Ετικέτες - θέματα

18.11.26

Η Αργοναυτική Εκστρατεία [ γ΄ μέρος] Θεσσαλική Ιστορία και Μύθος 12. Το τέλος των πρωταγωνιστών από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 Η Αργοναυτική Εκστρατεία [ γ΄ μέρος] 

Θεσσαλική Ιστορία και Μύθος 12.

Το τέλος των πρωταγωνιστών 

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου


α΄ Το τέλος του Πελία

   

Mήδεια: Η Παιδοκτονία
  Ο Πελίας, ο σφετεριστής του θρόνου της Ιωλκού, είχε εν τω μεταξύ εξοντώσει τους συγγενείς του Ιάσονα, επειδή είχε πιστέψει κάποιες φήμες που έλεγαν ότι ο Ιάσων είχε πνιγεί κάπου στον Εύξεινο Πόντο. Έτσι πρώτα εξόντωσε τον Αίσονα και στη συνέχεια ακόμα και τον ανήλικο αδελφό του Ιάσονα τον Πρόμαχο. Μάλιστα η σύζυγος του Αίσονα, Αμφινόμη, μη αντέχοντας το ξεκλήρισμα της οικογένειάς της, αυτοκτόνησε αφού καταράστηκε πικρά τον Πελία για την μεγάλη καταστροφή της. Ο Ιάσονας, που είχε πια επιστρέψει από το μακρύ ταξίδι του αλλά παρέμενε στην Αργώ,  μαθαίνοντας όλα αυτά, ορκίστηκε στους νεκρούς συγγενείς του εκδίκηση για την άδικη δολοφονία τους. Ενώ λοιπόν συζητούσε με τους συντρόφους του για τον τρόπο δράσης, η Μήδεια (και πάλι αυτή) ζήτησε να πάρει την υπόθεση στα χέρια της. Έτσι κι έγινε.

    Αφού μεταμφιέστηκε σε γριά ιέρεια της Άρτεμης, πήρε μαζί της τα μαγικά σύνεργα και παρουσιάστηκε στον Πελία λέγοντάς του πως η θεά Άρτεμη είναι ικανοποιημένη από την ευσέβειά του και έστειλε αυτήν την, δήθεν, ιέρειά της, για να τον κάνει ξανά νέο. Με τα πολλά, τον έπεισε για την «αλήθεια» των λόγων της κι εκείνος δέχτηκε το «δώρο». Έτσι η Μήδεια απευθύνθηκε στις κόρες του Πελία, λέγοντάς τες ότι πρέπει πρώτα οι ίδιες να τον σκοτώσουν για να μπορέσει να γίνει ξανά νέος!! Αυτές πείστηκαν, εκτός απ’ την Άλκηστη, και σκότωσαν με φρικτό τρόπο τον πατέρα τους. Έπειτα η μάγισσα ανέβηκε στα δώματα του παλατιού, προσποιούμενη ότι ήθελε να προσευχηθεί, και ειδοποίησε με πυρσούς τον Ιάσονα, όπως είχαν πρωτύτερα συμφωνήσει, για το τέλος του Πελία. Ο Ιάσονας μετά απ’ αυτά, νιώθοντας ικανοποιημένος από την τήρηση του όρκου του, χάρισε τη ζωή στους στρατιώτες και τους συμβούλους του σφετεριστή. Αφού παρηγόρησε μάλιστα τις κόρες του Πελία για το κακό που έπαθαν, παραιτήθηκε από το θρόνο, δίνοντας τη θέση του στο γιο του Πελία, τον Άκαστο. Έπειτα τις πάντρεψε σαν προστάτης τους πια, πρώτα την Άλκηστη με το γιο του Φέρη, τον Άδμητο, μετά την Αμφινόμη με τον Ανδραίμονα και τέλος την Ευάδνη με το βασιλιά της Φωκίδας Κάνη.

β΄ Το τέλος του Ιάσονα

Ο Ιάσων, αφού αποκατέστησε τις κόρες του παλιού του εχθρού, αναχώρησε με τη Μήδεια και τους άλλους Αργοναύτες για την Κόρινθο, όπου έκαναν ευχαριστήριες θυσίες στον Ποσειδώνα, οργάνωσαν επινίκιους αγώνες και αφιέρωσαν στον ίδιο θεό την Αργώ. Έπειτα ο Ιάσων και η Μήδεια εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κόρινθο, ενώ οι υπόλοιποι σύντροφοί του γύρισαν στις πατρίδες τους. Αργότερα η σχέση Μήδειας - Ιάσονα τραυματίστηκε βαριά γιατί ο Ιάσονας ερωτεύτηκε τη Γλαύκη, την κόρη του βασιλιά Κρέοντα. Η Μήδεια για να τον εκδικηθεί σκότωσε την αντίζηλό της μαζί με τον πατέρα της καθώς και δυο απ’ τα παιδιά που είχε κάνει με τον Ιάσονα: τον Αλκιμένη και τον Τίσσανδρο.

   Όμως ο τρίτος τους γιος, ο Θεσσαλός, γλίτωσε και, μετά το θάνατο του Άκαστου, έγινε κι ο ίδιος βασιλιάς. Από τότε και επειδή ο βασιλιάς τους απόκτησε καλή φήμη, οι κάτοικοι όλης της περιοχής ονομάστηκαν Θεσσαλοί. Ο ίδιος ο Ιάσονας βρήκε άδοξο τέλος: ενώ καθόταν κάτω από την Αργώ, ένα κομμάτι σανίδας του σκαριού, αποκολλήθηκε κι έπεσε στο κεφάλι του. Όσο για τη Μήδεια, εκείνη αργότερα θα παντρευτεί τον βασιλιά της Αθήνας, Αιγέα από τον οποίο θα αποκτήσει τον Μήδο που θεωρείται γενάρχης των Μήδων.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com





Ήρθε πάλι νέο έτος… Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 52

  Ήρθε πάλι νέο έτος…

52 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Α.jpg                                                                                                                           κι ο καφές γλυκός ή σκέτος                                                                                            θα σερβίρεται και φέτος                                                                                              και πλαγίως και καθέτως...

(καφετζής)


Γράφει ο Γιάννης Φρύδας                 

                                                    

 ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  52


Χρόνος ταξιδευτής…

  Φτάσαμε πάλι σ’ έναν σταθμό. Η μηχανή του χρόνου δε σβήνει. Δυο τρία δευτερόλεπτα ν’ αλλάξουμε  μια ταμπέλα και συνεχίζουμε. Αφήνουμε την παλιά και παίρνουμε την καινούργια που γράφει 2020. Ξεκινάμε… Καλό μας ταξίδι!...

  Ταξιδευτές και επιβάτες στο όχημα του ταξιδευτή χρόνου που φεύγει σε άγνωστη διαδρομή για τον επόμενο σταθμό, τον οποίο μόνο εμείς ορίζουμε και που ποτέ δεν υπάρχει…

  Νέο έτος!... Ποιος ξέρει τι θα φέρει στις 366 μέρες του (είναι και δίσεκτο, βλέπετε) για τον κόσμο και τον κάθε άνθρωπο χωριστά; Δε γνωρίζει κανένας. Ας το φορτώσουμε, λοιπόν, όλοι με τις ευχές μας! Ας του φορτώσουμε τις προσδοκίες μας και τις επιθυμίες μας! Ας το υποδεχτούμε με τις ελπίδες μας!...   


Περνούν τα τρένα και τα χρόνια, τα βάσανα του κόσμου δεν περνούν…

  Χάθηκε να μετράει τον χρόνο μας ένας ψευδός που να πεδικλώνεται η γλώσσα του, ένας κεκές (όχι κουκουές βρε, που αντιδράσατε αμέσως) που να λέει το εφτά εφ… εφ… εφ… εφ… εφ… εφτά (το οχτώ να μην το λέει έτσι. Ποιος αντέχει τόσες φορές το οχ… ), για να μην περνάει τόσο γρήγορα, σαν το τρεχούμενο νερό; 

  Περνάει ο χρόνος. Κάθε δευτερόλεπτο κτίζει το παρελθόν μας, κάθε δευτερόλεπτο γκρεμίζει το μέλλον μας. Περνάει ο καιρός, ζούμε τις στιγμές, τις ώρες, τα γεγονότα.  Όλοι θέλουμε το καλό και το καλύτερο, αλλά πώς να αποφύγουμε και το κακό;  Πάντα θα υπάρχει κι αυτό. «Σαν να ’χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου» μας λέει ο Παπαδιαμάντης κι η παροιμία του λαού μας μάς θυμίζει: «Όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος».

  Τότε, πάλι στον χρόνο τον πανδαμάτορα καταφεύγουμε και επικαλούμαστε διότι: «Πάντων των αναγκαίων κακών ιατρός χρόνος εστίν». (Μένανδρος)

  Αυτά, όμως, είναι άνευ σημασίας και άχρηστα για φέτος, γιατί ο καινούριος χρόνος θα είναι πολύ καλός. Δεν  είμαι απολύτως σίγουρος, αλλά σας το εύχομαι ολόψυχα!


Το ύψος της ζωής σας

  Υπάρχουν κάποια ημερολόγια τοίχου, από τα οποία ξεφυλλίζεις ένα φύλλο την ημέρα. Τι νομίζετε ότι είναι η μια μέρα; Ένα φύλλο χαρτιού που αφαιρείτε απ’ το ημερολόγιό σας (κι απ’ τη ζωή σας, παρότι δε θέλω να σας το θυμίζω).

  Τα ημερολόγια αυτά έχουν πάχος 3 εκατοστά το λιγότερο. Δεν έχετε παρά να πολλαπλασιάσετε τα χρόνια σας επί 3 και θα βρείτε πόσο ύψος έχει το βιβλίο της ζωής σας που ξεφυλλίσατε ως τώρα. Αν για παράδειγμα είστε 50 ετών, το βιβλίο σας είναι 150 εκατοστά, δηλαδή, ενάμισι μέτρο ύψος. Μακάρι να το φτάσετε τρία μέτρα!

  Αυτό, βέβαια, δεν μπορούν να το εφαρμόσουν οι γυναίκες, γιατί δε λένε ποτέ τον πραγματικό πολλαπλασιαστέο (επειδή κρύβουν χρόνια), άρα δε βγάζεις άκρη. Μην τους πεις για πολλαπλασιασμό! Μόνο αφαίρεση και διαίρεση ξέρουν να κάνουν… 


Απολογισμοί

  Στη λήξη του έτους συνηθίζεται ή επιβάλλεται να γίνονται απολογισμοί, προϋπολογισμοί, υπολογισμοί… Μέχρι και παραλογισμοί μπορεί να γίνονται. Αφορούν την οικονομία, τη δράση (ίσως και την αντίδραση) και μπορεί να είναι ατομικοί, συλλογικοί, δημοτικοί, κρατικοί, που περιγράφουν μια αλήθεια και αποκρύπτουν την αληθινή αλήθεια…

  Τα αποτελέσματα συνήθως είναι να βγαίνουν ικανοποιημένοι οι υπεύθυνοι,   ευτυχισμένοι οι αριθμοί και δυστυχισμένοι οι άνθρωποι… 

  Απολογισμό έκανε και το Καφενείο, το οποίο, όπως και η χώρα, κατάφερε και πέρασε τα χρέη εκ μεταφοράς στην επόμενη χρονιά, χωρίς να αποπληρώσει κανένα. Μπορεί να συνεχίζει να βρίσκεται σε ομηρία, αλλά εξασφαλίζει τις ευχές των δανειστών, οι οποίοι θα εύχονται να είμαστε καλά για ένα ακόμη έτος ή έτι και έτη… (Κύριε, ελέησον!...).

  Ο απολογισμός έγινε με τη βοήθεια οικονομολόγων και του πρώην ορκωτού λογιστή Λία Χολέβα.

  Να βγάλ’ς ΑΦΜ, γιατί άμα σι πιάσει ου Σταϊκούρας, θα σι σταϊκουρέψει μι του πρατουψάλ’δου, μου είπε ο Γιώργος ο Νασιώκας.

  Να κάνεις δήλωση και να παρουσιάζεις πάντα ζημιές, μου είπε ο Νίκος Κίσσας.

  Να ορίσεις έδρα του Καφενείου σε παραμεθόριο ή σε νησί, για να γλυτώσεις, είπε ο Κώστας Κούτσικος. Σκέφ’κα του Μπσουνήσι, αλλά ποιος πάει να μπλέξει ανάμεσα σε Κουμπουριανίτες και Τριζολιώτες…

  Ό,τι και να κάνεις, κανένας δε σας πιστεύει εσάς τους Μαρκελεσιώτες, έρ’ξι του καρφί τ’ ου Γιώργου Φλέγγας.

  Τη σύσκεψη έκλεισε ο Χρυσούλης Λαμπέρης, που ήρθε μαζί με τον Χολέβα απ’ τον Βόλο, λέγοντας: «Να κρύβισι στου Σκυλουγκρέμ’σμα του θ’κό μας, άμα μαθαίν’ς ότι έρχιτι απάν’ του κλιμάκιου τ’ς ιφουρίας, στ’ν ανάγκη πήδα κι κάτ’! Απ’ του Σκυλουγκρέμ’σμα μπουρεί να γλυτώ’εις, απ’ τ’ν ιφουρία δεν έχ’ς γλυτουμό…».

  Α.Α. Αυτό δε σημαίνει αύξων αριθμός ούτε αδικαιολογήτως απών. Σημαίνει Απολογισμός Ανθηριωτών. 

  Έγινε με πρωτοβουλία Μπουκουβ’τσιάνου (το όνομα του οποίου κρατώ επτασφράγιστο μυστικό, σαν τον Κυριάκο με το όνομα του προέδρου που θα προτείνει) ανοιχτή απολογιστική σύσκεψη προβληματισμού για το Ανθηρό. Ο εισηγητής είπε: «Αν "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού", το τρις την πατείν ου χωριού σοβαρού…». Από τη σύσκεψη αποκλείστηκαν οι Κατουσιώτες και οι Λαγκαδιώτες, γιατί δεν είχαν έναν φιλόλογο της προκοπής να τους εξηγήσει τα αρχαία ρητά. 

  Στη διαδικασία και στην πρόσκληση: «τις αγορεύειν βούλεται, ω άνδρες Ανθηριώτες;» ανταποκρίθηκαν πολλοί, αλλά κατέληξαν περίπου στη θλιβερή διαπίστωση: τις παζαρεύειν βούλεται, έτσι που τα κάνουμε και μυαλό δε βάνουμε;…

  Η συζήτηση περιεστράφη τελικά στην ανάγκη να διερευνήσουν από τώρα, από ποιο χωριό θα είναι ο δήμαρχος που θα υποστηρίξουν στις επόμενες εκλογές. Ως πρόταση προβληματισμού, κατατέθηκε και η άποψη ότι για το Ανθηρό μπορεί να είναι καλύτερα ακόμη και ο τοπικός πρόεδρος με το τοπικό συμβούλιο να είναι από τα άλλα χωριά και όχι Ανθηριώτες.  

  Ανάλογο απολογισμό έκαναν και τα μικρά χωριά. Εξέφρασαν την ικανοποίησή τους που για άλλη μια φορά τα κεφαλοχώρια έφαγαν τη σκόνη τους και αποφάσισαν να συνεχίσουν την πολιτική του «διαίρει και δημάρχευε». Ήδη όλα τα κουτσοχώρια νιώθουν εν δυνάμει  δημαρχοχώρια, δηλαδή, ικανά να εκλέξουν δήμαρχο. Την πίστη αυτή έχουν ακόμη και τα μικρότερα, όπως το Μεζήλον και το Κοπλέσιον. Υπεραισιοδοξία θα πείτε, αλλά από εκείνο το Φουντωτό με τα προάστιά του τίποτε δεν αποκλείεται μελλοντικά. Όλο και φουντώνουν οι φήμες…    


Απ’ την ποιητική μας ανθολογία

  Τα ναυτόπουλα

Τα νέφη αστράφτουν στο βουνό,
βροντούν και μπουμπουνίζουν… (μάλλον θα βρέξει).

Της Αργιθέας τα παιδιά

δεν τα υπολογίζουν… (φαίνεται έχουν άγνοια κινδύνου).


Φυσά αγέρας στις κορφές

και φέρνουν γύρα οι φτερωτές (στα γυμνά μέρη των βουνών),

μα οι νέοι ναύτες τραγουδούν,

φυσούν κι αυτοί και ξεφυσούν… (στο τέλος θα μάθουν και κλαρίνο).


  Τι είναι η πατρίδα μας; 

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι με τα φωτοβολταϊκά,

στα χέρσα τα χωράφια της, τα παραγωγικά;
Μην είναι τα κατάσπαρτα με φτερωτές ψηλά βουνά,
με τους ψηλούς πυλώνες και τα σύρματα τα ηλεκτρικά;


Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;

Θα μας τον πάρουνε κι αυτόν σιγά σιγά.

Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά,

τα σκουριασμένα τα μυαλά τα σκοτεινά; 


Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι,

που το ρημάξανε συμφέροντα τουριστικά;
Μην είναι κάθε χώρα της με τα χωριά,

που είναι μια απέραντη ερημιά;


Μία φωνή συχνά πυκνά αντιλαλεί,

που λέει στα νιάτα ως λύση τη φυγή.

─ Όλα πατρίδα μας! Εμπρός παιδιά!

Τούτος ο τόπος πια δεν έχει γιατρειά…


  Ζητώ συγγνώμη από τους αείμνηστους Γεώργιο Βιζυηνό και Ιωάννη Πολέμη, αλλά τα ποιήματά τους χρειάζονται μια προσαρμογή για επικαιροποίηση…


  «Και ένα βουνό είναι ένα ποίημα που σου γυρεύει να τ’ ακούσεις»... (Ν. Βρεττάκος)

  «Κάθε βουνό κι η υπογραφή του»… (Οδ. Ελύτης)

  Νικηφόρε μου, ποιος να καταλάβει σήμερα από ποίηση; Όλοι προπονούνται στην εκποίηση, τη μεταποίηση, την παραποίηση και την κακοποίηση…

  Κάθε βουνό και η φτερωτή του, Οδυσσέα…


Ψαλμός 103 (αποσπάσματα στίχων μετά συντόμου συμπληρώσεως)

•  …επί των ορέων στήσονται ύδατα.

  Δυστυχώς, στήσονται και αιολικά…

•  …ανά μέσον των ορέων διελεύσονται ύδατα. 

  Διελεύσονται και καμιόνια με ανεμογεννήτριες... (γι’ αυτό θα κάνουν διαπλάτυνση).

•  Όρη τα υψηλά ταις ελάφοις, πέτρα καταφυγή τοις λαγωοίς.

  Θα σας πουλήσουνε τοις μετρητοίς κατά την λαφυραγώγησιν… (μετά των λαγωών)
•  …ποιών αυτήν τρέμειν, ο απτόμενος των ορέων, και καπνίζονται.

  Απ’ τα φουρνέλα είναι, μη δίνετε σημασία!... (βάρδα φουρνέλοοοοο!).


Φήμη ή άποψη;

  Ακούστηκε και μια φήμη μιας περίεργης άποψης, η οποία υποστηρίζει ότι δε μας πειράζει να μπουν ανεμογεννήτριες στα γυμνά μέρη των βουνών μας, αρκεί να μην καταστραφούν τα δασωμένα… Αυτή είναι η μέθοδος της αρνητικής κατάφασης, με ξεκάθαρη θέση υπέρ του χωροφύλακος, υπέρ του αστυφύλακος, υπέρ του αγροφύλακος και υπέρ του δασοφύλακος (να συμπληρώσω καρέ του φύλακος, οι πρασινοτσόχηδες Αργυράτες κατάλαβαν μέρες που είναι…). 

  Είδες βουνό ξιμπλέτσουτου, κλάψ’ του! Δεν τ’ γλυτώνει!...  

  Πάντως, μέχρι να ξεδιαλύνει το πράγμα, μην κυκλοφορείτε ούτι ισείς ξιζάρκουτοι στ’ν Αργιθέα, μη σας μπήξουν κανιά ανιμουγιννήτρια…


Στάθης, ο ασταθής

  Ο Στάθης, ο δήμαρχος Μουζακίου, υπέγραφε κείμενο κατά των αιολικών μαζί με άλλους τέσσερις δημάρχους και τώρα μαθαίνουμε έβαλε αιφνιδιαστικά σε συζήτηση και ψηφοφορία αίτημα ενδιαφερόμενης εταιρείας, για την κατασκευή αιολικού πάρκου, και πέτυχε την έγκριση και παροχή θετικής γνωμοδότησης, με υπερψήφιση απ’ το δημοτικό συμβούλιο Μουζακίου… (ελπίζω και να χειροκρότησαν στο τέλος).

  Μόνη αισιόδοξη παραφωνία  σ’ αυτή τη θλιβερή ομοφωνία  οι δημοτικοί σύμβουλοι Γιώργος Καραβίδας (γνωστός για τους αγώνες του κατά των αιολικών) και Λάμπρος Γιώτης (ρε, τον παλιοκομμουνιστή!...) που αντέδρασαν και καταψήφισαν. 

  Γιατί, Γιώργο και Λάμπρο, πάτε κόντρα στο πάρκο; (Το λένε και πάρκο, τρομάρα τους). Στις άκρες απ’ τις φτερωτές θα βάλουν και ειδικά καλάθια, όπως στον μύλο του λούνα πάρκ, για να διασκεδάζουν τα παιδιά σας… Δεν τα σκέφτεστε τα παιδιά;


Προβλέπω να γλυτώνει μόνο η Φσόκα

  Η Φσόκα κι όχι Φσιόκα που έγραφα εγώ, μιας και με διόρθωσε ο Θανάσης  Καραγεώργος  που μου έστειλε και τη φωτογραφία της ανεξερεύνητης αυτής κορφής (ποιος ορειβάτης να πάει εκεί να ξεφτιλιστεί), ίσως να φανεί πιο τυχερή απ’ τις άλλες 52 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Β.jpgκορφές μας και να διατηρήσει απείραχτη τη φυσιογνωμία της. Ως άλλος προφήτης Μιχαίας αναφωνώ:

  Και συ, Φσόκα, ουδαμώς ελαχίστη ει εν τη Αργιθέα. Εκ σου γαρ εξελεύσεται ελπίς, ότι συ μόνη θα διασωθείς εκ της αιολικής επιδρομής επί των υψηλών ορέων και θα γίνεις το αμόλυντο ορεινό μας αποκούμπι (τις τελευταίες λέξεις δεν μπόρεσα να τις γράψω στα αρχαία, γιατί τελείωσαν οι πιστώσεις…).

  Απάτητα (ή πατημένα) τα Άγραφα, απόρθητη σίγουρα η Φσόκα!...


Α πα πα πα πα! Τι είπες, σύντροφε Παππά;

«Είναι προφανές πως η ανικανότητα οδηγεί στην απάτη». 

  Τι είπε, ρε, ο γίγαντας; Πώς εξεστόμισεν ταύτην την βαθυστόχαστον αρλούμπαν; Στην αυταπάτη, σύντροφε, οδηγούμαστε από ικανότητα; Τέτοιο κάρφωμα στον δικό σου ούτε ο Κουτσούμπας κι ο Λαφαζάνης δε θα του έκαναν. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ζούμε  τη  σύγκρουση  της  απάτης  με  την  αυταπάτη.  Η  πάλη  των  απατών  ή των 

απόπατων. Ζούμε σε αιώνα απατεώνα… 

 Τέτοιο ιδεολογικό περιεχόμενο μόνο το αλήστου μνήμης «Χωνί», το αχώνευτο, μπορούσε να κατασκευάσει, όμως, αυτό έκλεισε πια εδώ κι έναν χρόνο. Κρίμα! Χάθηκε ο πλέον κίτρινος τύπος ή ρύπος, αλλά τον χώρο θα καλύψουν επαρκώς από τούδε και στο εξής οι διάφοροι Τζανακοπολάκηδες και Τζουμακοραγκούσηδες… 


Φαγούρες κι ανησυχίες

  Δε μας φτάνουν όλα τ’ άλλα, έχουμε και την έγνοια ποιον θα προτείνει για πρόεδρο ο Κυριάκος. Θα το αποφασίσει, λέει, στα βουνά. Πήρε, λοιπόν, με τη σειρά τα βουνά (παραντάρα για τους Αθηναίους) και ψάχνει για πρόεδρο. Έτσι, εκτός από κυβέρνηση του βουνού και τσάι του βουνού, θα έχετε σε λίγο και πρόεδρο του βουνού…  

  Τον βρήκα μια μέρα στην τοποθεσία Πλάκα της Στεφανιάδας. Ποιο Μέτσοβο; Στο Χορίγκοβο ήταν, μου το σφύριξε ο Αλέξης ο Καρδαμπίκης. Δήμαρχους είνι, ξέρει ποιος ρασεύει στουν τόπου τ.’ Καθόταν που λέτε εκεί στην Πλάκα, έπαιρνε μια πλάκα από κάτω, έγραφε ένα όνομα και μετά την έσπαγε. Μετά έπαιρνε άλλη, το ίδιο… Είχε πολλή πλάκα… Όμως, πλάκα στην πλάκα δεν έμεινε πλάκα στην Πλάκα. Στο τέλος έγραψε ένα όνομα σε μια μικρούλα που δεν είχε σπάσει ακόμη, την έβαλε στον τρουβά του κι έκανε κάτω προς τη Βατόβρυση. Εμένα δε με κατάλαβε (ήμαν τρυπουμένους σι νια κιδρότ’φα) κι ούτε φανταζόταν πως κάποιος είδε όλο το σκηνικό και το όνομα του νέου προέδρου που έγραψε σ’ αυτή τη μικρή πλάκα της Πλάκας… 

  Αν θέλετε να μάθετε τον καινούργιο πρόεδρο, δεν έχετε παρά να ξύσετε το γκρι πλαίσιο. Πού να ξέρω εγώ; Μην ξύνετε όλοι, θα χαλάσετε την οθόνη! Να ξύσουν μόνο αυτοί που τους στέλνω το Καφενείο με μέιλ και το κατεβάζουν σε μορφή γουόρντ (καλά το λέω;). Μπορούν να μαρκάρουν το ορθογώνιο πλαίσιο και να αλλάξουν χρώμα στα γράμματα που κρύβονται ή να αφαιρέσουν εντελώς το φόντο. Οι άλλοι ας ξύνουν το κεφάλι τους να σκέφτονται πιθανά ονόματα ή ας ξύνονται εκεί που τους φαγουρίζει, δε βλέπω τον λόγο να έχουν φαγούρα και για τον πρόεδρο…


  Δε θέλω να έχετε πολλές ανησυχίες στο μυαλό σας. Σας γνωστοποιώ, λοιπόν, ότι η Μενεγάκη γύρισε απ’ τις πολυήμερες χριστουγεννιάτικες διακοπές της και από Δευτέρα θα είναι μαζί σας στη φάμπρικα, στη βάρδια από 2 το μεσημέρι ως 10 το βράδυ. Ελπίζω να ανακουφιστήκατε με την είδηση και να ξεχάσατε προσωρινά ότι δε γνωρίζετε ακόμη τον πρόεδρο. Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο σκοτεινός, για να πάτε για ύπνο… Καληνύχτα σας!...


Επιστολή προς τον Αϊ-Βασίλη

  Κατόπιν ενεργειών μου απεστάλη απ’ το Καφενείο επιστολή προς τον Αϊ-Βασίλη, με την παράκληση να φέρει δώρα προς τους πολυπληθείς αναγνώστες μας, φίλους και  εχθρούς. Άμα πληρώνει άλλος, είναι εύκολα τα κουβαρδαλίκια. Έχεις ύστερα την ευχέρεια να κάνεις δωράκια μόνο στον εαυτό σου, για να μην πας και κόντρα στην παλιά σοσιαλιστική οδηγία. 

  Δεν είναι δυνατόν να γράψω εδώ τον μακροσκελή κατάλογο με τα προτεινόμενα δώρα. Ενδεικτικά θα γράψω τρία ονόματα (ένα από κάθε δημοτική ενότητα),  για να μπείτε στο πνεύμα της πρωτοβουλίας αυτής.

  Στον Μενέλαο  ένα γεφύρι. Αν θέλει και ποτάμι, ας αγοράσει με δικές του παράδες.

  Στον Μήτσιο μια ανεμογεννήτρια ή έναν ανεμιστήρα. Για τα Βραγκιανά ο ανεμιστήρας είναι ιδανικό δώρο. Όσο και να πεις, θα συμπληρώνει το κλιματιστικό…

  Στον Γρίβα μια φωτογραφική μηχανή, για να την κρεμάει στον δεξιό ώμο και να μη γέρνει το φόρτωμα αριστερά που έχει κρεμασμένη την άλλη μόνιμα. Εκτός της μηχανής, στον Γρίβα να φέρει και πεντέξι μπλάνκο, για να κάνει μόνο τις φιλολογικές 

διορθώσεις και να μην προσπαθεί να διορθώνει τους αδιόρθωτους…

  Βέβαια, έχω και μια αμφιβολία που σχετίζεται με τη διεκπεραίωση της αλληλογραφίας. Αν η επιστολή πάει κατά λάθος απέναντι απ’ τον Αχελώο στον Αϊ-Βασίλη Πηγών, τι δώρα να περιμένεις απ’ τα Κονάτσια και τα Τσερκούβιανα; Όμως, ας αφήσουμε προς το παρόν τις αρνητικές σκέψεις και θα δούμε… 


Πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν στην Αργιθέα

  Οι (ματσωμένοι) άνθρωποι πλέον υποδέχονται τον καινούργιο χρόνο σε διάφορα ρεβεγιόν. Οι φουκαράδες (που δεν έχουνε παράδες) πηγαίνουν στις πλατείες, να τους αλλάξει ο δήμαρχος τον χρόνο. Αυτός τους ρίχνει και καμιά δεκαριά βεγγαλικά και φεύγει, για να πάει στο δικό του ρεβεγιόν και να μην ξεπαγιάζει στις στράτες χειμωνιάτικα, αφήνοντας πίσω τον λαό να βαράει τα τσιαούλια απ’ το κρύο. Πάνε τα χρόνια που αυτές τις μέρες γιόρταζαν όλοι στα σπίτια τους με συγγενείς, φίλους και γείτονες. Τα σπίτια μας πια τα έχουμε μόνο για να πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ...

  Τέλος πάντων! Εγώ για το ρεβεγιόν ξεκίνησα να σας ενημερώσω. Φέτος, λοιπόν, θα γίνει και στην Αργιθέα το πρώτο οργανωμένο ρεβεγιόν στα Κελλάρια Καταφυλλίου. Οι λόγοι που επιλέχτηκε αυτό το μέρος είναι γιατί υπάρχει μαγαζί με μεγάλη αίθουσα και προπαντός κλιματιζόμενη (έχει και τον χειμώνα ζέστη η κοιλάδα), είναι κοντά στον Αχελώο, οπότε μπορεί να κολλήσουμε κι ένα ρίβερ πάρτι (αν χρειαστεί), το Καταφύλλι είναι μεγάλο χωριό με τρακόσιες και περιπλέον οικογένειες (μη μου αμφισβητήσετε τα στοιχεία, τα έχω απ’ τον Γιώργο Μπεργιάννη…) και τέλος δεν έχει λύκους όπως στην υπόλοιπη Αργιθέα, το πολύ να συναντήσετε κάναν Τσιάκαλο.

  Οι άντρες πρέπει να φορούν κοστούμι φ’νίσιου (σαν αυτό π’ βάνει ου Μινέλαους κανιά βουλά) και δε χρειάζεται να έχουν μαζί τους το κοντοκάπι (κάνει ζέστα, λέμι). Οι γυναίκες δε θέλουν διάτα, ξέρουν απού μαναχές τ’ς τι θα βάλουν. Μπορούν να έχουν μαζί τους τη ρόκα τους για γνέσιμο ή το πλέξιμο να πλέξουν κι κάνα τσουράπι.

  Θα σερβιριστούν διάφορα φαγητά. Στην αρχή κάτι κατσιαμάκια, χουσ’μάρια για ορεκτικά και μετά πίτες, πουδάρια απού λαγό στιφάτου, φασούλια κεμπάπ, λουρίδια απού γ’ρούνι κι για επιδόρπιο πατσιάς, γουρ’νίσιους επίσης. Προτάθηκε απ’ τον σεφ και βελουτέ σούπα κολοκύθας, αλλά τέτοια ξεράσματα δεν τρων στουν Αργιθέα…

  Είστε όλοι προσκεκλημένοι! Σας περιμένουμε κι σας καρτιρούμι!  


Πρωτοχρονιά! 

  Άγιος Βασίλης έρχεται!... Θα καθίσει δίπλα μας μουσαφίρης στο πρωτοχρονιάτικο οικογενειακό μας τραπέζι. Κάθε ελληνικό σπίτι έχει για τον άγιο το ξεχωριστό κομμάτι του στη βασιλόπιτα, ανάμεσα στα κομμάτια του Χριστού, της Παναγίας, του σπιτιού και του φτωχού… Κι ύστερα τα άλλα κομμάτια για κάθε μέλος της οικογένειας. Τον γνωρίζουμε μέσα απ’ τα μονοπάτια της πίστης μας και της παράδοσης του λαού μας. Μας είναι ιδιαίτερα αγαπητός ο φιλάνθρωπος  αυτός άγιος. 

  Ας τον παρακαλέσουμε με την ευκαιρία να σημειώσει, μιας και βαστά χαρτί και 52 ΚΑΦΕΝΕΙΟ Γ.jpgκαλαμάρι, να μη φέρνει πια δώρα, αλλά να παίρνει και να διώχνει μακριά, στη χρονιά που έρχεται και κάθε χρόνο, όσα μπορεί απ’ τα βάσανα του κόσμου, απ’ τις αρρώστιες, απ’ τις στεναχώριες, απ’ τις καταστροφές, απ’ τους πολέμους και τη βία,  απ’ την πείνα και τις αγωνίες των ανθρώπων. Κι ας του υποσχεθούμε κι εμείς ότι θα τον βοηθάμε λίγο να τα καταφέρνει…                                          

31/12/2019

                                                                                                                          

Καλή Χρονιά!  Χρόνια Πολλά!


16.11.26

Οι πολιούχοι του Κιλκίς άγιοι Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες και η Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου) Από τον Κωνσταντίνο ΑΘ. Οικονόμου .

 

Οι πολιούχοι του Κιλκίς άγιοι Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες και η Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου)

Από τον Κωνσταντίνο ΑΘ. Οικονόμου

.

   


    Οι προστάτες και πολιούχοι της πόλεως του Κιλκίς Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες έζησαν τον 4ο μ.Χ. αιώνα, όταν αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης (361-363 μ.Χ.). Το Συναξάρι και το μαρτύριό τους συνέγραψε τον 12ο αιώνα ο Άγιος Θεοφύλακτος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και πάσης Βουλγαρίας. Πρώτιστο μέλημα του Ιουλιανού ήταν η αποκατάσταση και επαναφορά της ειδωλολατρικής θρησκείας. Ταυτόχρονα έλαβε μέτρα κατά των Χριστιανών. Έτσι, ο τότε άρχοντας στη Νίκαια διέταξε τους χριστιανούς της περιοχής του να αρνηθούν την πίστη τους, διαφορετικά τους περίμεναν ανεκδιήγητα βασανιστήρια και ο θάνατος.

    Κάποιοι πιστοί, ανάμεσα τους, οι Τιμόθεος, Κομάσιος, Ευσέβιος και Θεόδωρος κατέφυγαν στην Θεσσαλονίκη και αργότερα, στην πόλη Στρώμνιτσα, που τότε ονομαζόταν Τιβεριούπολη. Η Στρώμνιτσα βρίσκεται στα βορειοδυτικά του όρους Κερκίνη [Μπέλλες], στη χώρα των Σκοπίων, 100 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Τη βυζαντινή περίοδο η πόλη ονομάζεται Τιβεριούπολη. Στα χρόνια της Βουλγαρικής κατοχής της πόλης, η Τιβεριούπολη έλαβε την ονομασία «Στρώμνιτσα». Η ονομασία αυτή προήλθε από τον ποταμό Στρυμώνα ο οποίος ονομάζεται από τους Βουλγάρους «Στρούμα», με έναν παραπόταμος του που διέρρεε την περιοχή, τον οποίο οι Βούλγαροι ονομάζουν «Στρούμιτζα» ή «Στρώμνιτσα». Έτσι διατηρήθηκε η ονομασία Στρώμνιτσα παρότι η πόλη κατοικείτο κυρίως από Έλληνες. Στην Τιβεριούπολη, λοιπόν, [Στρώμνιτσα] κατέφυγαν οι τέσσερις πρώτοι μάρτυρες, οι οποίοι, με την φλογερή διδασκαλία τους «έσπειραν τον σπόρο του θείου λόγου στα χωράφια των ψυχών και δημιούργησαν με επιμέλεια για τον Χριστό ένα εύφορο και καλλιεργημένο χωράφι, γεμάτο στάχυα» (άγιος Θεοφύλακτος).

Ο άγιος βίος τους είλκυσε και άλλους έντεκα ιερείς και μοναχούς της Τιβεριούπολης, απαρτίζοντας «την Τρίτη πεντάδα» των πιστών δούλων και εργατών του αμπελώνος Χριστού. Τα ονόματα των αγίων είναι: Τιμόθεος, και Θεόδωρος επίσκοποι. Πέτρος, Ιωάννης, Σέργιος, Θεόδωρος, Νικοφόρος οι ιερείς, Βασίλειος και Θωμάς διάκονοι, Ιερόθεος, Δανιήλ, Χαρίτων, Σωκράτης, Κομάσιος και Ευσέβιος οι μοναχοί. Όλοι μαζί οι άγιοι ζούσαν αγγελική ζωή, φώτιζαν τις ψυχές των ανθρώπων, ήλεγχαν την πλάνη των ειδώλων στην Τιβεριούπολη και την ευρύτερη περιοχή ενώ έλαβαν από τον Κύριο και το χάρισμα της θαυματουργίας.

   Η ιεραποστολική χριστιανική δράση των Δεκαπέντε εργατών του Ευαγγελίου διαδόθηκε ως την Θεσσαλονίκη. Εκεί ήταν διοικητές ο Ουάλλης και ο Φίλιππος, τυφλά όργανα του ασεβή Ιουλιανού. Ακούγοντας οι δυο την δράση των αγίων, έσπευσαν στην Τιβεριούπολη, τους συνέλαβαν και τους προσήγαγαν σε δημόσια δίκη. Οι άγιοι, αδίστακτα, με θάρρος στον αληθινό Θεό, ομολόγησαν την πίστη τους, διαλαλώντας το αποστολικό «ουδείς ημάς χωρίσει της αγάπης του Χριστού''. Οι διοικητές τότε απαίτησαν: «ομολογείτε τους αθανάτους θεούς ή όχι;». «Ποτέ» είπαν οι μάρτυρες «δεν θα θυσιάσουμε στους δαίμονες και τα είδωλά τους, αφού ο Χριστός ο Θεός μας απάλλαξε από τη δουλεία των δαιμόνων». Η γενναία απάντησή τους εξόργισε τους δυο διοικητές που αποφάσισαν την με ξίφος θανάτωση των αγίων.

  Ξεκίνησαν λοιπόν με χαρά και αγαλλίαση, για τον τόπο του μαρτυρίου τους, όπου και έλαβαν τα αμάραντα στέφανα της αθλήσεως τους. Ένας από τους Πεντεκαίδεκα αγίους, ο ιερεύς Πέτρος, «θείω ζήλω πυρωθείς την καρδίαν» φώναξε λίγο προ του μαρτυρίου: «Παραβάτες των έργων και εχθροί της αλήθειας, γιατί χύνετε χωρίς αιτία το αίμα των δικαίων, για τους οποίους δεν αποδείχτηκε τίποτε που ν’ αξίζει τον θάνατο, αλλά μάλλον όλες οι πράξεις τους αξίζουν τιμές και στεφάνια;». Αυτά τα λόγια μόλις τα άκουσαν οι ασεβείς εκείνοι άρχοντες, πρόσταξαν να ξαπλώσουν καταγής τον μάρτυρα και να τον χτυπήσουν με ραβδιά, έπειτα να του κόψουν τα χέρια και τελικά να τον θανατώσουν με ξίφος. Τα χέρια του αγίου τα πέταξαν στα σκυλιά. Ένα από αυτά, το δεξί χέρι έπεσε στα πόδια μιας εκ γενετής τυφλής, η οποία μόλις το αντελήφθη το πήρε στο σπίτι της και το φρόντισε. Και από τη χαρά της για τον ανεκτίμητο θησαυρό που κατείχε, καταφιλούσε το χέρι του μάρτυρα, το αγκάλιαζε, το τοποθετούσε με πίστη στα μάτια της. Και τότε έγινε το μεγάλο θαύμα του Κυρίου – ανοίξανε τα μάτια της και βρήκε το φως της. Το άγιο αυτό λείψανο, η ευσεβής γυναίκα το εναπέθεσε αργότερα στη Θεσσαλονίκη, στον Ιερό Ναό της ΑγίαςΑναστασίας, το οποίο όμως αργότερα επέστρεψε στην Στρώμνιτσα.

   Μετά την επιστροφή των χριστιανομάχων διοικητών στη Θεσσαλονίκη, οι πιστοί της Τιβεριούπολης πήραν τα ιερά λείψανα των αγίων, τα τοποθέτησαν σε λάρνακες, στις οποίες έγραψαν το όνομα, τη ζωή και το αξίωμά τους. Ήταν 28 Νοεμβρίου του 362 μ. Χ. Αργότερα ανήγειραν και μεγαλοπρεπή ναό, όπου τοποθετήθηκαν οι Δεκαπέντε λάρνακες που αποτέλεσαν πηγή θαυμάτων και ιάσεων, πολλά από τα οποία διασώζει ο βιογράφος τους άγιος Θεοφύλακτος ώστε όπως γράφει, «να γίνει η Τιβεριούπολη ένας λαμπρός πυρσός, που άπλωνε το φως της πίστης σε άλλες πόλεις και ανακαλούσε από την σκοτεινή πλάνη όσους βρίσκονταν στο πέλαγος της απιστίας». Δυστυχώς, εξαιτίας βαρβαρικών αλώσεων και καταστροφών τα λείψανα των αγίων χάθηκαν και μόνο το δεξί χέρι του Ιερομάρτυρα Πέτρου διασώθηκε, το οποίο επεστράφη στην Στρώμνιτσα και το κρατούσαν οι ευσεβείς Έλληνες της Στρώμνιτσας ως θησαυρό πολυτίμητο, στα χρόνια της βάρβαρης τουρκικής σκλαβιάς.

   Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Βαλκανικού Πολέμου, ο ένδοξος ελληνικός στρατός, απελευθερώνει και την Στρώμνιτσα από τον βουλγαρικό ζυγό. Στις 26 Ιουνίου του 1913 εισέρχεται στην πόλη μια ίλη του ελληνικού ιππικού και την απελευθερώνει. Χαράς ευαγγέλια. Η πόλη πλημμυρισμένη από την κυανόλευκη υποδέχεται τους απελευθερωτές με το «Χριστός Ανέστη». Δυστυχώς όμως με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου στις 26 Ιουλίου του 1913 η πόλη, μαζί με το Μοναστήρι [Μπιτόλια] επιδικαζόταν στους Βουλγάρους. Το τρομακτικό νέο γνωστοποιείται τηλεγραφικώς στον τότε Μητροπολίτη Στρώμνιτσας Αρσένιο και εκείνος περίλυπος και με δάκρυα στα μάτια το ανακοινώνει στο ποίμνιό του. Τα άδικα και θλιβερά νέα διαδόθηκαν αστραπιαία. Η κατάφωρα άδικη απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων υποχρέωνε τους Στρωμνιτσιώτες να ζήσουν κάτω από το μένος των ηττημένων στους Βαλκανικούς πολέμους Βουλγάρων. Αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την αγαπημένη τους πατρίδα και να καταφύγουν στην Ελλάδα, αφού πρώτα κάψουν τα σπίτια και τα ακίνητα υπάρχοντά τους, για να μην βρουν τίποτε οι Βούλγαροι. Έτσι, ο Ελληνισμός της Τιβεριουπόλεως ή Στρώμνιτσας εγκατέλειπε με βαθιά λύπη την προγονική του γη. Πολλοί εξ αυτών των προσφύγων Στρωμνιτσιωτών εγκαταστάθηκαν στην ερειπωμένη από τον πόλεμο πόλη του Κιλκίς (περίπου 3.500) την οποία με πολύ ζήλο και αγάπη άρχισαν γρήγορα να την ανοικοδομούν. Άλλοι εγκαταστάθηκαν στην Θεσσαλονίκη.

   Οι Στρωμνιτσιώτες έφεραν μαζί τους στο Κιλκίς ως ιερά κειμήλια μια παλαιά εικόνα των Πεντεκαίδεκα ιερομαρτύρων, την οποία εναπόθεσαν σ’ έναν παλαιό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος κοντά στο Κοιμητήριο, τον οποίο μετονόμασαν σε ναό των Πεντεκαίδεκα Ιερομαρτύρων και μια παλιά Εικόνα του Αγίου Δημητρίου, την οποία εναπόθεσαν επίσης σε έναν παλαιό ναό του Αγίου Αθανασίου, που μετονόμασαν και αυτόν σε ναό του Αγίου Δημητρίου λόγω του ότι και στην Στρώμνιτσα υπήρχε ναός προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ο οποίος μάλιστα, ήταν ο Μητροπολιτικός ναός της πόλεως. [γράφει ο Δημήτρης Νατσιός]

Ο μεγαλύτερος θησαυρός όμως που έφεραν από την πατρίδα είναι το ιερό λείψανο, το δεξί χέρι του Ιερομάρτυρα Πέτρου του Πρεσβυτέρου, ενός από τους Πεντεκαίδεκα, το οποίο εναπόθεσαν και αυτό στον μετονομασθέντα ναό. Οι Στρωμνιτσιώτες εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς γύρω από τους δύο προαναφερθέντες ναούς. Από της 19ης Ιουλίου 1967 εορτάζονται επίσημα ως πολιούχοι της πόλεως Κιλκίς και η ημέρα της γιορτής τους (28 Νοεμβρίου) είναι αργία για τον τόπο.


ΠΗΓΗ: Δημήτριος Νατσιός: Οι πολιούχοι του Κιλκίς άγιοι Πεντεκαίδεκα Ιερομάρτυρες και η Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου) και το συναξάρι του Α. Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας.



ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Η Αργοναυτική Εκστρατεία [ γ΄ μέρος] Θεσσαλική Ιστορία και Μύθος 12. Το τέλος των πρωταγωνιστών από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 Η Αργοναυτική Εκστρατεία [ γ΄ μέρος]   Θεσσαλική Ιστορία και Μύθος 12. Το τέλος των πρωταγωνιστών  από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου α΄ Το ...

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ....