκηση και την αρετή. Με
την σωματική και πνευματική του όμως
αυτή άσκηση εξαντλήθηκε και ασθένησε.
Τότε με την ευλογία του Παχωμίου
επιστρέφει στο σπίτι του, όπου εγκαθίσταται
για ανάρρωση.
ΣΤΑ
ΛΙΒΑΔΙΑ: Όμως ο Όσιος Άνθιμος δεν
εγκατέλειψε την άσκηση. Μόλις αποκαταστάθηκε
μερικώς η υγεία του αποσύρθηκε σε μικρό
απομονωμένο κελί μέσα στα πατρικά του
κτήματα, στα Λιβάδια της Χίου, συνεχίζοντας
τους πνευματικούς του αγώνες. Εκεί
μόναζε ασκώντας ταυτοχρόνως και την
τέχνη του υποδηματοποιού, για να βοηθά
τους φτωχούς γονείς του και να ελεεί
του πάσχοντες.
ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ
ΣΤΟ ΛΕΠΡΟΚΟΜΕΙΟ: Όταν επέστρεψε στη
χώρα της Χίου, τοποθετήθηκε ως εφημέριος
στο Λεπροκομείο. Εκεί άνοιξε το νέο
στάδιο των αρετών και της αγαθοεργού
δράσης του. Η εικόνα της Παναγίας
Υπαπαντής επικεντρώνει την όλη του
ευεργετική δράση. Η Υπεραγία Θεοτόκος,
με την προσευχή του Αγίου Ανθίμου,
επιτελεί αναρίθμητα θαύματα θεραπείας
ασθενών πολλών πιστών. Το ίδρυμα αυτό
με τους δυστυχείς λεπρούς καθίσταται
έτσι πνευματικό κέντρο σωματικής και
πνευματικής υγείας. Η όλη διακονία του
στο Λεπροκομείο καταδεικνύει τη βαθύτατη
πίστη του και την πολύτιμη προσφορά
του. Εδώ φαίνεται και το μεγαλείο του
Αγίου. Ο Άγιος Άνθιμος ως εφημέριος του
ναού συμπαρευρισκόταν, συνέτρωγε και
συνομιλούσε με τους λεπρούς, τους
κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων και
μετά τη Θεία Λειτουργία κατέλυε! [Με το
Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, καθαγιάζεται
ο πιστός και υγιαίνει, δεν νοσεί, όπως
πιστεύουν πολλοί, δυστυχώς, πιστοί και
διαδίδουν με κάθε τρόπο ορισμένα ΜΜΕ,
με πρόσχημα τον COVID!].
ΚΤΗΤΩΡ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ: Τότε μέσα σε εκείνη την
αγιάζουσα ατμόσφαιρα οραματίστηκε την
ίδρυση Μονής, για να στεγάσει πρόσφυγες
καλόγριες προερχόμενες από την Μικρά
Ασία. Έτσι και έγινε: Υψώνει τον μεγαλοπρεπή
Ιερό Παρθενώνα της Παναγίας Βοηθείας
Χίου. Από τότε εγκαταστάθηκε στη Μονή
αφοσιωμένος στην Παναγία και εκεί με
την ασκητική του ζωή, το πλήθος των
αρετών, την αγιότητά του και τη μεσιτεία
της Θεοτόκου έλαμψε σαν αστέρας, ενώ
ποίμαινε με στοργή και αγάπη το ποίμνιό
του, ενίσχυε και παρηγορούσε με τον
γλυκύ και απλό του λόγο και θεράπευε
ασθενείς που κατέφευγαν κοντά του.
ΠΡΟΣ
ΤΙΣ ΑΝΩ ΜΟΝΕΣ: Μέσα σε αυτή τη διά βίου
διακονία, ώριμος πλέον, πλήρης ημερών,
σε ηλικία 90 ετών, με οσιότητα που θύμιζε
τους μεγάλους ασκητές της ερήμου, τέλεσε
την τελευταία Θεία Λειτουργία την 27η
Ιανουαρίου 1960 μ.Χ. και λίγες ημέρες μετά
κοιμήθηκε με ειρήνη.
Ο Άγιος
Γεώργιος ο Παϊζάνος ο Νεομάρτυρας 14.2
εκ Μυτιλήνης
Κων/νος Οικονόμου
Γεώργιος
τίς ούτος υπάρχει πάλιν; Mάρτυς νέος
πέφυκεν. Ω της ανδρίας!
Ο Άγιος
Νεομάρτυς Γεώργιος, ο επικαλούμενος
Παϊζάνος, κατά την κρατούσα παράδοση
γεννήθηκε στο χωριό Πλαγιά της περιφέρειας
Πλωμαρίου της νήσου Λέσβου. Ήταν ράφτης
στο επάγγελμα και μαρτύρησε στην
Κωνσταντινούπολη, το έτος 1693 μ.Χ., επειδή
ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και
αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει.
Τμήμα του
λειψάνου του Νεομάρτυρα φυλάσσεται
στην Ιερά Μονή Λειμώνος Λέσβου.
του
Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου -
συγγραφέα
Η Σαντορίνη
αποτελεί ένα από τα 5 ηφαιστειακά κέντρα
που απαρτίζουν το νότιο ηφαιστειακό
τόξο του Αιγαίου. Ουσιαστικά, ότι βλέπουμε
από το νησί, είναι οι κορυφές των τεράστιων
ηφαιστειακών βράχων, γεμάτοι από ολόλευκα
σπίτια και εκκλησίες. Στρώμα πάνω στο
στρώμα το κόκκινο ηφαιστειακό πέτρωμα
δημιουργεί μία οπτική εικόνα μοναδική
πάνω στη Γη. Το ηφαίστειο της Σαντορίνης
είναι από τα μεγαλύτερα υποθαλάσσια
ενεργά ηφαίστεια στο κόσμο. Ίσως το μόνο
ηφαίστειο που η Καλντέρα του φθάνει
μέχρι τη θάλασσα.
ΓΕΩΛΟΓΙΚΗ
ΙΣΤΟΡΙΑ:
Πριν αρχίσει η ηφαιστειακή δραστηριότητα
στη Σαντορίνη, πριν 2 με 2,5 εκατομμύρια
χρόνια, στη θέση της Σαντορίνης υπήρχε
ένα μικρό νησί που αποτελούταν από
μεταμορφωσιγενή πετρώματα, κυρίως
ασβεστόλιθο και σχιστόλιθο. Η ηφαιστειακή
δραστηριότητα ξεκίνησε στη περιοχή του
Ακρωτηρίου και στις νησίδες Χριστιανά.
Εκεί, τα πετρώματα σήμερα έχουν αλλοιωθεί
έντονα. Στη συνέχεια, πριν 500.000 χρόνια
περίπου, δημιουργήθηκε στα βόρεια του
νησιού το ηφαίστειο της Περιστερίας,
το οποίο παρήγαγε ανδεσιτικές λάβες.
Σήμερα υπολείμματα του ηφαιστείου αυτού
βρίσκονται στο Μικρό Προφήτη Ηλία και
το Μεγάλο Βουνό. Συγχρόνως μικρότερα
ηφαίστεια - κώνοι σκωρίας ήταν ενεργά
προς τα νότια, στον Μπάλο, Κόκκινη Παραλία
και Κοκκινόπετρα. Στη συνέχεια μέχρι
πριν 200.000 χρόνια, δημιουργείται ένα
ασπιδωτό ηφαίστειο που ένωσε όλα τα
επιμέρους νησιά. Αυτή η φάση τελειώνει
με μια σειρά ισχυρών εκρήξεων που
δημιουργεί την πρώτη καλντέρα.Η
ηφαιστειακή δραστηριότητα παρατηρείται
ξανά πριν 180.000 χρόνια. Μια δεύτερη
καλντέρα δημιουργείται πριν 40.000 με
60.000 χρόνια από ισχυρές εκρήξεις. Στη
συνέχεια σχηματίζονται τα ηφαίστεια
του Σκάρου και της Θηρασιάς, τα οποία
καταστρέφονται από την έκρηξη του Ρίβα
πριν 21.000 χρόνια. Τον 17ο αιώνα π.Χ. λαμβάνει
χώρα η μεγάλη έκρηξη, που γράφουμε πιο
κάτω, η οποία δίνει στην καλντέρα το
σημερινό της σχήμα.Η
“μινωική” έκρηξη. Ο όγκος των τότε
ηφαιστειακών αναβλημάτων υπολογίζεται
ανάμεσα σε 39 και 60, ίσως και περισσότερα
κυβικά χιλιόμετρα και κάλυψαν με ένα
στρώμα πάχους δεκάδων μέτρων τη Σαντορίνη!
Η δραστηριότητα κατά τους ιστορικούς
χρόνους δημιούργησε τις νησίδες Νέα
και Παλαιά Καμένη, εντός της καλντέρας.
ΑΙΤΙΑ
ΗΦΑΙΣΤΕΙΑΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ:
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Σαντορίνη
είναι αποτέλεσμα της καταβύθισης της
Αφρικανικής πλάκας κάτω από την
Ευρασιατική, ή ακριβέστερα την υποπλάκα
του Αιγαίου. Η καταβύθιση γίνεται με
ταχύτητα 5 cm/έτος προς τα βορειοανατολικά
με γωνία 30-40°, και το όριο μεταξύ των δύο
πλακών βρίσκεται στην ελληνική τάφρο,
νότια της Κρήτης. Η πλάκα της Αφρικής
λιώνει σε μεγάλο βάθος και στη συνέχεια
τα λιωμένα πετρώματα ανέρχονται στην
επιφάνεια και σχηματίζουν τα ηφαίστεια
του Αιγίου, τα οποία αποτελούν το
Ηφαιστειακού Τόξου του Νοτίου Αιγαίου.
Το σύμπλεγμα της Σαντορίνης, που
περιλαμβάνει επίσης τις νησίδες Χριστιανά
και το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Κολούμπο,
είναι το πιο ενεργό του τόξου.
Η ΜΕΓΑΛΗ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ: Η μεγαλύτερή του
έκρηξη συνέβη κατά την διάρκεια της
Μινωική Εποχής του Χαλκού πριν από 3.600
χρόνια. Ολόκληρο το κέντρο του, τότε,
κυκλικού νησιού βυθίστηκε στη θάλασσα
κατά την διάρκεια της τρομερής ηφαιστειακής
έκρηξης. Η έκρηξη προκάλεσε τεράστια
κύματα [τσουνάμι] που κυριολεκτικά
αφάνισαν τον προηγμένο πολιτισμό της
Μινωικής Κρήτης, 70 μίλια νότια της
Σαντορίνης. Η τεράστια μάζα ελαφρόπετρας
που εκτινάχθηκε κατά την ηφαιστειακή
έκρηξη κάλυψε την επιφάνεια της θάλασσας
σε μία τεράστια περιοχή, που εν συνεχεία
ξεβράστηκε στις ακτές με το τσουνάμι
που προκλήθηκε από την έκρηξη. Στις
περισσότερες από τις γύρω περιοχές του
Αιγαίου, βρέθηκαν κομμάτια ελαφρόπετρας
που είχαν παρασυρθεί στην επιφάνεια
της θάλασσας. Αυτό που αποτελεί σήμερα
τη Σαντορίνη είναι ένα μεγάλο μέρος του
(τότε κυκλικού) νησιού σε σχήμα ημισελήνου.
Ιστορικοί και αρχαιολόγοι εμφανίζονται
προβληματισμένοι ως προς την ημερομηνία
που εξερράγη το ηφαίστειο της Θήρας, με
πιθανή χρονολογία κάπου μεταξύ 1645 και
1500 π.Χ. Από διάφορες μελέτες που
πραγματοποιήθηκαν στις στάχτες που
απέμειναν στο βυθό της θάλασσας, βρέθηκε
πως όταν εξερράγη το ηφαίστειο, η έκρηξη
που προκλήθηκε ήταν η ισχυρότερη που
συνέβη ποτέ στα χρονικά της ανθρωπότητας.
ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ:
Ο παγκόσμιος χάρτης ίσως να ήταν
διαφορετικός σήμερα αν το ηφαίστειο
της Σαντορίνης δεν είχε εκραγεί πριν
από 3.500 χρόνια. Το ηφαίστειο της Θήρας
δεν δημιούργησε απλά μία τεράστια τρύπα
στο νησί της Σαντορίνης, αλλά άλλαξε
ριζικά την Ιστορία της αρχαίας Μεσογείου.
Ο μινωικός πολιτισμός, ο κυρίαρχος τότε
μεσογειακός πολιτισμός, κατέρρευσε ως
αποτέλεσμα της έκρηξης αυτής, σύμφωνα
με την πλειονότητα των ιστορικών [κάποιοι
το αμφισβητούν], αλλάζοντας οριστικά
το τότε πολιτικό τοπίο. Οι περιβαλλοντικές
αλλαγές που συντελέστηκαν έγιναν
αισθητές σε ολόκληρη την υφήλιο. Με την
καταστροφή συνδέονται και ο θρύλος της
Ατλαντίδας και η ιστορία των Βιβλικών
Πληγών με την επακόλουθη έξοδο από την
Αίγυπτο. Η έκρηξη του ηφαιστείου της
Θήρας ήταν τέσσερις με πέντε φορές
ισχυρότερη από αυτή του Κρακατόα σύμφωνα
με τους γεωλόγους, ενώ η ενέργεια της
αντιστοιχεί με την ταυτόχρονη έκρηξη
εκατοντάδων ατομικών βομβών σε κλάσματα
του δευτερολέπτου!
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ:
Το γεγονός ότι δεν βρέθηκε κανένα
πολύτιμο στοιχείο που να βοηθάει στη
μελέτη του ηφαιστείου, όπως μέταλλα ή
ακόμα και ανθρώπινα απομεινάρια,
υποδηλώνει πως οι κάτοικοι της Σαντορίνης
είχαν ήδη εκκενώσει το νησί. Δυστυχώς,
όμως, ο μινωικός πολιτισμός δεν είχε
την ίδια τύχη, αφού παρήκμασε ξαφνικά
μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της
Θήρας. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, τα
τσουνάμι που προκλήθηκαν καταπόντισαν
τον ναυτικό του στόλο και τα παράκτια
χωριά. Η πτώση της θερμοκρασίας που
προκλήθηκε εξαιτίας των τεράστιων
ποσοτήτων διοξειδίου του θείου που
απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα, οδήγησε
σε ψύχος για πολλά χρόνια και βροχές
κατά τους καλοκαιρινούς μήνες,
καταστρέφοντας καλλιέργειες. Όλα αυτά
έπληξαν κάθε ισχυρό Μινωικό πόλισμα σε
διάστημα μικρότερο των 50 χρόνων. Σε
ελάχιστο χρονικό διάστημα, η ειρηνική
και αποτελεσματική κυριαρχία τους έδωσε
τη θέση της στο στρατοκρατορικό σύστημα
πόλης-κράτους της Αρχαίας Ελλάδας, που
κυριάρχησε πλέον στη Μεσόγειο.
ΘΗΡΑ,
ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΚΑΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ:
Το ηφαίστειο της Θήρας δεν άλλαξε απλά
την πολιτιστική ιστορία της Ευρώπης
αλλά έδωσε το έναυσμα και σε πολλούς
τυχοδιώκτες και επίδοξους κυνηγούς
θησαυρών να κυνηγήσουν την τύχη τους.
Όταν ο Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας
περιέγραφε τη χαμένη πόλη της Ατλαντίδας
σχεδόν μία χιλιετία μετά την έκρηξη του
ηφαιστείου, ίσως είχε ως αναφορά
παραδόσεις της Θήρας που πέρασαν από
γενιά σε γενιά και διογκώθηκαν με το
πέρασμα των χρόνων. Οι επιπτώσεις από
την έκρηξη του ηφαιστείου θα μπορούσαν,
ακόμη, να δικαιολογήσουν πολλές από τις
Πληγές που περιγράφονται στην Παλαιά
Διαθήκη, συμπεριλαμβανομένων των ημερών
σκότους και της μόλυνσης των ποταμών.
Η
ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ 1650:
Η ιστορία της γέννησης του δεύτερου
ηφαιστείου της Θήρας [Κολούμπο], αρχίζει
με σεισμούς και θανάτους. Από το 1649
αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις τάραζαν
τη Σαντορίνη, χωρίς κανείς να μπορεί να
φανταστεί τι συνέβαινε 7 χλμ. βορειοανατολικά
του νησιού. Ήταν τα προεόρτια της
δημιουργίας ενός μοναδικού ηφαιστείου.
Οι σεισμοί «έχτιζαν» σιγά σιγά τον χώρο
και στις 14 Σεπτεμβρίου 1650, ένα χρόνο
μετά, εκδηλώνεται μεγάλος σεισμός και
η θάλασσα αρχίζει να αλλάζει χρώμα. Το
νερό γίνεται πράσινο και ένα δολοφονικό
αέριο εξαπλώνεται στην περιοχή σκορπώντας
θάνατο. Ήταν το διοξείδιο του άνθρακα
που προήλθε από το λειωμένο μάγμα στον
φλοιό της Γης. Βρήκε διέξοδο μέσα από
τις σχισμές του πυθμένα με αυτή τη μορφή.
Στις 27 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, λάβα
ξεπήδησε από τη θάλασσα και έδωσε στο
ηφαίστειο τη μορφή που έχει σήμερα.
ΕΡΕΥΝΕΣ
ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΑΛΝΤΕΡΑ: Έλληνες επιστήμονες του Πανεπιστήμιο
Αθηνών και του Ελληνικού Κέντρου
Θαλάσσιων Ερευνών που ερεύνησαν τον
πυθμένα του νεότερου αυτού ηφαιστείου
σε βάθος 500 μέτρων κάτω από την επιφάνεια
της θάλασσας, διαπίστωσαν πως στο
γεωθερμικό πεδίο του Κολούμπο [υποθαλάσσια
καλντέρα] συμβαίνουν φαινόμενα που
όμοιά τους δεν έχουν παρατηρηθεί ξανά
στον κόσμο. Τα αποτελέσματα των εργασιών
τους που δημοσιεύθηκαν στο γνωστού
κύρους επιστημονικό περιοδικό «Scientific
Reports- Nature». Οι ερευνητές αυτοί, υποδεικνύουν
ότι βαθιά κάτω από το ηφαίστειο συμβαίνουν
«εξαιρετικά αποτελεσματικές βιογεωχημικές
διεργασίες απόθεσης μετάλλων», όπως
δήλωσε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Κοιτασματολογίας
Στέφανος Κίλιας. Στο μαγματικό θάλαμο
του υποθαλάσσιου ηφαιστείου που
εκτείνεται σε βάθος 5 χιλιομέτρων στον
φλοιό της Γης, εξελίσσονται διεργασίες
που ανήκουν στην αιχμή της σύγχρονης
διεπιστημονικής γνώσης και έρευνας
όπως η Γεωβιολογία και η Βιογεωχημεία:
Χρυσάφι, αντιμόνιο, θάλλιο, άργυρος,
αρσενικό, υδράργυρος, ψευδάργυρος αλλά
και διοξείδιο του άνθρακα σε τεράστιες
ποσότητες, μαζί με μικροοργανισμούς(!)
που συμπεριφέρονται με ασυνήθιστο τρόπο
και φαίνεται να διαδραματίζουν καθοριστικό
ρόλο στη δημιουργία των μετάλλων(;),
συνθέτουν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία
αυτού του ηφαιστείου. «Το ηφαίστειο
μοιάζει με μια χοάνη που το βαθύτερο
σημείο του είναι τα 504 μέτρα. Εκεί στον
πυθμένα του, που αποτελείται από
στερεοποιημένη λάβα, υπάρχουν ρηγματώσεις
μέσα από τις οποίες εκλύεται διοξείδιο
του άνθρακα σε ποσοστό 99% αλλά και κάποιοι
σχηματισμοί, που λέγονται υδροθερμικές
καμινάδες και αποτελούνται από μέταλλα
όπως το χρυσάφι, το αντιμόνιο, ο άργυρος
και το θάλλιο», προσθέτει στα ΝΕΑ η
Παρασκευή Νομικού, λέκτορας Ωκεανογραφίας.
Αυτές οι καμινάδες μοιάζουν με με βραχώδη
στενόμακρα υψώματα [έως 5 μέτρα] που
είναι διάστικτα από οπές. Από το 2006 ήταν
γνωστή η ύπαρξη των καμινάδων, όχι όμως
και τα πετρώματα από τα οποία αποτελούνται.
Το 2011 και το 2012 μέλη της ελληνικής
ερευνητικής ομάδας, με επικεφαλής την
Παρασκευή Νομικού, με το «E/V Nautilus» του
αμερικανικού Πανεπιστημίου Rhode Island,
συνέλεξαν με υποβρύχιο ρομπότ δείγματα
πετρωμάτων - μεταλλευμάτων από αυτές
τις καμινάδες, παγίδευσαν σε
δειγματοσυλλέκτες φυσαλίδες από τα
αέρια που εκλύονται από τις ρηγματώσεις
του πυθμένα και δείγματα θερμού νερού.
Αυτό που έκανε αρχικά μεγάλη εντύπωση
στους ειδικούς ήταν ότι στον πυθμένα
του ηφαιστείου, μέχρι και 10 μ. ψηλότερα
από αυτόν, δεν υπήρχε ίχνος ζωής. Μόνο
ένα παράξενο πορτοκαλοκόκκινο υλικό,
ένα αλλόκοτο μικροβιακό οικοσύστημα
ανακατεμένο με άμορφα σιδηροξείδια,
απλωνόταν παντού. Το διαπερνούσαν οι
φυσαλίδες από τις ρηγματώσεις που
αποδείχθηκε ότι εκλύουν μόνο διοξείδιο
του άνθρακα μετατρέποντας τον πυθμένα
του Κολούμπο σε τοξική λίμνη! Οι
επιστήμονες έφεραν στην επιφάνεια τα
δείγματα από τις καμινάδες και άρχισαν
την πολύπλοκη ανάλυσή τους στο Πανεπιστήμιο
Αθηνών και σε ορισμένα εξειδικευμένα
εργαστήρια του εξωτερικού, ώστε να
προσδιοριστεί η χημική τους σύσταση
και να αποκαλυφθούν τα στοιχεία και
ιχνοστοιχεία που περιείχαν. Κονιορτοποίησαν
μικρά τμήματα από τις καμινάδες και τα
αποτελέσματα των αναλύσεων έδειξαν ότι
κάτω από το ηφαίστειο βρίσκεται ένα
πολυμεταλλικό κοίτασμα εν τη γενέσει
του. «Οι αναλύσεις μας έδειξαν την ύπαρξη
χρυσού σε περιεκτικότητα που εντυπωσιάζει.
Η ανώτατη τιμή που μετρήσαμε ήταν 32
γραμμάρια στον τόνο και η μέση τιμή 9 -
10 γραμμάρια στον τόνο», λέει ο Στέφανος
Κίλιας. «Η μέγιστη περιεκτικότητα του
δείγματος σε άργυρο ήταν 1.910 γραμμάρια
στον τόνο [σχεδόν δυο κιλά στον τόνο].
Ακόμα πιο εντυπωσιακή ήταν η συγκέντρωση
του αντιμονίου, αυτού του στρατηγικής
σημασίας μετάλλου. Το βρήκαμε σε μέγιστη
περιεκτικότητα 22.400 γραμμάρια στον τόνο
(πάνω από 2,2% κατά βάρος!) Πρόκειται για
ποσότητα που ενδεχομένως να μην έχει
καταγραφεί ποτέ άλλοτε στη διεθνή
επιστημονική βιβλιογραφία». Εν κατακλείδι,
η καταβύθιση της αφρικανικής λιθοσφαιρικής
πλάκας κάτω από την ευρωπαϊκή στο ύψος
της Κρήτης δημιούργησε στην περιοχή
της Σαντορίνης δύο μαγματικούς θαλάμους
-έναν κάτω από την καλντέρα στη Σαντορίνη
και έναν κάτω από το Κολούμπο. Μέσα από
το μάγμα εκλύεται το διοξείδιο του
άνθρακα και άλλα αέρια όπως η αμμωνία
καθώς και τα μέταλλα, όπως π.χ. ο χρυσός
και το αντιμόνιο, που δημιούργησαν αυτές
τις καμινάδες.
Όταν ο Άγιος Χαράλαμπος έσωσε με θαύμα τα Φιλιατρά από τους ναζί! Ο
Άγιος Χαράλαμπος (10.2) και
ένα σπουδαίο θαύμα του +ΒΙΝΤΕΟ + ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
Κων/νος Οικονόμου
Ο Άγιος Χαράλαμπος, ιερέας στη
Μαγνησία της Μ.
Ασίας,
μαρτύρησε υπέργηρος το 198,
στο διωγμὸ
του Σεβήρου κατὰ των Χριστιανών.
ΚΑΠΟΤΕ
ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ: Το 1943, το Γερμανικό
Στρατηγείο Τρίπολης διέταξε το Διοικητή
Φιλιατρών, Κοντάου, εξαιτίας κάποιου
σαμποτάζ των ανταρτών, να κάψουν τα
Φιλιατρά φονεύοντας τους προκρίτους
και να συλλάβουν 1.500 κατοίκους της,
στέλνοντάς
τους στη
Γερμανία σε στρατόπεδα. Ο Κοντάου έδωσε
διαταγή στους στρατιώτες του να
προχωρήσουν την επομένη στις 6.00 π.μ.
στην εκτέλεσή της. Μαθαίνοντάς
το ο ιερέας
Θεόδωρος Κωτσάκης, προσπάθησε να
μεσολαβήσει στους κατακτητές. Αποχωρώντας
άπρακτος ο ιερέας από τη γερμανική
διοίκηση, ειδοποίησε τους Φιλιατρινούς
της Τρίπολης να προσευχηθούν στον Άγιο
Χαράλαμπο, πολιούχο Φιλιατρών, για
βοήθεια.
ΤΟ
ΟΡΑΜΑ: Ο Άγιος, πραγματικά, παρουσιάστηκε
την νύχτα στον Κοντάου. Ήταν ένας γέροντας
σεβάσμιος, ιεροφορεμένος, που δεν τον
είχε ξαναδει ο Γερμανός. Ο γέροντας του
ζήτησε ήπια να μην εκτελέσει τη φρικτή
εντολή. Εκείνος ξύπνησε, μα ξανακοιμήθηκε,
χωρίς να επηρεαστεί. Όμως ο Άγιος
επανεμφανίστηκε. Ξαναξύπνησε και στο
μυαλό του στριφογύριζαν τα λόγια που
άκουσε. Αλλά ήταν αδύνατο να μην εκτελέσει
την διαταγή, διότι θα τιμωρούνταν.
Ξανακοιμήθηκε. Τότε, τρίτη φορά, ο Άγιος
του είπε: “Μη φοβηθείς. Θα φυλάξω εσένα
και όλους τους άνδρες σου και θα γυρίσετε
στα σπίτια σας σώοι.” Εν συνεχεία τη
νύχτα εκείνη, ο Γερμανός αξιωματικός,
κατά τα λεγόμενά του, άκουσε κλάματα,
από βασανιζόμενους ανθρώπους στην αυλή
του. Ύστερα πλησίαζαν μορφές, γυναικών,
που κτυπούσαν τα στήθη, θρηνούσαν και
καταριόντουσαν για την σφαγή των παιδιών
τους. Αυτές οι φωνές γίναν μαύρα σύννεφα
που ανέβαιναν στον ουρανό και σκίαζαν
τον ήλιο σκοτεινιάζοντας τα πρόσωπα
των στρατιωτών του, που τρόμαζαν ζητώντας
βοήθεια σταυροκοπούμενοι. Ξύπνησε
έντρομος. Πήγε να μιλήσει, αλλά έμενε
ενεός βλέποντας, ξύπνιος πια, το γέροντα
που είχε μορφή Ορθοδόξου Αγίου. Όταν
συνήλθε, άρχισε να σκέφτεται το κακό,
που επρόκειτο να γίνει. Αλλά το “καθήκον”
του ως αξιωματικού του Χίτλερ τον καλούσε
να κάνει την αποτρόπαια πράξη. Ξανάκλεισε
τα μάτια. Και ο Άγιος Χαράλαμπος,
εμφανίσθηκε απειλητικός λέγοντας
επιτακτικά: “Πρόσεξε! Η πόλη δεν θα
καεί. Οι κάτοικοι δεν θα συλληφθούν.
Είναι αθώοι. Το ακούς;” Τότε σηκώθηκε
και χαράματα τηλεφώνησε στον προϊστάμενό
του. Άρχισε να μιλάει τρέμοντας, αλλά
και ο διοικητής Πελοποννήσου δεν πήγαινε
πίσω. Άνοιγε το στόμα του και έβγαιναν
άναρθρες κραυγές. Ήθελε να αγριέψει για
να εκτελεστεί η διαταγή, αλλά δεν
μπορούσε. Αιτία η ίδια: Και αυτός είχε
δει τον Άγιο όπως του τον περιέγραψε
στο τηλέφωνο ο αξιωματικός του. Τελικά
τού ανακοίνωσε: «Γράψτε. Αναστέλλω
καταστροφήν της πόλεως. Έλθετε αμέσως
ενώπιόν μου αύριον μεσημβρίαν».
Ξημερώνοντας ανακοινώθηκε η ανάκληση
της απόφασης. Οι κάτοικοι των Φιλιατρών
ξεχύθηκαν χαρούμενοι στα καφενεία, στην
πλατεία, στους δρόμους, ώσπου αντιλήφθηκαν
ομάδα Γερμανών με τον Κοντάου και δυο
ιερείς, να κατευθύνονται από τη μια
Εκκλησία της πόλης στην άλλη. Ο αξιωματικός
έψαχνε να βρει την εικόνα του Αγίου, που
είδε. Όταν του ανοίξαν το Ναό της Παναγίας,
αναγνώρισε το γέροντα στην εικόνα του
Αγιου Χαραλάμπους. Η φωνή του κόπηκε.
Ντράπηκε. Σκέπασε με τα χέρια το πρόσωπό
του. Σε λίγο τα κατέβασε. Έκανε το σταυρό
του. Είπε μερικές προσευχές στη γλώσσα
του. Ρώτησε τους ιερείς ποιος ήταν ο
εικονιζόμενος. Του διηγηθήκαν πως είναι
ο θαυματουργός ιερομάρτυρας του Χριστού,
Άγιος Χαράλαμπος. Η ευγνωμοσύνη των
Φιλιατρινών στον Άγιο δεν περιγραφόταν.
Δοξάζαν το Θεό και ευχαριστούσαν τον
Άγιο για το θαύμα.
ΝΕΟΣ
ΠΙΣΤΟΣ: Ο αξιωματικός και οι άνδρες
του επέστρεψαν, όταν τελείωσε ο πόλεμος,
στη Γερμανία, αλώβητοι. Ο Κοντάου
διατήρησε ζωηρή την μνήμη του θαύματος.
Χρόνια αργότερα, ξεκίνησε με την γυναίκα
του από την Γερμανία για τα Φιλιατρά.
Δεν πρόλαβε όμως την πανήγυρη, διότι
έφτασε την επομένη. Όταν
τον είδαν οι Φιλιατρινοί, χάρηκαν και
ξαναγιορτάσαν. Έψαλλαν δοξολογία και
του κάναν υποδοχές, παραθέτοντάς του
εορταστικό τραπέζι. Έκτοτε, συχνά ο
Κοντάου με οικογένεια και φίλους πήγαινε
στις 10 Φεβρουαρίου στα Φιλιατρά και
προσευχόταν με πίστη στον Άγιο. Στην
καρδιά του άνθισε η Ορθοδοξία.
Κοντάκιο.
Ήχος δ’. Ως
φωστήρ ανέτειλας, εκ της εώας, και πιστούς
εφώτισας, ταις των θαυμάτων σου βολαίς,
Ιερομάρτυς Χαράλαμπες. Όθεν τιμώμεν,
την Θείαν σου άθλησιν.
ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=AQw2uVkjMiM
“Τέμνου,
Ιωσήφ, ανδρικώς, δια ξίφους, και εκ
Θεού στέφανον άφθαρτον δέχου.”
ΚΑΤΑΓΩΓΗ:
Ο Άγιος
Ιωσήφ καταγόταν από το Χαλέπιο της
Συρίας, κοιτίδα του Χριστιανισμού από
τους πρώτους αιώνες της μετά Χριστόν
Εποχής μέχρι πριν λίγα χρόνια, ο΄πότε
η λαίλαπα των Ισλαμιστών και ο συριακός
εμφύλιος ξερίζωσαν ίσως οριστικά τους
πνευματικούς απογόνους των μαθητών του
ποστόλου Παύλου.
ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ:
Οι Οθωμανοί Τούρκοι, επειδή ο Ιωσήφ ήταν
ευσεβής, τον φθόνησαν συκοφαντώντας
τον ότι δήθεν είχε δηλώσει στο παρελθόν
πως θα γινόταν Μωαμεθανός. Κι
επειδή φυσικά αυτός ούτε παραδεχόταν
ότι είχε πει κάτι τέτοιο, ούτε βέβαια
δεχόταν να προδώσει την πίστη του, τον
άρπαξαν με μεγάλη οργή και δέρνοντας
και σπρώχνοντάς τον πήγαν στον δικαστή
ψευδομαρτυρώντας εναντίον του.
“ΔΙΚΗ”
ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ: Μόλις τον είδε
ο δικαστής, λέει στον Μάρτυρα: “'Ελα,
άνθρωπέ μου, να γίνεις Μουσουλμάνος, να
βγεις από την ψεύτικη πίστη και να έλθεις
στην αληθινή. Εγώ τότε θα σε έχω κοντά
μου και θα γίνεις μεγάλος άρχοντας”.
Αφού τα άκουσε αυτά ο Μάρτυρας, σύμφωνα
με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη,
απάντησε με πολύ θάρρος και είπε: “Μα,
σιγά την πίστη που έχετε και παρακινείτε
και άλλους να πιστέψουν! Τι τρισάθλιοι
και κακορίζικοι που είστε! Και πού την
βρήκατε εσείς την πίστη και την κάνατε
και αληθινή; εσείς ταλαίπωροι, ούτε τη
νηστεία σας δεν ξέρετε πότε είναι, ούτε
το μπαϊράμι σας. Μόνο περιμένετε να
δείτε το φεγγάρι για να αρχίσετε τη
νηστεία σας, ή καλύτερα να πω την πολυφαγία
σας. Που κάθεστε όλη τη νύχτα και τρώτε
ώσπου να φέξει. Και τότε πέφτετε και
κοιμάστε όλη τη μέρα, σαν νεκροί στον
τάφο, κι αν ξυπνήσετε, κοιτάζετε τον
ήλιο πότε να βασιλέψει, για να ορμήσετε
και πάλι στο φαΐ. Ύστερα, παραφυλάτε
πάλι πότε θα δείτε το φεγγάρι για να
κάνετε το μπαϊράμι σας. Κι αν τύχει
συννεφιά, το κάνετε άλλοι πιο μπροστά
κι άλλοι πιο μετά και σας περιπαίζουν
όλα τα έθνη και γελούν μαζί σας”. Και
συνέχισε απτόητος και θαρρετός ο Μάρτυς
Ιωσήφ: “Αυτή είναι η πίστη σας και μου
λέτε να πιστέψω σε αυτήν; Και πώς να
μιλήσω για τα άλλα, τα ψεύτικα και βρωμερά
δόγματά σας; Τα οποία είναι ότι ο Θεός
σας τρώει και πίνει, και πως εσείς έχετε
να απολαύσετε στον κατασκευασμένο από
σας παράδεισο, φαγητά και ποτά και
περισσότερες ασέλγειες, από όσες κάνετε
εδώ!”. Αφού είπε αυτά και ακόμη
περισσότερα ο Μάρτυρας εξευτελίζοντας
τη θρησκεία τους, σιώπησε.
Η
ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ:
Κι εκείνοι, αφού τα άκουσαν αυτά, έτριξαν
τα δόντια τους εναντίον του, ενώ ο
Μωαμεθανός δικαστής τον καταδίκασε σε
θάνατο με ξίφος. Και αφού τον παρέλαβαν,
τον πήγαν χτυπώντας τον ως τον τόπο της
καταδίκης. Εκεί, στο χώρο του προσωπικού
του Γολγοθά, γονάτισε ο Μάρτυρας και
δέχτηκε το μακάριο τέλος λαμβάνοντας
με τον αποκεφαλισμό του τον στέφανο του
μαρτυρίου για τη δόξα του Χριστού. Ήταν
η 4η Φεβρουαρίου του έτους 1686. Μάρτυς
του Κυρίου Ιωσήφ, πρέσβευε υπέρ ημών!
Ο υπ'
αριθ. 2142 (129) κώδικας του XVIII αιώνος της
Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, εδάφ.
23, αναφέρει το μαρτύριο του Αγίου την
17η Φεβρουαρίου.
Οι
Άγιοι αδελφοί Νεομάρτυρες Σταμάτιος,
Ιωάννης και Νικόλαος1οι
Σπετσιώτες [Χίος 3.2.1822]
από τον Κων/νο Οικονόμου
ΟΙ
ΝΕΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ: Οι
τρεις άγιοι αδελφοί κατάγονταν από τις
Σπέτσες, ήταν παιδιά του Θεόδωρου
Γκίνη και της Ανέζως
και εργάζονταν ως έμποροι. Η κατάσταση
στην Ελλάδα την εποχή εκείνη ήταν έκρυθμη
και οι Οθωμανοί φέρονταν με
εκδικητικότητα στους ραγιάδες ακόμη
και σε περιοχές που η επαναστατική φλόγα
του αγώνα της Εθνεγερσίας του 1821 δεν
είχε ακόμη ανάψει.
ΘΑΛΑΣΣΟΤΑΡΑΧΗ
- ΣΤΟΝ ΤΣΕΣΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΧΙΟ: Οι τρεις τους,
μαζί με άλλους τέσσερις, ως πλήρωμα,
στις αρχές του 1822 ταξίδευαν στο Αιγαίο
έχοντας φορτωμένο το πλοίο με λάδι για
την Κωνσταντινούπολη. Εξαιτίας κακών
καιρικών συνθηκών, όμως, το πλοίο εξώκειλε
στη Μικρασιατική ακτή απέναντι από τη
Χίο, στην περιοχή του Τσεσμέ (Κρήνη).
Βγήκαν τότε έξω στη στεριά όπου συνάντησαν
κάποιο Χριστιανό στον οποίο αποκάλυψαν
την υπόθεσή τους και του έδωσαν γρόσια
να τους αγοράσει τρόφιμα και ό,τι
χρειαζόταν για την επισκευή του μικρού
τους πλεούμενου. Εκείνος δυστυχώς, ως
άλλος Ιούδας, τους πρόδωσε στον αγά του
τόπου και μετά από λίγο εμφανίστηκε με
ανθρώπους του αγά. Σκότωσαν μάλιστα οι
Οθωμανοί δύο από το πλήρωμα, καθώς
εκείνοι προσπαθούσαν να διαφύγουν,
άλλοι δύο έπεσαν στη θάλασσα και
διασώθηκαν, ενώ τους τρεις αδελφούς
τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν στον
πασά της Χίου. Εκείνος, αφού τους ανέκρινε,
διέταξε τους μεν δύο, τους νεώτερους,
τον δεκοκταετή Σταμάτιο και τον Ιωάννη,
είκοσι δύο ετών, να τους κλείσουν στη
σκοτεινή φυλακή του κάστρου, τον δε
μεγαλύτερο, τον Νικόλαο, να τον βγάλουν
έξω από το κάστρο και να τον αποκεφαλίσουν
ως κυρίως “υπεύθυνο”.
ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ
ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Σ’ όλο τον δρόμο
παρακινούσαν τον Νικόλαο να αλλαξοπιστήσει
για να του χαρίσουν τη ζωή. Εκείνος όμως
αποκρίθηκε με σταθερότητα: “Εγώ τώρα
πια θα αρχίσω καινούργια ζωή; Όχι,
Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός
θα πεθάνω, δεν αρνούμαι την πίστη μου”.
Έτσι σε λίγη ώρα το κεφάλι του μάρτυρα
χωρίστηκε βίαια από το σώμα του.
ΟΙ
ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Τους δύο
νεώτερους ήλπιζε ο πασάς πως θα τους
κατάφερνε να εξισλαμισθούν. Έβαλε λοιπόν
δύο έμπιστούς του ανθρώπους, ένα Χιώτη
κι έναν από τη Λαζική του Πόντου, κάκιστους
και παμπόνηρους, να πάνε στη φυλακή και
να προσπαθήσουν να τους εξισλαμίσουν,
τάζοντάς τους ως αμοιβή πολλά χρήματα.
Προσπάθησαν οι άνθρωποι εκείνοι με
ποικίλους τρόπους με αλλεπάλληλες
επισκέψεις για μια βδομάδα, άλλοτε με
υποσχέσεις άλλοτε με απειλές, αλλά δεν
είχαν κανένα αποτέλεσμα. Πήγαν τέλος
στον πασά και του ζήτησαν την άδεια να
τους βασανίσουν, αφού με τα λόγια δεν
κατάφερναν τίποτε, μάλιστα με μεγάλη
τόλμη οι Άγιοι τους αντέλεγαν. Ο πασάς,
αφού σκέφτηκε λίγο, τους είπε: “αυτοί
οι γκιαούρηδες είναι πεισματάρηδες,
ευκολότερα τους κόβει κάποιος το κεφάλι
παρά το πείσμα. Αύριο παίρνει τέλος το
ζήτημα!”
ΓΡΑΠΤΗ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: Οι άγιοι, κλεισμένοι στη
φυλακή, κατάλαβαν, ως από θεία αποκάλυψη,
ότι τελειώνουν τον καλό αγώνα και ζήτησαν
κρυφά χαρτί και μελάνι. Έγραψαν την
εξομολόγησή τους και, με μια γυναίκα
Φράγκισσα, η οποία είχε τον άντρα της
στη φυλακή και μπαινόβγαινε ελεύθερα,
την έστειλαν στον Επίσκοπο της Χίου, με
την παράκληση να τους στείλει να
κοινωνήσουν. Ο Επίσκοπος τους παράγγειλε
με τη γυναίκα να μείνουν σταθεροί στην
πίστη, να ετοιμαστούν με προσευχή και
να μη δειλιάσουν καθόλου μπροστά στο
θάνατο, γιατί τους περιμένει ο Παράδεισος,
όπου θα χαίρονται αιώνια με τους άλλους
μάρτυρες. Οι ευλογημένοι νέοι άκουσαν
τα λόγια του Αρχιερέα από το στόμα της
γυναίκας, ευχαρίστησαν με δάκρυα τον
Κύριο και έμειναν όλη τη νύχτα άγρυπνοι,
ψάλλοντας παρακλήσεις στην Θεοτόκο, να
τους χαρίσει δύναμη να μη δειλιάσουν
στο θάνατο.
Η
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙ ΓΗΣ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Προς
την αυγή αποκοιμήθηκαν για λίγο και
ξυπνώντας είπαν στους άλλους Χριστιανούς
φυλακισμένους: “εμείς αδελφοί, σήμερα
τελειώνουμε το ταξίδι της ζωής μας. Σας
παρακαλούμε να δεηθείτε, να μας δυναμώσει
ο Κύριος”. Όταν ξημέρωσε, ο Επίσκοπος,
με την ίδια γυναίκα, Μιας και ιερέας ή
άλλος Χριστιανός δεν επιτρεπόταν να
μπει στη φυλακή, τους έστειλε τη Θεία
Ευχαριστία και με δάκρυα κοινώνησαν
των Αχράντων Μυστηρίων. Έδωσαν στους
άλλους φυλακισμένους ό,τι χρήματα είχαν
και από τα ρούχα που φορούσαν όσα δεν
τους χρειάζονταν. Με τη γυναίκα εκείνη
έστειλαν τις ευχαριστίες τους στον
Επίσκοπο και μερικά χρήματα για ελεημοσύνη
με την παράκληση να τους ψάλει, όταν θα
έχουν αναχωρήσει για τη τελευταία τους
κατοικία.
Η
ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΩΝ: Την ίδια
μέρα τους έβγαλαν από τη φυλακή δεμένους
πισθάγκωνα και τους έφεραν κάτω από το
σαράι. Τους ρώτησαν για τελευταία φορά
αν τουρκίζουν. Οι άγιοι με μεγάλη φωνή
απάντησαν: “Χριστιανοί γεννηθήκαμε
και Χριστιανοί θα πεθάνουμε. Δεν
αρνούμαστε ποτέ τον Χριστό ακόμα κι αν
μας κόψετε κομμάτια. Ό,τι έχετε να κάνετε
κάντε το μια ώρα αρχύτερα, μη χάνετε τον
χρόνο σας. Εμείς την πίστη μας δεν την
αρνούμαστε”. Οπότε εκδόθηκε από τον
πασά η θανατική τους καταδίκη.
ΠΡΟΣ
ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Τους άρπαξαν οι δήμιοι
και τους οδηγούσαν έξω από το κάστρο,
παίζοντας με μανία τα σπαθιά μπροστά
τους μήπως και δειλιάσουν. Προς στιγμήν
πήγε να δειλιάσει ο Ιωάννης και αλλοιώθηκε
η όψη του. Βλέποντάς τον ο νεώτερος, ο
Σταμάτιος, του είπε: “Τι έπαθες αδελφέ;
Δεν θυμάσαι την απόφασή μας να μη
προδώσουμε την πίστη μας; Παρακάλεσε
την Παναγία μας να σου δώσει δύναμη!”
Αυτά τα λόγια έδωσαν θάρρος στον Ιωάννη.
Όταν έφθασαν στην περιοχή Βουνάκι, έξω
από το κάστρο, δίπλα στα σφαγεία και
κάτω από την Παλαιά Βρύση, τους ρώτησαν
για τελευταία φορά μήπως και άλλαξαν
γνώμη. Με μεγάλη φωνή και οι δύο απάντησαν
και μάλιστα το είπαν τρεις φορές: “Αδελφοί
Χριστιανοί, Χριστιανοί είμαστε και για
τον Χριστό πεθαίνουμε. Δεν αλλάζουμε
πίστη. Μνήσθητι ημών Κύριε εν τη Βασιλεία
Σου”. Τους αποκεφάλισαν αμέσως. Ήταν
η 3η Φεβρουαρίου του 1822. Τα άγια λείψανά
τους έμειναν εκεί στον τόπο της εκτέλεσης
περιφρονημένα. Μετά τις τρεις ημέρες
αγγάρεψαν οι Τούρκοι κάποιους Χριστιανούς
και τα έβαλαν σε βάρκα ρίχνοντάς τα στη
θάλασσα. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η
θάλασσα τα έβγαλε έξω. Έτσι οι Χριστιανοί
με πολλή χαρά και ευλάβεια τα παρέλαβαν
και τα ενταφίασαν. Ας έχουμε την ευχή
και τις μεσιτείες των αγίων αδελφών!
1.
Σύμφωνα με ορισμένες πηγές ο ένας από
τους τρεις μάρτυρες, ο Νικόλαος δεν
ήταν αδελφός των άλλων δύο, αλλά συγγενής
ή απλώς συμπατριώτης τους και κυβερνήτης
του πλοίου. Κατά τη γνώμη μου αυτή και
είναι και η πιθανότερη εκδοχή.
Ο
άγιος καταγόταν από την Τραπεζούντα
του Πόντου αλλά ζούσε στην Κωνσταντινούπολη
, στη συνοικία του Γαλατά,
όπου ήταν παντρεμένος και εργαζόταν ως
καζαντζής, δηλαδή χαλκωματάς και
κατασκεύαζε χάλκινα σκεύη.
Κάποια μέρα, ήταν η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, διασκέδαζε με κάποιους Τούρκους συμπατριώτες και συναδέλφους του, παίζοντας ένα παιχνίδι στο εργαστήριό του.
Τραπεζούντα: Αλησμόνητες ελληνίδες πατρίδες
Κάποιος από τους Τούρκους τους είπε
στα ελληνικά: Άγιε Νικόλαε, ψωριάρη,
βοήθησέ με να νικήσω. Και ο άγιος του
απάντησε μιλώντας το ίδιο ειρωνικά για
τον προφήτη τους [το Μωχαμέτη τους]. Αφού
τελείωσαν το παιχνίδι πήγαν στα σπίτια
τους. Κάποιος από αυτούς όμως πήγε στον
δικαστή και έβγαλε απόφαση πως όποιος
βρίσει τον προφήτη πρέπει να θανατώνεται.
Μόλις το έμαθε ο Άγιος πήγε και κρύφτηκε
για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα
Τούρκο φίλο του, που είχε μεγάλη θέση.
Το έμαθε ο κατήγορός του και άλλοι
Τούρκοι και κατόρθωσε να βγάλει άλλη
απόφαση, πως όποιος Τούρκος κρύβει
Χριστιανό βλάσφημο είναι κι αυτός
Χριστιανός. Έτσι πήγαν στο βεζύρη και
με διαταγή του τον οδήγησαν μπροστά
του. Του λέει τότ εκείνος:
-Άνθρωπε,
σύμφωνα με τη μαρτυρία όλων αυτών ή
πρέπει να αποκεφαλιστείς ή πρέπει να
γίνεις τούρκος. Αν γίνεις μωαμεθανός,
θα σου δώσω μεγάλες τιμές.
Ο
νεαρός Ιορδάνης, του Χριστού ο μάρτυρας,
του απάντησε :
-Δεν
αρνούμαι τον γλυκύτατό μου Ιησού Χριστό
αλλά Τον πιστεύω και Τον ομολογώ Θεό
αληθινό. Αυτό μόνο ζητώ , να μου δώσεις
την άδεια να πάω στο εργαστήριό μου, να
τακτοποιήσω τις εκκρεμότητες που έχω
και κατόπιν ας γίνει το θέλημά σου. Ο
βεζύρης διέταξε τον έπαρχο να τον πάει
στο εργαστήριό του και κατόπιν να τον
αποκεφαλίσουν.
Ο
άγιος, αφού τακτοποίησε τις τελευταίες
υποθέσεις του, ζήτησε την τελευταία
συγχώρεση από τους Χριστιανούς, ενώ
παρακάλεσε να δώσουν τα πράγματά του
σε εκκλησίες, σε μοναστήρια και σε
ορφανά. Ύστερα οδηγήθηκε στον τόπο της
εκτέλεσης. Σ’ όλο τον δρόμο έτρεχε
χαρούμενος, ευχαριστώντας τον Θεό που
τον αξίωσε για το μαρτύριο και ζητούσε
συγχώρηση από μικρούς και μεγάλους που
συναντούσε. Ήταν πραγματικά θαυμαστό
να τον βλέπει κάποιος ενώ περίμενε το
θάνατό του, να μη φοβάται να μη δειλιάζει,
ενώ ούτε η όψη του άλλαξε, μόνο περπατούσε
χαρούμενος.
Όταν
έφθασαν στο Κουτζούκ Καραμάνι, τον τόπο
εκτελέσεων, τον γονάτισε ο δήμιος για
να τον αποκεφαλίσει. Τότε έφθασε
απεσταλμένος του βεζύρη και του λέει
μυστικά :
-Ο
βεζύρης σου παραγγέλνει, λυπήσου τη ζωή
σου, γίνε τούρκος μόνο με τα λόγια και
πήγαινε όπου θέλεις και ζήσε ως χριστιανός.
Ο
άγιος όμως του απάντησε :
-Ευχαριστώ
τον βεζύρη αλλά αυτό δεν θα το κάνω ποτέ.
Κατόπιν
έσκυψε το κεφάλι του και ο δήμιος τον
αποκεφάλισε. Ήταν η 2α Φεβρουαρίου του
1650 [κατ'
άλλους 1651]. Τη νύχτα πήγαν
οι συγγενείς του και φίλοι, δωροδόκησαν
τον έπαρχο , πήραν το τίμιο λείψανό του
και το ενταφίασαν με ευλάβεια στο
Μπέγιογλου Πέραν.
Μαρτύριο
του Άγιου συνέγραψαν ό Ί. Καρυοφύλλης,
Μέγας Λογοθέτης της Μεγάλης Εκκλησίας
καί ό Μελέτιος Συρίγου.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.gif)