Ετικέτες - θέματα

19.11.26

Κοινωνικὴ ἁρμονία (1906), του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη + ΒΙΝΤΕΟ κείμενο- AUDIOBOOK διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

 

Κοινωνικὴ ἁρμονία (1906), του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη + ΒΙΝΤΕΟ

κείμενο- AUDIOBOOK
διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

   


Το διήγημα «Κοινωνικὴ ἁρμονία» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη δημοσιεύτηκε το 1906. Ανήκει στα μικρά αθηναϊκά διηγήματά του και ασχολείται με κοινωνικά προβλήματα της εποχής στην Αθήνα.

   Κεντρική μορφή είναι ο Φοραμπάλλας, ένας χοντρός, κυνικός και αδιάντροπος «αρχιμόρτης» που κάθεται έξω από το καφενείο του και περιβάλλεται από μια «αγέλη» νέων και παιδιών. Τους διαφθείρει με χυδαιότητες, μέθη και ναρκωτικά (αναφέρεται ρητά το χασίς). Ένας από αυτούς, νεαρός εικοσάρης, καταλήγει στο Δρομοκαΐτειο μετά από νευρική διαταραχή.

Αντιπαραβάλλεται με ένα μικρό παιδί (12-13 ετών) που δουλεύει σκληρά ως βοηθός στο γκάζι, κουρασμένο και πληγωμένο στο χέρι. Ο αφηγητής (μέσω του φίλου του Σπύρου) σχολιάζει ότι αυτό το εργαζόμενο παιδί θα μπορούσε να είναι το «αντίδοτο» της διαφθοράς του Φοραμπάλλα, και μόνο έτσι θα σχηματιζόταν πραγματική κοινωνική αρμονία.

Το διήγημα κλείνει με σκηνές που υπογραμμίζουν την ηθική παρακμή (κοροϊδία μιας φτωχής γριάς που έχασε τα χρήματά της) σε αντίθεση με ένα «θαύμα» (ένα άλογο σταματά και σώζει έναν νεαρό αμαξά από ατύχημα), με θρησκευτικές υποδηλώσεις.

Είναι ένα από τα πιο «κοινωνικά» και προφητικά κείμενα του Παπαδιαμάντη, καθώς θίγει θέματα όπως η νεανική παραβατικότητα, τα ναρκωτικά και η κοινωνική ανισότητα σε εποχή που αυτά δεν συζητιούνταν ευρέως στη λογοτεχνία.

Ὅπως ὁ γερο-Σειληνός, τὸν παλαιὸν καιρόν, εἶχε τοὺς Σατύρους του, ὁμοίως καὶ ὁ Φοραμπάλλας, εἰς τὰς ἡμέρας μας, εἶχε τοὺς μόρτηδές του. Τοὺς ἔβοσκε, τοὺς ἐποίμαινε, τοὺς ἐσαλάγα, τοὺς ἐσφύριζε, καὶ τοὺς ὡδήγει εἰς νομὰς… ἀπωλείας.

Ἐστρώνετο ὅλην τὴν ἡμέραν ἔξωθεν τοῦ καφενείου, παρὰ τὴν ὁδόν, χονδρός, παχύς, προγάστωρ, βωμολόχος, κυνικός, χαλκοπρόσωπος. Μία ὁλόκληρος ἀγέλη νέων ἠκολούθει τὴν διδασκαλίαν του. Δευτέρα ἀγέλη μαθητευομένων παιδαρίων ἠκολούθει τὰ παραδείγματά του.

Τὸ κτίριον τοῦ καφενείου ἦτο κτῆμά του. Ἡ οἰκία ἡ συνεχομένη, ὄπισθεν, κτῆμά του. Ἦτο ἀρχιμόρτης μὲ περιουσίαν.

Σχεδὸν ὅλον τὸ ἔτος ἐκάθητο διαρκῶς ἐκεῖ, ἡμίγυμνος, τετραχηλισμένος, μὲ ὑποκάμισον καὶ περισκελίδα. Συνήθως ἔπαιρνε κ᾿ ἕνα ὕπνον ἐπὶ τῆς καθέκλας, εἰς τὸ ὕπαιθρον. Ἐντερλίκωνε* εἰς ἓν μπακάλικον ἀντικρινόν, ἐμπεκρομεθοῦσε, ἐφλυάρει, ᾐσχρολόγει, ὠργίαζε. Κάποτε, ὅταν μία γραῖα γειτόνισσα ἀπηύθυνεν ἐναντίον του παράπονα, ὅτι τῆς εἶχε ξεβγάλει τὸν ἐγγονόν της, αὐτὸς ἀπήντησε δι᾿ ἀναιδεστάτης, ἀλλὰ καὶ φρικώδους, εἰς τὸν δρόμον, χειρονομίας. Τοιοῦτος ἦτο, ὁ μόρταρος.

Συνέβαινεν ὅμως, κατὰ σελήνην, νὰ στολίζεται, νὰ φορῇ καλὰ ροῦχα, καὶ νὰ λείπῃ ἐπὶ ὥρας ἀπὸ τὴν γειτονιάν. Ἴσως ὑπάγει πρὸς ἐπίσκεψιν εἰς ἑνὸς πολιτευομένου, ἴσως ὑπουργοῦ διατελοῦντος ―εἰς τοῦ Ζ. ἢ τοῦ Κ. ἢ τοῦ Λ., ἀδιάφορον― βεβαίως διὰ νὰ ζητήσῃ ρουσφέτια. Εἶχε ψήφους, ὁ ἀρχιμόρταρος.

* *

   Ὁ νέος, περὶ οὗ ἐμνημονεύσαμεν, ὁ ἐγγονὸς τῆς γραίας γειτόνισσας, εἶχε κάμει ἱκανὸν στάδιον ἤδη, ἂν καὶ ἦτο μόλις εἰκοσαετής. Διὰ νὰ κερδίζῃ εὔκολα λεπτά ―διότι ἐξ ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων αἰσθημάτων ἔσωζε μόνον τὴν ἀγάπην πρὸς τὰ χρήματα― εἶχεν ἀλλάξει τόσα ἐπαγγέλματα, ὅσα ἦσαν τὰ χρόνια του. Ἐπὶ μίαν σελήνην ὑπῆρξεν ἐφημεριδοπώλης. Εἶτα φανοφόρος, εἰς τὰς ἑταιρείας τῶν κηδειῶν. Συνώδευεν ἕνα ἄνθρωπον μὲ κάρο, ὅστις ἐκουβάλα νερὸ εἰς στάμνες ἀπὸ τὸ Μαρούσι. Εἰς τὰ καροτσάκια τῶν λεμοναδοποιῶν ἐπήγαινε βοηθός. Εἰς τὶς ρετσίνες ἐδούλευε, τὸν καιρὸν τοῦ τρύγου. Ἔπωλοῦσε πασατέμπο. Ἔκαμε τὸν λοταρτζὴν μὲ φιστίκια.

Ἔψηνεν ἀραποσίτια, ἕνα καλοκαίρι. Κατ᾿ ἐκείνην τὴν ἐποχὴν συνέβη νὰ τοῦ κλέψουν, ἐνῷ ἐκοιμᾶτο τὴν νύκτα εἰς τὸν δρόμον, κοντὰ στὸ Θησεῖον, ὄχι τὶς δεκάρες του μόνον, ἀλλὰ ὅλην τὴν ἐνδυμασίαν του. Τὸν ἔγδυσαν, χωρὶς νὰ τὸ αἰσθανθῇ· βεβαίως, ἡ ἰδία ἡ παρέα του, μὲ τὴν ὁποίαν εἶχε μεθύσει.

Ἀπὸ τὸν Καραγκιόζην τῆς πλατείας δὲν ἔλειπε. Τέλος, ἔλαβε πεῖραν τοῦ χασίς, καὶ ἄλλων πραγμάτων. Τότε ἔπαθε νευρικὴν διατάραξιν. Εἶτα ἡ οἰκογένειά του τὸν ἔκλεισεν εἰς τοῦ Δρομοκαΐτη. Ἐξῆλθε μετὰ δύο μῆνας ὑγιής· ἀλλ᾿ ὁ Φοραμπάλλας τὸν προσέλαβε, καὶ μετὰ τρεῖς ἑβδομάδας ἔγινε χειρότερος ἀπὸ πρῶτα.

* *

Ἔτυχε νὰ εἰσέλθωμεν, τὸ θέρος, εἰς τὸ ἀντικρινὸν μπακάλικο, ἐγὼ κι ὁ φίλος μου Σπύρος Γ…

― Κοίταξε, μοῦ λέγει, κοίταξε!

Μοῦ ἐδείκνυε τὸν Φοραμπάλλαν μὲ τὴν ἀγέλην του. Δὲν τὸν ἤξευρα. Καὶ τότε μοῦ διηγήθη ὅλα τ᾿ ἀνωτέρω.

Μετ᾿ ὀλίγον εἰσῆλθε μικρὸς ὑπάλληλος τοῦ Γκαζιοῦ, ἀκολουθούμενος ἀπὸ παιδίον 12 ἢ 13 ἐτῶν, φορτωμένον τὴν γνωστὴν τρόμπαν, τὴν ἔχουσαν σχῆμα κώδωνος. Τὸ παιδίον, κάθιδρον, ἐφαίνετο πολὺ κουρασμένον. Ἡ ἀριστερά του ἦτο δεμένη ὅλην τὴν παλάμην, κ᾿ ἐπόνει τὴν χεῖρα· ἴσως νὰ εἶχε πληγωθῆ, εἰς τὴν ἐξάσκησιν τοῦ ἐπαγγέλματός του.

Ἐπλησίασαν εἰς τὴν γωνίαν, διὰ νὰ διορθώσουν τὸ ἀέριον. Ὁ μικρὸς ὑπάλληλος εἶπεν ἓν βραχὺ «ἐμπρός!», καὶ τὸ παιδάριον ἔβαλε τὴν ἀντλίαν κάτω, καὶ μὲ τὸ πίεστρον, μὲ τὰ δύο χέρια, τὸ πονεμένον καὶ τὸ γερόν, ἤρχισε μὲ ταχείας κινήσεις νὰ πιέζῃ καὶ ν᾿ ἀντλῇ.

― Κοίταξε! μοῦ εἶπε πάλιν ὁ φίλος μου. Αὐτὸ (δεικνύων τὸ ἐργαζόμενον παιδίον) θὰ ἦτο τὸ ἀντίδοτον ἐκείνου (ἔδειξε τὴν ἀγέλην τοῦ Φοραμπάλλα ἀντικρύ), ἐὰν δὲν ἦτο ἐν μέρει ἀποτέλεσμά του, καὶ οὕτω μόνον θ᾿ ἀπετελεῖτο κοινωνικὴ ἁρμονία.

* *

Ἕνα Σαββατόβραδο, ἐξαναπέρασα ἀποκεῖ. Εἶδα τὸν φίλον μου νὰ κάθεται ἔξωθεν τοῦ καφενείου ἐκείνου. Μ᾿ ἔκραξε, κ᾿ ἐπῆγα νὰ καθίσω πλησίον του.

―Ἠξεύρω ὅτι δὲν ἔχεις προλήψεις, μοῦ εἶπε.

Ἡ θέσις ἦτο διαβατική, πρὸς τὸν παλαιὸν σταθμὸν τοῦ ΣΑΠ. Ἐκεῖθεν διήρχοντο οἱ βαίνοντες ἐπὶ ἁμαξῶν, κατευθυνόμενοι διὰ Πειραιᾶ, καὶ μάλιστα διὰ τὸ Φάληρον, κ᾿ ἔβλεπέ τις ποικιλίαν μορφῶν καὶ τύπων, ὥστε διεσκέδαζε κάπως τὸ βλέμμα.

― Καὶ τί γίνεται ὁ Φοραμπάλλας; τοῦ εἶπα.

― Δὲν φαίνεται. Βάζω στοίχημα ὅτι θὰ πῆγε στὸ ὑπουργεῖο, γιὰ κανένα ρουσφέτι.

Μακρὸν φορτηγὸν ἁμάξιον διῆλθε πρὸς τ᾿ ἄνω. Ἔφερε σάκκους μὲ χόρτον. Ὁ ἐμπροσθινὸς σάκκος, ἐφ᾿ οὗ εἶχε καθίσει ὁ ἡνίοχος, νέος μόλις 19 ἐτῶν, εἶδα μὲ ταχὺ βλέμμα ὅτι εἶχε γλιστρήσει ἀπὸ τὴν θέσιν του, καὶ ἦτο εἰς τὴν ἀκμὴν νὰ πέσῃ κάτω, μεταξὺ τῶν ρυμῶν καὶ τοῦ σκελετοῦ. Βεβαίως ὁ νέος δὲν εἶχεν αἰσθανθῆ τίποτε, καθόσον ἡ μετατόπισις θὰ ἔγινε βαθμηδὸν καὶ ἠρέμα.

Δὲν ἐπρόφθασα νὰ φωνάξω πρὸς τὸν νέον νὰ ἐπισύρω τὴν προσοχήν του· διότι, μόλις τὸ εἶχα παρατηρήσει καὶ ὁ σάκκος ἀκριβῶς ἔπιπτε, μαζὶ καὶ ὁ ἡνίοχος.

Οἱ παρεστῶτες ὅλοι ἀφήκαμεν αὐτομάτως κραυγὴν ἀγωνίας. Φυσικὸν μᾶς ἐφαίνετο τὸ ἄλογον νὰ ἐξακολουθήσῃ τὸν δρόμον του, οἱ τροχοὶ νὰ διέλθωσιν ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου, καὶ…

Ἀλλ᾿ ὅμως οὐδὲν τοιοῦτον συνέβη. Τὸ ἄλογον πάραυτα ἐσταμάτησεν, ὡς νὰ τὸ ἐφώτισε θεία τις ἀκτίς. Ὁ ἄνθρωπος ἐσηκώθη ἀβλαβής, καὶ ὁ σάκκος ἐτοποθετήθη ἀσφαλέστερον.

― Βλέπεις; εἶπεν ὁ Σπύρος, ὅστις εἶχε θρησκευτικὰς ἐξάρσεις. Εἶναι Σάββατο βράδυ. Οἱ καμπάνες τοῦ Ἑσπερινοῦ ἐσήμαναν, θυμίαμα εὐωδιάζει στὰ σπίτια καὶ στὰ μαγαζιά. (Μᾶς εἶχεν ἔλθει τῷ ὄντι ὀσμὴ εἰς τοὺς μυκτῆρας.) Εἶναι ἱερὰ ὥρα. Ὁ νέος εἶναι ἀθῷος ἀκόμα, καὶ θὰ εἶναι χρήσιμος εἰς τοὺς δικούς του. Δὲν ἦτο παραχώρησις Θεοῦ νὰ πάθῃ. Θαῦμα ἔγινε.

* *

Μετὰ μίαν ὥραν, ὅταν ἤρχισε νὰ νυκτώνῃ, εὑρισκόμεθα ἀκόμη ἐκεῖ. Ὁ Φοραμπάλλας, καλοφορεμένος, ἦλθε, κ᾿ ἐκάθισεν ὄχι μακράν μας. Ἡ ἀγέλη του τὸν περιεστοίχισε.

Μία πτωχὴ γραῖα, κοντή, ἄσχημη, ἤναψε κηρίον, καὶ ἤρχισε νὰ ψάχνῃ πλησίον μας, εἰς τὸ ρυάκιον τοῦ πεζοδρομίου καὶ γύρω-γύρω στὸν δρόμον. Εἶχεν ὑπάγει, ὡς μᾶς εἶπε, πρὸ μικροῦ τὰ πλυμένα ροῦχα εἰς τοὺς πελάτας της εἰς τὴν γειτονιάν, εἶχε λάβει ἓν πεντάδραχμον χαρτί, καὶ τὸ εἶχε χάσει αἴφνης ἐκεῖ τριγύρω.

Ἦτο ἀξιολύπητον τὸ θέαμα. Ὅλον τὸν κόπον τῆς ἑβδομάδος της, εἰς μίαν στιγμήν, τὸν εἶχε χάσει ἡ ταλαίπωρος πτωχὴ βιοπαλαίστρια.

Οἱ σατυρίσκοι τῆς ἀγέλης τοῦ Φοραμπάλλα, ἅμα ἔμαθαν τὸ πρᾶγμα, ἤρχισαν νὰ κοροϊδεύουν τὴν γραῖαν.

― Νά, αὐτὸς τὸ ηὗρε, ποῦ εἶσαι, γριά.

― Ψάξε κ᾿ ἐκεῖ πέρα, γριά.

―Ἄχ! νὰ τό ᾽βρισκα!

― Νὰ μὴ τό ᾽χες κλεμμένο, γριά;

* *

― Ἀκοῦς; μοῦ εἶπεν ὁ Σπύρος. Ἀκοῦς; Χωρὶς ἄλλο, ἐκεῖνο τὸ ἄλογο τοῦ φορτωμένου ἁμαξιοῦ ἐφάνη λογικώτερον ἀπ᾿ αὐτοὺς ἐδῶ, τοὺς μόρτηδες. Ἐκεῖνο τὸ τετράποδον δὲν ἐπάτησε τὸν πεσμένον νὰ τὸν λυώσῃ, ἐνῷ αὐτά, τὰ δίποδα, ποδοπατοῦν καὶ κλωτσοῦν τὴν σκυμμένην κάτω καὶ ἀδικημένην· «ἐπεμβαίνουσι τῷ κειμένῳ», ὅπως λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος.

Ἐνῷ εἴχομεν σηκωθῆ διὰ ν᾿ ἀπέλθωμεν, τὸν εἶδα νὰ πλησιάσῃ κάπως ἐν παρόδῳ δίπλα εἰς τὴν πτωχήν. Ἐμάντευσα ὅτι ἠθέλησε νὰ τὴν παρηγορήσῃ, προσφέρων αὐτῇ μικρὸν ἀντιστάθμισμα ἀπέναντι τοῦ χαμένου ποσοῦ.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-AUDIOBOOK ΕΔΩ:


ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE : 
https://www.youtube.com/watch?v=yoFW6nJLJeo

Τα Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου) + ΒΙΝΤΕΟ Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

 Τα Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου)

 + ΒΙΝΤΕΟ

Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου



   Μία από τις μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές είναι τα Εισόδια της Θεοτόκου. Η είσοδος της Θεοτόκου στο ναό είναι προοίμιο της εύνοιας του Θεού στους ανθρώπους, η προκήρυξη της σωτηρίας των ανθρώπων, η αναγγελία του Χριστού και η πραγματοποίηση του σχεδίου της θείας οικονομίας. Αυτά διακηρύσσει το απολυτίκιο της εορτής. Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή. Αποτελεί τήν βάση και την αρχή για όλη την μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου. Η αγία Άννα, η μητέρα της Θεοτόκου, επειδή περνούσε όλη τη ζωή της χωρίς να αποκτήσει τέκνο, παρακαλούσε μαζί με τον άντρα της Ιωακείμ το Θεό να τους χαρίσει παιδί και, αν πετύχουν το ποθούμενο, να το αφιερώσουν στον Θεό. Έτσι, ευδόκησε ο Θεός και γέννησε παράδοξα, σε ηλικία προχωρημένη, αυτήν που προξένησε τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγή και συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους, την αιτία της ανάπλασης του κόσμου, της έγερσης και της θέωσης του πεσόντος Αδάμ, δηλαδή της ανθρωπότητας, την υπεραγία και Δέσποινα Θεοτόκο Μαρία. Όταν η Μαρία έγινε τριών χρόνων, οι γονείς της την προσέφεραν, σαν σήμερα, στον ναό, καθώς είχαν υποσχεθεί, και αφιέρωσαν την κόρη τους στον Θεό, που τους την χάρισε. Την παρέδωσαν Αρχιερέα Ζαχαρία, που την δέχτηκε λέγοντας: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το ονομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ», και την έβαλε στον ιερότερο χώρο του ναού όπου εισερχόταν μόνο ο Αρχιερέας.


   “Έτσι (...) απετέθη δικαίως σήμερα στα άγια άδυτα, σαν θησαυρὸς του Θεού, η κόρη που εξελέγη ανάμεσα στους εκλεκτοὺς απὸ αιώνες, που ἀναδείχθηκε αγία των αγίων, που έχει το σώμα καθαρώτερο και θειότερο ακόμη και απὸ τα διὰ της αρετής κεκαθαρμένα πνεύματα, ώστε να μην είναι δεκτικὸ μόνο του τύπου των θείων λόγων, αλλὰ και του ιδίου του ενυποστάτου και μονογενούς Λόγου του προανάρχου Πατρός· σαν θησαυρὸς που ο Λόγος θα τον χρησιμοποιούσε στον καιρὸ του, όπως και έγινε, γιὰ πλουτισμὸ και υπερκόσμιο και συγχρόνως παγκόσμιο κόσμημα.1” Ήταν λοιπόν ένα προκλητικό γεγονός, κάποιος άνθρωπος, και μάλιστα ένα κορίτσι, να εισέλθη στον ιερό χώρο, όπου φυλάσσονταν τα πιο ιερά αντικείμενα τού Ισραήλ, όπως η Κιβωτός της Διαθήκης, η Στάμνα με το Μάννα, η Ράβδος η βλαστήσασα του Ααρών και, βεβαίως, όπου ούτε οι ιερείς είχαν δικαίωμα να εισέλθουν, αλλά ούτε και ο Αρχιερεύς καθημερινά. Μέσα στα Άγια των Αγίων η Θεοτόκος για δώδεκα χρόνια τρεφόταν από άρτο που της έφερνε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Αυτό ήταν ένα από τα πιο θαυμαστά γεγονότα του βίου της Θεοτόκου.

   

  Σε τροπάριο του εσπερινού της εορτής γράφεται: «Δι' αγγέλου εκτρέφεται». Και σε άλλο λέγεται: «Επουρανίω τραφείσα, Παρθένε, άρτω». Τι ήταν αυτός ο άρτος από τον οποίον τρεφόταν η Παναγία; Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφερόμενος σε αυτόν τον ευλογημένο άρτο που έτρεφε τήν Παναγία λέγει ότι ο Θεός έστελνε «τροφήν άνωθεν απόρρητον εκεί τή Παρθένω δι' αγγέλου». Όμως, δεν ήταν ένας συνηθισμένος άρτος, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η άκτιστη ενέργεια του Θεού, διά της οποίας, κατά τον ίδιο Πατέρα, «την τε φύσιν κρειττόνως ανερρώννυτο (εδυνάμωνε) και κατά σώμα των ασωμάτων καθαρωτέρα καί υπερτέρα και συνετηρείτο και ετελείτο». Είναι προφανές ότι δεν ήταν μια κτιστή τροφή, ένας υλικός άρτος, αλλά μια άλλη ξένη τροφή. Ήταν η ενέργεια του Θεού η οποία ενδυνάμωνε το σώμα της Παναγίας για να έχει νοερά προσευχή και θεωρία Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η Παναγία για σχεδόν δέκα χρόνια ήταν μέσα στο Φως τού Θεού και είχε κοινωνία μαζί Του, φθάνοντας στήν θέωση. Στην πραγματικότητα ζούσε όπως ζούσαν οι Πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο πριν την πτώση. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ερμηνεύοντας το αίτημα της Κυριακής Προσευχής, “τον άρτον ημών τον επιούσιον”, το συνδέει με τη θεία Κοινωνία τού Σώματος και του Αίματος του Χριστού και κάνει λόγο για την «τροφή του άρτου της ζωής, ίνα νικήση τον θάνατον της αμαρτίας», από την παρούσα πρόσκαιρη ζωή. Μέ αυτόν τον Άρτο, τή Χάρη και την ενέργεια του Θεού, ετρέφετο η Παναγία μέσα στα Άγια των Αγίων. Με αυτόν τον Άρτο τρεφόμαστε και εμείς κάθε φορά που τελούμε τη Θεία Λειτουργία. Καί βεβαίως για να ενεργήσει ο Άρτος αυτός, δηλαδή ο Χριστός, «εις ζωήν αιώνιον», πρέπει να ζούμε μιμούμενοι ή δυνατόν την Παναγία.

 

  Εκεί στο ναό, λοιπόν, η Παρθένος διέμεινε δεκα χρόνια, ώσπου πλησίασε ο καιρός του θείου Ευαγγελισμού και των ουρανίων και υπερφυσικών μηνυμάτων, που προμηνούσαν ότι ο Θεός ευδόκησε να σαρκωθεί απ' αυτήν σαν φιλάνθρωπος, για να αναπλάσει τον φθαρέντα από την αμαρτία κόσμο. Η Θεοτόκος εξήλθε τότε από τα άγια των αγίων του ναού και δόθηκε στον μνήστορα Ιωσήφ, για να είναι αυτός προστάτης της και μάρτυς της παρθενίας της και για να υπηρετήσει τον άσπορο τόκο της, στη φυγή στην Αίγυπτο και στην επάνοδό της απ' εκεί στη γη Ισραήλ.

Ποια είναι όμως η θέση των πιστών απέναντι στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας που φανερώνεται στην εορτή των Εισοδίων. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς απαντά με ένα ερώτημα: “εμείς που έχουμε κοντὰ μας γραμμένα όλα τα λόγια της αιώνιας ζωής, και όχι μόνο τα λόγια, αλλὰ και τα θαύματα και τα παθήματα και την δι᾽ αυτών έγερση της φύσεως μας απὸ τους νεκροὺς και ανάληψή της απὸ τη γη στον ουρανό, και την δι᾽ αυτών επηγγελμένη σ᾽ εμάς αθάνατη ζωὴ και αμετάτρεπτη σωτηρία, πως δεν θ᾽ ανυμνήσωμε και μακαρίσωμε αδιαλείπτως την μητέρα του χορηγού της σωτηρίας, του δοτήρος της ζωής, εορτάζοντας τώρα (...) την μετοίκησι στα άγια των αγίων;”  

   Για τη θέση της Θεοτόκου στο θείο σχέδιο της ανόρθωσης του ανθρώπου διαβάζουμε: “(λόγω της αμαρτίας) κατέστη αδύνατον να επιστρέψωμε στην αρχικήν μας κατάστασι, και στενάζαμε επειδή αυτό ακριβώς ήταν το μόνο που ποθούσαμε· αυτήν την δυνατότητα της ευδαιμονίας μας την εχάρισε μόνη η μακαρία Παρθένος. Αυτή εξεπλήρωσε την επιθυμία μας ενώνοντας με τους ανθρώπους τον μόνον Επιθυμητόν, Αυτόν Τον οποίον, όταν κάποιος γνωρίση προσωπικώς, δεν είναι δυνατόν να ζητήση κάτι περισσότερο. Και ηνώθη δι’ αυτής ο Θεός τόσο στενά με τους ανθρώπους, ώστε έγινε μέτοχος όχι μόνον του τόπου και του τρόπου της ζωής μας, αλλά και της ιδίας της φύσεως μας.2”

   “Ο καθαρώτατος ναὸς του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστὰς και Παρθένος, το ιερὸν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται, εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι θείω· ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού. Αύτη υπάρχει σκηνὴ επουράνιος.” (Κοντάκιο)




1. Γρηγόριος Παλαμάς, Λόγος εἰς τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, 14.

2. Αγίου Νικολάου του Καβάσιλα: Ομιλία περί της Υπεραγίας Δεσποίνης ημων και Παναχράντου Θεοτόκου εκφωνηθείσα εις την Πάνδοξον Κοίμησιν Αυτής

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 





18.11.26

Η Αργοναυτική Εκστρατεία [ γ΄ μέρος] Θεσσαλική Ιστορία και Μύθος 12. Το τέλος των πρωταγωνιστών από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 Η Αργοναυτική Εκστρατεία [ γ΄ μέρος] 

Θεσσαλική Ιστορία και Μύθος 12.

Το τέλος των πρωταγωνιστών 

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου


α΄ Το τέλος του Πελία

   

Mήδεια: Η Παιδοκτονία
  Ο Πελίας, ο σφετεριστής του θρόνου της Ιωλκού, είχε εν τω μεταξύ εξοντώσει τους συγγενείς του Ιάσονα, επειδή είχε πιστέψει κάποιες φήμες που έλεγαν ότι ο Ιάσων είχε πνιγεί κάπου στον Εύξεινο Πόντο. Έτσι πρώτα εξόντωσε τον Αίσονα και στη συνέχεια ακόμα και τον ανήλικο αδελφό του Ιάσονα τον Πρόμαχο. Μάλιστα η σύζυγος του Αίσονα, Αμφινόμη, μη αντέχοντας το ξεκλήρισμα της οικογένειάς της, αυτοκτόνησε αφού καταράστηκε πικρά τον Πελία για την μεγάλη καταστροφή της. Ο Ιάσονας, που είχε πια επιστρέψει από το μακρύ ταξίδι του αλλά παρέμενε στην Αργώ,  μαθαίνοντας όλα αυτά, ορκίστηκε στους νεκρούς συγγενείς του εκδίκηση για την άδικη δολοφονία τους. Ενώ λοιπόν συζητούσε με τους συντρόφους του για τον τρόπο δράσης, η Μήδεια (και πάλι αυτή) ζήτησε να πάρει την υπόθεση στα χέρια της. Έτσι κι έγινε.

    Αφού μεταμφιέστηκε σε γριά ιέρεια της Άρτεμης, πήρε μαζί της τα μαγικά σύνεργα και παρουσιάστηκε στον Πελία λέγοντάς του πως η θεά Άρτεμη είναι ικανοποιημένη από την ευσέβειά του και έστειλε αυτήν την, δήθεν, ιέρειά της, για να τον κάνει ξανά νέο. Με τα πολλά, τον έπεισε για την «αλήθεια» των λόγων της κι εκείνος δέχτηκε το «δώρο». Έτσι η Μήδεια απευθύνθηκε στις κόρες του Πελία, λέγοντάς τες ότι πρέπει πρώτα οι ίδιες να τον σκοτώσουν για να μπορέσει να γίνει ξανά νέος!! Αυτές πείστηκαν, εκτός απ’ την Άλκηστη, και σκότωσαν με φρικτό τρόπο τον πατέρα τους. Έπειτα η μάγισσα ανέβηκε στα δώματα του παλατιού, προσποιούμενη ότι ήθελε να προσευχηθεί, και ειδοποίησε με πυρσούς τον Ιάσονα, όπως είχαν πρωτύτερα συμφωνήσει, για το τέλος του Πελία. Ο Ιάσονας μετά απ’ αυτά, νιώθοντας ικανοποιημένος από την τήρηση του όρκου του, χάρισε τη ζωή στους στρατιώτες και τους συμβούλους του σφετεριστή. Αφού παρηγόρησε μάλιστα τις κόρες του Πελία για το κακό που έπαθαν, παραιτήθηκε από το θρόνο, δίνοντας τη θέση του στο γιο του Πελία, τον Άκαστο. Έπειτα τις πάντρεψε σαν προστάτης τους πια, πρώτα την Άλκηστη με το γιο του Φέρη, τον Άδμητο, μετά την Αμφινόμη με τον Ανδραίμονα και τέλος την Ευάδνη με το βασιλιά της Φωκίδας Κάνη.

β΄ Το τέλος του Ιάσονα

Ο Ιάσων, αφού αποκατέστησε τις κόρες του παλιού του εχθρού, αναχώρησε με τη Μήδεια και τους άλλους Αργοναύτες για την Κόρινθο, όπου έκαναν ευχαριστήριες θυσίες στον Ποσειδώνα, οργάνωσαν επινίκιους αγώνες και αφιέρωσαν στον ίδιο θεό την Αργώ. Έπειτα ο Ιάσων και η Μήδεια εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κόρινθο, ενώ οι υπόλοιποι σύντροφοί του γύρισαν στις πατρίδες τους. Αργότερα η σχέση Μήδειας - Ιάσονα τραυματίστηκε βαριά γιατί ο Ιάσονας ερωτεύτηκε τη Γλαύκη, την κόρη του βασιλιά Κρέοντα. Η Μήδεια για να τον εκδικηθεί σκότωσε την αντίζηλό της μαζί με τον πατέρα της καθώς και δυο απ’ τα παιδιά που είχε κάνει με τον Ιάσονα: τον Αλκιμένη και τον Τίσσανδρο.

   Όμως ο τρίτος τους γιος, ο Θεσσαλός, γλίτωσε και, μετά το θάνατο του Άκαστου, έγινε κι ο ίδιος βασιλιάς. Από τότε και επειδή ο βασιλιάς τους απόκτησε καλή φήμη, οι κάτοικοι όλης της περιοχής ονομάστηκαν Θεσσαλοί. Ο ίδιος ο Ιάσονας βρήκε άδοξο τέλος: ενώ καθόταν κάτω από την Αργώ, ένα κομμάτι σανίδας του σκαριού, αποκολλήθηκε κι έπεσε στο κεφάλι του. Όσο για τη Μήδεια, εκείνη αργότερα θα παντρευτεί τον βασιλιά της Αθήνας, Αιγέα από τον οποίο θα αποκτήσει τον Μήδο που θεωρείται γενάρχης των Μήδων.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com





Ο άγιος Κλήμης επίσκοπος Ρώμης [24.11] από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Ο άγιος Κλήμης επίσκοπος Ρώμης [24.11]:

ο τιμητής της ζηλοφθονίας

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου



   ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Ο άγιος Κλήμης [Α΄], ήταν ο τρίτος επίσκοπος Ρώμης [92-101] και μία από σημαντικότερες προσωπικότητες της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Θεωρείται Αποστολικός Πατέρας, διότι μαθήτευσε δίπλα σε Αποστόλους και χειροτονήθηκε από αυτούς. Υπήρξε εκκλησιαστικός ηγέτης κύρους, ενώ η γραμματεία του είναι ισαποστολικής αξίας. Μάλιστα έργα του από μερικές εκκλησίες τοποθετήθηκαν ακόμη και στον Καινοδιαθηκικό Κανόνα1. Εκκλησιαστικοί συγγραφείς, όπως οι Ωριγένης και Ευσέβιος Καισαρείας ταυτίζουν τον Κλήμη, με το συνεργάτη του Αποστόλου Παύλου που αποκαλείται με το ίδιο όνομα στην “Προς Φιλιππησσίους επιστολή2”.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ: Για το βίο του Αγίου Κλήμεντος υπάρχουν λίγες και αβέβαιες πληροφορίες. Το πού και πότε γεννήθηκε δεν είναι γνωστό. Με βάση τη μαρτυρία των “Κλημεντείων”[recognitiones 7,8], ταυτίζεται με το γόνο της τότε βασιλικής οικογένειας της Ρώμης, ύπατο Φλάβιο Κλήμεντα, ο οποίος φονεύτηκε από τον εξάδελφό του Δομιτιανό επειδή ήταν Χριστιανός3. Κάτι τέτοιο όμως φαίνεται απίθανο διότι “αν συνέβαινε τούτο, αι σοβαραί χριστιανικαί πηγαί δε θα το ηγνόουν, ενώ ο επίσκοπος επέζησε του διωγμού του Δομιτιανού4” Άλλοι μελετητές εικάζουν, λόγω της επιμελούς χρήσεως χωρίων της Π. Διαθήκης στα κείμενά του πως ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής, αν και δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί. Το ότι σχετίστηκε με τους Αποστόλους προκύπτει από τα γραφόμενά του στην “Προς Κορινθίους” επιστολή του: “ο εορακώς τους μακαρίους αποστόλους... και την παράδοσιν προ οφθαλμών έχων”. Ο άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου [Λυών] τον κατατάσσει μεταξύ των συγχρόνων των Αποστόλων και αυτόπτη μάρτυρα του κηρύγματός τους. Ακόμη ο ίδιος αναφέρει πως υπήρξε τρίτος Επίσκοπος Ρώμης, διάδοχος του Ανάκλητου. Υποστηρίζεται επίσης πως υπήρξε μαθητής του Λίνου, πρώτου επισκόπου Ρώμης, και επίσης μαθητή του Απ. Παύλου5. Ο Τερυλλιανός προσθέτει πως χειροτονήθηκε από τον Απ. Πέτρο6.

ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ο Κλήμης Ρώμης υπήρξε αδιαμφισβήτητα η πλέον σημαντική φυσιογνωμία στην εκκλησία της Ρώμης κατά την μεταποστολική περίοδο. Διετέλεσε επίσκοπος από το 12ο έτος της βασιλείας του Δομιτιανού μέχρι και το τρίτο έτος βασιλείας του Τραϊανού, δηλαδή μεταξύ των ετών 92 και 101. Η μαρτυρία μάλιστα κρίνεται αξιόπιστη αφού μαρτυρείται και από τον Ερμά7. Σύμφωνα με πηγές του 4ου αιώνα, ο Κλήμης είχε εξορισθεί, την περίοδο των διωγμών, στη Χερσώνα, όπου μαρτυρικώς παρέδωσε τη ζωή του, αφού ρίχτηκε στη θάλασσα με κρεμασμένη άγκυρα στον τράχηλό του8. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 24η Νοεμβρίου.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ: Ο Κλήμης τονίζει πως οι εκκλησιαστικοί θεσμοί δεν αντλούν την δύναμή τους από το λαό, αλλά από το Θεό. Πηγή της αληθείας είναι Αυτός, ο οποίος διαμέσου του Ιησού και των Αποστόλων κατέστησε τους κληρικούς στην εκκλησία του. Έτσι προτάσσει το θείο χαρακτήρα των εκκλησιαστικών αξιωμάτων, αλλά και την αποστολική διαδοχή. Ο Κλήμης καταδεικνύει την φυσική τάξη και αρμονία που υπάρχει στην πλάση, μια αρμονία που όλα γίνονται με μέτρο από το Δημιουργό, ενώ ταυτόχρονα την αντιπαραβάλει προς την κοινωνία των ανθρώπων, η οποία θα πρέπει να διέπεται από τις ίδιες αρχές. Ο Κλήμης μέσω της επιστολής του κρίνει πως αρχή και ρίζα και του κακού στον άνθρωπο είναι η ζήλεια, αφού λόγω της ζήλειας και του επακόλουθου φθόνου διαπράχθηκαν όλα τα εγκλήματα της ιστορίας. Γι' αυτό θέτει ως φάρμακο της θεραπείας των ψυχών την αγάπη, παραθέτοντας και έναν ύμνο, παράλληλα προς αυτόν του Απ. Παύλου. Τονίσει ακόμη ο άγιος Κλήμης την ανάγκη της μετανοίας, έτσι ώστε μέσω της πίστεως να επέλθει η “αθάνατη γνώσις”, που είναι καρπός της πίστης. Το σωτηριώδες μήνυμα για τον άνθρωπο προκύπτει ως ενότητα στη ροή της ιστορίας από την εποχή του Αδάμ, μέσα στην οποία ο ιστορικός χώρος δράσης του άσαρκου Λόγου δεν είναι μόνο ο Ισραήλ αλλά και οι εθνικοί. Ο Χριστός περιγράφεται με χριστολογική ορολογία παρόμοια με το πνεύμα του Αποστόλου Παύλου στην “Προς Εβραίους Επιστολή”, ενώ ιδιαίτερο βάρος αποδίδει στο γεγονός της Αναστάσεως του Υιού του Θεού και Θείου Λόγου. Το έργο του Κλήμεντος, που παρέχει πληροφορίες για τη διδασκαλία του, είναι η “Προς Κορινθίους” επιστολή του, που στάλθηκε στην εκκλησία της Κορίνθου γύρω στο 95, λόγω της προσπάθειας κάποιων χριστιανών να αντικαταστήσουν τους χειροτονημένους κληρικούς με άλλους της αρεσκείας τους. Στο επίκεντρο αυτού του συγγράμματος βρίσκεται η αντίληψη περί αποστολικής διαδοχής, καθώς ο Κλήμης αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει πως η ιδιότητα των κληρικών πηγάζει από το Θεό και όχι από την ανθρώπινη θέληση, διότι άλλωστε αυτούς τους κληρικούς τους κατέστησαν άξιους οι ίδιοι οι χαρισματούχοι φορείς της ιεροσύνης. Ο ίδιος έτσι προτάσσει υπακοή, ταπεινοφροσύνη, υποταγή, δικαιοσύνη και αγνότητα, διότι ο σκοπός της εκκλησίας είναι η ειρήνη και η ομόνοια. Στην επιστολή χρησιμοποιεί επιχειρήματα που αντλεί από την ελληνική φιλοσοφία και την κοσμολογία των Στωικών. Περιγράφει, έτσι, την αρμονία και την τάξη που επικρατούν στη φύση και ουσιαστικά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, όπως οι θείες αρχές καθιστούν τη δημιουργία «κόσμο», δηλαδή τάξη και αρμονία, κάνουν και την ανθρώπινη κοινωνία οργανωμένο σύνολο. Από αυτά συνάγεται ότι ο Κλήμης ήταν κοινωνός της ελληνικής παιδείας και δε δίσταζε να χρησιμοποιήσει την ελληνική φιλοσοφία στη θεολογία του.

ΠΑΡΑΘΕΜΑ: Ο άγιος Κλήμης για τη ζήλεια: “ὁρᾶτε, ἀδελφοί, ζῆλος καὶ φθόνος ἀδελφοκτονίαν κατειργάσατο. διὰ ζῆλος ὁ πατὴρ ἡμῶν Ἰακὼβ ἀπέδρα ἀπὸ προσώπου Ἠσαῦ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ. ζῆλος ἐποίησεν Ἰωσὴφ μέχρι θανάτου διωχθῆναι καὶ μέχρι δουλείας εἰσελθεῖν. ζῆλος φυγεῖν ἠνάγκασεν Μωϋσῆν ἀπὸ προσώπου Φαραὼ βασιλέως Αἰγύπτου ἐν τῷ ἀκοῦσαι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ὁμοφύλου. Τίς σε κατέστησεν κριτὴν ἢ δικαστὴν ἐφ’ ἡμῶν; μὴ ἀνελεῖν με σὺ θέλεις, ὃν τρόπον ἀνεῖλεσ ἐχθὲς τὸν Αἰγύπτιον; διὰ ζῆλος Ἀαρὼν καὶ Μαριὰμ ἔξω τῆς παρεμβολῆς ηὐλίσθησαν. [...] διὰ ζῆλος Δαυὶδ φθόνον ἔσχεν οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀλλοφύλων, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ Σαοὺλ βασιλέως Ἰσραὴλ ἐδιώχθη.” [Κορινθίους 4. 7-13].

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Θ.Η.Εγκυκλ., ομώνυμο λήμμα. Στυλιανός Παπαδόπουλος, «Πατρολογία», Τόμος Α΄, Αθήνα 2000. Παναγιώτης Χρήστου, «Ελληνική Πατρολογία», Τόμος Β΄, Εκδόσεις Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2005. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, 1976, τόμος ΣΤ, σελ. 554-555.




1. Η Προς Κορινθίους Επιστολή συμπεριελήφθη στον Αλεξανδρινό και τον Συριακό κώδικα της Βίβλου.

2. “αἵτινες ἐν τῷ εὐαγγελίῳ συνήθλησάν μοι μετὰ καὶ Κλήμεντος καὶ τῶν λοιπῶν συνεργῶν μου, ὧν τὰ ὀνόματα ἐν βίβλῳ ζωῆς”. [Προς Φιλιπ.δ΄3.]

3. Σουητώνιος, Domitianus 15.

4. Παν. Χρήστου, «Ελληνική Πατρολογία, Τόμος Β΄, σελίς 359»

5. Στ. Παπαδόπουλος, Πατρολογία, σελίς 160.

6. Αυγουστίνου, Epistola 53 και Οπτάτου Μιλέβης, De schismate Donatistorum 22.

7. Έλεγχος 3, 3, 3.

8. Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία, 3, 34.

Ήρθε πάλι νέο έτος… Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 52

  Ήρθε πάλι νέο έτος…

52 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Α.jpg                                                                                                                           κι ο καφές γλυκός ή σκέτος                                                                                            θα σερβίρεται και φέτος                                                                                              και πλαγίως και καθέτως...

(καφετζής)


Γράφει ο Γιάννης Φρύδας                 

                                                    

 ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  52


Χρόνος ταξιδευτής…

  Φτάσαμε πάλι σ’ έναν σταθμό. Η μηχανή του χρόνου δε σβήνει. Δυο τρία δευτερόλεπτα ν’ αλλάξουμε  μια ταμπέλα και συνεχίζουμε. Αφήνουμε την παλιά και παίρνουμε την καινούργια που γράφει 2020. Ξεκινάμε… Καλό μας ταξίδι!...

  Ταξιδευτές και επιβάτες στο όχημα του ταξιδευτή χρόνου που φεύγει σε άγνωστη διαδρομή για τον επόμενο σταθμό, τον οποίο μόνο εμείς ορίζουμε και που ποτέ δεν υπάρχει…

  Νέο έτος!... Ποιος ξέρει τι θα φέρει στις 366 μέρες του (είναι και δίσεκτο, βλέπετε) για τον κόσμο και τον κάθε άνθρωπο χωριστά; Δε γνωρίζει κανένας. Ας το φορτώσουμε, λοιπόν, όλοι με τις ευχές μας! Ας του φορτώσουμε τις προσδοκίες μας και τις επιθυμίες μας! Ας το υποδεχτούμε με τις ελπίδες μας!...   


Περνούν τα τρένα και τα χρόνια, τα βάσανα του κόσμου δεν περνούν…

  Χάθηκε να μετράει τον χρόνο μας ένας ψευδός που να πεδικλώνεται η γλώσσα του, ένας κεκές (όχι κουκουές βρε, που αντιδράσατε αμέσως) που να λέει το εφτά εφ… εφ… εφ… εφ… εφ… εφτά (το οχτώ να μην το λέει έτσι. Ποιος αντέχει τόσες φορές το οχ… ), για να μην περνάει τόσο γρήγορα, σαν το τρεχούμενο νερό; 

  Περνάει ο χρόνος. Κάθε δευτερόλεπτο κτίζει το παρελθόν μας, κάθε δευτερόλεπτο γκρεμίζει το μέλλον μας. Περνάει ο καιρός, ζούμε τις στιγμές, τις ώρες, τα γεγονότα.  Όλοι θέλουμε το καλό και το καλύτερο, αλλά πώς να αποφύγουμε και το κακό;  Πάντα θα υπάρχει κι αυτό. «Σαν να ’χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου» μας λέει ο Παπαδιαμάντης κι η παροιμία του λαού μας μάς θυμίζει: «Όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος».

  Τότε, πάλι στον χρόνο τον πανδαμάτορα καταφεύγουμε και επικαλούμαστε διότι: «Πάντων των αναγκαίων κακών ιατρός χρόνος εστίν». (Μένανδρος)

  Αυτά, όμως, είναι άνευ σημασίας και άχρηστα για φέτος, γιατί ο καινούριος χρόνος θα είναι πολύ καλός. Δεν  είμαι απολύτως σίγουρος, αλλά σας το εύχομαι ολόψυχα!


Το ύψος της ζωής σας

  Υπάρχουν κάποια ημερολόγια τοίχου, από τα οποία ξεφυλλίζεις ένα φύλλο την ημέρα. Τι νομίζετε ότι είναι η μια μέρα; Ένα φύλλο χαρτιού που αφαιρείτε απ’ το ημερολόγιό σας (κι απ’ τη ζωή σας, παρότι δε θέλω να σας το θυμίζω).

  Τα ημερολόγια αυτά έχουν πάχος 3 εκατοστά το λιγότερο. Δεν έχετε παρά να πολλαπλασιάσετε τα χρόνια σας επί 3 και θα βρείτε πόσο ύψος έχει το βιβλίο της ζωής σας που ξεφυλλίσατε ως τώρα. Αν για παράδειγμα είστε 50 ετών, το βιβλίο σας είναι 150 εκατοστά, δηλαδή, ενάμισι μέτρο ύψος. Μακάρι να το φτάσετε τρία μέτρα!

  Αυτό, βέβαια, δεν μπορούν να το εφαρμόσουν οι γυναίκες, γιατί δε λένε ποτέ τον πραγματικό πολλαπλασιαστέο (επειδή κρύβουν χρόνια), άρα δε βγάζεις άκρη. Μην τους πεις για πολλαπλασιασμό! Μόνο αφαίρεση και διαίρεση ξέρουν να κάνουν… 


Απολογισμοί

  Στη λήξη του έτους συνηθίζεται ή επιβάλλεται να γίνονται απολογισμοί, προϋπολογισμοί, υπολογισμοί… Μέχρι και παραλογισμοί μπορεί να γίνονται. Αφορούν την οικονομία, τη δράση (ίσως και την αντίδραση) και μπορεί να είναι ατομικοί, συλλογικοί, δημοτικοί, κρατικοί, που περιγράφουν μια αλήθεια και αποκρύπτουν την αληθινή αλήθεια…

  Τα αποτελέσματα συνήθως είναι να βγαίνουν ικανοποιημένοι οι υπεύθυνοι,   ευτυχισμένοι οι αριθμοί και δυστυχισμένοι οι άνθρωποι… 

  Απολογισμό έκανε και το Καφενείο, το οποίο, όπως και η χώρα, κατάφερε και πέρασε τα χρέη εκ μεταφοράς στην επόμενη χρονιά, χωρίς να αποπληρώσει κανένα. Μπορεί να συνεχίζει να βρίσκεται σε ομηρία, αλλά εξασφαλίζει τις ευχές των δανειστών, οι οποίοι θα εύχονται να είμαστε καλά για ένα ακόμη έτος ή έτι και έτη… (Κύριε, ελέησον!...).

  Ο απολογισμός έγινε με τη βοήθεια οικονομολόγων και του πρώην ορκωτού λογιστή Λία Χολέβα.

  Να βγάλ’ς ΑΦΜ, γιατί άμα σι πιάσει ου Σταϊκούρας, θα σι σταϊκουρέψει μι του πρατουψάλ’δου, μου είπε ο Γιώργος ο Νασιώκας.

  Να κάνεις δήλωση και να παρουσιάζεις πάντα ζημιές, μου είπε ο Νίκος Κίσσας.

  Να ορίσεις έδρα του Καφενείου σε παραμεθόριο ή σε νησί, για να γλυτώσεις, είπε ο Κώστας Κούτσικος. Σκέφ’κα του Μπσουνήσι, αλλά ποιος πάει να μπλέξει ανάμεσα σε Κουμπουριανίτες και Τριζολιώτες…

  Ό,τι και να κάνεις, κανένας δε σας πιστεύει εσάς τους Μαρκελεσιώτες, έρ’ξι του καρφί τ’ ου Γιώργου Φλέγγας.

  Τη σύσκεψη έκλεισε ο Χρυσούλης Λαμπέρης, που ήρθε μαζί με τον Χολέβα απ’ τον Βόλο, λέγοντας: «Να κρύβισι στου Σκυλουγκρέμ’σμα του θ’κό μας, άμα μαθαίν’ς ότι έρχιτι απάν’ του κλιμάκιου τ’ς ιφουρίας, στ’ν ανάγκη πήδα κι κάτ’! Απ’ του Σκυλουγκρέμ’σμα μπουρεί να γλυτώ’εις, απ’ τ’ν ιφουρία δεν έχ’ς γλυτουμό…».

  Α.Α. Αυτό δε σημαίνει αύξων αριθμός ούτε αδικαιολογήτως απών. Σημαίνει Απολογισμός Ανθηριωτών. 

  Έγινε με πρωτοβουλία Μπουκουβ’τσιάνου (το όνομα του οποίου κρατώ επτασφράγιστο μυστικό, σαν τον Κυριάκο με το όνομα του προέδρου που θα προτείνει) ανοιχτή απολογιστική σύσκεψη προβληματισμού για το Ανθηρό. Ο εισηγητής είπε: «Αν "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού", το τρις την πατείν ου χωριού σοβαρού…». Από τη σύσκεψη αποκλείστηκαν οι Κατουσιώτες και οι Λαγκαδιώτες, γιατί δεν είχαν έναν φιλόλογο της προκοπής να τους εξηγήσει τα αρχαία ρητά. 

  Στη διαδικασία και στην πρόσκληση: «τις αγορεύειν βούλεται, ω άνδρες Ανθηριώτες;» ανταποκρίθηκαν πολλοί, αλλά κατέληξαν περίπου στη θλιβερή διαπίστωση: τις παζαρεύειν βούλεται, έτσι που τα κάνουμε και μυαλό δε βάνουμε;…

  Η συζήτηση περιεστράφη τελικά στην ανάγκη να διερευνήσουν από τώρα, από ποιο χωριό θα είναι ο δήμαρχος που θα υποστηρίξουν στις επόμενες εκλογές. Ως πρόταση προβληματισμού, κατατέθηκε και η άποψη ότι για το Ανθηρό μπορεί να είναι καλύτερα ακόμη και ο τοπικός πρόεδρος με το τοπικό συμβούλιο να είναι από τα άλλα χωριά και όχι Ανθηριώτες.  

  Ανάλογο απολογισμό έκαναν και τα μικρά χωριά. Εξέφρασαν την ικανοποίησή τους που για άλλη μια φορά τα κεφαλοχώρια έφαγαν τη σκόνη τους και αποφάσισαν να συνεχίσουν την πολιτική του «διαίρει και δημάρχευε». Ήδη όλα τα κουτσοχώρια νιώθουν εν δυνάμει  δημαρχοχώρια, δηλαδή, ικανά να εκλέξουν δήμαρχο. Την πίστη αυτή έχουν ακόμη και τα μικρότερα, όπως το Μεζήλον και το Κοπλέσιον. Υπεραισιοδοξία θα πείτε, αλλά από εκείνο το Φουντωτό με τα προάστιά του τίποτε δεν αποκλείεται μελλοντικά. Όλο και φουντώνουν οι φήμες…    


Απ’ την ποιητική μας ανθολογία

  Τα ναυτόπουλα

Τα νέφη αστράφτουν στο βουνό,
βροντούν και μπουμπουνίζουν… (μάλλον θα βρέξει).

Της Αργιθέας τα παιδιά

δεν τα υπολογίζουν… (φαίνεται έχουν άγνοια κινδύνου).


Φυσά αγέρας στις κορφές

και φέρνουν γύρα οι φτερωτές (στα γυμνά μέρη των βουνών),

μα οι νέοι ναύτες τραγουδούν,

φυσούν κι αυτοί και ξεφυσούν… (στο τέλος θα μάθουν και κλαρίνο).


  Τι είναι η πατρίδα μας; 

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι με τα φωτοβολταϊκά,

στα χέρσα τα χωράφια της, τα παραγωγικά;
Μην είναι τα κατάσπαρτα με φτερωτές ψηλά βουνά,
με τους ψηλούς πυλώνες και τα σύρματα τα ηλεκτρικά;


Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;

Θα μας τον πάρουνε κι αυτόν σιγά σιγά.

Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά,

τα σκουριασμένα τα μυαλά τα σκοτεινά; 


Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι,

που το ρημάξανε συμφέροντα τουριστικά;
Μην είναι κάθε χώρα της με τα χωριά,

που είναι μια απέραντη ερημιά;


Μία φωνή συχνά πυκνά αντιλαλεί,

που λέει στα νιάτα ως λύση τη φυγή.

─ Όλα πατρίδα μας! Εμπρός παιδιά!

Τούτος ο τόπος πια δεν έχει γιατρειά…


  Ζητώ συγγνώμη από τους αείμνηστους Γεώργιο Βιζυηνό και Ιωάννη Πολέμη, αλλά τα ποιήματά τους χρειάζονται μια προσαρμογή για επικαιροποίηση…


  «Και ένα βουνό είναι ένα ποίημα που σου γυρεύει να τ’ ακούσεις»... (Ν. Βρεττάκος)

  «Κάθε βουνό κι η υπογραφή του»… (Οδ. Ελύτης)

  Νικηφόρε μου, ποιος να καταλάβει σήμερα από ποίηση; Όλοι προπονούνται στην εκποίηση, τη μεταποίηση, την παραποίηση και την κακοποίηση…

  Κάθε βουνό και η φτερωτή του, Οδυσσέα…


Ψαλμός 103 (αποσπάσματα στίχων μετά συντόμου συμπληρώσεως)

•  …επί των ορέων στήσονται ύδατα.

  Δυστυχώς, στήσονται και αιολικά…

•  …ανά μέσον των ορέων διελεύσονται ύδατα. 

  Διελεύσονται και καμιόνια με ανεμογεννήτριες... (γι’ αυτό θα κάνουν διαπλάτυνση).

•  Όρη τα υψηλά ταις ελάφοις, πέτρα καταφυγή τοις λαγωοίς.

  Θα σας πουλήσουνε τοις μετρητοίς κατά την λαφυραγώγησιν… (μετά των λαγωών)
•  …ποιών αυτήν τρέμειν, ο απτόμενος των ορέων, και καπνίζονται.

  Απ’ τα φουρνέλα είναι, μη δίνετε σημασία!... (βάρδα φουρνέλοοοοο!).


Φήμη ή άποψη;

  Ακούστηκε και μια φήμη μιας περίεργης άποψης, η οποία υποστηρίζει ότι δε μας πειράζει να μπουν ανεμογεννήτριες στα γυμνά μέρη των βουνών μας, αρκεί να μην καταστραφούν τα δασωμένα… Αυτή είναι η μέθοδος της αρνητικής κατάφασης, με ξεκάθαρη θέση υπέρ του χωροφύλακος, υπέρ του αστυφύλακος, υπέρ του αγροφύλακος και υπέρ του δασοφύλακος (να συμπληρώσω καρέ του φύλακος, οι πρασινοτσόχηδες Αργυράτες κατάλαβαν μέρες που είναι…). 

  Είδες βουνό ξιμπλέτσουτου, κλάψ’ του! Δεν τ’ γλυτώνει!...  

  Πάντως, μέχρι να ξεδιαλύνει το πράγμα, μην κυκλοφορείτε ούτι ισείς ξιζάρκουτοι στ’ν Αργιθέα, μη σας μπήξουν κανιά ανιμουγιννήτρια…


Στάθης, ο ασταθής

  Ο Στάθης, ο δήμαρχος Μουζακίου, υπέγραφε κείμενο κατά των αιολικών μαζί με άλλους τέσσερις δημάρχους και τώρα μαθαίνουμε έβαλε αιφνιδιαστικά σε συζήτηση και ψηφοφορία αίτημα ενδιαφερόμενης εταιρείας, για την κατασκευή αιολικού πάρκου, και πέτυχε την έγκριση και παροχή θετικής γνωμοδότησης, με υπερψήφιση απ’ το δημοτικό συμβούλιο Μουζακίου… (ελπίζω και να χειροκρότησαν στο τέλος).

  Μόνη αισιόδοξη παραφωνία  σ’ αυτή τη θλιβερή ομοφωνία  οι δημοτικοί σύμβουλοι Γιώργος Καραβίδας (γνωστός για τους αγώνες του κατά των αιολικών) και Λάμπρος Γιώτης (ρε, τον παλιοκομμουνιστή!...) που αντέδρασαν και καταψήφισαν. 

  Γιατί, Γιώργο και Λάμπρο, πάτε κόντρα στο πάρκο; (Το λένε και πάρκο, τρομάρα τους). Στις άκρες απ’ τις φτερωτές θα βάλουν και ειδικά καλάθια, όπως στον μύλο του λούνα πάρκ, για να διασκεδάζουν τα παιδιά σας… Δεν τα σκέφτεστε τα παιδιά;


Προβλέπω να γλυτώνει μόνο η Φσόκα

  Η Φσόκα κι όχι Φσιόκα που έγραφα εγώ, μιας και με διόρθωσε ο Θανάσης  Καραγεώργος  που μου έστειλε και τη φωτογραφία της ανεξερεύνητης αυτής κορφής (ποιος ορειβάτης να πάει εκεί να ξεφτιλιστεί), ίσως να φανεί πιο τυχερή απ’ τις άλλες 52 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Β.jpgκορφές μας και να διατηρήσει απείραχτη τη φυσιογνωμία της. Ως άλλος προφήτης Μιχαίας αναφωνώ:

  Και συ, Φσόκα, ουδαμώς ελαχίστη ει εν τη Αργιθέα. Εκ σου γαρ εξελεύσεται ελπίς, ότι συ μόνη θα διασωθείς εκ της αιολικής επιδρομής επί των υψηλών ορέων και θα γίνεις το αμόλυντο ορεινό μας αποκούμπι (τις τελευταίες λέξεις δεν μπόρεσα να τις γράψω στα αρχαία, γιατί τελείωσαν οι πιστώσεις…).

  Απάτητα (ή πατημένα) τα Άγραφα, απόρθητη σίγουρα η Φσόκα!...


Α πα πα πα πα! Τι είπες, σύντροφε Παππά;

«Είναι προφανές πως η ανικανότητα οδηγεί στην απάτη». 

  Τι είπε, ρε, ο γίγαντας; Πώς εξεστόμισεν ταύτην την βαθυστόχαστον αρλούμπαν; Στην αυταπάτη, σύντροφε, οδηγούμαστε από ικανότητα; Τέτοιο κάρφωμα στον δικό σου ούτε ο Κουτσούμπας κι ο Λαφαζάνης δε θα του έκαναν. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ζούμε  τη  σύγκρουση  της  απάτης  με  την  αυταπάτη.  Η  πάλη  των  απατών  ή των 

απόπατων. Ζούμε σε αιώνα απατεώνα… 

 Τέτοιο ιδεολογικό περιεχόμενο μόνο το αλήστου μνήμης «Χωνί», το αχώνευτο, μπορούσε να κατασκευάσει, όμως, αυτό έκλεισε πια εδώ κι έναν χρόνο. Κρίμα! Χάθηκε ο πλέον κίτρινος τύπος ή ρύπος, αλλά τον χώρο θα καλύψουν επαρκώς από τούδε και στο εξής οι διάφοροι Τζανακοπολάκηδες και Τζουμακοραγκούσηδες… 


Φαγούρες κι ανησυχίες

  Δε μας φτάνουν όλα τ’ άλλα, έχουμε και την έγνοια ποιον θα προτείνει για πρόεδρο ο Κυριάκος. Θα το αποφασίσει, λέει, στα βουνά. Πήρε, λοιπόν, με τη σειρά τα βουνά (παραντάρα για τους Αθηναίους) και ψάχνει για πρόεδρο. Έτσι, εκτός από κυβέρνηση του βουνού και τσάι του βουνού, θα έχετε σε λίγο και πρόεδρο του βουνού…  

  Τον βρήκα μια μέρα στην τοποθεσία Πλάκα της Στεφανιάδας. Ποιο Μέτσοβο; Στο Χορίγκοβο ήταν, μου το σφύριξε ο Αλέξης ο Καρδαμπίκης. Δήμαρχους είνι, ξέρει ποιος ρασεύει στουν τόπου τ.’ Καθόταν που λέτε εκεί στην Πλάκα, έπαιρνε μια πλάκα από κάτω, έγραφε ένα όνομα και μετά την έσπαγε. Μετά έπαιρνε άλλη, το ίδιο… Είχε πολλή πλάκα… Όμως, πλάκα στην πλάκα δεν έμεινε πλάκα στην Πλάκα. Στο τέλος έγραψε ένα όνομα σε μια μικρούλα που δεν είχε σπάσει ακόμη, την έβαλε στον τρουβά του κι έκανε κάτω προς τη Βατόβρυση. Εμένα δε με κατάλαβε (ήμαν τρυπουμένους σι νια κιδρότ’φα) κι ούτε φανταζόταν πως κάποιος είδε όλο το σκηνικό και το όνομα του νέου προέδρου που έγραψε σ’ αυτή τη μικρή πλάκα της Πλάκας… 

  Αν θέλετε να μάθετε τον καινούργιο πρόεδρο, δεν έχετε παρά να ξύσετε το γκρι πλαίσιο. Πού να ξέρω εγώ; Μην ξύνετε όλοι, θα χαλάσετε την οθόνη! Να ξύσουν μόνο αυτοί που τους στέλνω το Καφενείο με μέιλ και το κατεβάζουν σε μορφή γουόρντ (καλά το λέω;). Μπορούν να μαρκάρουν το ορθογώνιο πλαίσιο και να αλλάξουν χρώμα στα γράμματα που κρύβονται ή να αφαιρέσουν εντελώς το φόντο. Οι άλλοι ας ξύνουν το κεφάλι τους να σκέφτονται πιθανά ονόματα ή ας ξύνονται εκεί που τους φαγουρίζει, δε βλέπω τον λόγο να έχουν φαγούρα και για τον πρόεδρο…


  Δε θέλω να έχετε πολλές ανησυχίες στο μυαλό σας. Σας γνωστοποιώ, λοιπόν, ότι η Μενεγάκη γύρισε απ’ τις πολυήμερες χριστουγεννιάτικες διακοπές της και από Δευτέρα θα είναι μαζί σας στη φάμπρικα, στη βάρδια από 2 το μεσημέρι ως 10 το βράδυ. Ελπίζω να ανακουφιστήκατε με την είδηση και να ξεχάσατε προσωρινά ότι δε γνωρίζετε ακόμη τον πρόεδρο. Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο σκοτεινός, για να πάτε για ύπνο… Καληνύχτα σας!...


Επιστολή προς τον Αϊ-Βασίλη

  Κατόπιν ενεργειών μου απεστάλη απ’ το Καφενείο επιστολή προς τον Αϊ-Βασίλη, με την παράκληση να φέρει δώρα προς τους πολυπληθείς αναγνώστες μας, φίλους και  εχθρούς. Άμα πληρώνει άλλος, είναι εύκολα τα κουβαρδαλίκια. Έχεις ύστερα την ευχέρεια να κάνεις δωράκια μόνο στον εαυτό σου, για να μην πας και κόντρα στην παλιά σοσιαλιστική οδηγία. 

  Δεν είναι δυνατόν να γράψω εδώ τον μακροσκελή κατάλογο με τα προτεινόμενα δώρα. Ενδεικτικά θα γράψω τρία ονόματα (ένα από κάθε δημοτική ενότητα),  για να μπείτε στο πνεύμα της πρωτοβουλίας αυτής.

  Στον Μενέλαο  ένα γεφύρι. Αν θέλει και ποτάμι, ας αγοράσει με δικές του παράδες.

  Στον Μήτσιο μια ανεμογεννήτρια ή έναν ανεμιστήρα. Για τα Βραγκιανά ο ανεμιστήρας είναι ιδανικό δώρο. Όσο και να πεις, θα συμπληρώνει το κλιματιστικό…

  Στον Γρίβα μια φωτογραφική μηχανή, για να την κρεμάει στον δεξιό ώμο και να μη γέρνει το φόρτωμα αριστερά που έχει κρεμασμένη την άλλη μόνιμα. Εκτός της μηχανής, στον Γρίβα να φέρει και πεντέξι μπλάνκο, για να κάνει μόνο τις φιλολογικές 

διορθώσεις και να μην προσπαθεί να διορθώνει τους αδιόρθωτους…

  Βέβαια, έχω και μια αμφιβολία που σχετίζεται με τη διεκπεραίωση της αλληλογραφίας. Αν η επιστολή πάει κατά λάθος απέναντι απ’ τον Αχελώο στον Αϊ-Βασίλη Πηγών, τι δώρα να περιμένεις απ’ τα Κονάτσια και τα Τσερκούβιανα; Όμως, ας αφήσουμε προς το παρόν τις αρνητικές σκέψεις και θα δούμε… 


Πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν στην Αργιθέα

  Οι (ματσωμένοι) άνθρωποι πλέον υποδέχονται τον καινούργιο χρόνο σε διάφορα ρεβεγιόν. Οι φουκαράδες (που δεν έχουνε παράδες) πηγαίνουν στις πλατείες, να τους αλλάξει ο δήμαρχος τον χρόνο. Αυτός τους ρίχνει και καμιά δεκαριά βεγγαλικά και φεύγει, για να πάει στο δικό του ρεβεγιόν και να μην ξεπαγιάζει στις στράτες χειμωνιάτικα, αφήνοντας πίσω τον λαό να βαράει τα τσιαούλια απ’ το κρύο. Πάνε τα χρόνια που αυτές τις μέρες γιόρταζαν όλοι στα σπίτια τους με συγγενείς, φίλους και γείτονες. Τα σπίτια μας πια τα έχουμε μόνο για να πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ...

  Τέλος πάντων! Εγώ για το ρεβεγιόν ξεκίνησα να σας ενημερώσω. Φέτος, λοιπόν, θα γίνει και στην Αργιθέα το πρώτο οργανωμένο ρεβεγιόν στα Κελλάρια Καταφυλλίου. Οι λόγοι που επιλέχτηκε αυτό το μέρος είναι γιατί υπάρχει μαγαζί με μεγάλη αίθουσα και προπαντός κλιματιζόμενη (έχει και τον χειμώνα ζέστη η κοιλάδα), είναι κοντά στον Αχελώο, οπότε μπορεί να κολλήσουμε κι ένα ρίβερ πάρτι (αν χρειαστεί), το Καταφύλλι είναι μεγάλο χωριό με τρακόσιες και περιπλέον οικογένειες (μη μου αμφισβητήσετε τα στοιχεία, τα έχω απ’ τον Γιώργο Μπεργιάννη…) και τέλος δεν έχει λύκους όπως στην υπόλοιπη Αργιθέα, το πολύ να συναντήσετε κάναν Τσιάκαλο.

  Οι άντρες πρέπει να φορούν κοστούμι φ’νίσιου (σαν αυτό π’ βάνει ου Μινέλαους κανιά βουλά) και δε χρειάζεται να έχουν μαζί τους το κοντοκάπι (κάνει ζέστα, λέμι). Οι γυναίκες δε θέλουν διάτα, ξέρουν απού μαναχές τ’ς τι θα βάλουν. Μπορούν να έχουν μαζί τους τη ρόκα τους για γνέσιμο ή το πλέξιμο να πλέξουν κι κάνα τσουράπι.

  Θα σερβιριστούν διάφορα φαγητά. Στην αρχή κάτι κατσιαμάκια, χουσ’μάρια για ορεκτικά και μετά πίτες, πουδάρια απού λαγό στιφάτου, φασούλια κεμπάπ, λουρίδια απού γ’ρούνι κι για επιδόρπιο πατσιάς, γουρ’νίσιους επίσης. Προτάθηκε απ’ τον σεφ και βελουτέ σούπα κολοκύθας, αλλά τέτοια ξεράσματα δεν τρων στουν Αργιθέα…

  Είστε όλοι προσκεκλημένοι! Σας περιμένουμε κι σας καρτιρούμι!  


Πρωτοχρονιά! 

  Άγιος Βασίλης έρχεται!... Θα καθίσει δίπλα μας μουσαφίρης στο πρωτοχρονιάτικο οικογενειακό μας τραπέζι. Κάθε ελληνικό σπίτι έχει για τον άγιο το ξεχωριστό κομμάτι του στη βασιλόπιτα, ανάμεσα στα κομμάτια του Χριστού, της Παναγίας, του σπιτιού και του φτωχού… Κι ύστερα τα άλλα κομμάτια για κάθε μέλος της οικογένειας. Τον γνωρίζουμε μέσα απ’ τα μονοπάτια της πίστης μας και της παράδοσης του λαού μας. Μας είναι ιδιαίτερα αγαπητός ο φιλάνθρωπος  αυτός άγιος. 

  Ας τον παρακαλέσουμε με την ευκαιρία να σημειώσει, μιας και βαστά χαρτί και 52 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Γ.jpgκαλαμάρι, να μη φέρνει πια δώρα, αλλά να παίρνει και να διώχνει μακριά, στη χρονιά που έρχεται και κάθε χρόνο, όσα μπορεί απ’ τα βάσανα του κόσμου, απ’ τις αρρώστιες, απ’ τις στεναχώριες, απ’ τις καταστροφές, απ’ τους πολέμους και τη βία,  απ’ την πείνα και τις αγωνίες των ανθρώπων. Κι ας του υποσχεθούμε κι εμείς ότι θα τον βοηθάμε λίγο να τα καταφέρνει…                                          

31/12/2019

                                                                                                                          

Καλή Χρονιά!  Χρόνια Πολλά!


ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Κοινωνικὴ ἁρμονία (1906), του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη + ΒΙΝΤΕΟ κείμενο- AUDIOBOOK διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

  Κοινωνικὴ ἁρμονία (1906), του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη + ΒΙΝΤΕΟ κείμενο- AUDIOBOOK διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου     Το διήγημα «Κο...

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ....