Σύλλογοι, επιτροπές και συλλογισμοί ασυλλόγιστοι… 50 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 50

 Σύλλογοι, επιτροπές και συλλογισμοί ασυλλόγιστοι…

                                                               

Οι άνθρωποι σε σωματεία και συλλόγους                                                             αλληλοθαυμάζονται και αλληλομισούνται.

Φώτης Κόντογλου

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

                                                                   

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  50

Από τον σύλλογο της ανάγκης στην ανάγκη του συλλόγου

  Οι άνθρωποι τα παλιότερα χρόνια δεν είχαν συλλόγους. Όμως, είχαν έντονη και καθημερινή συλλογική δράση και συγκροτούσαν μια αυτάρκη (έστω και ολιγαρκή) κοινωνία αλληλοβοήθειας και συνεργασίας, όπου αντιμετώπιζαν όλες τις ανάγκες τους. Ήταν αυτός ο άτυπος αλλά ισχυρός σύλλογος της ανάγκης. Τα πεπραγμένα του επιβεβαιώνονταν καθημερινά με  αποτελέσματα και δε χρειάζονταν να πάρουν ποτέ σχετική έγκριση. Τέσσερις λέξεις το καταστατικό τους: «Άμ’ έπος άμ’ έργον».

  Έχτισαν έτσι και συντηρούσαν τα χωριά τους, τα σχολεία και τις εκκλησιές τους, τις στράτες και τα γεφύρια τους, τ’ αλώνια τους, τις βρύσες  και τ’ αυλάκια τους… Στις δουλειές που ήθελαν πολλά χέρια, προσέτρεχαν όλοι να βοηθήσουν αυτόν που είχε την ανάγκη. «Οι πουλλοί πήραν τ’μ πόλη κι ου μαναχός απόμεινι» έλεγαν σχετικά και έδιναν το παρών στην παρακαλιά (επείγουσα ομαδική εργασία αλληλοβοήθειας).

  Αργότερα, οι περισσότεροι άνθρωποι μετακινήθηκαν από την ύπαιθρο προς τα  αστικά κέντρα ή βρέθηκαν μετανάστες στο εξωτερικό. Στους νέους τόπους διαμονής, ξαναέστησαν τη ζωή τους, αλλά δεν ξέχασαν και τους τόπους καταγωγής και θέλησαν να κρατήσουν όσο πιο πολλά στοιχεία μπορούσαν απ’ τις μικρές πατρίδες. Ένιωσαν την ερημία των πόλεων. «Στην πόλη εδώ βουβοί, τυφλοί ’ναι οι δρόμοι κι όλο λύπη…» σημειώνει σε ποίημά της η Διαλεχτή Ζευγώλη – Γλέζου. Έτσι, ήρθε η ανάγκη του συλλόγου. 

  Οι σύλλογοι έγιναν το σημείο αναφοράς, επικοινωνίας και δράσης των ανθρώπων και σημαντικό μέσο επαφής τους με τον τόπο τους. Επιτέλεσαν τεράστιο και σημαντικό έργο σε πολλούς τομείς. Όμως, με τα χρόνια, δυστυχώς, πήραν οι περισσότεροι τους δρόμους της παρακμής. Απόμειναν σύλλογοι σφραγίδες, είτε γιατί στέρεψαν από ιδέες, είτε γιατί ατόνησε ο αρχικός ζήλος και οι άνθρωποι ακολούθησαν τις νέες υποχρεώσεις τους και ανάγκες, είτε γιατί υπήρξαν διάφορα νοσηρά φαινόμενα, είτε γιατί δεν μπόρεσαν να αντιπαλέψουν τον απομονωτισμό του ατόμου που επέβαλε με πολλούς τρόπους η σημερινή πραγματικότητα. 

  Πολλές φορές, δράσεις ερμηνεύονται ή είναι απροκάλυπτος κομματισμός, υπάρχουν φαινόμενα παραγοντισμού, κάποιοι δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ως όχημα οποιονδήποτε σύλλογο για την επιδίωξη προσωπικών τους στόχων. Σε περιβάλλον γενικευμένης υπόνοιας και καχυποψίας, δεν μπορεί να υπάρχει υγιής συλλογική έκφραση. Σ’ αυτή τη γενίκευση το χειρότερο είναι ότι αδικούνται, πικραίνονται κι απογοητεύονται άνθρωποι με αγνότητα, που πάντα υπάρχουν και έχουν τη διάθεση της προσφοράς.   

  Σύλλογος δεν υπάρχει εκεί που αλληλοστριμώχνονται κι ανταγωνίζονται τα ατομικά υπερεγώ.

  Σύλλογος δεν είναι  η περιπλάνηση αυτάρεσκων γλεντοκόπων από γλέντι σε γλέντι.        

  Συλλογικότητες σήμερα ονομάζονται ακόμη και ομάδες με αντικοινωνικές δράσεις, βία και παρανομία. Ασυλλόγιστοι κι όσοι έτσι τις αποκαλούν…

  Αλλά δε θα κλείσω εγώ το Καφενείο, για να περιγράφω τι εστί σύλλογος…

Ιδρύεται…

  Ιδρύεται σύλλογος ατόμων που δεν ανήκουν σε σύλλογο με την επωνυμία «Οι ξισ’λλόιαστοι». Ήδη το καταστατικό του, που αποτελείται από ένα και μόνο άρθρο (όπως ο νόμος του Αλέξη με τον οποίο κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ και το ΜΝΗΜΟΝΙΟ), πήρε τη στράτα το στρατί και πάει γραμμή για τον κατή. 

  Με αίτηση ζητήθηκε να οριστεί τριμελής προσωρινή διοικούσα επιτροπή, αλλά ο  πρωτοδίκης όρισε μόνο τα δυο απ’ τα προτεινόμενα πρόσωπα με σκεπτικό: Στους δύο τρίτος δεν χωρεί και ότι σήμερα δεν μπορούν να συνεννοηθούν οι δυο, με τους τρεις αυτό θα είναι εντελώς αδύνατο.

  Το μόνο πρόβλημα, που είναι ακόμη σε εκκρεμότητα, είναι να βρεθεί το έμβλημα. Προτάθηκε προσωρινά το βλήμα. Ένα οποιοδήποτε βλήμα… Ο προβληματισμός συνεχίζεται… 

Σύλλογοι, σωματεία, όμιλοι, Μ.Κ.Ο.

  Στο Πρωτοδικείο, όπου έγινε η κατάθεση των απαραίτητων για αναγνώριση του παραπάνω συλλόγου, υπήρχε ουρά. Διάφοροι πολίτες κατέθεταν για τον ίδιο λόγο τα δικά τους δικαιολογητικά. Μεταξύ αυτών:

  Ο σύλλογος με την επωνυμία «Η ελονοσία» για την προστασία των κουνουπιών από τους αεροψεκασμούς, τα φιδάκια, τις γελαδοβουνιές, τα αουτάν και τα πάσης φύσεως αντικουνουπικά. Είμαστε που είμαστε ψεκασμένοι, λένε. Δε θα επιτρέψουμε κι άλλους αεροψεκασμούς. Θα γίνουμε κουνούπι σε κάθε αρμόδιο να σταματήσουν.

  Ο σύλλογος «Φίλοι των χωματόδρομων Αργιθέας». Το καταστατικό του προβλέπει, τιμής ένεκεν, στην προεδρία να είναι πάντα Μαρκελεσιώτης. Έχει ως επίτιμα μέλη του τον περιφερειάρχη, τον αντιπεριφερειάρχη και τους βουλευτές του νομού. Επίσης, καταστατικά ορίζει και την αυτοδίκαιη διάλυσή του, όταν οι δρόμοι ασφαλτοστρωθούν και ξεμείνει από αντικείμενο. Άλλοι σύλλογοι δεν προβλέπουν τη διάλυσή τους και προπαντός δεν την καταλαβαίνουν…  

  Ο φιλοπρόοδος σύλλογος προόδου και προοδευτικότητας με την επωνυμία «Μούχλα».

  Ο όμιλος προβληματισμού για τα προβλήματα με τίτλο «Η λύση».  

  Το σωματείο τεμπέληδων για την οριστική κατάργηση της εργασίας ως απάνθρωπου και αναχρονιστικού τρόπου ζωής. Τον τίτλο τον ψάχνουν ακόμη και η αίτηση κατατέθηκε με προσωρινό τίτλο το σύνθημα: «Ο θεός για τον τεμπέλη έχει το διπλό καρβέλι».

  Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση (υπάρχει και κυβερνητική οργάνωση;) για την επιστημονική μελέτη και την καταγραφή της σιούτας κανούτας γίδας και την ανάδειξη της υπεροχής της (ιδίως της μαυροκάν’τας) έναντι της γκέσας, μπάρτσας, ψαριάς και παρδαλής. 

─ Κουραστήκαμε να πρωτοκολλάμε, είπε μια υπάλληλος…   

─ Ε, φκιάστε  κι εσείς έναν σύλλογο κουρασμένων υπαλλήλων του Πρωτοκόλλου!…

Πεπραγμένα

  Διαβάζεις ή ακούς παρουσίαση πεπραγμένων συλλόγων:

  Οργανώσαμε με επιτυχία και απρόσμενη προσέλευση τον ετήσιο χορό μας. (Αφού δεν την περιμένατε, γιατί τον οργανώνατε; Τι ρίσκο ήταν αυτό;).

  Οργανώσαμε έκτακτη χοροεσπερίδα (με απρόσμενη προσέλευση υποθέτω)  για την οικονομική ενίσχυση του συλλόγου μας. (Η αλήθεια είναι ότι αν δεν τσούξουν λίγο κρασί, κανένας δε θυμάται τη συνδρομή του).  

  Οργανώσαμε γλέντι  με την  ευκαιρία έναρξης των χορευτικών μας  (να δούμε σε τι 

κατάσταση ήταν και οι χορευτές μας).

  Πραγματοποιήσαμε (αλλάζω ρήμα για ποικιλία) γλέντι με την λήξη των μαθημάτων εκμάθησης χορού των χορευτικών μας τμημάτων (να δούμε αν οι χορευτές μας έμαθαν να κλιτσώνουν του πουδάρι κι αν θα προχωρήσουμε την προσεχή περίοδο σε μεταγραφές χορευτών, ειδικά για τη θέση του σέντερ φορ, δηλαδή του πρωτοχορευτή).

  Πραγματοποιήσαμε βραδινό αγάπης με τσάι για φιλανθρωπικό σκοπό (με την ευκαιρία να δείξουμε και το καινούργιο συνολάκι) και η συνάντηση μετεξελίχθηκε σε απρογραμμάτιστο γλέντι (είπα κι εγώ, πώς θα φανεί το συνολάκι χωρίς χορό;).

  Πραγματοποιήσαμε εκδρομή με μεγάλη συμμετοχή (αυτή δεν ήταν απρόσμενη, γιατί δήλωναν από πριν τις θέσεις). Επεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα!... Μετά το μεσημεριανό φαγητό στήσαμε κι ένα δίωρο γλέντι με ασταμάτητο χορό (σε καλό σας, ρε παιδιά!). Ο επίλογος του γυρισμού έκλεισε με ένα βροντερό ίπι ίπι ούμε, σας ευχαριστούμε!...

  Συμμετείχαμε (ματαλλάζω ρήμα) σε εκδρομή – αντάμωμα  με άλλους συλλόγους. Εντυπωσιακή ήταν η παρουσία σε κοινό χορό των χορευτικών τμημάτων, όπου την παράσταση έκλεψαν τα τμήματα του συλλόγου μας (αφήστε κάτω την παράσταση βρεεεεε! Κάτω οι κλέ-φτεεεεες!).    

  Συμμετείχαμε (το Δ. Σ. δηλαδή) στον χορό του κυνηγετικού συλλόγου της περιοχής μας, ελπίζοντας να δοκιμάσουμε και κάνα κυνήγι, αλλά και οι κυνηγοί καταψυγμένα Νέας Ζηλανδίας είχαν. Μην ακούτε τι λένε! Αυτοί ξεπερνούν σε ψέματα ακόμη και τους πολιτικούς!...  

  Συμμετείχαμε σε διάφορες εκδηλώσεις και χορούς άλλων συλλόγων, με τους οποίους έχουμε κοινούς στόχους. (Καλά κάνατε! Η ισχύς εν τη ενώσει!...).

  Κι ο χορός καλά κρατεί… Παραλίγο να πούνε ότι συμμετείχαν και στον χορό του Ζαλόγγου…

Παρέστησαν

  Ακούς περιγραφή σε χορούς συλλόγων:

  «Βρίσκονται μαζί μας και μας τιμούν με την παρουσία τους (γιατί αν δε βρίσκονταν μαζί μας, θα ήμασταν άτιμοι;) οι παρακάτω…». Κι αρχίζει ο εκφωνών να αραδιάζει ονόματα (και ιδιότητες), που ούτε ο παπάς το Ψυχοσάββατο δε λέει τόσα…

  Σωστό είναι να αναγγέλλονται τιμητικά κάποια πρόσωπα, επίσημοι προσκεκλημένοι, άτομα με ιδιαίτερη προσφορά στον σύλλογο και για κάποιους ειδικούς λόγους. Ως ευ παρέστητε! Είναι, όμως, άστοχο να εκφωνούνται μέλη του συλλόγου (είναι  γνωστοί) και βαρετό να αναφέρονται όλοι με κάποια ιδιότητα, ακόμη και το μέλος ενός συμβουλίου ή ο πρόεδρος της Πέρα Ράχης. Ρίγη συγκίνησης σε διατρέχουν, μόλις μαθαίνεις ότι παρίστατι κι αυτήνους ου πρόιδιρους…

  Λέω δε λέω εγώ, ο εκφωνητής συνεχίζει το βιολί του:

  «Μόλις μπήκε στην αίθουσα ο βουλευτής της περιφερείας μας!... (Σκόρδα στα μάτια σας που τον κοιτάτε έτσι, μην τον ματιάσετε και πεδικλωθεί από καμιά καρέκλα). Τον καλώ στο μικρόφωνο για έναν σύντομο (δεκάλεπτο και βάλε!…) χαιρετισμό».

  Έρχεται ο πολιτικός. Και να μην ήθελε, τι να κάνει τώρα, έμπλεξε… Παίρνει το μικρόφωνο κι αρχίζει:   

  «Σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς του πρωθυπουργού μας, του Κυριάκου!...». Μπράβο οικειότητα! Μπράβο, Κυριάκο που μας θυμήθηκες! Ακολουθούν παλαμάκια  ή χειροκροτήματα, κάτι με τα χέρια τέλος πάντων… (Πετάχτηκα κάποτε και είπα: «Σας φέρνου κι ιγώ χιριτήματα πεντέξι κυδώνια απ’ τ’ θεια μ’ τ’ν Απουστόλινα κι όχι ξιρουχιριτήματα σαν τ’ Κυριάκου...». Κανένας δε μο’ ’δουκι σουμασία, γι’ αυτό του βάνου μι κόκκινου μάκι μο’ ’δουνιταν ισείς…).

  Όταν με το καλό τελειώσει ο βουλευτής, ξαναρπάζει ο άλλος το μικρόφωνο και μας ανακοινώνει αυτούς που δεν παρέστησαν (γιατί μας έστησαν), αλλά μας έστειλαν  τηλεγραφήματα και τα οποία διαβάζει και μέσες άκρες περίπου λένε: «Ανειλημμένες (Γρίβα, του νου σ’ σ’ν ουρθουγραφία ισύ!) υποχρεώσεις με αναγκάζουν να είμαι παρά τη θέλησή μου μακριά σας, πλην όμως, τίποτε δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο να βρίσκομαι με τον νου και την καρδιά μου μαζί σας, συμμετέχοντας έτσι, ωσεί παρών, στην όμορφη αποψινή σας εκδήλωση».

  Να ’σαι καλά, κύριε Μορς, που με την εφεύρεσή σου επικοινωνούν μαζί μας (με τον ρομαντικό τρόπο του τηλεγραφήματος) όλοι αυτοί οι οποίοι μπορούν να στείλουν σήμερα μέιλ, μήνυμα, φαξ ή να πάρουν τηλέφωνο… Ένα δεν καταλαβαίνου: γιατί τ’ς έχουν αλ’μμένις  ικειές τ’ς υπουχριώσεις, για να ξιαγλιστράν’ καλύτιρα; 

  Την προσφώνηση δε γλυτώνουν ούτε οι κλαριντζήδες:

  «Για τ’ ισάς θα παίξουν τούτα τα βιουλιά κι τα λαούτα!... Είναι εδώ και θα παίξει κλαρίνο ο τάδε… (άμα δεν ήταν ιδώ, πώς θα το ’πιζι του κλαρίνου, απού μακριά;). Στο βιολί είναι… (μάλλον κάνας βιολιτζής) που θα παίζει ταυτόχρονα και το λαούτο και στο νταούλι ο Αλέξης!... Μαζί μας απόψε θα χορέψουν (θέλουν δε θέλουν) και οι αγορές…

  Περίπου έτσι γίνεται σ’ όλους τους χορούς που είναι πια ίδιοι, σαν φωτοτυπίες…     

  Διαβάζεις περιγραφή από χορούς συλλόγων… Σιγά μην κάτσω να σας ξαναγράψω τα ίδια. Με βάση το παραπάνω κείμενο, φκιάστε ένα δικό σας, το οποίο να περιγράφει ως άρθρο εφημερίδας έναν χορό. Χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία και με τα ρήματα στον Αόριστο (ο Υπερσυντέλικος δε συμφέρει, είναι ακριβότερος) είναι πολύ εύκολο. 

  Αν δεν έχετε εμπιστοσύνη στη σύνταξή σας (γιατί ποιος έχει; Ούλοι οι συνταξιούχοι μι του φόβου ζιουν), απευθυνθείτε κι εσείς στον Γρίβα, για να σας τα σουμπουλιάσει! Έχει φκιάσει τέτοια ου Γρίβας!...   

Επιτροπές

  Επιτρέπομεν   εις  την   υφ’  ημάς  επιτροπήν  να  αποφασίσει   να  επιτρέψει  αν  θα 

επιτραπεί να επιτρέπεται σε κάποιους να συμπεριφέρονται ανεπίτρεπτα και να μη ντρέπονται, ειδικά σ’ εκείνους που βαριούνται… να κοκκινίζουν από ντροπή. 

  Κάπως έτσι γεμίσαμε με υφ’ ημάς επιτροπές και καταλαβαίνετε πόσο ανεξάρτητες (υφ’ ημάς) είναι, ακριβώς τόσο, όσο και οι ανεξάρτητες αρχές… 

Επιτροπή είναι μια αόρατη αρχή που σου ετοιμάζει πολύ ορατά χουνέρια…

Επιτροπή είναι η τούφα ή η κοτρώνα, για να κρύβεται ο κατά νόμον υπεύθυνος.

Επιτροπή είναι ο καπνός – προπέτασμα που εμποδίζει να βλέπουμε την αλήθεια. 

Επιτροπή είναι η στάχτη στα μάτια (κάτω απ’ τον καπνό βλέπετε υπάρχει η στάχτη).

Επιτροπή είναι το μελάνι της σουπιάς που θολώνει το νερό (και το μυαλό…).

Επιτροπή είναι ό,τι άλλο σκεφτείτε…

  Αρκεί να μη σας διαφεύγει (όσο σκέφτεστε) ότι υπάρχουν και προανακριτικές και εξεταστικές επιτροπές της Βουλής (παρακαλώ, οι καχύποπτοι να μη γελάτε πονηρά!).   

    Όταν θέλεις κάτι να μην προχωρήσει, το αναθέτεις σε μια επιτροπή…

  «Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει» λέει ο λαός, αλλά λαός είναι, δε θα ασχολούμεθα και με τον λαόν…

  Έχω διαβάσει διάφορα για την επιτροπή, αλλά δε θυμάμαι ποιοι συνάδελφοι καφετζήδες τα είπαν: «Αν ο Μωυσής ήταν επιτροπή, οι Εβραίοι θα ήταν ακόμα σκλάβοι στην Αίγυπτο».

  «Η καμήλα είναι ένα άλογο που σχεδιάστηκε από μια επιτροπή».

  Ας συμπληρώσω κι εγώ ως καφετζής τους συναδέλφους: Αν βάλεις μια επιτροπή να καταγράψει τα προβλήματα της θάλασσας, το πιθανότερο είναι να πουν ότι είναι γεμάτη με νερό και δεν μπορούν να δουν τα προβλήματα… (λες και είναι δύσκολο να την αδειάσουν!...).

Επιτροπή 2021

  Ο Κυριάκος σκέφτηκε ότι το 2021 έχουμε τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση του 1821 (κατ’ αρχάς και πάλι μπράβο, Κυριάκο, αναγνωρίζουμε ότι πάντα στην αφαίρεση ήσουν καλός…) κι ότι τέτοια επετειακή επέτειος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Γνωρίζει ότι οι λαοί θέλγονται από άρτον και θεάματα, αλλά κι όταν δεν υπάρχει άρτος, καλά είναι, φτάνουν και τα θεάματα… Έτσι, αποφάσισε να φκιάσει μια επιτροπή (πρωθυπουργός είναι, τι θα ’φκιανε, τοίχο στη Λεύκα Πετρίλου;) που θα αναλάβει την οργάνωση αυτού του ξεχωριστού εορτασμού. Ζήτω η επιτροπή! Ζήτωωωωω!... Θα σας ταράξουμε στα ζήτω…

  Μια μέρα εκεί που ήταν μπροστά στον καθρέφτη και προσπαθούσε να κάνει τη χωρίστρα στα μαλλιά του, πότε από δεξιά και πότε από αριστερά (ματαιοπονούσε για την ακρίβεια, γιατί δε γίνεται χωρίστρα στα μαλλιά του Κυριάκου), έκανε με την ευκαιρία και την ερώτηση: 

─ Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, για πες μου πάλι τώρα,
ποια είναι η καλύτερη σ’ ολόκληρη τη χώρα;

─ Η Γιάννα είναι, Κυριάκο, ειδικά όταν πάει κομμωτήριο, και μην κάνεις αφελείς  ερωτήσεις, απάντησε ο καθρέφτης. Ο πρωθυπουργός μπήκε αμέσως στο νόημα… 

  Απορώ γιατί δε φωνάξατε ζήτω, αλλά συνεχίζω…

    Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη… (α-φι-λο-κερ-δώς!)

  Παρακαλώ να αντικαταστήσετε με το ορθόν: Όπου γάμος και χαρά η Αγγελοπούλου πρώτη!… Διότι πρόεδρος της επιτροπής ταύτης ωρίσθη η ερίτιμος και βαρύτιμος και πολύτιμος Γιάννα. Παρακαλώ, επίσης, να φωνάξετε αυθορμήτως ζήτω!...

  Η πρόεδρος Ιωάννα ξεφώνισε (μπορεί και να εκφώνησε, δεν είμαι σίγουρος) κι έναν λόγο, όπου ξεφούρνισε και την άποψη ότι έφτασε η ευκαιρία: «Να αναγνωρίσουμε όχι μόνο πού βρισκόμαστε αλλά και πού θέλουμε να πάμε…» και ότι τώρα είναι  «μια ευκαιρία να επανασυστήσουμε την Ελλάδα στον κόσμο…».

  Γιάννα, αν δεν ξέρεις που βρίσκεστε (εμείς πάντως ξέρουμε), ρώτα σε κάνα περίπτερο, για να πάτε εκεί που θέλετε, αλλά για την Ελλάδα που θέλετε να επανασυστήσετε, έχουμε κι εμείς λόγο. Μάλιστα μας πέφτει περισσότερος λόγος απ’ ότι πέφτει σε πολλά πρόσωπα της επιτροπής σου… 

  Συνεχίζοντας είπε ότι «καλούμαστε να αποτυπώσουμε την Ελλάδα όπως είναι…» (ή όπως την καταντήσατε, μαντάμ) κι έκλεισε με τον στίχο του Νικηφόρου Βρεττάκου: «Οι ορίζοντες χτυπούν τις πόρτες μας». Δεν είναι οι ορίζοντες που χτυπούν, οι δανειστές είναι κι από τις τόσες ήττες δεν μπορεί να μας σώσει πια ούτε ο Νικηφόρος 

κι ο Διγενής κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής… 

  Α, ρε θεια Μήτραινα, έτσι και είχες πολλές παράδες, είχα τον τρόπο να σε προωθήσω, να γίνεις κι εσύ μια πρέσβειρα καλής θελήσεως… (Ξεκάρφωτο είναι, αλλά ας το περάσω στα μουλωχτά, όπως κάνουν με τις τροπολογίες…).   

  Είμεθα ενθουσιασμένοι!... Γι’ αυτό, Γιάννα, άφησε τις περιττές αναφορές σου για ευεργέτες και διαπρέψαντες. Είμεθα ως λαός πάντα έτοιμοι να τραβάμε το κάρο, για να χαίρονται οι όπου γης Καλατράβα…

  Διό και ενθουσιωδώς άδομεν: Τράβα, τράβα, τράβα, καροτσέρη τράβα, 

                                                   τράβα, ξανατράβα για του Καλατράβα!... 

  Η Γιάννα, για να προπονείται και να κρατιέται σε φόρμα, θα αναλάβει ως πρόεδρος (αφιλοκερδώς, το είπαμε μια φορά) και την οργάνωση της γιορτής καρυδιού στο Σπυρέλο. Προσπάθησαν και οι Βλασιώτες να της αναθέσουν τη γιορτή τσιγαρίδας, αλλά αρνήθηκε ευγενικά. Τους είπε ότι δεν είναι κομψό μια κομψή κυρία να ανακατώνεται με το καζάνι και τη λίπα (θα λιγδώνει και το μαλλί) κι ότι με τις τσιγαρίδες μπορεί να προσβάλλονται και μέλη της επιτροπής.    

Ανησυχίες…

  Ανησυχώ, διότι ουδείς με προτείνει ως μέλος κάποιας επιτροπής, οικονομικής διαχείρισης κατά προτίμηση. Τόσο έντιμο με θεωρούν και με αποκλείουν;

  Ανησυχώ, διότι δεν με πρότειναν ακόμα για πρόεδρο της δημοκρατίας, ώστε να με κάψουν όπως κάνουν με διάφορους ως τώρα. Ο κίνδυνος να βρεθώ στην προεδρία με τρομάζει. Ποιος αφήνει το Καφενείο να πάει να κλειστεί στο προεδρικό μέγαρο; Ν’ αρχίσει το κυνήγι κι αντί να είσαι στο καρτέρι, να είσαι αναγκασμένος να υπογράφεις προεδρικά διατάγματα!… Ε, όχι!… Δεν είμαστε για τέτοια…

  Ανησυχώ και για τον Γιωργάκη που του βάζει κάτι ιδέες ο Αλέξης περί προεδρίας κι αν του σφηνωθούν στο μυαλό, άντε μετά να του τις βγάλεις… Αλέξη, εσύ είπες Προκόπη εδώ και καιρό. Ποιον από τους δυο δουλεύεις; Και για ποιον λόγο;

  Δεν ανησυχώ… Το Καφενείο πάει καλά. Δουλεύουν γι’ αυτό η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, τα κόμματα, τα παντοειδή πολιτικά και δημόσια πρόσωπα, τα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια και οι επιτροπές… 

Αεί θάλλουν τα αειθαλή!...

  Η πατρίδα μας εκτός από τα αειθαλή πουρνάρια έχει κι άλλα πολλά αειθαλή κι όχι κατ’ ανάγκην δέντρα. Είναι η ιστορία μας, όπως καταγράφηκε στη μνήμη του λαού μας, μέσα από τα τραγούδια του και τις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της. Είναι η ακατανίκητη παράδοση αυτού του τόπου, με όλα τα στοιχεία που τη συνθέτουν. Είναι ο ίδιος ο λαός της που αντιστέκεται και επιμένει.

  Αυτός ο λαός δεν έχει ανάγκη καμιά επιτροπή να του ενισχύσει τη μνήμη. Ανάγκη έχει μια καλύτερη παιδεία που θα τον βοηθά πάντα να αναγνωρίζει το «αληθές και εθνικόν», που θα αναγνωρίζει τα τρωκτικά και τους σαρκοφάγους του ελληνισμού και θα τα αποδιώχνει, βροντοφωνάζοντας τον παλαμικό στίχο:

  Ακούστε!

Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμαι εγώ κι ο κτίστης!

14/12/2019

Ο Σάτυρος Μαρσύας και το φρικτό του τέλος του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ο Σάτυρος Μαρσύας και το φρικτό του τέλος

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

José de Ribera [1591-1652] ΜΑΡΣΥΑΣ 

ΣΑΤΥΡΟΙ – ΓΕΝΙΚΑ: Οι Σάτυροι ήταν μυθικά όντα, καλύτερα δαίμονες, της ελληνικής μυθικής “θεολογίας”. Ήταν για την ακρίβεια πνεύματα των βουνών και των δασών, οι οποίοι περιγράφονταν από τη μέση και πάνω σαν άνθρωποι, φαλακροί, όμως, με μυτερά αυτιά, αλλά με πόδια και ουρά τράγου. Έμοιαζαν με τους Σειληνούς, μόνο που το κάτω μισό του σώματος των τελευταίων έμοιαζε με αλόγου. Ήταν, όπως και οι Σειληνοί, υπηρέτες και σύντροφοι του θεού Διονύσου, τον οποίον είχαν μεγαλώσει από παιδί. Ασχολία τους ήταν το παίξιμο αυλού, κιθάρας, αλλά και το μεθοκόπημα. Ακόμη αγαπημένη τους συνήθεια ήταν το κυνήγι κοριτσιών! Θεωρούνταν ως προσωποποίηση της γονιμότητας της Φύσης. Ο Ησίοδος τους μνημονεύει ως “γένος των κηφήνων", ενώ τους Σειληνούς τους αποκαλεί "ουτιδανούς" (άχρηστους) και "αμηχανοέργους" (τεμπέληδες). Στη δραματική ποίηση οι Σάτυροι αποτελούν τα κύρια πρόσωπα του σατυρικού δράματος, όπως καταλαβαινουμε κι από την ονομασία του δραματικού αυτού είδους. Σ' αυτά τα έργα οι Σάτυροι εμφανίζονται ντυμένοι με δέρματα τράγων. Στις διάφορες αρχαίες παραστάσεις εμφανίζονται συνηθέστερα μαζί με τον Διόνυσο και τις Νύμφες. Φαίνεται πως οι Σάτυροι, πήραν την τραγοπόδαρη μορφή από το θεό Πάνα, με τον οποίο εμφανίζονται να έχουν κοινή καταγωγή. Στην αγγειογραφία οι Σειληνοί εμφανίζονται γενειοφόροι, γέροντες, φαλακροί και κοιλαράδες, σε αντίθεση με τους Σάτυρους που φέρονται ως αγένειοι νέοι.

   Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΣΥΑ: Ο Μαρσύας, κατά την ελληνική Μυθολογία, ήταν ένας Σάτυρος από τη Φρυγία. Ήταν ένας δεξιοτέχνης του αυλού που προκάλεσε το θεό Απόλλωνα σε διαγωνισμό σύγκρισης της μουσικής τους τέχνης. Ο Απόλλωνας έπαιξε λύρα, ενώ ο Μαρσύας αυλό. Κριτές της “μονομαχίας” ήταν οι Μούσες και ο βασιλιάς Μίδας, οι οποίοι τελικά ανέδειξαν νικητή τον θεό. Όμως, η ενέργεια του Μαρσύα να ανταγωνιστεί με έναν θεό θεωρήθηκε ύβρις, ανάλογη με αυτή της μυθική υφάντριας Αράχνης, αλλά και τόσων άλλων μυθικών προσώπων. Η ύβρις για τους ολύμπιους θεούς θεωρείτο ύψιστη βλασφημία, έτσι ο Απόλλωνας επιφύλαξε για το Μαρσύα μια πολύ σκληρή τιμωρία. Ο Μαρσύας γδάρθηκε ζωντανός, και το αίμα του νεκρού Σατύρου σχημάτισε τον ομώνυμο ποταμό.

   ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ: Ο μύθος του Μαρσύα, από πολλούς θεωρήθηκε ως πάλη και επικράτηση της κιθάρας έναντι του φρυγικού αυλού και κατ' επέκταση της δωρικής ελληνικής μουσικής έναντι της φρυγικής. Όμως, κυριότερος συμβολισμός θεωρήθηκε η πάλη ανάμεσα στην απολλώνεια και τη διονυσιακή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και είναι ένα συνηθισμένο θέμα στην τέχνη [Αρχαία Ελληνική, Ρωμαϊκή, Αναγεννησιακή].

  ΧΩΡΟΣ “ΓΕΝΝΗΣΗΣ” ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ - ΠΗΓΕΣ: Την μικρασιατική καταγωγή του Μαρσύα αποδεικνύουν πολλοί ομώνυμοι χείμαρροι αλλά και τοποθεσίες στην ευρύτερη Μικρά Ασία. Κατά το Στέφανο Βυζάντιο οι τότε ξεναγοί επεδείκνυαν τον τάφο του Μαρσύα στη πόλη Πεσσινούντα, όπου λατρευόταν κυρίως η θεά Ρέα - Κυβέλη που, κατά την ασιατική παράδοση, ο Μαρσύας που ανακάλυψε τον αυλό συνόδευε πάντα αυτή τη θεά. Από όλους όμως τους ομώνυμους ποταμούς σπουδαιότερος είναι ο Μυσίας της Φρυγίας, παραπόταμος του Μαίανδρου, κοντά στην αρχαία πόλη των Κελαινών. Κατά τον Ηρόδοτο και τον Ξενοφώντα στις πηγές αυτού του χειμάρρου διεξήχθη ο περίφημος αυτός μουσικός διαγωνισμός. Όμως εδώ αναφέρονται ως κριτές ο Μίδας και ο Τμώλος. Εκεί παίχτηκε ο ίδιος μουσικός σκοπός με τον αυλό και με τη κιθάρα, με απροκάλυπτη την υπεροχή της κιθάρας. Μετά την ήττα του Μαρσύα ο θεός Απόλλων για να τιμωρήσει την αλαζονεία του Μαρσύα, ο ίδιος τον έδεσε σε πεύκο και τον έγδαρε [έτσι αναφέρουν οι: Νίκανδρος, Φιλόστρατος, Λουκιανός, αλλά και ο Ρωμαίος Πλίνιος]. Ο Ηρόδοτος προσθέτει ότι το δέρμα του Μαρσύα φυλασσόταν σε σπήλαιο της Ακρόπολης των Αθηνών πάνω από την αγορά. Λέγεται ακόμη πως η θεά Αθηνά όταν βρήκε τον αυλό του Μαρσύα και δοκίμασε να παίξει, είδε τον εαυτόν της στα νερά του Μαιάνδρου ποταμού με φουσκωμένα μάγουλα και το πρόσωπό της παραμορφωμένο και το απέρριψε αηδιασμένη!

Ο ΜΑΡΣΥΑΣ ΣΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ: Σκηνές του παραπάνω μύθου απεικονίστηκαν σε πολλά έργα τέχνης. Όπως σε αγγείο στο Μουσείο Βερολίνου, σε κρατήρα στο Λούβρο, σε αμφορέα στο Μουσείο Ρούβο της Ιταλίας, αλλά και σε μαρμάρινες πλάκες από ανασκαφές στη Μαντινεία, που σήμερα βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Στο τελευταίο Μουσείο φυλάσσεται ακόμη κρατήρας με ανάγλυφη παράσταση της Αθηνάς να βαδίζει ζωηρά ακολουθούμενη από τον Μαρσύα με πεταμένους τους αυλούς στο έδαφος. Τέλος, ο λυρικός ποιητής της Αρχαιότητας, Μελανιππίδης, συνέθεσε ποίημα με τον τίτλο Μαρσύας, του οποίου ένα απόσπασμα μόνο έχει διασωθεί.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

Λουκάς ο Ευαγγελιστής και Απόστολος 18.10 + ΒΙΝΤΕΟ από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Λουκάς ο Ευαγγελιστής και Απόστολος 18.10 + ΒΙΝΤΕΟ

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Το τρίτο από τα συμβολικά ζώα ό βους (ό βασιλιάς των κατοικίδιων ζώων), αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά καί μ’ αυτό συμβολίζεται. 

  Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, συγγραφέας του ομώνυμου Ευαγγελίου και του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων, καταγόταν πιθανότατα από την Αντιόχεια. Για τον τόπο καταγωγής του συμφωνούν οι περισσότεροι Πατέρες και εκκλησιαστικοί συγγραφείς (Ευσέβιος, Ιερώνυμος, κ.ά). Σε χωρία των Πράξεων (ιστ΄10-17, κ΄5-κα' 8, κζ΄1-2), ο Λουκάς χρησιμοποιεί πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, κι αυτό διότι ο Ευαγγελιστής παρέλαβε τον Απόστολο Παύλο από την Τρωάδα και τον συνόδευσε κατά τη δεύτερη αποστολική του περιοδεία. Ακόμη ήταν παρών στον Ευαγγελισμό των γυναικών της πόλης των Φιλίππων. Από τα συμφραζόμενα των πράξεων καταλαβαίνουμε ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς ομίλησε και ο ίδιος στη συνάντηση, λαμβάνοντας ενεργό ρόλο στην πρώτη εκείνη κατήχηση που έγινε ποτέ στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ο Ευαγγελιστής φαίνεται παρών και στο επεισόδιο με την παιδίσκη που είχε “πνεύμα πύθωνος”, η οποία και τελικά ακολούθησε τον Παύλο και το Σίλα, με τελική κατάληξη τη φυλάκιση αυτών. Και στην τρίτη αποστολική πορεία ο Λουκάς συνόδεψε τον Απ. Παύλο από τους Φιλίππους στην Τρωάδα και από εκεί μέσω Λέσβου στη Μίλητο, από όπου μέσω Κω, Ρόδου, κ.ά, οδηγήθηκαν τελικά στα Ιεροσόλυμα. Τέλος ο Ευαγγελιστής Λουκάς ακολούθησε τον Παύλο και στη Ρώμη, μέσω Κρήτης και Μελίτης (Μάλτας). Ο Ευαγγελιστής παρέμεινε πιστός και αφοσιωμένος στον Απ. Παύλο μέχρι και το μαρτυρικό τέλος του δευτέρου. Άλλωστε το όνομά του μνημονεύει με ασπασμούς ο κορυφαίος των Αποστόλων, Παύλος, σε Επιστολές της αιχμαλωσίας (Κολασ. δ΄14 και Φιλημ. 24). Μάλιστα στη δεύτερη Προς Τιμόθεον Επιστολή αναφέρεται ως ο μόνος εναπομείνας κοντά στον Απόστολο Παύλο, πράγμα που μαρτυρεί το στενό σύνδεσμο του Ευαγγελιστή και του Αποστόλου. Ακόμη, ο “Λουκάς ο ιατρός ο αγαπητός” (Κολασ. δ΄14) θα ήταν οπωσδήποτε χρήσιμος συνοδός για τον ηλικιωμένο πια Παύλο που βασανιζόταν και από κάποια ασθένεια, [“σκόλοψ τη σαρκί” (Β΄Κορ. Ιβ΄7)].

 

  ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ: Μετά το θάνατο του Αποστόλου, ο Λουκάς, σύμφωνα με αρχαίους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, κήρυξε τη νέα πίστη στη Δαλματία, τη Γαλλία, τη Μακεδονία και την Αχαϊα (Επιφάνιος, Κατά Αιρέσεων, PG 41, 907 και Γρηγόριος Ναζιανζ., PG 36, 228). Ο Συμεών ο Μεταφραστής (PG 115, 1136) μας πληροφορεί ότι ο Ευαγγελιστής μετέβη έπειτα και στην Ανατολή, αφού διέσχισε τη Λιβύη και όταν έφτασε στην Αίγυπτο, χειροτονήθηκε επίσκοπος στη Θηβαϊδα, όπου και κοιμήθηκε ειρηνικά. Αντιθέτως, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ομιλεί για μαρτύριο του Ευαγγελιστή.

   Ο ΛΟΥΚΑΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ: Αρχαιότατη παράδοση θέλει τον Ευαγγελιστή Λουκά, ζωγράφο που φιλοτέχνησε μάλιστα την εικόνα της Θεομήτορος. Σχετική είναι και η υμνολογία του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα προς τη Θεοτόκο που ψάλλει: “Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόνα σου τη σεπτήν, την ιστορηθείσαν υπό του Αποστόλου Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν”. Σύμφωνα με πληροφορίες του Μαξίμου Μαργούνιου, ο Κωνστάντιος, γιος του Μ. Κωνσταντίνου μετέφερε το ιερό λείψανο του Αποστόλου Λουκά στο Ναό των Αγίων Αποστόλων και το έθεσε μαζί με τα ιερά λείψανα των Αποστόλων Ανδρέα και Τιμοθέου κάτω από την Αγία Τράπεζα. Σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα, ο Ευαγγελιστής ζωγράφισε τρεις εικόνες της Θεοτόκου που έφερε στην αγκαλιά της τον Κύριο Ιησού Χριστό.

 

 ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Κατά τον Ωριγένη, ο Λουκάς έγραψε το Ευαγγέλιό του για τους “εξ εθνών” πιστούς, σε αντίθεση με τον Ευαγγελιστή Ματθαίο που απευθύνεται στους “εξ Ιουδαίων πιστούς”. Άλλωστε ο αρχικός αποδέκτης του Ευαγγελίου, ο 'κράτιστος Θεόφιλος” ήταν εθνικός, γι' αυτό και ο Άγιος Ευαγγελιστής τον στηρίζει στην κατήχησή του και εκφράζεται τιμητικά για τους εθνικούς, προβάλλοντας τον οικουμενικό χαρακτήρα της νέας πίστης. Μάλιστα του κήρυγμα του Βαπτιστού στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα ελεγκτικό προς τους Ισραηλίτες που χαρακτηρίζονται “γεννήματα εχιδνών”. Παρ' όλα αυτά δεν πρέπει να συμπεράνουμε ότι το “διεθνιστικό” πνεύμα του Λουκά είχε γενικό αντιιουδαϊκό χαρακτήρα. Άλλωστε μόνον ο Λουκάς διασώζει τη σκηνή που ο Κύριος αντικρίζοντας την Ιερουσαλήμ, πνευματική και εθνική μητρόπολη του Ισραήλ, κλαίει. (ιθ΄41). Θα λέγαμε ότι η σκέψη του Ευαγγελιστή είναι ότι ο Κύριος καλεί “Πάντα τα έθνη και τον Ισραήλ επομένως” (Θ.Η.Ε., Λουκάς 372). Το “πνεύμα” αυτό της διδασκαλίας του Ευαγγελίου του Λουκά αντικατοπτρίζεται άριστα στη σύσταση που απηύθηνε ο αναστάς Κύριος στους μαθητές του, σύμφωνα με την οποία έπρεπε: “κηρυχθήναι επί τω ονόματι αυτού μετάνοιαν και άφεσιν αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, αρξάμενον από Ιερουσαλήμ” (κδ΄47).

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE:https://www.youtube.com/watch?v=6IDU6UT-dI4&list=PLH04F-N8L60EQFMD-Of4zRq1WHudwxB6T&index=4

Ο Άγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία 20.10. + ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Ο Άγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία 20.10.2021 + Παρακλητικός Κανών

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

    Ο ΜΙΚΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ: Ο Άγιος σύμφωνα με την παράδοση γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1506. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Ο πατέρας του ήταν κατά την παράδοση συγγενής του μεγάλου Δούκα Λουκά Νοταρά που καθαιρέθηκε και εκτελέστηκε από τους Τούρκους κατά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, Ό Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε και μορφώθηκε όπως όλα τα αρχοντόπουλα της εποχής, ενώ οι γονείς του φρόντισαν, από τη νηπιακή ακόμη ηλικία του, για την κατά Χριστόν διαπαιδαγώγησή του. Στα 20 χρόνια του αποφάσισε να πάει στη Ζάκυνθο που ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων της εποχής καθώς, παρόλη την Ενετική κατάκτηση υπήρχε εκεί ένας αναγεννησιακός αέρας σε αντίθεση με την υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Η βαθιά σχέση του με την ορθόδοξη πίστη, και η αγάπη του προς τον Κύριο, τον κάνει να εγκαταλείψει τη Ζάκυνθο και να ξεκινήσει προσκυνήματα στα σημαντικότερα πνευματικά και θρησκευτικά κέντρα της εποχής του.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ: Πρώτος του σταθμός η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο από όπου πήρε και την πατριαρχική ευλογία και αμέσως μετά το Περιβόλι της Παναγίας το Άγιον Όρος, όπου έγινε μοναχός. Δεν γνωρίζουμε σε ποια μονή αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι έγινε στο μοναστήρι των Ιβήρων και ότι ασκήτηψε στο κελί του Αγ. Βασιλείου στην περιοχή της Καψάλας.Ο Άγιος, σύμφωνα με τους βιογράφους του, έμεινε αρκετά στο Άγιον Όρος και έφυγε όταν αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι στους Άγιους Τόπους, όπου πρέπει να έφθασε γύρω στο 1538. Εκτός από τον Πανάγιο Τάφο, επισκέφτηκε τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαϊδας, το πρώτο ονομαστό λίκνο του χριστιανικού ασκητισμού. Ο πατριάρχης στα Ιεροσόλυμα εκτίμησε την προσωπικότητά του και έτσι τον κράτησε κοντά του. Μάλιστα του ανέθεσε το λειτούργημα του κανδηλανάφτη στον Πανάγιο Τάφο. Στα Ιεροσόλυμα, σύντομα, ο Γεώργιος χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό, παίρνοντας το όνομα Γεράσιμος προς τιμήν του Άγιου Γεράσιμου του Ιορδανίτου.

ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ: Το 1548 ο Άγιος αφήνει τα Ιεροσόλυμα για να ένα ταξίδι στην Κρήτη όπου και έμεινε γύρω στα δύο χρόνια. Αργότερα επιστρέφει πρώτα στη Ζάκυνθο μετά από ένα ταξίδι προσκύνημα που τον έφερε πιο κοντά στο θεό. Στη Ζάκυνθο ασκήτεψε σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου όπου μέχρι σήμερα οι Ζακυνθινοί την ονομάζουν του Αγίου Γερασίμου. Υπάρχουν αναφορές ότι μπορεί να εφημέρευσε στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Την ίδια εποχή αυτή είχε γεννηθεί στη Ζάκυνθο και ο Άγιος Διονύσιος και κάποια παράδοση θέλει να τον έχει βαφτίσει ο άγιος Γεράσιμος. Πάντως το σίγουρο είναι ότι ο Άγιος Διονύσιος επηρεάστηκε από την προσωπικότητα του Άγιου Γεράσιμου που ήταν ήδη πολύ γνωστός στο νησί.

ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ: Η εποχή της Ενετικής κυριαρχίας είναι δύσκολη και από θρησκευτικής άπόψεως, και στην Κεφαλλονιά, καθώς η καθολική εκκλησία προσπαθεί να αποκτήσει πιστούς από τον ντόπιο πληθυσμό, διώκοντας την Ορθοδοξία. Ο Άγιος Γεράσιμος τότε ασκήτευε πάλι σε σπήλαιο κοντά στο Αργοστόλι, τη φορά αυτή. Στο σπήλαιο έμεινε για 5 χρόνια και 11 μήνες οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί στη περιοχή των Ομαλών στους πρόποδες του Αίνου και να ιδρύσει ένα μοναστήρι. Εκεί αρχίζουν να συρρέουν οι πιστοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Στη περιοχή των Ομαλών υπήρχε ένα ερημοκλήσι αφιερωμένο στην κοίμηση της Θεοτόκου το οποίο παραχώρησε στον Άγιο Γερασιμο μαζί με τα γύρω κτήματα, ο ιερέας της περιοχής Γεώργιος Βάλσαμος το 1561. Ο Άγιος ιδρύει μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ με την άδεια και την ευλογία του επίσκοπου του νησιού Παχώμιου Μακρή. Από τότε η φήμη του εξαπλώνεται σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Μετά από αίτηση του το Πατριαρχείο θέτει η μονή υπό την υψηλή του προστασία.

ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ: Ο Άγιος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου 1571, την ίδια μέρα με την αγαπημένη του Παναγία. Στις τελευταίες του στιγμές στην επίγεια ζωή του ήταν κοντά του όπως αναφέρει η παράδοση, ο πατέρας Ιωαννίκιος, ο πατέρας Γερμανός και η ηγουμένη Λαυρεντία. Οι ιερείς έντυσαν τον άγιο με τα άμφια τα οποία φέρει μέχρι και σήμερα και ενταφίασαν το σώμα του Άγιου Γεράσιμου δίπλα και μέσα στον νότιο τοίχο του Ναού.

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΚΑΙ ΑΦΘΑΡΣΙΑ:Η πρώτη ανακομιδή του σώματος του Αγίου Γεράσιμου έγινε 2 χρόνια και 2 μήνες μετά την κοίμηση του, στις 20 Οκτωβρίου του 1581. Οι Ενετοί όμως θορυβημένοι από την αφθαρσία του σώματος του ζήτησαν να ταφεί ξανά ώστε να συμπληρωθούν τα 3 χρόνια. Η δεύτερη ανακομιδή του σώματος γίνεται μετά από 6 μήνες και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Γι αυτό το λόγο θεσπίστηκε η κυριώνυμος εορτή του Άγιου Γεράσιμου στις 20 Οκτωβρίου και όχι στις 15 Αυγούστου. Αργότερα όμως οι χριστιανοί γιόρταζαν τη μνήμη του και στην κοίμηση της Θεοτόκου όχι όμως στις 15 για να μην επισκιαστεί η κοίμηση της Παναγίας, αλλά στις 16 Αυγούστου.

Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ: Η ανακήρυξη της αγιότητας του οσίου Γερασίμου έγινε το 1622. Ο Άγιος ονομάστηκε ''νέος ασκητής'' για να τον ξεχωρίζουν από τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Ο Άγιος Γεράσιμος γιορτάζεται επίσης και στις 20 Οκτωβρίου, η οποία μέρα αποτελεί και επίσημη αργία στο νησί της Κεφαλονιάς. Το όνομα "Γεράσιμος" είναι από τα πιο κοινά αντρικά ονόματα στο νησί, ενώ δεν είναι λίγες οι γυναίκες με το όνομα "Γερασιμούλα". Η πατρική του οικία βρίσκεται στην Άνω συνοικία Τρικάλων Κορινθίας, όπου δίπλα της έχει ανεγερθεί περικαλλής ναός.

ΤΑ ΑΦΘΟΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ: Αξίζει να σημειωθεί πως το σκήνωμά του είναι ένα από τα τέσσερα άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, [Α. Σπυρίδωνα, Α. Θεοδώρας, Α. Γερασίμου και Α. Διονυσίου.

  το Απολυτίκιο

Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.

Των ορθοδόξων προστάτην και εν σώματι άγγελον και θαυματουργόν Θεοφόρον νεοφανέντα ημίν, επαινέσωμεν πιστοί Θείον Γεράσιμον, ότι αξίως παρά Θεού, απείληφεν ιαμάτων την αένναον χάριν, ρώννυσι τους νοσούντας, δαιμονώντας ιάται, διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.

ο Παρακλητικός Κανών στον Άγιο Γεράσιμο εδώ: 

https://www.youtube.com/watch?v=HFIi2GvRwJ0&list=PLH04F-N8L60EQFMD-Of4zRq1WHudwxB6T&index=7