Η μεγάλη αγάπη του Γρηγόριου Ξενόπουλου AUDIOBOOK Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

    Η μεγάλη αγάπη του Γρηγόριου Ξενόπουλου

AUDIOBOOK

Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

Εισαγωγικά: 

    Η «Μεγάλη Αγάπη» είναι ένα αισθηματικό μυθιστόρημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου που κυκλοφόρησε το 1936. 

   Υπόθεση - ύφος: Η ιστορία ακολουθεί τον έρωτα δύο νέων ανθρώπων με φόντο την κοινωνία της Ζακύνθου το 19ο αιώνα. Σε αντίθεση με το τραγικό σαιξπηρικό πρότυπο, ο συγγραφέας επιλέγει μια χαρούμενη και αισιόδοξη προσέγγιση, αναδεικνύοντας τη δύναμη της αγάπης απέναντι στις κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Ξενόπουλος υιοθετεί μια ζωντανή και σύγχρονη για την εποχή του αφήγηση. Διατηρεί τον χαρακτηριστικό ρεαλισμό και τη θεατρικότητα στους διαλόγους που συναντάμε στα περισσότερα επτανησιακά του έργα.

   Περίληψη: Η «Μεγάλη Αγάπη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου αφηγείται τον παράφορο έρωτα δύο νέων στη Ζάκυνθο, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις οικογενειακές αντιθέσεις της εποχής τους. Πρόκειται για μια μοντέρνα, αισιόδοξη εκδοχή της ιστορίας του «Ρωμαίου και της Ιουλιέττας», όπου η αγάπη καταφέρνει να υπερνικήσει τα εμπόδια. 

   Κεντρικός άξονας της υπόθεσης είναι η πρώτη γνωριμία και ο έρωτας. Δύο νέοι από διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους της ζακυνθινής κοινωνίας ερωτεύονται βαθιά, παρά τις διαφορές που χωρίζουν τις οικογένειές τους. Ο δεσμός τους συναντά την έντονη αντίδραση του περιβάλλοντός τους, καθώς οι κοινωνικές συμβάσεις, οι ταξικές διαφορές και οι παλιές έχθρες απειλούν να τους χωρίσουν. 

   Σε αντίθεση με το τραγικό τέλος του σαιξπηρικού έργου, ο Ξενόπουλος επιλέγει μια φωτεινή και αισιόδοξη εξέλιξη. Η δύναμη των συναισθημάτων, η επιμονή των ηρώων και η καλοσύνη οδηγούν τελικά στη συμφιλίωση και τη δικαίωση της αγάπης τους. 

    Μέσα από την ερωτική ιστορία, ο συγγραφέας αποτυπώνει με ρεαλισμό τα ήθη, τις αντιλήψεις και την καθημερινότητα της αστικής και λαϊκής τάξης της Ζακύνθου. Το μυθιστόρημα διαπνέεται από χαρά και αισιοδοξία, προβάλλοντας την αγάπη ως κινητήριο δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει κάθε κοινωνικό φραγμό και τα στεγανά των κοινωνικών τάξεων.

     Ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο στη «Μεγάλη Αγάπη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου είναι η στιγμή της κρυφής συνάντησης των δύο ερωτευμένων νέων στη Ζάκυνθο, όπου η αθωότητα του έρωτά τους συγκρούεται με την ένταση της οικογενειακής έχθρας. Η σκηνή αυτή λειτουργεί ως μια ζωντανή, επτανησιακή αντιστροφή της διάσημης σκηνής του μπαλκονιού από τον «Ρωμαίο και την Ιουλιέττα». Γιατί όμως ξεχωρίζει αυτό το στιγμιότυπο: Είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Ζακύνθου. Ο Ξενόπουλος αξιοποιεί τις καντάδες, τα νυχτερινά σοκάκια και την αυθεντική ζακυνθινή ντοπιολαλιά για να δώσει στη σκηνή έντονο τοπικό χρώμα και θεατρικότητα.

    Η ανατροπή του τραγικού στοιχείου: Ενώ οι ήρωες γνωρίζουν τον κίνδυνο να γίνουν αντιληπτοί από τις αντίπαλες οικογένειές τους, οι διάλογοί τους δεν έχουν τη σκοτεινή απελπισία του σαιξπηρικού έργου. Αντίθετα, κυριαρχεί η νεανική τόλμη, το χιούμορ και η ακλόνητη πίστη ότι η αγάπη τους θα νικήσει.

   Η ψυχογραφική ματιά του συγγραφέα: Μέσα από τις αντιδράσεις και τις εκμυστηρεύσεις των δύο νέων, αναδεικνύεται η αντίθεση ανάμεσα στις παρωχημένες προκαταλήψεις των μεγαλύτερων και την ανάγκη της νέας γενιάς για ελευθερία.

  ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΑ AUDIOBOOKS ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/watch?v=xHgsGuT4oMY

ΚΙ ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=TCoyBE387-s

Ο αστερισμός Αλώπηξ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Αλώπηξ + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

     

     ΓΕΝΙΚΑ: Ο αστερισμός Αλώπηξ [Λατ. Vulpecula, συντ. Vul], σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο βιβλίο του αστρονόμου Εβέλιου, Firmamentum Sobiescianum, και είναι ένας από του 88 επίσημα αναγνωρισμένους αστερισμούς. Είναι αστερισμός του Βορείου ουράνιου ημισφαιρίου και βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών του Κύκνου και του Βέλους. Συγκεκριμένα επεκτείνεται κάτω από τον αστερισμό του Κύκνου, ενώ πιο κάτω από αυτόν βρίσκονται οι αστερισμοί του Δελφίνος και του Βέλους. Στην ουράνια χαρτογράφηση φέρεται μεταξύ του 29ου και του 20ου βορείου παραλλήλου. Είναι αειφανής στην Ελλάδα και πλήρως ορατός στα γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Βόρεια και 61° Νότια. Η έκταση του αστερισμού είναι 268,2 τετ. μοίρες, πράγμα που τον κατατάσσει στην 55η θέση σε έκταση αστερισμό στον ουράνιο θόλο. Παλαιότερα αυτός ο αστερισμός έφερε και το όνομα «Αλώπηξ και χην» επειδή στη παράσταση του αστερισμού η Αλώπηξ φέρεται να έχει στο στόμα της χήνα.

   

   ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Στις 21 Ιουνίου του 1670, ο μοναχός Ανσέλμος παρατήρησε στην Αλώπεκα έναν νέο αστέρα, 3ου μεγέθους, πολύ κοντά στον αστέρα β Κύκνου. Αμέσως μετά την πρώτη παρατήρηση, η λαμπρότητα αυτού του αστέρα άρχισε να μειώνεται λίγο-λίγο, ώστε δύο μήνες μετά αυτός ο καινοφανής αστέρας [νόβα] ήταν πλέον 5ου μεγέθους και σε λίγο διάστημα έγινε αόρατος με γυμνό μάτι! Έξι μήνες μετά έγινε και πάλι ορατός ως 4ου μεγέθους παρουσιάζοντας, όμως, πολλές αυξομειώσεις. Για ένα ολόκληρο χρόνο συνεχίσθηκαν οι διακυμάνσεις αυτές της λαμπρότητάς του μέχρι που έγινε και πάλι ορατός. Στη θέση που εμφανίστηκε ο της «Αλώπεκος νέος» αστέρας, όπως επίσημα ονομάσθηκε, παρατηρείται σήμερα με τηλεσκόπιο αστέρας 12ου μεγέθους [αμυδρότατος], που πιθανώς να μην είναι άλλος από εκείνον του 1670.

   

   ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ: Η Αλώπηξ περιέχει σε σύνολο 68 αστέρες, 43 ορατούς με γυμνό μάτι, από τους οποίους ο λαμπρότερος είναι τέταρτου μεγέθους και όλοι οι άλλοι αμυδρότεροι. Πολύ κοντά στον αστέρα β Κύκνου (αλλά μέσα στον αστερισμό της Αλώπεκος) και σε απόσταση 7 μοιρών νοτιοανατολικά παρατηρείται ένα νεφέλωμα. Αυτό ανακαλύφθηκε στις 22/7/1764 από το Γάλλο αστρονόμο Κάρολο Μεσιέ (Charles Messier, 1730 – 1817) στον αστερισμό της Αλώπεκος και ονομάστηκε πλανητικό νεφέλωμα «Αλτήρας» ή Μ27 ή [NGC 6853, ή νεφέλωμα Dumbbell]. Είναι από τα μεγαλύτερα πλανητικά νεφελώματα και το πρώτο που ανακαλύφθηκε, ενώ δεν έχει ομοιόμορφη κατανομή στη νεφελώδη ύλη του. 

   

Νεφέλωμα Dumbbell

Ο Μεσιέ που το ανακάλυψε, το περιέγραψε ως ένα νεφέλωμα χωρίς αστέρες. Φαίνεται μόνο με τηλεσκόπιο και το όνομά του το πήρε από το σχήμα του. Το νεφέλωμα είναι πολλαπλού κελύφους. Το ένα κέλυφος αερίου, από διπλά ιονισμένο οξυγόνο, επεκτείνεται με ρυθμό 20 μίλια το δευτερόλεπτο. 

Τα κελύφη αερίου ακτινοβολούν από τη διέγερση του κεντρικού θερμού άστρου, το οποίο είναι και ο «δράστης» της δημιουργίας του νεφελώματος, έχοντας επιφανειακή θερμοκρασία 85.000 βαθμών Κέλβιν.Το νεφέλωμα «Αλτήρας» βρίσκεται σε απόσταση περίπου 900 ε.φ., έχει διάμετρο 1,2 έ.φ. και φαινόμενο μέγεθος 7,6.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=bYedMl62plQ&list=PLYzv9oZRBagZaXu5VjojyEMLNniRBXtrQ&index=31

Ο Άγιος νεομάρτυς Κωνσταντίνος ο Υδραίος (14/11 1800) + ΒΙΝΤΕΟ + ΥΜΝΟΙ από τον Κων/νο Οικονόμου

Ο Άγιος νεομάρτυς Κωνσταντίνος ο Υδραίος (14/11 1800) + ΒΙΝΤΕΟ + ΥΜΝΟΙ 

από τον Κων/νο Οικονόμου

   

  Ο Άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από την νήσο Ύδρα. Οι γονείς του ονομάζονταν Μιχαλάκης και Μαρίνα. Οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού ασχολούνταν με τη ναυτιλία. Έτσι κι ο άγιος, που σε ηλικία δεκαοχτώ ετών βρέθηκε στη Ρόδο. Εκεί συναναστρεφόταν τον πασά της Ρόδου Χασάν, που ήταν εξωμότη Γεωργιανός. Ο πασάς πρόσεξε την εξυπνάδα και το χαρακτήρα του Κωνσταντίνου και προσπάθησε να τον εξισλαμίσει.Τελικά μετά από κολακείες και δώρα τα κατάφερε, δίνοντάς του ο όνομα Χασάν. Για τρία χρόνια έμεινε στο Ισλάμ, στην υπηρεσία του πασά, όμως δοκίμαζε την απόρριψη από τους άλλους Χριστιανούς και κυρίως της μητέρας του, η οποία, όταν κάποτε ο Κωνσταντίνος την επισκέφτηκε την Ύδρα, δεν του άνοιξε ούτε την πόρτα φωνάζοντάς του ότι δεν τον αναγνωρίζει για παιδί της. Άρχισε, έτσι, η συνείδησή του να τον ελέγχει με αποτέλεσμα να θρηνεί για το μεγάλο κακό που έκανε. Τελικά πήγε σε κάποιο πνευματικό και εξομολογήθηκε. Όσα χρήματα έπαιρνε τα μοίραζε στους φτωχούς. Επιθυμούσε μάλιστα να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στον πασά αλλά ο πνευματικός του τον απέτρεπε φοβούμενος μήπως δειλιάσει λόγω της νεαρής του ηλικίας. Μάλιστα, τον συμβούλεψε να πάει σε άλλο τόπο ώσπου να ανδρωθεί, να σκληραγωγηθεί και τότε μπορούσε να παρουσιαστεί για ομολογία. Εκείνος, υπακούοντας πήγε στην Κωνσταντινούπολη.

Εκεί αναζήτησε έμπειρο πνευματικό στον οποίο με συντετριμμένη καρδιά και κατάνυξη εξομολογήθηκε την άρνησή του και τον πόθο του για μαρτύριο. Ο πνευματικός τον παρουσίασε στον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ ο οποίος τον νουθέτησε πατρικά και τον έστειλε στο Άγιο Όρος για να δυναμώσει πνευματικά.

Στη Μονή Ιβήρων συνδέθηκε με τον περίφημο πνευματικό παπα Σέργιο της Σκήτης των Ιβήρων. Εκεί, συχνά προσευχόταν στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου Πορταΐτισσας, την οποία παρακαλούσε να τον ενισχύσει για να υπομείνει το μαρτύριο. Οι Πατέρες της Μονής προσπαθούσαν να τον εμποδίσουν εκείνος όμως φλεγόταν από πόθο για το μαρτύριο. Τελικά με τις ευχές των Πατέρων αναχώρησε για τη Ρόδο όπου είχε εξωμόσει. Φθάνοντας εκεί και πάλι εξομολογήθηκε σε ένα πνευματικό τον σκοπό του. Εκείνος προσπάθησε να τον εμποδίσει. Το ίδιο έκαναν και άλλοι Χριστιανοί. Εκείνος όμως όσο εμποδιζόταν τόσα περισσότερο ποθούσε να μαρτυρήσει. Έτσι μετά από προσευχή ξεκίνησε για τον αγώνα του.

   Πήγε μόνος του και παρουσιάστηκε στον πασά και τον χαιρέτησε. Ο πασάς αρχικά δεν τον γνώρισε διότι ο άγιος φορούσε ράσο και αγιορείτικο σκούφο. Τότε ο Κωνσταντίνος του είπε: “Εγώ είμαι ο Κωνσταντίνος που τον έπεισες να αρνηθεί τον Χριστό και να πιστέψει στον Μωάμεθ.” Ο πασάς τότε του απάντησε: “Εγώ δεν σε γνωρίζω, γιατί είσαι καλόγερος. Αλλά εάν είσαι δικός μου γιατί φοράς αυτό το μαύρο ρούχο; Ο νόμος μας λέει να φοράμε άσπρα ενδύματα και λαμπρά, για να ξεχωρίζουμε από τους Χριστιανούς. Βγάλτα λοιπόν κι εγώ θα σε ντύσω με λαμπρά και θα σου δώσω όσα χρήματα χρειάζεσαι για να απολαμβάνεις τον κόσμο και να χαίρεσαι μαζί μου και οι Χριστιανοί να σε προσκυνούν.” Ο Άγιος θαρρετά του αποκρίθηκε: “Έλα κι εσύ, πασά, να πιστέψεις και να ομολογήσεις τον Χριστό Θεό αληθινό, να σε φωτίσει να δεις το αληθινό φως, να κερδίσεις την Βασιλεία των Ουρανών. Να δεις τα καλά του Παραδείσου, να χαίρεσαι και να ευφραίνεσαι μ’ όλους τους αγγέλους και τους αγίους.” “Ποιος σου έμαθε όλες τις φλυαρίες αυτές”, του κάνει άγρια ο πασάς. “Εγώ σ’ έκαμα γιο μου, να σε παντρέψω, να με κληρονομήσεις κι εσύ τα περιφρόνησες όλα αυτά κι έγινες καλόγερος;” Κι αμέσως ο πασάς διέταξε να τον ρίξουν στη φυλακή. Τρεις ημέρες μετά ,πυρ και μανία κατά του μάρτυρα, ζήτησε να τον φέρουν μπροστά του. Τότε τον ρώτησε: “Τι ήταν αυτά τα λόγια που τόλμησες προχτές να πεις εναντίον μου;” Κι ο μάρτυρας του απάντησε ήρεμα: “Σου είπα να πιστέψεις στον Χριστό , γιατί η πίστη σας είναι βρώμικη και ψεύτικη. Πιστεύετε σ’ ένα ψεύτη που δεν έκανε κανένα θαύμα ούτε δίδαξε καμιά αλήθεια και κανένα καλό παρά μόνο μυθολογίες, κακίες και διαφθορά. Κι εσείς τον ακολουθείτε ως προφήτη γι’ αυτό θα πάτε μαζί του στην κόλαση. Έλα λοιπόν να γίνεις Χριστιανός, για να χαίρεσαι αιώνια στον Παράδεισο.” Τότε, φουρκισμένος από τα λόγια του αγίου ο πασάς, διέταξε να τον δείρουν, να του ξεριζώσουν τις τρίχες της κεφαλής του, να του ξεσκίσουν τις σάρκες με σιδερένια νύχια και να του σπάσουν τα σαγόνια με πέτρες. Οι στρατιώτες τον άρπαξαν και με πολύ μίσος εκτελούσαν την εντολή του κυρίου τους, φτύνοντάς τον στο πρόσωπο και βρίζοντάς τον ενώ συγχρόνως τον ειρωνεύονταν: “Ας έλθει ο Χριστός σου, να σε σώσει.” Ο άγιος τα υπέμεινε όλα λέγοντας συνεχώς “Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου”. Τελικά τον έριξαν στη φυλακή δεμένο με βαριές αλυσίδες στα πόδια και το λαιμό. Την επομένη τον έφεραν μπροστά στον δικαστή. “Μετανόησες για τις χτεσινές σου φλυαρίες, Χασάν;” τον ρώτησε ο πασάς. Κι ο Υδραίος μάρτυρας απάντησε: “Εγώ δεν είμαι Χασάνης, είμαι Χριστιανός, Κωνσταντίνος το όνομά μου και δεν λέω φλυαρίες αλλά πιστεύω, προσκυνώ και ομολογώ Πατέρα Υιό και Άγιο Πνεύμα, τρία Πρόσωπα, ένα Θεό αληθινό. Όσο για τη θρησκεία σας, την αναθεματίζω.” Μετά απ' αυτό οι στρατιώτες, με διαταγή του πασά, του έδωσαν πεντακόσιους ραβδισμούς στη ράχη και πεντακόσιους στα πόδια, τόσο που έπεσαν τα νύχια των ποδιών του και το αίμα έτρεχε ποτάμι. Έπειτα τον πέταξαν μισοπεθαμένο στη φυλακή.

 

  Εκεί ο ίδιος ο Χριστός παρουσιάστηκε και θεράπευσε τις πληγές του και τον απεκατέστησε υγιή. Μετά από τρεις ημέρες τον οδήγησαν πάλι στον πασά, ο οποίος τον ρώτησε: “Σου άρεσε, Χασάνη, αυτό που σου έκανα; Έλα το γρηγορότερο στην πίστη μας, για να σου χαρίσω όσα σου έταξα.” Κι εκείνος του απάντησε: “Ξέρεις πασά, πριν από λίγες μέρες τι βασανιστήρια μου έκανες. Που είναι εκείνες οι πληγές; βλέπεις κανένα σημάδι; Κοίταξε, λείπει κανένα μου νύχι; Ο Χριστός με επισκέφτηκε στη φυλακή και με θεράπευσε ως αληθινός Θεός που είναι. Αυτόν προσκυνώ και λατρεύω, τον δε δικό σας Μωάμεθ αποστρέφομαι γιατί όποιος τον ακολουθεί πάει μαζί του στην κόλαση. Πίστεψε λοιπόν στον Χριστό, όπως πιστεύουν μέχρι τώρα και οι δικοί σου γονείς.” Ο πασάς, αγριεμένος, διέταξε να τον βάλουν πάλι στη φυλακή στο τιμωρητικό ξύλο, το λεγόμενο τουμπρούκι. Εκείνες τις ημέρες φυλάκισαν δύο ιερείς από το χωριό Σορώνη, κάποιους Χριστιανούς και Τούρκους. Μια νύχτα, ο Άγιος λύθηκε θαυματουργικά από τις αλυσίδες και το τουμπρούκι. Στάθηκε και προσευχόταν προς την Ανατολή. Το ίδιο έκαναν και οι ιερείς και οι Χριστιανοί, ακόμη και οι Τούρκοι φώναζαν αλλάχ αλλάχ, διότι όλοι έβλεπαν ένα εξαίσιο φως. Το ουράνιο αυτό φως είδαν και έξω από τη φυλακή οι φρουροί και έτρεξαν νομίζοντας πως έπιασε φωτιά. Όταν οι φρουροί πληροφορήθηκαν το γεγονός, το ανέφεραν στον πασά. Εκείνος τους είπε να μη το πουν πουθενά, ενώ το ίδιο είπε φοβερίζοντας και τους αυτόπτες φυλακισμένους. Από τότε δεν τον ξαναφώναξε ο πασάς αλλά τον βασάνιζαν οι στρατιώτες του μέσα στη φυλακή.

Ένας ιμάμης μια μέρα σήκωσε το χέρι να τον χαστουκίσει και αμέσως το χέρι του έγινε κατάμαυρο. Από τότε κανείς δεν τολμούσε να τον πειράξει. Έμεινε στη φυλακή πέντε μήνες ταλαιπωρούμενος από την πείνα, την δίψα, τη βρωμιά, και την όλη δυστυχία της φυλακής. Μόνο ένας ευλαβής Χριστιανός τον επισκεπτόταν και του έφερνε την Θεία Κοινωνία. Ο πασάς φοβόταν να εκτελέσει τον Άγιο εξαιτίας της μεγάλης επιρροής των Υδραίων στον αρχιναύαρχο του στόλου του Αιγαίου (Καπουδάν-πασάς). Έγραψε, μάλιστα, σε κάποιον επιφανή Υδραίο (καπετάν Γιώργη) ζητώντας τη γνώμη του για την υπόθεση. Ο Άγιος, μαθαίνοντάς το μέσα από τη φυλακή, του έγραψε κι εκείνος ζητώντας να μη τον υποστηρίξει αλλά, αν τον αγαπάει, να τον αφήσει να πεθάνει για την αγάπη του Χριστού. Έτσι ο καπετάν Γιώργης απάντησε στον πασά να τον κάνει ό,τι θέλει. Μια μέρα ο πασάς τον έβγαλε από τη φυλακή διατάζοντάς τον να μεταφέρει πέτρες. Σε μια στιγμή ο Άγιος προσποιήθηκε πως δραπετεύει για να τον αναγκάσει να τον θανατώσει. Ένας παραστεκόμενος του πασά τον έπιασε και τον χτυπούσε με μανία με τη μαχαίρα του σε όλο του το σώμα. Έπειτα τον ξαναπέταξαν στο μπουντρούμι. Αφού κουράστηκε ο πασάς να τυρανά μάταια τον Κωνσταντίνο, τον έφερε μπροστά του και για τελευταία φορά τον ρώτησε αν αρνείται τον Χριστό. Ο Άγιος του απάντησε: “Σου είπα ότι Χριστιανός είμαι και τον Χριστό μου δεν τον αρνούμαι ακόμη κι αν κατακόψεις σε μύρια κομμάτια. Κάμε λοιπόν ό,τι θέλεις μια ώρα αρχύτερα γιατί ο Κύριος με προσμένει.” Προγνωρίζοντας ο Άγιος τον θάνατό του ζήτησε να του φέρουν τα Άχραντα Μυστήρια. Χαράματα της Τετάρτης, 14 Νοεμβρίου, τον στραγγάλισαν μέσα στη φυλακή.

Το πρωί έδωσε την άδεια ο πασάς στους Χριστιανούς να τον θάψουν. Το άγιο λείψανό του ενταφιάστηκε στον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Βαρούσι (χριστιανική συνοικία). Η μητέρα του, η οποία ζούσε και έμαθε για το μαρτύριο του γιου της, πήγε η ίδια στη Ρόδο, όπου έκανε την ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, τα οποία μετέφερε στην Ύδρα.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΥΜΝΟΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΩ: 

Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος [16.11] από τον Κωνσταντίνο Οικονόμου + βίντεο

 Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος [16.11] 

από τον Κωνσταντίνο Οικονόμου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ: Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, πριν γίνει μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού, ονομαζόταν Λευί. Ο πατέρας του λεγόταν Αλφαίος και ήταν από τη Γαλιλαία. Ο Ματθαίος έκανε το επάγγελμα του τελώνη, και ο Ιησούς τον βρήκε να κάθεται στο τελωνείο έξω από την Καπερναούμ. Και είπε προς αυτόν: “Ακολούθει μοι”. Ο Ματθαίος, χωρίς καμιά καθυστέρηση, αμέσως τον ακολούθησε [Μτθ. θ΄9-10, Μάρκ. β΄13-14, Λουκ. ε΄27,28]. Και όχι μόνο εγκατέλειψε το αμαρτωλό, για την εποχή εκείνη, επάγγελμα του τελώνη, αλλά και με χαρά φιλοξένησε τον Κύριο στο σπίτι του. Εκεί, μάλιστα, ήλθαν και πολλοί τελώνες και άλλοι αμαρτωλοί άνθρωποι, με τους οποίους ο Ιησούς συνέφαγε και συζήτησε. Οι φαρισαίοι, όμως, που είχαν πωρωμένη συνείδηση, όταν είδαν αυτή την ενέργεια του Κυρίου, αμέσως τον κατηγόρησαν ότι συντρώγει με τελώνες και αμαρτωλούς. Ο Ιησούς το άκουσε και είπε αποστομώνοντάς τους: “Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλὰ ἁμαρτωλοὺς εις μετάνοιαν” (Ματθαίου, θ' 13). Δηλαδή, λέει ο Κύριος, δεν ήλθα για να καλέσω εκείνους που νομίζουν τους εαυτούς τους δίκαιους, αλλά ήλθα να καλέσω τους αμαρτωλούς, για να μετανοήσουν και να σωθούν. Ο Ευσέβιος, στην Εκκλησιαστική του Ιστορία (Γ΄24,6), διασώζει την παράδοση ότι ο Ματθαίος πρώτα κήρυξε στους Εβραίους της Παλαιστίνης, για τους οποίους συνέγραψε και το Ευαγγέλιό του, ενώ εν συνεχεία μετέβη σε άλλα έθνη. Άλλοι πατέρες αναφέρουν ότι ο Ευαγγελιστής μετέβη στην Αιθιοπία [Ρουφίνος, Ευχέριος, Σωκράτης (PG 67,126)], όπου και, κατά πάσα πιθανότητα, μαρτύρησε. Άλλοι ομιλούν για τον Πόντο, την Περσία, ακόμη και την Ιρλανδία. Η ορθόδοξη εικονογραφία τον παρουσιάζει με το βιβλίο του Ευαγγελίου ή με τα (υποτιθέμενα) όργανα του μαρτυρίου του, σπαθί ή λόγχη.

  ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Στο Ματθαίο οφείλει η Εκκλησία μας το πρώτο κατά σειρά, και όχι χρονολογικά, Ευαγγέλιο, που γράφτηκε περί το 64 μ.Χ. Πρόκειται για το μοναδικό βιβλίο της Καινής Διαθήκης που γράφηκε στην Εβραϊκή. Ελληνική μετάφραση του Ευαγγελίου αυτού υπήρχε πάντως πριν το τέλος του 1ου αιώνα (Παπίας). Ο σκοπός της συγγραφής του Ευαγγελίου ήταν να αποδείξει στους Εβραίους, πρωτίστως, ότι ο Ιησούς είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας της Π. Διαθήκης, Υιός Θεού, Βασιλεύς και τελειωτής του αρχαίου Νόμου. Γι' αυτό το λόγο ο Ευαγγελιστής αναφέρει τα ιστορούμενα γεγονότα και τους λόγους του Κυρίου σε μια πιο συστηματική σειρά παρά χρονολογική. Ακόμη ο Ματθαίος διαλέγει αποδεικτικά γεγονότα και φράσεις που θα μπορούσαν να ελεγχθούν από τους Εβραίους αναγνώστες του Ευαγγελίου. Επιδιώκει να προσαρμόσει τις προφητείες στα γεγονότα, αλλά δεν τροποποιεί καθόλου τα γεγονότα για να “ταιριάσουν” στην προσαρμογή αυτή. Ακόμη στον Απόστολο Ματθαίο αποδίδεται, από την παράδοση, το απόκρυφο βιβλίο με τον τίτλο: “Το βιβλίο της καταγωγής της μακαρίας Μαρίας και της παιδικής ηλικίας του Σωτήρος”. Τέλος στο όνομα του Ευαγγελιστή Ματθαίου αποδίδεται, κακώς, το βιβλίο των λεγομένων αποκρύφων “Πράξεων Ματθαίου”.

  ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ: “Θείας ήκουσας, φωνής του Λόγου, και της πίστεως, το φως εδέξω, καταλείψας τελωνείου τον σύνδεσμον όθεν Χριστού την απόρρητον κένωσιν, ευηγγελίσω Ματθαίε Απόστολε. Και νυν πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμὸν και μέγα έλεος”.

ΚΟΝΤΑΚΙΟ: “Του τελωνείου τον ζυγὸν απορρίψας, δικαιοσύνης τω ζυγώ προσηρμόσθης, και ανεδείχθης έμπορος πανάριστος, πλούτον κομισάμενος, την εξ ύψους σοφίαν· όθεν ανεκήρυξας, αληθείας τον λόγον, και των ραθύμων ήγειρας ψυχάς, καθυπογράψας, την ώραν της κρίσεως”.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Ο Νέος ιερομάρτυρας και ομολογητής π. Δανιήλ Sisoev 18.11 + ΒΙΝΤΕΟ Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Ο Νέος ιερομάρτυρας και ομολογητής π. Δανιήλ Sisoev 18.11 + ΒΙΝΤΕΟ

Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

  ΓΕΝΙΚΑ: Ο Ρώσος ιερέας Daniil Sisoev είναι ένας εκ των νεοτέρων μαρτύρων της ορθοδόξου Εκκλησίας. Δολοφονήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2009 μέσα στον ναό του Αγ. Αποστόλου Θωμά από έναν μουσουλμάνο. Εκπλήρωσε ένα από τα πιο σπάνια χαρίσματα των ιερέων της εποχής μας, την ακάματο ιεραποστολή. Κατάφερε να βαπτίσει ορθοδόξους 500 προτεστάντες και 80 μουσουλμάνους!

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ: Την αρχή της αποστολής του μεταξύ των μουσουλμάνων την προκάλεσαν οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι, όταν τον κάλεσαν σε μία ανοιχτη συζήτηση. Νωρίτερα, με την ευλογία του πατριάρχου Αλεξίου ίδρυσε σχολή ιεραποστόλων. Όλη του τη ζωή την αφιέρωσε στην ιεραποστολή και στη φροντίδα του ποιμνίου του. Μάλιστα, τη μέρα του θανάτου του, μετά τη Θ.Λειτουργία, βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην Ορθοδοξία έναν νεαρό που είχε μπλέξει με αποκρυφιστικές οργανώσεις, ενώ έλαβαν μέρος και οι συνηθισμένες του βιβλικές συζητήσεις. Αφου μίλησε μέχρι αργά και συζήτησε με τους ενορίτες του για διάφορα προβλήματα, βγαίνοντας από το Ιερό Βήμα τον πυροβόλησε ο δολοφόνος του φωνάζοντας ''πού είναι αυτός ο Sisoev'';

   

  ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ: Κάποιοι ιερείς που τον γνώρισαν άκουσαν πολλές φορές να λέει ότι επιθυμούσε να πεθάνει σαν μάρτυρας. Όταν μιλούσε γι' αυτό, η έκφρασή του ήταν απλή και χαμογελαστή. Διηγείται ένα πρόσωπο που βρισκόταν πάντα κοντά του στο ιεραποστολικό του έργο: “Θυμάμαι ότι πριν από χρόνια ταξιδέψαμε στα Σκόπια στην πόλη Βίτολα [Μοναστήρι]. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα αρχαίο αμφιθέατρο όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους προς τέρψιν των ειδωλολατρών έριχναν τους Χριστιανούς στα θηρία. Στο κέντρο υπάρχει ένα κελάκι όπου κρατούσαν τους Χριστιανούς πριν τους ρίξουν στα θηρία. Σ' αυτό το αμφιθέατρο πέθαναν κάποιοι από τους πρώτους μάρτυρες της εκκλησίας. Τότε είπα στον π. Δανιήλ: “Μπορείτε να μπείτε εκεί που στέκονταν οι μάρτυρες πριν τους ρίξουν στα θηρία”. Και μπήκε σ' αυτό το κελί. Θυμάμαι πως στεκόταν εκεί και κοίταζε προς τον ουρανό. Πιθανόν, το ίδιο ήρεμα να κοίταξε τον δολοφόνο του. Πρέπει ν΄ αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «πήγε κατευθείαν επάνω του»!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ: Ο ιερέας Δανιήλ Σισόεβ γεννήθηκε στις 12/1/1974. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, για κάθε συμβουλή που του έδιναν οι γονείς του, ζητούσε αιτιολόγηση από την Αγία Γραφή. Εάν αυτό γινόταν εκπλήρωνε ότι του ζητούσαν οι γονείς του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σ' αυτό φαίνεται ότι από τότε επιθυμούσε παντού και πάντοτε να εκπληρώνει το θέλημα του Θεού. Πάντοτε, στις ομιλιές του, καθήλωνε τους ακροατές του έως και δύο ώρες κι αυτό γιατί μόνο ένα πρόσωπο που αγαπάει βαθιά μπορεί να μιλάει για το Θεό τόσο πειστικά. Ο π. Δανιήλ τιμούσε πολύ τον προστάτη άγιό του, τον προφήτη Δανιήλ, από τον οποίο εμπνεύστηκε τον ιεραποστολικό του ζήλο, όπως ο ίδιος έλεγε. Μία φορά, διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ του τράβηξαν την προσοχή τα ακόλουθα: “και οι συνιέντες εκλάμψουσιν ως η λαμπρότης του στερεώματος και από των δικαίων των πολλών ως οι αστέρες εις τους αιώνας” (Δαν.ιβ΄3) Τότε έλεγε “τι ωραία ακούγεται να λάμψεις σαν ένας αστέρας!” Ο π. Δανιήλ πήγαινε στις νεοπροτεσταντικές συνάξεις, που μετά την κατάρρευση του Κομμουνισμού εμφανίστηκαν σαν τα μανιτάρια στη Ρωσία, και βασιζόμενος στη Βίβλο κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, συμμετείχε σε ανοικτές συζητήσεις ακόμη και με τους νεοειδωλολάτρες, αλλά κυρίως απέκτησε τη φήμη του ως ιεραπόστολος μεταξύ των μουσουλμάνων.

 

  Π. ΔΑΝΙΗΛ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ: Λάμβανε συχνά από του μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του, η μουσουλμάνα δημοσιογράφος H.Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμισης του π. Δανιήλ. Τρεις μόνο μέρες πριν τη δολοφονία, ο π. Δανιήλ έλεγε ότι από όλες τις θρησκείες η λιγότερο ενδιαφέρουσα γι' αυτόν ήταν η μουσουλμανική. 'Ομως τελικά, κατά θείο θέλημα, χρειάστηκε ν' ασχοληθεί με τους μουσουλμάνους. Ο π. Δανιήλ ακολούθησε την οδό του Κυρίου και γι' αυτόν αυτό ήταν το πιο σημαντικό .

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ: Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως: ''Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη εκκλησία με ένα προτεστάντη'', ''Το χρονικό της αρχής'', ''Ποιός είναι ο Θεός και πόσο κράτησε η Δημιουργία”, όπου εξηγούσε γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να πιστέψουν στη θεωρία της εξέλιξης. Το βίβλιο “Γάμος με έναν μουσουλμάνο” αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε εναν μουσουλμάνο. Ο π.Δανιήλ έλάβε χιλιαδες γράμματα από νεαρές που σκεφτόνταν να παντρευτούν μουσουλμάνους ρωτώντας εαν είναι πρέπον και ποιά είναι η γνώμη της εκκλησίας, αλλά και από ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστό για να παντρευτούν έναν μουσουλμάνο και αντιμετώπιζαν εν συνεχεία σοβαρά προβλήματα. Πολλες γυναίκες με τη βοήθειά του μετανόησαν και επέστρεψαν στην εκκλησία του Χριστού. Επίσης έγραψε τα βιβλία ”Γιατί δεν είσαι ακόμη βαπτισμένος”, όπου καταρρίπτει τα επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν να βαπτιστούν, και το “Γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία”. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το “Οδηγίες για αθανάτους ή τι να κάνετε εάν ήδη πεθάνατε”.

 Σε αυτό το βιβλίο αναφέρει τα ακόλουθα:“Ο καλύτερος θάνατος για ένα χριστιανό είναι να πεθάνεις ως μάρτυρας για το Χριστό. Στην πρώτη Εκκλησία ποτέ δεν έστελναν συλλυπητήρια για το θάνατο κάποιου που είχαν σκοτώσε. Όλες οι εκκλησίες έστελναν αμέσως συγχαρητήρια. Συγχαρητήρια για το ότι είχαν έναν νέο προστάτη στους ουρανούς! Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες εκτός από την αίρεση και το σχίσμα”. Εντυπωσιακές φαίνονται, ειδικά σήμερα, οι φωτογραφίες που δείχνουν τον π.Δανιήλ μόνο του να μιλάει σ' ένα ακροατήριο γεμάτο μουσουλμάνους και με χαρά να μιλάει για το Χριστό και για το ότι το Ισλάμ που απορρίπτει το Χριστό δεν μπορεί να είναι μια αληθινή θρησκεία! Αργότερα,ο π.Δανιήλ έλεγε σε συνεργάτη του ότι μετά από την πρώτη δημόσια αντιπαραθέση με τους μουσουλμάνους,ήταν σίγουρος ότι θα τον σκοτώσουν και αισθανόνταν μια ανυσυχία.

 

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ: Το ίδιο βράδυ είδε ένα όνειρο που το περιέγραψε στον ίδιο συνεργάτη του: “Ήμουν όρθιος μπροστά σε έναν πλακόστρωτο λαβύρινθο. Προχωρώντας έφτασα στο κέντρο του λαβυρίνθου όπου βρήκα έναν βωμό και πάνω του είδα τοποθετημένη μια θυσία που είχε πρόσφατα βασανιστεί και δολοφονηθεί. Τότε κατάλαβα πως ο βωμός αυτός ήταν του σατανά. Αμέσως τον γκρέμισα με μια κλωτσιά. Τότε εμφανίστηκε ο ίδιος ο σατανάς με τη μορφή ενός τζόκερ, σαν αυτού που βλέπουμε στα τραπουλόχαρτα, που όρμησε αγριεμένος προς το μέρος μου. Τότε άρχισα να προσεύχομαι: “Θεοτόκε Παρθένε, προστάτεψέ με!” Τότε μπροστά μου υψώθηκε ένας τοίχος και ο σατανάς κτυπούσε πάνω σ΄αυτόν αντί για εμένα. Τότε ένιωσα μέσα μου σκέψεις υπερηφανείας και ματαιοδοξίας. Την ίδια στιγμή ο σατανάς πέρασε το αόρατο αυτό τείχος και με έπιασε από το λαιμό. Προσευχήθηκα ξανά: “Υπεραγία Θεοτόκε συγχώρεσέ με, αμάρτησα!” Τότε ο σατανάς μου είπε: “Ούτε θα νικήσεις ούτε θα χάσεις” κι αμέσως εξαφανίστηκε”. Από τη στιγμή εκείνη ο π. Δανιήλ σταμάτησε να φοβάται τους μουσουλμάνους και τις απειλές τους, επειδή αντιλήφθηκε πως καμιά ανθρώπινη κακία, που είναι κατώτερη απο την κακία του σατανά, δεν του έκανε πια εντύπωση. Στη δεύτερη συνάντηση με το μουσουλμανικό ακροατήριο κι αμέσως μετά το πέρας, ένας από τους μουσουλμάνους οργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος. Άλλοτε κήρυξε και μεταξύ των προτεσταντών στο Κιργιστάν, σε συνάξεις τους, με μεγάλη επιτυχία, αφού κάποιοι από τα μέλη των τοπικών αιρέσεων, ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι.Τοση ήταν η επιτυχία του που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόνταν εκεί ο π.Δανιήλ! Έκανε ιεραποστολή σ'όλον τον κόσμο. Δυο φορές πήγε στα Σκόπια όπου μίλησε στους εκεί σχισματικούς σλαβομακεδόνες, ενώ έψαχνε κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να μιλήσει σε καθολικούς της Δυτικής Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής. Παλαιότερα είχε βοηθήσει στην κατασκευή ενός ναού στην Ινδονησία, στην μόρφωση ορθοδόξων παιδιών από φτωχές οικογένειες της Ζιμπάμπουε και είχε φιλοξενήσει ορθοδόξους Κινέζους, Ταϊλανδέζους και Ινδούς. Όλοι οι ενορίτες του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο εύθυμο και γεμάτο ζωή, λίγοι όμως ξέρουν ότι υπέφερε από δυνατούς πονοκεφάλους, χωρίς όμως ποτέ να παραπονείται.

Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ: Μετά από ένα ταξίδι στη Σερβία με συνεργάτη του, στον οποίο είχε αποκαλύψει ότι όταν αντιμετωπίζει πιεστικές δυσκολίες, αισθάνεται πάντοτε ότι ένα τεράστιο χέρι τον οποίο τον οδηγεί, κατευθύνθηκε στην ενορία του. Εκείνη τη μέρα λειτούργησε, τέλεσε το μυστήριο της Βάπτισης, έπειτα συζήτησε με κάποιους πιστούς για πνευματικά θέματα κι όταν πια έμεινε μόνος στον ναό πήγε στο Άγ.Βήμα για να προσευχηθεί. Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος αρχισε να πυροβολεί στον αέρα και να φωνάζει: ''Πού είναι ο Sisoev''; Ο π.Δανιήλ βγήκε από το Άγ.Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι το στέφανο του μαρτυρίου. Ο ιερομάρτυρας Δανιήλ, πολλές φορές συνήθιζε να λέει ότι οι ευαγγελικές περικοπές της ημέρας δεν είναι τυχαίες και συνήθως συμπίπτουν με κάποιες καταστάσεις. Την ημέρα του θανάτου του η ευαγγελική περικοπή περιείχε τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου: “μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι [...] πάς ούν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς” [Μτθ. Ι΄ 28]!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Serbskie besedi: poslednee interviu otta Daniila
www.proskynitis.blogspot.com. http://facingislam.blogspot.gr/2011/12/new-martyr-fr-daniil-sysoev-to-make.html [όπου ένας μουσουλμάνος Κούρδος περιγράφει τη γνωριμία του με τον π.Δανιήλ και τη μεταστροφή του στην Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη].

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Αναπληρωτές, Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

                                             Αναπληρωτές

Σμίλεψε, δάσκαλε, ψυχές,

όπως σου λέει ο Παλαμάς

κι ας ξέρεις πάντα ότι θα παίρνεις

παράσημο της… ανοιχτής παλάμης.

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

  Τον Σεπτέμβριο άλλοι μαζεύουν τα σταφύλια στο αμπέλι τους, άλλοι τα κάστανα στο ζάβατο* και οι αναπληρωτές τα μπογαλάκια τους, ώστε να είναι έτοιμοι για αναχώρηση προς άγνωστη κατεύθυνση. Αναφέρομαι στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, να το ξεκαθαρίζουμε, μη γίνει κάνα μπέρδεμα με τους αναπληρωτές υπουργούς κι αρχίσετε να λυπάστε λάθος συνανθρώπους.

  Όσοι έχετε δει την ταινία «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» θα καταλάβετε καλύτερα και την περιπέτεια ενός ξεσπιτωμένου, όπως είναι ο αναπληρωτής εκπαιδευτικός (ο πανταχού παρών και τα πάντα αναπληρών…). Το δύσκολο είναι να ξαναβρείς τρόπο να κάνεις μια νέα ανάλογη ταινία, παρότι υπάρχουν κάθε χρόνο καμιά πενηνταριά χιλιάδες πρωταγωνιστές και εξασφαλισμένη σταθερή σκηνοθεσία από το Υπουργείο Παιδείας.

  Οι εκπαιδευτικοί χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τους μόνιμους και τους αναπληρωτές. Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι και οι δυο κατηγορίες είναι απλήρωτοι για το έργο που προσφέρουν (ή κακοπληρωμένοι, για να αποφύγω την υπερβολή της πικρής μου σάτιρας). Χωρίζονται και με άλλους τρόπους (φταίνε κάπου και οι ίδιοι γι’ αυτό), αλλά δεν είναι της παρούσης, που θα ’λεγε κι ένας ρήτωρ, για να αποφύγει τα στριμώγματος σημαντικά… 

  Γι’ αυτό ο κάθε περί της παιδείας αρμόδιος, όταν αναφέρεται στους εκπαιδευτικούς (είναι δεν είναι ρήτωρ), χρησιμοποιεί σταθερά το ξεστριμώγματος σημαντικό: «Είναι λειτούργημα το έργο τους». Πες το, μεγάλε, να τους ξεριζώσεις (των ξεριζωμένων) τα σπλάχνα! Όμως, δεν τους λες πώς να το λειτουργήσουν το λειτούργημα, με λειτουργιές από τον παπά της ενορίας; Τον μισθό τους τον τρώει το ενοίκιο, οι μετακινήσεις και τα υπόλοιπα έξοδα στον ξένο τόπο. 

  Ξέχασα και ζητώ ταπεινά συγγνώμη! Θα τους δώσουν, λέει, επιστροφή δυο ενοίκια. Μη χαίρεστε όλοι! Θα πάρουν αυτοί που είναι εκτός Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Λες και όλοι οι Έλληνες κατοικούν στην πρωτεύουσα ή τη συμπρωτεύουσα κι έχουν εκεί σπίτι. Ωστόσο, όλοι να προβληματιστείτε! Στις μεγαλουπόλεις και στα νησιά, για το δυσβάστακτο ενοίκιο των εκπαιδευτικών συμβάλλουν οικονομικά οι γονείς τους. Αυτοί είναι οι χρηματοδότες της παιδείας. Αυτοί που πλήρωσαν τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά, τις ξένες γλώσσες των παιδιών τους στο πλαίσιο της «δωρεάν παιδείας».

Οι αναπληρωτές στο σύνολό τους έχουν τέτοια προσόντα και μ’ αυτά ελπίζουν κάθε χρόνο να εργαστούν για λίγους μήνες, ώστε να χτίζουν τον εργασιακό τους βίο. Άλλωστε, είναι και το μόνο πραγματικό κέρδος τους. Α, και το ότι φρεσκάρουν τις ανά την Ελλάδα γεωγραφικές τους γνώσεις…

 Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη (ή Λέσβο, δεν είμαι και σίγουρος…)

  κι άλλος για το δυσπρόσιτο, που μόρια του δίνει…

  Έτσι είναι. Όμηροι οι κακόμοιροι εκπαιδευτικοί σε ένα σύστημα που «κατάφερε» να έχει αναπληρωτές στο ένα τρίτο περίπου του εκπαιδευτικού προσωπικού. Φέτος εδώ, του χρόνου αλλού… 

Μπαρμπα-Γιάννη, μπαρμπα-Πέτρο, είμαστε αναπληρωτές και φέτο…

  Κατά τα άλλα, η αξιολόγηση το μάρανε το Υπουργείο κι ας μην μπορεί ποτέ να βρει 

τρόπους να λειτουργήσουν ομαλά τα σχολεία από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν και αντικειμενικές δυσκολίες και έκτακτες ανάγκες, αλλά να τοποθετείς αναπληρωτές σε τρεις φάσεις μέχρι τον Δεκέμβριο, δεν είναι κατανοητό. Βέβαια, έχουμε τις φάσεις. Τελευταία ανακαλύψαμε και τις ενδιάμεσες. Τόσες φάσεις ούτε ο Ολυμπιακός δε βγάζει, που είναι ομαδάρα!... Κάθε υποψήφιος αναπληρωτής περιμένει τη φάση του. Για να περνάει η ώρα, κοιτάζει και του φεγγαριού τις φάσεις. 

  Κάποια στιγμή, σε κάποια φάση, προσλαμβάνονται κάποιοι αναπληρωτές. Αμέσως αρχίζουν άλλα φαιδρά στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Πρώτη μπαίνει στον χορό η γραφειοκρατία. Η γραφειοκρατία, λέγω, την οποία όλοι πολεμούν, αλλά παραμένει ανίκητη. Ο αναπληρωτής πρέπει να συγκεντρώσει καμιά δεκαπενταριά χαρτιά, για να τα καταθέσει κατά την ανάληψη υπηρεσίας του. Τα περισσότερα από αυτά (τίτλοι σπουδών, αποδεικτικά προσόντων, στρατολογικά) υπάρχουν ήδη στον φάκελό του στο ΑΣΕΠ. Γιατί πρέπει να τα ξαναπροσκομίσει; Για να ξοδεύει μελανάκια;

  Θα σταθώ σε τρία απ’ αυτά τα δικαιολογητικά και παρακαλώ μη γελάτε!...

  Ιατρική βεβαίωση ψυχιάτρου: Ο αναπληρωτής που απολύθηκε τον Ιούνιο, θέλει νέο χαρτί από ψυχίατρο τον Σεπτέμβριο για να μπει σε σχολείο. Ο μόνιμος δε θέλει. Ένας κυνηγός παίρνει βεβαίωση ψυχιάτρου και εξασφαλίζει δεκαετή άδεια κατοχής όπλου. Έχει και όπλο, λέμε… Πώς να μη διατυπώσω μετά κι ένα εύλογο ερώτημα: Ισύ, Κυριάκου, π’ κυβιρνάς τ’ν Ιλλάδα, μας φέρν’ς τέτοιου χαρτί απού ψυχίατρου κάθι χρόνου; Δε γλέπ’ς π’ γυαλίζουν τα μάτια σ’; Ισύ Νίκου, ισύ Αλέξη (ας βάλω και τη Ζωή για καλό και για κακό) κι ισείς οι υπόλοιποι έχιτι ψυχιατρόχαρτου;

  Πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης: Γιατί κάθε χρόνο το ίδιο χαρτί; Μπορεί πέρυσι να είχε πάει στρατιώτης και φέτος να μην έχει πάει; Μήπως πρέπει να σας προσκομίσει τις αρβύλες του; Δεν ξέρετε πόσο βρομάνε αν ήταν πεζικάριος…

  Αναγνώριση συνάφειας μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων: Αυτοί οι τίτλοι ή έχουν συνάφεια με το έργο του εκπαιδευτικού ή δεν έχουν. Δε γίνεται κάθε χρόνο να μπαίνουν σε κρίση. Έχουμε χορτάσει από κρίσεις και διακρίσεις… 

  Η πολιτεία και οι εκάστοτε κυβερνώντες πρέπει να καταλάβουν ότι η εκπαίδευση δε γίνεται καλύτερη με βαρύγδουπες δηλώσεις, αλλά με επαρκείς πιστώσεις. Η επικοινωνιακή φιέστα κατά τον αγιασμό της νέας σχολικής χρονιάς από κάποιο ανακαινισμένο σχολείο, με το πρόγραμμα Γιαννάκου όπως το λένε, δε γίνεται να καλύψει την πραγματική εικόνα των σχολείων και της εκπαίδευσης. Δε γίνεται την ίδια μέρα να βγαίνουν για δηλώσεις τραπεζίτες, ως χορηγοί αυτού του προγράμματος, για να μας πουν πόσο ευεργέτες είναι… Το γνωρίζουμε και μόνοι μας.

  Η πολιτεία πρέπει να σταθεί ουσιαστικά στο πλευρό των εκπαιδευτικών. Ειδικά των αναπληρωτών που μετακινούνται συνέχεια και δεινοπαθούν κυρίως με το πρόβλημα της στέγης. Ας δίνουν στον αναπληρωτή ένα τροχόσπιτο άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του ή ας δίνουν παραπάνω μόρια σ’ αυτόν που έχει δικό του τροχόσπιτο.

Άλλωστε, οι έχοντες και κατέχοντες πάντα περνούν καλύτερα τις δυσκολίες ή τις αποφεύγουν. 

  Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τις δικές της ευθύνες και δεν είναι μικρές. Λίγοι είναι οι δήμοι που προσπαθούν να λύνουν προβλήματα υπαλλήλων, οι οποίοι τοποθετούνται στην περιοχή τους. Τα ίδια ισχύουν και για τις τοπικές κοινωνίες. Παλιότερα στα χωριά οι άνθρωποι είχαν την πρόβλεψη, ώστε να υπάρχει κι ένα δωματιάκι για τον δάσκαλο στο σχολείο ή για τον γιατρό. Κοινωνία που αδιαφορεί για τη στέγη του γιατρού και του δασκάλου, δεν δικαιούται ούτε γιατρό ούτε δάσκαλο.

  Ως παλιός δάσκαλος κι εγώ, κλείνω με μια παραίνεση προς κάθε δάσκαλο:

«Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!»

Ακόμη κι αυτής της κοινωνίας που σου γύρισε την πλάτη…

*ζάβατο = δάσος καστανιάς                                                                                                                                          10/11/2026