Ο αστερισμός Βόρειος Στέφανος του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα + ΒΙΝΤΕΟ

 

Ο αστερισμός Βόρειος Στέφανος + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

 

  ΓΕΝΙΚΑ: Ο Βόρειος Στέφανος [Λατ. Corona Borealis, συντ. CrB] είναι ένας αστερισμός γνωστός από την Αρχαιότητα, που είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Συνορεύει με τους αστερισμούς Βοώτη, Όφι και Ηρακλή. Ο αστερισμός αποτελείται από σειρά αστέρων σε κυκλική διάταξη, ένα σχεδόν ημικύκλιο, 20 μοίρες βορειοανατολικά του Αρκτούρου. Είναι πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Βόρεια και 50° Νότια. Έχει έκταση 178,7 τετ. μοίρες [73ος σε μέγεθος αστερισμός].

ΙΣΤΟΡΙΚΑ – ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ: Ο Ερατοσθένης τον ονόμαζε απλώς Στέφανο, αφού δεν υπήρχε τότε ο αστερισμός Νότιος Στέφανος. Αργότερα, άλλοι Έλληνες συγγραφείς τον προσδιόριζαν με τα επίθετα «πρώτος» και βόρειος. Οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν την ελληνική ονομασία στη γλώσσα τους [Corona Borea, Corona Borealis ή Corona Septentrionalis]. Επίσης γνώριζαν τον αστερισμό ως το «Στέμμα του Βουλκάν ή της Αμφιτρίτης. Όμως οι ευρηματικοί Ρωμαίοι δώσαν και άλλα ονόματα στον αστερισμό [Ariadnaea Corona, Corona Ariadnae, Cressa Corona, Corona Gnosida, Corona Cretica, Gnossis, Minoia Corona, Minoia Virgo, Ariadnaea Sidus!]. Αυτές οι ονομασίες αναφέρονται στον Μίνωα, την Αριάδνη, την Κρήτη και την Κνωσό, όπου η Αριάδνη γνώρισε υον Αττικό ήρωα. Κι όλα αυτά, γιατί ο μύθος λέει πως, όταν χώρισε η Αριάδνη από τον Θησέα, εξαιτίας του Διονύσου, το στεφάνι που της είχε χαρίσει εκείνος μεταφέρθηκε στους ουρανούς και έγινε ο αστερισμός Στέφανος. Άλλη εκδοχή μας λέει ότι το στεφάνι (που είχε φιλοτεχνήσει ο Ήφαιστος) το έκανε δώρο ο Διόνυσος στην Αριάδνη ως σύμβολο του γάμου τους και όταν αναλήφθηκαν στα ουράνια έγινε αστερισμός. Κάποιοι, όπως ο Οβίδιος, πίστευαν ότι η ίδια η Αριάδνη μετατράπηκε στον αστερισμό. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος γράφει ποιητικά στα Αργοναυτικά του για τον αστερισμό: “το αστροστόλιστο στέμμα της Αριάδνης γλιστρά»! Ο μύθος που συνδέει τον αστερισμό με την Αριάδνη καταγράφηκε πρώτη φορά τον 5ο αι. π.Χ. από τον ποιητή Φερεκύδη και έφτασε έτσι ως το Δάντη που αποκαλεί τους αστέρες του Βορείου Στεφάνου «la Figliuola di Minoi». Σε όλες τις εποχές ο Βόρειος Στέφανος υπήρξε δημοφιλής αστερισμός στη λογοτεχνία και στη λαϊκή παράδοση. Στη μεσαιωνική Αγγλία, ο λαός απέδιδε το όνομα του ιδιοκτήτη του στεφανιού ως "Adrian" και "Adriane". Ο Έντ. Σπένσερ το αποκαλεί «χρυσό Διάδημα», καθώς μία από τις αρχαίες ονομασίες ήταν Diadema Coeli (= Διάδημα των Ουρανών). Οι Άραβες υιοθέτησαν το κλασικό όνομα ως Al Iklil al Shamaliyah, που παραφθάρηκε σε Acliluschemali καιAclushemali. Πάντως πριν υιοθετήσουν οι Άραβες την ελληνική ονομασία, .ήξεραν τον Στέφανο ως Al Fakkah, δηλαδή το Πιάτο, που μετατράπηκε σε Alfacca και Alfeta, από όπου προέρχεται και το ιδιαίτερο όνομα του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού. Ο Βρετανός ανατολιστής Thomas Hyde αναφέρει και τα ονόματα Kasat al Salik και Kasat al Masakin, δηλαδή η Κούπα του Φτωχού. Παρομοίως στην Περσία, ο Βόρειος Στέφανος ονομαζόταν Kasah Darwishan, το Πιάτο του Δερβίση [μουσουλμάνου μοναχού] ή Kasah Shekesteh, Σπασμένο Πινάκιο, επειδή ο κύκλος που σχηματίζουν οι φωτεινότεροι αστέρες είναι ημιτελή. Οι Εβραίοι ονόμαζαν τον Βόρειο Στέφανο Ataroth, δηλαδή το Στέμμα. Οι αρχαίοι Κινέζοι τον ονόμαζαν Kwan Soo (=Χορδή). Στην κελτική Μυθολογία ο αστερισμός ήταν ο Caer Arianrod, [Οίκος της Arianrod, αδελφής της Gwydyon και κόρης του βασιλέως Don]. Ας προσεχθεί η ηχητική ομοιότητα των λέξεων «Αριάδνη» και Arianrod. Οι Σουόνη, Ινδιάνοι της Β. Αμερικής, ονόμαζαν τους αστέρες του Στεφάνου «Ουράνιες Αδελφές», η ομορφότερη από τις οποίες παντρεύτηκε τον κυνηγό «Λευκό Γεράκι», τον δικό μας Αρκτούρο. Τέλος, οι Αυστραλοί Αβοριγίνες έβλεπαν στον αστερισμό ένα μπούμερανγκ. Τον 17ο αιώνα, ο Βόρειος Στέφανος μετατράπηκε στο στέμμα της Εσθήρ, ή στον Ακάνθινο Στέφανο του Ιησού Χριστού.

  ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟΙ ΑΣΤΕΡΕΣ: Ο αστερισμός περιλαμβάνει 37 ορατούς αστέρες [φ.μ.≤ 6,5]. Ο αστέρας α Βορείου Στεφάνου είναι ο φωτεινότερος του αστερισμού [φ.μ. 2,23]. Είναι γνωστός με το ιδιαίτερο όνομα Alphecca. Ο β Βορείου Στεφάνου είναι γνωστός με το όνομα Nusakan. Ο γ, είναι διπλός με φαινόμενο μέγεθος 3,84. Οι ε και θ έχουν φαινόμενο μέγεθος 4,15 και 4,14 αντίστοιχα.

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥ: Παρότι μικρός ο αστερισμός, έχει εντούτοις αρκετούς ενδιαφέροντες αστέρες. Έτσι, ο ρ Βορείου Στεφάνου έχει έναν από τους πρώτους εξωηλιακούς πλανήτες που ανακαλύφθηκα. Ο αστέρας έχει μάζα ίση με τη μάζα του Ήλιου [φ.μ. 5,41], ενώ ο πλανήτης του περιφέρεται γύρω του μία φορά κάθε 39,65 γήινες ημέρες, σε μέση απόσταση 34,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα, με τροχιά σχεδόν κυκλική, ενώ έχει μάζα μεγαλύτερη εκείνης του Δία. Το όλο σύστημα απέχει από εμάς 56,86 έτη φωτός. Ο μεταβλητός αστέρας R Βορείου Στεφάνου έδωσε το όνομά του στους «μεταβλητούς τύπου R Coronae Borealis». Το μεταβλητό του ανακαλύφθηκε το 1795 από τον E. Pigott, οπότε ονομάσθηκε Variabilis Coronae, ως ο μοναδικός τότε γνωστός μεταβλητός σε όλο τον αστερισμό. Ο T Βορείου Στεφάνου εμφανίσθηκε «αιφνιδίως» στις 12/5/1866 ως αστέρας δευτέρου ή τρίτου μεγέθους, που παρέμεινε ορατός με γυμνό μάτι επί οκτώ ημέρες και έγινε γνωστός ως "the Blaze Star". Σήμερα γνωρίζουμε ότι πρόκειται για επαναληπτικό supernova αστέρα, που έδωσε και άλλες εκρήξεις [1946, 1975], ενώ συνήθως έχει φαιν. μέγεθος 10. Υπήρξε ο πρώτος καινοφανής αστέρας που μελετήθηκε φασματοσκοπικά. O V Βορείου Στεφάνου είναι μεταβλητός, με φαιν. μέγεθος που κυμαίνεται από 6,9 ως 12,2. Ο HD 140913 συνιστά διπλό σύστημα με πιθανό φαιό νάνο¹. Ο φαιός νάνος έχει μάζα 46 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Δία. 

   

Γαλαξιακό Σμήνος Βορείου Στεφάνου 

  Εκτός από τους παραπάνω σημαντικούς αστέρες, ο Βόρειος Στέφανος έχει και ένα σμήνος γαλαξιών, γνωστό ως Σμήνος Βορείου Στεφάνου.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Ένας φαιός νάνος (ή καστανός νάνος) δεν είναι ούτε πλανήτης ούτε αστέρας. Αποτελεί κατά κάποιο τρόπο έναν αποτυχημένο αστέρα. Λόγω της πολύ μικρής του μάζας, η θερμοκρασία και η πίεση στον πυρήνα του δεν είναι αρκετά υψηλές ώστε να ξεκινήσουν θερμοπυρηνικές αντιδράσεις. Αλλά σε αντίθεση με τους πλανήτες, ακτινοβολεί λίγο μέσω της δικής του θερμότητας.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/watch?v=DRnEbkc6L2g&list=PLYzv9oZRBagZaXu5VjojyEMLNniRBXtrQ&index=29

Πρώτη εμφάνιση του Ηρακλή στη Θεσσαλία - Το τέλος της κυριαρχίας των Λαπιθών [Θεσσαλική Ιστορία - Μυθολογία 10.] από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

 

Πρώτη εμφάνιση του Ηρακλή στη Θεσσαλία - Το τέλος της κυριαρχίας των Λαπιθών [Θεσσαλική Ιστορία - Μυθολογία 10.]

από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

   Στη μυθική Θεσσαλία η πρώτη δυναμική παρουσία του Ηρακλή, συνέβαλε στην εδραίωση της Εστιαιώτιδας, του κράτους δηλαδή της ΒΔ Θεσσαλίας. Σ’ αυτή λοιπόν την περιοχή βασίλευε σε μια φυλή Δωριέων ο Αιγίμιος, ακριβώς δίπλα στη χώρα των Λαπιθών. Εκείνη την εποχή οι Λαπίθες με βασιλιά το γιο του Καινέα, τον Κόρωνο, κήρυξαν τον πόλεμο στον Αιγίμιο κι άρχισαν να προελαύνουν στα εδάφη των αντιπάλων. Ο στρατός των Δωριέων έδειχνε αδύναμος μπροστά στη δύναμη και το πάθος των Λαπιθών. Έτσι ο Αιγίμιος ζήτησε τη συνδρομή του Ηρακλή που κατέφτασε με μεγάλη δύναμη Αρκάδων. 

    Στην καθοριστική μάχη που δόθηκε ο στρατός των Λαπιθών ηττήθηκε και ο βασιλιάς τους Κόρωνος έπεσε ηρωικά στο πεδίο της μάχης. Έτσι οι ακέφαλοι πια Λαπίθες συνθηκολογώντας επέστρεψαν τις κατακτημένες περιοχές της Εστιαιώτιδας στους Δωριείς του Αιγίμιου και επέστρεψαν ηττημένοι στην πατρίδα τους.

Παράθεμα, Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη: Ηρακλής και Λαπίθες

[Β 7,7] διεξιὼν δὲ Ἡρακλῆς τὴν Δρυόπων χώραν, ἀπορῶν τροφῆς, ἀπαντήσαντος Θειοδάμαντος βοηλατοῦντος τὸν ἕτερον τῶν ταύρων λύσας καὶ σφάξας εὐωχήσατο. ὡς δὲ ἦλθεν εἰς Τραχῖνα πρὸς Κήυκα, ὑποδεχθεὶς ὑπ᾽ αὐτοῦ Δρύοπας κατεπολέμησεν.

αὖθις δὲ ἐκεῖθεν ὁρμηθεὶς Αἰγιμίῳ βασιλεῖ Δωριέων συνεμάχησε· Λαπίθαι γὰρ περὶ γῆς ὅρων ἐπολέμουν αὐτῷ Κορώνου στρατηγοῦντος, ὁ δὲ πολιορκούμενος ἐπεκαλέσατο τὸν Ἡρακλέα βοηθὸν ἐπὶ μέρει τῆς γῆς. βοηθήσας δὲ Ἡρακλῆς ἀπέκτεινε Κόρωνον μετὰ καὶ ἄλλων, καὶ τὴν γῆν ἅπασαν παρέδωκεν ἐλευθέραν αὐτῷ.

   Στο επόμενο σημείωμα μας θα μιλήσουμε για την Αργοναυτική Εκστρατεία.

Τα άρθρα της σειράς μας εμπεριέχονται στο βιβλίο του Κων/νου Οικονόμου Η Λάρισα και η θεσσαλική Ιστορία τ. Ά  - Στην ομίχλη του Μύθου

Σύλλογοι, επιτροπές και συλλογισμοί ασυλλόγιστοι… 50 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 50

 Σύλλογοι, επιτροπές και συλλογισμοί ασυλλόγιστοι…

                                                               

Οι άνθρωποι σε σωματεία και συλλόγους                                                             αλληλοθαυμάζονται και αλληλομισούνται.

Φώτης Κόντογλου

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

                                                                   

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  50

Από τον σύλλογο της ανάγκης στην ανάγκη του συλλόγου

  Οι άνθρωποι τα παλιότερα χρόνια δεν είχαν συλλόγους. Όμως, είχαν έντονη και καθημερινή συλλογική δράση και συγκροτούσαν μια αυτάρκη (έστω και ολιγαρκή) κοινωνία αλληλοβοήθειας και συνεργασίας, όπου αντιμετώπιζαν όλες τις ανάγκες τους. Ήταν αυτός ο άτυπος αλλά ισχυρός σύλλογος της ανάγκης. Τα πεπραγμένα του επιβεβαιώνονταν καθημερινά με  αποτελέσματα και δε χρειάζονταν να πάρουν ποτέ σχετική έγκριση. Τέσσερις λέξεις το καταστατικό τους: «Άμ’ έπος άμ’ έργον».

  Έχτισαν έτσι και συντηρούσαν τα χωριά τους, τα σχολεία και τις εκκλησιές τους, τις στράτες και τα γεφύρια τους, τ’ αλώνια τους, τις βρύσες  και τ’ αυλάκια τους… Στις δουλειές που ήθελαν πολλά χέρια, προσέτρεχαν όλοι να βοηθήσουν αυτόν που είχε την ανάγκη. «Οι πουλλοί πήραν τ’μ πόλη κι ου μαναχός απόμεινι» έλεγαν σχετικά και έδιναν το παρών στην παρακαλιά (επείγουσα ομαδική εργασία αλληλοβοήθειας).

  Αργότερα, οι περισσότεροι άνθρωποι μετακινήθηκαν από την ύπαιθρο προς τα  αστικά κέντρα ή βρέθηκαν μετανάστες στο εξωτερικό. Στους νέους τόπους διαμονής, ξαναέστησαν τη ζωή τους, αλλά δεν ξέχασαν και τους τόπους καταγωγής και θέλησαν να κρατήσουν όσο πιο πολλά στοιχεία μπορούσαν απ’ τις μικρές πατρίδες. Ένιωσαν την ερημία των πόλεων. «Στην πόλη εδώ βουβοί, τυφλοί ’ναι οι δρόμοι κι όλο λύπη…» σημειώνει σε ποίημά της η Διαλεχτή Ζευγώλη – Γλέζου. Έτσι, ήρθε η ανάγκη του συλλόγου. 

  Οι σύλλογοι έγιναν το σημείο αναφοράς, επικοινωνίας και δράσης των ανθρώπων και σημαντικό μέσο επαφής τους με τον τόπο τους. Επιτέλεσαν τεράστιο και σημαντικό έργο σε πολλούς τομείς. Όμως, με τα χρόνια, δυστυχώς, πήραν οι περισσότεροι τους δρόμους της παρακμής. Απόμειναν σύλλογοι σφραγίδες, είτε γιατί στέρεψαν από ιδέες, είτε γιατί ατόνησε ο αρχικός ζήλος και οι άνθρωποι ακολούθησαν τις νέες υποχρεώσεις τους και ανάγκες, είτε γιατί υπήρξαν διάφορα νοσηρά φαινόμενα, είτε γιατί δεν μπόρεσαν να αντιπαλέψουν τον απομονωτισμό του ατόμου που επέβαλε με πολλούς τρόπους η σημερινή πραγματικότητα. 

  Πολλές φορές, δράσεις ερμηνεύονται ή είναι απροκάλυπτος κομματισμός, υπάρχουν φαινόμενα παραγοντισμού, κάποιοι δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ως όχημα οποιονδήποτε σύλλογο για την επιδίωξη προσωπικών τους στόχων. Σε περιβάλλον γενικευμένης υπόνοιας και καχυποψίας, δεν μπορεί να υπάρχει υγιής συλλογική έκφραση. Σ’ αυτή τη γενίκευση το χειρότερο είναι ότι αδικούνται, πικραίνονται κι απογοητεύονται άνθρωποι με αγνότητα, που πάντα υπάρχουν και έχουν τη διάθεση της προσφοράς.   

  Σύλλογος δεν υπάρχει εκεί που αλληλοστριμώχνονται κι ανταγωνίζονται τα ατομικά υπερεγώ.

  Σύλλογος δεν είναι  η περιπλάνηση αυτάρεσκων γλεντοκόπων από γλέντι σε γλέντι.        

  Συλλογικότητες σήμερα ονομάζονται ακόμη και ομάδες με αντικοινωνικές δράσεις, βία και παρανομία. Ασυλλόγιστοι κι όσοι έτσι τις αποκαλούν…

  Αλλά δε θα κλείσω εγώ το Καφενείο, για να περιγράφω τι εστί σύλλογος…

Ιδρύεται…

  Ιδρύεται σύλλογος ατόμων που δεν ανήκουν σε σύλλογο με την επωνυμία «Οι ξισ’λλόιαστοι». Ήδη το καταστατικό του, που αποτελείται από ένα και μόνο άρθρο (όπως ο νόμος του Αλέξη με τον οποίο κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ και το ΜΝΗΜΟΝΙΟ), πήρε τη στράτα το στρατί και πάει γραμμή για τον κατή. 

  Με αίτηση ζητήθηκε να οριστεί τριμελής προσωρινή διοικούσα επιτροπή, αλλά ο  πρωτοδίκης όρισε μόνο τα δυο απ’ τα προτεινόμενα πρόσωπα με σκεπτικό: Στους δύο τρίτος δεν χωρεί και ότι σήμερα δεν μπορούν να συνεννοηθούν οι δυο, με τους τρεις αυτό θα είναι εντελώς αδύνατο.

  Το μόνο πρόβλημα, που είναι ακόμη σε εκκρεμότητα, είναι να βρεθεί το έμβλημα. Προτάθηκε προσωρινά το βλήμα. Ένα οποιοδήποτε βλήμα… Ο προβληματισμός συνεχίζεται… 

Σύλλογοι, σωματεία, όμιλοι, Μ.Κ.Ο.

  Στο Πρωτοδικείο, όπου έγινε η κατάθεση των απαραίτητων για αναγνώριση του παραπάνω συλλόγου, υπήρχε ουρά. Διάφοροι πολίτες κατέθεταν για τον ίδιο λόγο τα δικά τους δικαιολογητικά. Μεταξύ αυτών:

  Ο σύλλογος με την επωνυμία «Η ελονοσία» για την προστασία των κουνουπιών από τους αεροψεκασμούς, τα φιδάκια, τις γελαδοβουνιές, τα αουτάν και τα πάσης φύσεως αντικουνουπικά. Είμαστε που είμαστε ψεκασμένοι, λένε. Δε θα επιτρέψουμε κι άλλους αεροψεκασμούς. Θα γίνουμε κουνούπι σε κάθε αρμόδιο να σταματήσουν.

  Ο σύλλογος «Φίλοι των χωματόδρομων Αργιθέας». Το καταστατικό του προβλέπει, τιμής ένεκεν, στην προεδρία να είναι πάντα Μαρκελεσιώτης. Έχει ως επίτιμα μέλη του τον περιφερειάρχη, τον αντιπεριφερειάρχη και τους βουλευτές του νομού. Επίσης, καταστατικά ορίζει και την αυτοδίκαιη διάλυσή του, όταν οι δρόμοι ασφαλτοστρωθούν και ξεμείνει από αντικείμενο. Άλλοι σύλλογοι δεν προβλέπουν τη διάλυσή τους και προπαντός δεν την καταλαβαίνουν…  

  Ο φιλοπρόοδος σύλλογος προόδου και προοδευτικότητας με την επωνυμία «Μούχλα».

  Ο όμιλος προβληματισμού για τα προβλήματα με τίτλο «Η λύση».  

  Το σωματείο τεμπέληδων για την οριστική κατάργηση της εργασίας ως απάνθρωπου και αναχρονιστικού τρόπου ζωής. Τον τίτλο τον ψάχνουν ακόμη και η αίτηση κατατέθηκε με προσωρινό τίτλο το σύνθημα: «Ο θεός για τον τεμπέλη έχει το διπλό καρβέλι».

  Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση (υπάρχει και κυβερνητική οργάνωση;) για την επιστημονική μελέτη και την καταγραφή της σιούτας κανούτας γίδας και την ανάδειξη της υπεροχής της (ιδίως της μαυροκάν’τας) έναντι της γκέσας, μπάρτσας, ψαριάς και παρδαλής. 

─ Κουραστήκαμε να πρωτοκολλάμε, είπε μια υπάλληλος…   

─ Ε, φκιάστε  κι εσείς έναν σύλλογο κουρασμένων υπαλλήλων του Πρωτοκόλλου!…

Πεπραγμένα

  Διαβάζεις ή ακούς παρουσίαση πεπραγμένων συλλόγων:

  Οργανώσαμε με επιτυχία και απρόσμενη προσέλευση τον ετήσιο χορό μας. (Αφού δεν την περιμένατε, γιατί τον οργανώνατε; Τι ρίσκο ήταν αυτό;).

  Οργανώσαμε έκτακτη χοροεσπερίδα (με απρόσμενη προσέλευση υποθέτω)  για την οικονομική ενίσχυση του συλλόγου μας. (Η αλήθεια είναι ότι αν δεν τσούξουν λίγο κρασί, κανένας δε θυμάται τη συνδρομή του).  

  Οργανώσαμε γλέντι  με την  ευκαιρία έναρξης των χορευτικών μας  (να δούμε σε τι 

κατάσταση ήταν και οι χορευτές μας).

  Πραγματοποιήσαμε (αλλάζω ρήμα για ποικιλία) γλέντι με την λήξη των μαθημάτων εκμάθησης χορού των χορευτικών μας τμημάτων (να δούμε αν οι χορευτές μας έμαθαν να κλιτσώνουν του πουδάρι κι αν θα προχωρήσουμε την προσεχή περίοδο σε μεταγραφές χορευτών, ειδικά για τη θέση του σέντερ φορ, δηλαδή του πρωτοχορευτή).

  Πραγματοποιήσαμε βραδινό αγάπης με τσάι για φιλανθρωπικό σκοπό (με την ευκαιρία να δείξουμε και το καινούργιο συνολάκι) και η συνάντηση μετεξελίχθηκε σε απρογραμμάτιστο γλέντι (είπα κι εγώ, πώς θα φανεί το συνολάκι χωρίς χορό;).

  Πραγματοποιήσαμε εκδρομή με μεγάλη συμμετοχή (αυτή δεν ήταν απρόσμενη, γιατί δήλωναν από πριν τις θέσεις). Επεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα!... Μετά το μεσημεριανό φαγητό στήσαμε κι ένα δίωρο γλέντι με ασταμάτητο χορό (σε καλό σας, ρε παιδιά!). Ο επίλογος του γυρισμού έκλεισε με ένα βροντερό ίπι ίπι ούμε, σας ευχαριστούμε!...

  Συμμετείχαμε (ματαλλάζω ρήμα) σε εκδρομή – αντάμωμα  με άλλους συλλόγους. Εντυπωσιακή ήταν η παρουσία σε κοινό χορό των χορευτικών τμημάτων, όπου την παράσταση έκλεψαν τα τμήματα του συλλόγου μας (αφήστε κάτω την παράσταση βρεεεεε! Κάτω οι κλέ-φτεεεεες!).    

  Συμμετείχαμε (το Δ. Σ. δηλαδή) στον χορό του κυνηγετικού συλλόγου της περιοχής μας, ελπίζοντας να δοκιμάσουμε και κάνα κυνήγι, αλλά και οι κυνηγοί καταψυγμένα Νέας Ζηλανδίας είχαν. Μην ακούτε τι λένε! Αυτοί ξεπερνούν σε ψέματα ακόμη και τους πολιτικούς!...  

  Συμμετείχαμε σε διάφορες εκδηλώσεις και χορούς άλλων συλλόγων, με τους οποίους έχουμε κοινούς στόχους. (Καλά κάνατε! Η ισχύς εν τη ενώσει!...).

  Κι ο χορός καλά κρατεί… Παραλίγο να πούνε ότι συμμετείχαν και στον χορό του Ζαλόγγου…

Παρέστησαν

  Ακούς περιγραφή σε χορούς συλλόγων:

  «Βρίσκονται μαζί μας και μας τιμούν με την παρουσία τους (γιατί αν δε βρίσκονταν μαζί μας, θα ήμασταν άτιμοι;) οι παρακάτω…». Κι αρχίζει ο εκφωνών να αραδιάζει ονόματα (και ιδιότητες), που ούτε ο παπάς το Ψυχοσάββατο δε λέει τόσα…

  Σωστό είναι να αναγγέλλονται τιμητικά κάποια πρόσωπα, επίσημοι προσκεκλημένοι, άτομα με ιδιαίτερη προσφορά στον σύλλογο και για κάποιους ειδικούς λόγους. Ως ευ παρέστητε! Είναι, όμως, άστοχο να εκφωνούνται μέλη του συλλόγου (είναι  γνωστοί) και βαρετό να αναφέρονται όλοι με κάποια ιδιότητα, ακόμη και το μέλος ενός συμβουλίου ή ο πρόεδρος της Πέρα Ράχης. Ρίγη συγκίνησης σε διατρέχουν, μόλις μαθαίνεις ότι παρίστατι κι αυτήνους ου πρόιδιρους…

  Λέω δε λέω εγώ, ο εκφωνητής συνεχίζει το βιολί του:

  «Μόλις μπήκε στην αίθουσα ο βουλευτής της περιφερείας μας!... (Σκόρδα στα μάτια σας που τον κοιτάτε έτσι, μην τον ματιάσετε και πεδικλωθεί από καμιά καρέκλα). Τον καλώ στο μικρόφωνο για έναν σύντομο (δεκάλεπτο και βάλε!…) χαιρετισμό».

  Έρχεται ο πολιτικός. Και να μην ήθελε, τι να κάνει τώρα, έμπλεξε… Παίρνει το μικρόφωνο κι αρχίζει:   

  «Σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς του πρωθυπουργού μας, του Κυριάκου!...». Μπράβο οικειότητα! Μπράβο, Κυριάκο που μας θυμήθηκες! Ακολουθούν παλαμάκια  ή χειροκροτήματα, κάτι με τα χέρια τέλος πάντων… (Πετάχτηκα κάποτε και είπα: «Σας φέρνου κι ιγώ χιριτήματα πεντέξι κυδώνια απ’ τ’ θεια μ’ τ’ν Απουστόλινα κι όχι ξιρουχιριτήματα σαν τ’ Κυριάκου...». Κανένας δε μο’ ’δουκι σουμασία, γι’ αυτό του βάνου μι κόκκινου μάκι μο’ ’δουνιταν ισείς…).

  Όταν με το καλό τελειώσει ο βουλευτής, ξαναρπάζει ο άλλος το μικρόφωνο και μας ανακοινώνει αυτούς που δεν παρέστησαν (γιατί μας έστησαν), αλλά μας έστειλαν  τηλεγραφήματα και τα οποία διαβάζει και μέσες άκρες περίπου λένε: «Ανειλημμένες (Γρίβα, του νου σ’ σ’ν ουρθουγραφία ισύ!) υποχρεώσεις με αναγκάζουν να είμαι παρά τη θέλησή μου μακριά σας, πλην όμως, τίποτε δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο να βρίσκομαι με τον νου και την καρδιά μου μαζί σας, συμμετέχοντας έτσι, ωσεί παρών, στην όμορφη αποψινή σας εκδήλωση».

  Να ’σαι καλά, κύριε Μορς, που με την εφεύρεσή σου επικοινωνούν μαζί μας (με τον ρομαντικό τρόπο του τηλεγραφήματος) όλοι αυτοί οι οποίοι μπορούν να στείλουν σήμερα μέιλ, μήνυμα, φαξ ή να πάρουν τηλέφωνο… Ένα δεν καταλαβαίνου: γιατί τ’ς έχουν αλ’μμένις  ικειές τ’ς υπουχριώσεις, για να ξιαγλιστράν’ καλύτιρα; 

  Την προσφώνηση δε γλυτώνουν ούτε οι κλαριντζήδες:

  «Για τ’ ισάς θα παίξουν τούτα τα βιουλιά κι τα λαούτα!... Είναι εδώ και θα παίξει κλαρίνο ο τάδε… (άμα δεν ήταν ιδώ, πώς θα το ’πιζι του κλαρίνου, απού μακριά;). Στο βιολί είναι… (μάλλον κάνας βιολιτζής) που θα παίζει ταυτόχρονα και το λαούτο και στο νταούλι ο Αλέξης!... Μαζί μας απόψε θα χορέψουν (θέλουν δε θέλουν) και οι αγορές…

  Περίπου έτσι γίνεται σ’ όλους τους χορούς που είναι πια ίδιοι, σαν φωτοτυπίες…     

  Διαβάζεις περιγραφή από χορούς συλλόγων… Σιγά μην κάτσω να σας ξαναγράψω τα ίδια. Με βάση το παραπάνω κείμενο, φκιάστε ένα δικό σας, το οποίο να περιγράφει ως άρθρο εφημερίδας έναν χορό. Χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία και με τα ρήματα στον Αόριστο (ο Υπερσυντέλικος δε συμφέρει, είναι ακριβότερος) είναι πολύ εύκολο. 

  Αν δεν έχετε εμπιστοσύνη στη σύνταξή σας (γιατί ποιος έχει; Ούλοι οι συνταξιούχοι μι του φόβου ζιουν), απευθυνθείτε κι εσείς στον Γρίβα, για να σας τα σουμπουλιάσει! Έχει φκιάσει τέτοια ου Γρίβας!...   

Επιτροπές

  Επιτρέπομεν   εις  την   υφ’  ημάς  επιτροπήν  να  αποφασίσει   να  επιτρέψει  αν  θα 

επιτραπεί να επιτρέπεται σε κάποιους να συμπεριφέρονται ανεπίτρεπτα και να μη ντρέπονται, ειδικά σ’ εκείνους που βαριούνται… να κοκκινίζουν από ντροπή. 

  Κάπως έτσι γεμίσαμε με υφ’ ημάς επιτροπές και καταλαβαίνετε πόσο ανεξάρτητες (υφ’ ημάς) είναι, ακριβώς τόσο, όσο και οι ανεξάρτητες αρχές… 

Επιτροπή είναι μια αόρατη αρχή που σου ετοιμάζει πολύ ορατά χουνέρια…

Επιτροπή είναι η τούφα ή η κοτρώνα, για να κρύβεται ο κατά νόμον υπεύθυνος.

Επιτροπή είναι ο καπνός – προπέτασμα που εμποδίζει να βλέπουμε την αλήθεια. 

Επιτροπή είναι η στάχτη στα μάτια (κάτω απ’ τον καπνό βλέπετε υπάρχει η στάχτη).

Επιτροπή είναι το μελάνι της σουπιάς που θολώνει το νερό (και το μυαλό…).

Επιτροπή είναι ό,τι άλλο σκεφτείτε…

  Αρκεί να μη σας διαφεύγει (όσο σκέφτεστε) ότι υπάρχουν και προανακριτικές και εξεταστικές επιτροπές της Βουλής (παρακαλώ, οι καχύποπτοι να μη γελάτε πονηρά!).   

    Όταν θέλεις κάτι να μην προχωρήσει, το αναθέτεις σε μια επιτροπή…

  «Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει» λέει ο λαός, αλλά λαός είναι, δε θα ασχολούμεθα και με τον λαόν…

  Έχω διαβάσει διάφορα για την επιτροπή, αλλά δε θυμάμαι ποιοι συνάδελφοι καφετζήδες τα είπαν: «Αν ο Μωυσής ήταν επιτροπή, οι Εβραίοι θα ήταν ακόμα σκλάβοι στην Αίγυπτο».

  «Η καμήλα είναι ένα άλογο που σχεδιάστηκε από μια επιτροπή».

  Ας συμπληρώσω κι εγώ ως καφετζής τους συναδέλφους: Αν βάλεις μια επιτροπή να καταγράψει τα προβλήματα της θάλασσας, το πιθανότερο είναι να πουν ότι είναι γεμάτη με νερό και δεν μπορούν να δουν τα προβλήματα… (λες και είναι δύσκολο να την αδειάσουν!...).

Επιτροπή 2021

  Ο Κυριάκος σκέφτηκε ότι το 2021 έχουμε τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση του 1821 (κατ’ αρχάς και πάλι μπράβο, Κυριάκο, αναγνωρίζουμε ότι πάντα στην αφαίρεση ήσουν καλός…) κι ότι τέτοια επετειακή επέτειος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Γνωρίζει ότι οι λαοί θέλγονται από άρτον και θεάματα, αλλά κι όταν δεν υπάρχει άρτος, καλά είναι, φτάνουν και τα θεάματα… Έτσι, αποφάσισε να φκιάσει μια επιτροπή (πρωθυπουργός είναι, τι θα ’φκιανε, τοίχο στη Λεύκα Πετρίλου;) που θα αναλάβει την οργάνωση αυτού του ξεχωριστού εορτασμού. Ζήτω η επιτροπή! Ζήτωωωωω!... Θα σας ταράξουμε στα ζήτω…

  Μια μέρα εκεί που ήταν μπροστά στον καθρέφτη και προσπαθούσε να κάνει τη χωρίστρα στα μαλλιά του, πότε από δεξιά και πότε από αριστερά (ματαιοπονούσε για την ακρίβεια, γιατί δε γίνεται χωρίστρα στα μαλλιά του Κυριάκου), έκανε με την ευκαιρία και την ερώτηση: 

─ Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, για πες μου πάλι τώρα,
ποια είναι η καλύτερη σ’ ολόκληρη τη χώρα;

─ Η Γιάννα είναι, Κυριάκο, ειδικά όταν πάει κομμωτήριο, και μην κάνεις αφελείς  ερωτήσεις, απάντησε ο καθρέφτης. Ο πρωθυπουργός μπήκε αμέσως στο νόημα… 

  Απορώ γιατί δε φωνάξατε ζήτω, αλλά συνεχίζω…

    Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη… (α-φι-λο-κερ-δώς!)

  Παρακαλώ να αντικαταστήσετε με το ορθόν: Όπου γάμος και χαρά η Αγγελοπούλου πρώτη!… Διότι πρόεδρος της επιτροπής ταύτης ωρίσθη η ερίτιμος και βαρύτιμος και πολύτιμος Γιάννα. Παρακαλώ, επίσης, να φωνάξετε αυθορμήτως ζήτω!...

  Η πρόεδρος Ιωάννα ξεφώνισε (μπορεί και να εκφώνησε, δεν είμαι σίγουρος) κι έναν λόγο, όπου ξεφούρνισε και την άποψη ότι έφτασε η ευκαιρία: «Να αναγνωρίσουμε όχι μόνο πού βρισκόμαστε αλλά και πού θέλουμε να πάμε…» και ότι τώρα είναι  «μια ευκαιρία να επανασυστήσουμε την Ελλάδα στον κόσμο…».

  Γιάννα, αν δεν ξέρεις που βρίσκεστε (εμείς πάντως ξέρουμε), ρώτα σε κάνα περίπτερο, για να πάτε εκεί που θέλετε, αλλά για την Ελλάδα που θέλετε να επανασυστήσετε, έχουμε κι εμείς λόγο. Μάλιστα μας πέφτει περισσότερος λόγος απ’ ότι πέφτει σε πολλά πρόσωπα της επιτροπής σου… 

  Συνεχίζοντας είπε ότι «καλούμαστε να αποτυπώσουμε την Ελλάδα όπως είναι…» (ή όπως την καταντήσατε, μαντάμ) κι έκλεισε με τον στίχο του Νικηφόρου Βρεττάκου: «Οι ορίζοντες χτυπούν τις πόρτες μας». Δεν είναι οι ορίζοντες που χτυπούν, οι δανειστές είναι κι από τις τόσες ήττες δεν μπορεί να μας σώσει πια ούτε ο Νικηφόρος 

κι ο Διγενής κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής… 

  Α, ρε θεια Μήτραινα, έτσι και είχες πολλές παράδες, είχα τον τρόπο να σε προωθήσω, να γίνεις κι εσύ μια πρέσβειρα καλής θελήσεως… (Ξεκάρφωτο είναι, αλλά ας το περάσω στα μουλωχτά, όπως κάνουν με τις τροπολογίες…).   

  Είμεθα ενθουσιασμένοι!... Γι’ αυτό, Γιάννα, άφησε τις περιττές αναφορές σου για ευεργέτες και διαπρέψαντες. Είμεθα ως λαός πάντα έτοιμοι να τραβάμε το κάρο, για να χαίρονται οι όπου γης Καλατράβα…

  Διό και ενθουσιωδώς άδομεν: Τράβα, τράβα, τράβα, καροτσέρη τράβα, 

                                                   τράβα, ξανατράβα για του Καλατράβα!... 

  Η Γιάννα, για να προπονείται και να κρατιέται σε φόρμα, θα αναλάβει ως πρόεδρος (αφιλοκερδώς, το είπαμε μια φορά) και την οργάνωση της γιορτής καρυδιού στο Σπυρέλο. Προσπάθησαν και οι Βλασιώτες να της αναθέσουν τη γιορτή τσιγαρίδας, αλλά αρνήθηκε ευγενικά. Τους είπε ότι δεν είναι κομψό μια κομψή κυρία να ανακατώνεται με το καζάνι και τη λίπα (θα λιγδώνει και το μαλλί) κι ότι με τις τσιγαρίδες μπορεί να προσβάλλονται και μέλη της επιτροπής.    

Ανησυχίες…

  Ανησυχώ, διότι ουδείς με προτείνει ως μέλος κάποιας επιτροπής, οικονομικής διαχείρισης κατά προτίμηση. Τόσο έντιμο με θεωρούν και με αποκλείουν;

  Ανησυχώ, διότι δεν με πρότειναν ακόμα για πρόεδρο της δημοκρατίας, ώστε να με κάψουν όπως κάνουν με διάφορους ως τώρα. Ο κίνδυνος να βρεθώ στην προεδρία με τρομάζει. Ποιος αφήνει το Καφενείο να πάει να κλειστεί στο προεδρικό μέγαρο; Ν’ αρχίσει το κυνήγι κι αντί να είσαι στο καρτέρι, να είσαι αναγκασμένος να υπογράφεις προεδρικά διατάγματα!… Ε, όχι!… Δεν είμαστε για τέτοια…

  Ανησυχώ και για τον Γιωργάκη που του βάζει κάτι ιδέες ο Αλέξης περί προεδρίας κι αν του σφηνωθούν στο μυαλό, άντε μετά να του τις βγάλεις… Αλέξη, εσύ είπες Προκόπη εδώ και καιρό. Ποιον από τους δυο δουλεύεις; Και για ποιον λόγο;

  Δεν ανησυχώ… Το Καφενείο πάει καλά. Δουλεύουν γι’ αυτό η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, τα κόμματα, τα παντοειδή πολιτικά και δημόσια πρόσωπα, τα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια και οι επιτροπές… 

Αεί θάλλουν τα αειθαλή!...

  Η πατρίδα μας εκτός από τα αειθαλή πουρνάρια έχει κι άλλα πολλά αειθαλή κι όχι κατ’ ανάγκην δέντρα. Είναι η ιστορία μας, όπως καταγράφηκε στη μνήμη του λαού μας, μέσα από τα τραγούδια του και τις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της. Είναι η ακατανίκητη παράδοση αυτού του τόπου, με όλα τα στοιχεία που τη συνθέτουν. Είναι ο ίδιος ο λαός της που αντιστέκεται και επιμένει.

  Αυτός ο λαός δεν έχει ανάγκη καμιά επιτροπή να του ενισχύσει τη μνήμη. Ανάγκη έχει μια καλύτερη παιδεία που θα τον βοηθά πάντα να αναγνωρίζει το «αληθές και εθνικόν», που θα αναγνωρίζει τα τρωκτικά και τους σαρκοφάγους του ελληνισμού και θα τα αποδιώχνει, βροντοφωνάζοντας τον παλαμικό στίχο:

  Ακούστε!

Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμαι εγώ κι ο κτίστης!

14/12/2019

Ο Σάτυρος Μαρσύας και το φρικτό του τέλος του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ο Σάτυρος Μαρσύας και το φρικτό του τέλος

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

José de Ribera [1591-1652] ΜΑΡΣΥΑΣ 

ΣΑΤΥΡΟΙ – ΓΕΝΙΚΑ: Οι Σάτυροι ήταν μυθικά όντα, καλύτερα δαίμονες, της ελληνικής μυθικής “θεολογίας”. Ήταν για την ακρίβεια πνεύματα των βουνών και των δασών, οι οποίοι περιγράφονταν από τη μέση και πάνω σαν άνθρωποι, φαλακροί, όμως, με μυτερά αυτιά, αλλά με πόδια και ουρά τράγου. Έμοιαζαν με τους Σειληνούς, μόνο που το κάτω μισό του σώματος των τελευταίων έμοιαζε με αλόγου. Ήταν, όπως και οι Σειληνοί, υπηρέτες και σύντροφοι του θεού Διονύσου, τον οποίον είχαν μεγαλώσει από παιδί. Ασχολία τους ήταν το παίξιμο αυλού, κιθάρας, αλλά και το μεθοκόπημα. Ακόμη αγαπημένη τους συνήθεια ήταν το κυνήγι κοριτσιών! Θεωρούνταν ως προσωποποίηση της γονιμότητας της Φύσης. Ο Ησίοδος τους μνημονεύει ως “γένος των κηφήνων", ενώ τους Σειληνούς τους αποκαλεί "ουτιδανούς" (άχρηστους) και "αμηχανοέργους" (τεμπέληδες). Στη δραματική ποίηση οι Σάτυροι αποτελούν τα κύρια πρόσωπα του σατυρικού δράματος, όπως καταλαβαινουμε κι από την ονομασία του δραματικού αυτού είδους. Σ' αυτά τα έργα οι Σάτυροι εμφανίζονται ντυμένοι με δέρματα τράγων. Στις διάφορες αρχαίες παραστάσεις εμφανίζονται συνηθέστερα μαζί με τον Διόνυσο και τις Νύμφες. Φαίνεται πως οι Σάτυροι, πήραν την τραγοπόδαρη μορφή από το θεό Πάνα, με τον οποίο εμφανίζονται να έχουν κοινή καταγωγή. Στην αγγειογραφία οι Σειληνοί εμφανίζονται γενειοφόροι, γέροντες, φαλακροί και κοιλαράδες, σε αντίθεση με τους Σάτυρους που φέρονται ως αγένειοι νέοι.

   Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΣΥΑ: Ο Μαρσύας, κατά την ελληνική Μυθολογία, ήταν ένας Σάτυρος από τη Φρυγία. Ήταν ένας δεξιοτέχνης του αυλού που προκάλεσε το θεό Απόλλωνα σε διαγωνισμό σύγκρισης της μουσικής τους τέχνης. Ο Απόλλωνας έπαιξε λύρα, ενώ ο Μαρσύας αυλό. Κριτές της “μονομαχίας” ήταν οι Μούσες και ο βασιλιάς Μίδας, οι οποίοι τελικά ανέδειξαν νικητή τον θεό. Όμως, η ενέργεια του Μαρσύα να ανταγωνιστεί με έναν θεό θεωρήθηκε ύβρις, ανάλογη με αυτή της μυθική υφάντριας Αράχνης, αλλά και τόσων άλλων μυθικών προσώπων. Η ύβρις για τους ολύμπιους θεούς θεωρείτο ύψιστη βλασφημία, έτσι ο Απόλλωνας επιφύλαξε για το Μαρσύα μια πολύ σκληρή τιμωρία. Ο Μαρσύας γδάρθηκε ζωντανός, και το αίμα του νεκρού Σατύρου σχημάτισε τον ομώνυμο ποταμό.

   ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ: Ο μύθος του Μαρσύα, από πολλούς θεωρήθηκε ως πάλη και επικράτηση της κιθάρας έναντι του φρυγικού αυλού και κατ' επέκταση της δωρικής ελληνικής μουσικής έναντι της φρυγικής. Όμως, κυριότερος συμβολισμός θεωρήθηκε η πάλη ανάμεσα στην απολλώνεια και τη διονυσιακή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και είναι ένα συνηθισμένο θέμα στην τέχνη [Αρχαία Ελληνική, Ρωμαϊκή, Αναγεννησιακή].

  ΧΩΡΟΣ “ΓΕΝΝΗΣΗΣ” ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ - ΠΗΓΕΣ: Την μικρασιατική καταγωγή του Μαρσύα αποδεικνύουν πολλοί ομώνυμοι χείμαρροι αλλά και τοποθεσίες στην ευρύτερη Μικρά Ασία. Κατά το Στέφανο Βυζάντιο οι τότε ξεναγοί επεδείκνυαν τον τάφο του Μαρσύα στη πόλη Πεσσινούντα, όπου λατρευόταν κυρίως η θεά Ρέα - Κυβέλη που, κατά την ασιατική παράδοση, ο Μαρσύας που ανακάλυψε τον αυλό συνόδευε πάντα αυτή τη θεά. Από όλους όμως τους ομώνυμους ποταμούς σπουδαιότερος είναι ο Μυσίας της Φρυγίας, παραπόταμος του Μαίανδρου, κοντά στην αρχαία πόλη των Κελαινών. Κατά τον Ηρόδοτο και τον Ξενοφώντα στις πηγές αυτού του χειμάρρου διεξήχθη ο περίφημος αυτός μουσικός διαγωνισμός. Όμως εδώ αναφέρονται ως κριτές ο Μίδας και ο Τμώλος. Εκεί παίχτηκε ο ίδιος μουσικός σκοπός με τον αυλό και με τη κιθάρα, με απροκάλυπτη την υπεροχή της κιθάρας. Μετά την ήττα του Μαρσύα ο θεός Απόλλων για να τιμωρήσει την αλαζονεία του Μαρσύα, ο ίδιος τον έδεσε σε πεύκο και τον έγδαρε [έτσι αναφέρουν οι: Νίκανδρος, Φιλόστρατος, Λουκιανός, αλλά και ο Ρωμαίος Πλίνιος]. Ο Ηρόδοτος προσθέτει ότι το δέρμα του Μαρσύα φυλασσόταν σε σπήλαιο της Ακρόπολης των Αθηνών πάνω από την αγορά. Λέγεται ακόμη πως η θεά Αθηνά όταν βρήκε τον αυλό του Μαρσύα και δοκίμασε να παίξει, είδε τον εαυτόν της στα νερά του Μαιάνδρου ποταμού με φουσκωμένα μάγουλα και το πρόσωπό της παραμορφωμένο και το απέρριψε αηδιασμένη!

Ο ΜΑΡΣΥΑΣ ΣΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ: Σκηνές του παραπάνω μύθου απεικονίστηκαν σε πολλά έργα τέχνης. Όπως σε αγγείο στο Μουσείο Βερολίνου, σε κρατήρα στο Λούβρο, σε αμφορέα στο Μουσείο Ρούβο της Ιταλίας, αλλά και σε μαρμάρινες πλάκες από ανασκαφές στη Μαντινεία, που σήμερα βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Στο τελευταίο Μουσείο φυλάσσεται ακόμη κρατήρας με ανάγλυφη παράσταση της Αθηνάς να βαδίζει ζωηρά ακολουθούμενη από τον Μαρσύα με πεταμένους τους αυλούς στο έδαφος. Τέλος, ο λυρικός ποιητής της Αρχαιότητας, Μελανιππίδης, συνέθεσε ποίημα με τον τίτλο Μαρσύας, του οποίου ένα απόσπασμα μόνο έχει διασωθεί.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com