Ο Μίνωας του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

 

Ο Μίνωας

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

   

Ο Μίνωας, Κριτής στον Άδη

   ΓΕΝΙΚΑ: Ο Μίνωας κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν βασιλιάς της Κρήτης. Το βασίλειό του περιελάμβανε ολόκληρη την Κρήτη, που είχε πολλές δεκάδες πόλεις, αλλά και τις Κυκλάδες [Μινωίδες νήσοι]. Πρωτεύουσα του μινωικού βασιλείου ήταν η Κνωσός. Εκεί βρίσκονται τα περίφημα ανάκτορα του Μίνωα, που μέρος τους σώζεται ακόμα σήμερα, συμπλέκοντας Μυθολογία και Ιστορία. Τα ανάκτορα αυτά αποτελούσαν μια ολόκληρη σχεδόν πόλη, με ξενώνες, λουτρά, ιερά, βιοτεχνικά εργαστήρια, αποθήκες τροφίμων, βασιλικές αίθουσες, την αίθουσα του θρόνου, υπασπιστήρια, αίθουσες δεξιώσεων και τελετών και τόσα άλλα.

   ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Δεν είναι ιστορικά εξακριβωμένο ποιος λαός κατέλυσε το ένδοξο βασίλειο του Μίνωα. Από όσα, όμως, πολύτιμα αντικείμενα κρητικής προελεύσεως βρέθηκαν στους λεγόμενους θησαυρούς του Ατρέα, αλλά και κατά τα γραφόμενα του Ηροδότου, φαίνεται πως οι επιδρομείς ήταν Έλληνες, Αχαιοί από την Πελοπόννησο. Από το Μίνωα πήρε την ονομασία του ο Μινωικός πολιτισμός, ένας πολιτισμός που καλύπτει την περίοδο από το 3000 έως το 1450 π. Χριστού.

   ΜΥΘΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Το όνομα του Μίνωα εμπλέκεται σε πολλούς αρχαίους ελληνικούς μύθους. Έτσι, σύμφωνα με την αστείρευτη ελληνική Μυθολογία, ο Μίνωας ήταν γιος του Δία και της Ευρώπης. Μετά την αρπαγή της Ευρώπης από τη Συρία, ο Δίας απέκτησε στην Κρήτη μαζί της τρία παιδιά: τον Μίνωα, το Ροδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα. Μετά την αποχώρηση του Δία, η Ευρώπη και τα τρία αγόρια βρήκαν άσυλο στη αυλή του βασιλιά της Κρήτης Αστέριου, που τελικά παντρεύτηκε την Ευρώπη και υιοθέτησε το Μίνωα και τα αδέρφια του.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ -ΘΡΟΝΟΣ: Ο Μίνωας όταν μεγάλωσε παντρεύτηκε την κόρη του Ήλιου, Πασιφάη, από την οποία απέκτησε τους Ανδρόγεω, Δευκαλίωνα, Γλαύκο και Κατρέα καθώς και τέσσερις κόρες [Ακάλλη, Αριάδνη, Φαίδρα και Ξενοδίκη]. Ο Μίνωας παρουσιάζεται σε αρκετούς μύθους σαν διεφθαρμένος άντρας και καθόλου πιστός σύζυγος. Η συμπεριφορά του αυτή ενοχλούσε την Πασιφάη, η οποία επιθυμούσε να τον εκδικηθεί. Λέγεται μάλιστα ότι του είχε δώσει ένα ποτό, που τον έκανε όταν έβλεπε με πόθο άλλη γυναίκα να της ρίχνει στο στήθος άγρια ζώα, που την κατασπάρασσαν! Με βάση τον ίδιο μύθο, ο Μίνωας απαλλάχτηκε από το βάρος αυτό όταν ερωτεύτηκε την Πρόκριδα, ερωμένη του Κέφαλου. Η Πρόκρις έδωσε στο Μίνωα ειδικό αντίδοτο, κι έτσι εξουδετερώθηκαν οι δυσμενείς επιδράσεις. Μετά το θάνατο του Αστέριου ο Μίνωας διεκδίκησε το θρόνο του. Προκειμένου να κάμψει τις αντιστάσεις των Κρητών, ισχυρίστηκε ότι οι θεοί του είχαν ήδη παραχωρήσει τη θέση αυτή. Για να αποδείξει μάλιστα του λόγου το αληθές είπε ακόμη, ότι οι θεοί θα του έστελναν ότι τους ζητούσε. Έπειτα ζήτησε από τον Ποσειδώνα να βγει ... μέσα από τη θάλασσα ένας ταύρος! Μάλιστα, υποσχέθηκε στο θεό ότι θα θυσίαζε τον ταύρο αυτό. Συνεπαρμένος όμως από την ομορφιά του ζώου απέφυγε να τηρήσει την υπόσχεσή του. Θυσίασε έναν άλλο ταύρο στη θέση του, νομίζοντας ότι θα κατόρθωνε να ξεγελάσει τον θεό της θάλασσας.

 

Η σύζυγος του Μίνωα, Πασιφάη ,με τον Δαίδαλο Pompeii- Casa dei Vettii

Ο ΤΑΥΡΟΣ ΚΙ Ο ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ: Η τιμωρία του Μίνωα δεν άργησε να έρθει. Ο Ποσειδώνας έκανε την Πασιφάη να ερωτευτεί τον ταύρο(!), ο οποίος έμεινε γνωστός ως ο ταύρος της Κρήτης. Με τη βοήθεια του Δαίδαλου, φημισμένου τεχνίτη στην αυλή του Μίνωα, η Πασιφάη μπήκε σε μία ξύλινη κατασκευή, σκεπασμένη με δέρματα, προκειμένου ο ταύρος να την περάσει για αγελάδα. Από την ένωση του ταύρου και της Πασιφάης γεννήθηκε ένα παιδί-τέρας, το οποίο ονομάστηκε Αστερίων, αλλά λόγω της μορφής του έγινε γνωστό ως Μινώταυρος.

 

Μίνωας και Σκύλλα

  Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΓΕΩ ΚΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ: Μαύρη σελίδα στη βασιλεία του Μίνωα απετέλεσε ο θάνατος του γιου του, Ανδρόγεω. Ο Ανδρόγεως είχε μεταβεί στην Αθήνα για να συμμετάσχει στα Παναθήναια. Κατόρθωσε μάλιστα να νικήσει σε όλα τα αθλήματα, προκαλώντας το φθόνο των Αθηναίων. Προκειμένου να απαλλαγούν από αυτόν, τον έστειλαν να εξοντώσει τον γνωστό ταύρο της Κρήτης, ο οποίος πλέον βρισκόταν στο Μαραθώνα. Τελικά ο ταύρος σκότωσε τον Ανδρόγεω. Μια άλλη μυθική εκδοχή βεβαιώνει πως οι Αθηναίοι έστειλαν το νέο σε θανάσιμη ενέδρα. Όταν ο Μίνωας πληροφορήθηκε το χαμό του γιου του, βρισκόταν στην Πάρο, όπου πραγματοποιούσε θυσίες προς τιμή των Χαρίτων. Μόλις άκουσε το δυσάρεστο νέο, έβγαλε το λουλουδένιο στεφάνι που φορούσε για την εορτή διατάσσοντας τους αυλητές να πάψουν τη μουσική. Ωστόσο ολοκλήρωσε τη θυσία. Έκτοτε, η συγκεκριμένη θυσία γινόταν χωρίς συνοδεία μουσικής. Στη συνέχεια ο Μίνωας εκστράτευσε εναντίον της Αθήνας για να εκδικηθεί το θάνατο του γιου του. Πρώτος σταθμός της εκστρατείας αυτής ήταν τα Μέγαρα. Εκεί βασίλευε ο Νίσος, γιος του Πανδίονα. Χαρακτηριστικό του βασιλιά αυτού ήταν μια τρίχα κόκκινη στο κεφάλι του που ήταν συνδεδεμένη με τη ζωή του. Η κόρη του, Σκύλλα, που ερωτεύτηκε το Μίνωα, έκοψε την τρίχα αυτή. Έτσι ο Νίσος πέθανε και τα Μέγαρα εκπορθήθηκαν. Όταν η Σκύλλα πήγε υπερήφανη για το κατόρθωμά της στο Μίνωα, εκείνος την τιμώρησε για την προδοσία της. Την έριξε στη θάλασσα ή κατά άλλη εκδοχή την έδεσε στην πρύμνη του πλοίου του όταν σαλπάρισε για την Αθήνα. Εν συνεχεία ο στρατός του Μίνωα ξεκίνησε την πολιορκία των Αθηνών, χωρίς όμως να μπορεί να κατορθώσει να την καταλάβει. Αυτό κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Μίνωας τότε ζήτησε βοήθεια από τον πατέρα του. Ο Δίας τότε έστειλε στην Αθήνα επιδημίες. Οι απελπισμένοι Αθηναίοι στράφηκαν για συμβουλή στο δελφικό Μαντείο. Ο χρησμός της Πυθίας έλεγε ότι έπρεπε να ικανοποιηθεί οποιοδήποτε αίτημα του Μίνωα! Έτσι οι Αθηναίοι δέχτηκαν την άνευ όρων παράδοση της πόλης τους. Ο Μίνωας τότε επέβαλε στην Αθήνα ένα φόρο αίματος. Συγκεκριμένα οι Αθηναίοι έπρεπε να στέλνουν κάθε χρόνο εφτά νέους και εφτά νέες για τροφή του Μινώταυρου. Την τιμωρία των Αθηναίων έμελλε να σταματήσει μερικά χρόνια αργότερα ο γιος του Αιγέα, βασιλιά της Αθήνας, ο Θησέας, με τον οποίο θα ασχοληθούμε σε ειδική ενότητα. Εκεί, με τη βοήθεια της Αριάδνηε, ο Θησέας κατόρθωσε σκοτώνοντας το Μινώταυρο, να τερματίσει το μακάβριο αυτό φόρο αίματος της Αθήνας.

   ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ: Μετά τη φυγή του Δαίδαλου από την Κρήτη και την εύρεση ασύλου στο βασίλειο του Κώκαλου, ο Μίνωας, που είχε ανάγκη από τις υπηρεσίες του μεγάλου αυτού τεχνίτη, έσπευσε να τον συναντήσει εκεί. Φτάνοντας ο Μίνωας, ζήτησε από τον Κώκαλο να του παραδώσει το Δαίδαλο. Ο Κώκαλος προσποιήθηκε ότι θα ενδώσει στο αίτημα του, όμως του ζήτησε πρώτα να συμμετάσχει σε ένα συμπόσιο που θα διοργάνωνε. Πριν το συμπόσιο ο Μίνωας θα έπρεπε να λουστεί. Οι κόρες ή κάποιες υπηρέτριες του Κώκαλου, όταν ο Μίνωας βρισκόταν στο λουτρό, τού έριξαν καυτό νερό με αποτέλεσμα να βρει φρικτό θάνατο.

   ΚΡΙΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ: Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο Μίνωας ήταν πολύ σοφός νομοθέτης. Ακόμη κι ο Όμηρος, του πλέκει το εγκώμιο, κάτι σπάνιο για τον μεγάλο επικό ποιητή. Έτσι μας πληροφορεί πως ο Μίνωας έπαιρνε τους νόμους από τον ίδιο τον Δία κάθε εννιά χρόνια σε ένα σπήλαιο του όρους Ίδη. Γενικά, η διοίκηση του Μίνωα θεωρήθηκε ανθρωπιστική και δίκαιη και γι' αυτό το λόγο, σύμφωνα με το μύθο, ορίστηκε ως ένας από τους κριτές του Άδη, μαζί με τον αδερφό του Ροδάμανθυ και τον Αιακό. Ανάμεσα στους τρεις αυτούς κριτές ο Μίνωας ξεχώριζε γιατί λάμβανε τις τελικές αποφάσεις για τη θέση κάθε ψυχής στο βασίλειο του Πλούτωνα.

   ΑΛΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Για την προσωπικότητα του Μίνωα υπάρχει, γενικά, διχογνωμία στις αρχαίες πηγές. Έτσι, κάποιοι μύθοι τον περιγράφουν σαν ένα διεφθαρμένο βασιλιά ενώ άλλοι του αποδίδουν σημαντικό έργο, όπως για παράδειγμα τη νομοθεσία, τομέα στον οποίο του πλέκουν το εγκώμιο. Πιο πιθανό θεωρείται ότι τα υπερβολικά και δυσφημιστικά στοιχεία πέρασαν στα βιογραφικά στοιχεία του Μίνωα, από τους εχθρούς του, τους Αθηναίους. [Όπως, για παράδειγμα, η υπόθεση με την Πρόκριδα]. Αξίζει να προσθέσουμε πως, σύμφωνα με τον Αιγύπτιο ιερέα και συγγραφέα Μανέθωνα, ο Μίνωας βασίλεψε στην Αίγυπτο πριν τον κατακλυσμό. Ο Μίνωας, κατά την άποψή του, μαζί με τους επτά επόμενους βασιλείς απογόνους του, βασίλεψαν 253 έτη, ενώ η δυναστεία τους αυτή ήταν μετά τη βασιλεία των θεών.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Μανέθωνος Αιγυπτιακά, Εκδόσεις Γεωργιάδης, Γ΄έκδοσις, Αθήνα 1996

Ζαν Ρισπέν, «Ελληνική μυθολογία», τόμος Β', εκδόσεις Δαρεμάς, επιμέλεια Σπ. Μαρινάτος, μετάφραση Νίκος Τετενές, Αθήνα 1953.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος [16.11] από τον Κωνσταντίνο Οικονόμου + βίντεο

 Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος [16.11] + ΒΙΝΤΕΟ

από τον Κωνσταντίνο Οικονόμου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ: Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, πριν γίνει μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού, ονομαζόταν Λευί. Ο πατέρας του λεγόταν Αλφαίος και ήταν από τη Γαλιλαία. Ο Ματθαίος έκανε το επάγγελμα του τελώνη, και ο Ιησούς τον βρήκε να κάθεται στο τελωνείο έξω από την Καπερναούμ. Και είπε προς αυτόν: “Ακολούθει μοι”. Ο Ματθαίος, χωρίς καμιά καθυστέρηση, αμέσως τον ακολούθησε [Μτθ. θ΄9-10, Μάρκ. β΄13-14, Λουκ. ε΄27,28]. Και όχι μόνο εγκατέλειψε το αμαρτωλό, για την εποχή εκείνη, επάγγελμα του τελώνη, αλλά και με χαρά φιλοξένησε τον Κύριο στο σπίτι του. Εκεί, μάλιστα, ήλθαν και πολλοί τελώνες και άλλοι αμαρτωλοί άνθρωποι, με τους οποίους ο Ιησούς συνέφαγε και συζήτησε. Οι φαρισαίοι, όμως, που είχαν πωρωμένη συνείδηση, όταν είδαν αυτή την ενέργεια του Κυρίου, αμέσως τον κατηγόρησαν ότι συντρώγει με τελώνες και αμαρτωλούς. Ο Ιησούς το άκουσε και είπε αποστομώνοντάς τους: “Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλὰ ἁμαρτωλοὺς εις μετάνοιαν” (Ματθαίου, θ' 13). Δηλαδή, λέει ο Κύριος, δεν ήλθα για να καλέσω εκείνους που νομίζουν τους εαυτούς τους δίκαιους, αλλά ήλθα να καλέσω τους αμαρτωλούς, για να μετανοήσουν και να σωθούν. Ο Ευσέβιος, στην Εκκλησιαστική του Ιστορία (Γ΄24,6), διασώζει την παράδοση ότι ο Ματθαίος πρώτα κήρυξε στους Εβραίους της Παλαιστίνης, για τους οποίους συνέγραψε και το Ευαγγέλιό του, ενώ εν συνεχεία μετέβη σε άλλα έθνη. Άλλοι πατέρες αναφέρουν ότι ο Ευαγγελιστής μετέβη στην Αιθιοπία [Ρουφίνος, Ευχέριος, Σωκράτης (PG 67,126)], όπου και, κατά πάσα πιθανότητα, μαρτύρησε. Άλλοι ομιλούν για τον Πόντο, την Περσία, ακόμη και την Ιρλανδία. Η ορθόδοξη εικονογραφία τον παρουσιάζει με το βιβλίο του Ευαγγελίου ή με τα (υποτιθέμενα) όργανα του μαρτυρίου του, σπαθί ή λόγχη.

  ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Στο Ματθαίο οφείλει η Εκκλησία μας το πρώτο κατά σειρά, και όχι χρονολογικά, Ευαγγέλιο, που γράφτηκε περί το 64 μ.Χ. Πρόκειται για το μοναδικό βιβλίο της Καινής Διαθήκης που γράφηκε στην Εβραϊκή. Ελληνική μετάφραση του Ευαγγελίου αυτού υπήρχε πάντως πριν το τέλος του 1ου αιώνα (Παπίας). Ο σκοπός της συγγραφής του Ευαγγελίου ήταν να αποδείξει στους Εβραίους, πρωτίστως, ότι ο Ιησούς είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας της Π. Διαθήκης, Υιός Θεού, Βασιλεύς και τελειωτής του αρχαίου Νόμου. Γι' αυτό το λόγο ο Ευαγγελιστής αναφέρει τα ιστορούμενα γεγονότα και τους λόγους του Κυρίου σε μια πιο συστηματική σειρά παρά χρονολογική. Ακόμη ο Ματθαίος διαλέγει αποδεικτικά γεγονότα και φράσεις που θα μπορούσαν να ελεγχθούν από τους Εβραίους αναγνώστες του Ευαγγελίου. Επιδιώκει να προσαρμόσει τις προφητείες στα γεγονότα, αλλά δεν τροποποιεί καθόλου τα γεγονότα για να “ταιριάσουν” στην προσαρμογή αυτή. Ακόμη στον Απόστολο Ματθαίο αποδίδεται, από την παράδοση, το απόκρυφο βιβλίο με τον τίτλο: “Το βιβλίο της καταγωγής της μακαρίας Μαρίας και της παιδικής ηλικίας του Σωτήρος”. Τέλος στο όνομα του Ευαγγελιστή Ματθαίου αποδίδεται, κακώς, το βιβλίο των λεγομένων αποκρύφων “Πράξεων Ματθαίου”.

  ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ: “Θείας ήκουσας, φωνής του Λόγου, και της πίστεως, το φως εδέξω, καταλείψας τελωνείου τον σύνδεσμον όθεν Χριστού την απόρρητον κένωσιν, ευηγγελίσω Ματθαίε Απόστολε. Και νυν πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμὸν και μέγα έλεος”.

ΚΟΝΤΑΚΙΟ: “Του τελωνείου τον ζυγὸν απορρίψας, δικαιοσύνης τω ζυγώ προσηρμόσθης, και ανεδείχθης έμπορος πανάριστος, πλούτον κομισάμενος, την εξ ύψους σοφίαν· όθεν ανεκήρυξας, αληθείας τον λόγον, και των ραθύμων ήγειρας ψυχάς, καθυπογράψας, την ώραν της κρίσεως”.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Τα Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου) + ΒΙΝΤΕΟ Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

 Τα Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου)

 + ΒΙΝΤΕΟ

Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

   Μία από τις μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές είναι τα Εισόδια της Θεοτόκου. Η είσοδος της Θεοτόκου στο ναό είναι προοίμιο της εύνοιας του Θεού στους ανθρώπους, η προκήρυξη της σωτηρίας των ανθρώπων, η αναγγελία του Χριστού και η πραγματοποίηση του σχεδίου της θείας οικονομίας. Αυτά διακηρύσσει το απολυτίκιο της εορτής. Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή. Αποτελεί τήν βάση και την αρχή για όλη την μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου. Η αγία Άννα, η μητέρα της Θεοτόκου, επειδή περνούσε όλη τη ζωή της χωρίς να αποκτήσει τέκνο, παρακαλούσε μαζί με τον άντρα της Ιωακείμ το Θεό να τους χαρίσει παιδί και, αν πετύχουν το ποθούμενο, να το αφιερώσουν στον Θεό. Έτσι, ευδόκησε ο Θεός και γέννησε παράδοξα, σε ηλικία προχωρημένη, αυτήν που προξένησε τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγή και συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους, την αιτία της ανάπλασης του κόσμου, της έγερσης και της θέωσης του πεσόντος Αδάμ, δηλαδή της ανθρωπότητας, την υπεραγία και Δέσποινα Θεοτόκο Μαρία. Όταν η Μαρία έγινε τριών χρόνων, οι γονείς της την προσέφεραν, σαν σήμερα, στον ναό, καθώς είχαν υποσχεθεί, και αφιέρωσαν την κόρη τους στον Θεό, που τους την χάρισε. Την παρέδωσαν Αρχιερέα Ζαχαρία, που την δέχτηκε λέγοντας: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το ονομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ», και την έβαλε στον ιερότερο χώρο του ναού όπου εισερχόταν μόνο ο Αρχιερέας.

   “Έτσι (...) απετέθη δικαίως σήμερα στα άγια άδυτα, σαν θησαυρὸς του Θεού, η κόρη που εξελέγη ανάμεσα στους εκλεκτοὺς απὸ αιώνες, που ἀναδείχθηκε αγία των αγίων, που έχει το σώμα καθαρώτερο και θειότερο ακόμη και απὸ τα διὰ της αρετής κεκαθαρμένα πνεύματα, ώστε να μην είναι δεκτικὸ μόνο του τύπου των θείων λόγων, αλλὰ και του ιδίου του ενυποστάτου και μονογενούς Λόγου του προανάρχου Πατρός· σαν θησαυρὸς που ο Λόγος θα τον χρησιμοποιούσε στον καιρὸ του, όπως και έγινε, γιὰ πλουτισμὸ και υπερκόσμιο και συγχρόνως παγκόσμιο κόσμημα.¹” Ήταν λοιπόν ένα προκλητικό γεγονός, κάποιος άνθρωπος, και μάλιστα ένα κορίτσι, να εισέλθη στον ιερό χώρο, όπου φυλάσσονταν τα πιο ιερά αντικείμενα τού Ισραήλ, όπως η Κιβωτός της Διαθήκης, η Στάμνα με το Μάννα, η Ράβδος η βλαστήσασα του Ααρών και, βεβαίως, όπου ούτε οι ιερείς είχαν δικαίωμα να εισέλθουν, αλλά ούτε και ο Αρχιερεύς καθημερινά. Μέσα στα Άγια των Αγίων η Θεοτόκος για δώδεκα χρόνια τρεφόταν από άρτο που της έφερνε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Αυτό ήταν ένα από τα πιο θαυμαστά γεγονότα του βίου της Θεοτόκου.

   

  Σε τροπάριο του εσπερινού της εορτής γράφεται: «Δι' αγγέλου εκτρέφεται». Και σε άλλο λέγεται: «Επουρανίω τραφείσα, Παρθένε, άρτω». Τι ήταν αυτός ο άρτος από τον οποίον τρεφόταν η Παναγία; Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφερόμενος σε αυτόν τον ευλογημένο άρτο που έτρεφε τήν Παναγία λέγει ότι ο Θεός έστελνε «τροφήν άνωθεν απόρρητον εκεί τή Παρθένω δι' αγγέλου». Όμως, δεν ήταν ένας συνηθισμένος άρτος, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η άκτιστη ενέργεια του Θεού, διά της οποίας, κατά τον ίδιο Πατέρα, «την τε φύσιν κρειττόνως ανερρώννυτο (εδυνάμωνε) και κατά σώμα των ασωμάτων καθαρωτέρα καί υπερτέρα και συνετηρείτο και ετελείτο». Είναι προφανές ότι δεν ήταν μια κτιστή τροφή, ένας υλικός άρτος, αλλά μια άλλη ξένη τροφή. Ήταν η ενέργεια του Θεού η οποία ενδυνάμωνε το σώμα της Παναγίας για να έχει νοερά προσευχή και θεωρία Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η Παναγία για σχεδόν δέκα χρόνια ήταν μέσα στο Φως τού Θεού και είχε κοινωνία μαζί Του, φθάνοντας στήν θέωση. Στην πραγματικότητα ζούσε όπως ζούσαν οι Πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο πριν την πτώση. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ερμηνεύοντας το αίτημα της Κυριακής Προσευχής, “τον άρτον ημών τον επιούσιον”, το συνδέει με τη θεία Κοινωνία τού Σώματος και του Αίματος του Χριστού και κάνει λόγο για την «τροφή του άρτου της ζωής, ίνα νικήση τον θάνατον της αμαρτίας», από την παρούσα πρόσκαιρη ζωή. Μέ αυτόν τον Άρτο, τή Χάρη και την ενέργεια του Θεού, ετρέφετο η Παναγία μέσα στα Άγια των Αγίων. Με αυτόν τον Άρτο τρεφόμαστε και εμείς κάθε φορά που τελούμε τη Θεία Λειτουργία. Καί βεβαίως για να ενεργήσει ο Άρτος αυτός, δηλαδή ο Χριστός, «εις ζωήν αιώνιον», πρέπει να ζούμε μιμούμενοι ή δυνατόν την Παναγία.

 

  Εκεί στο ναό, λοιπόν, η Παρθένος διέμεινε δεκα χρόνια, ώσπου πλησίασε ο καιρός του θείου Ευαγγελισμού και των ουρανίων και υπερφυσικών μηνυμάτων, που προμηνούσαν ότι ο Θεός ευδόκησε να σαρκωθεί απ' αυτήν σαν φιλάνθρωπος, για να αναπλάσει τον φθαρέντα από την αμαρτία κόσμο. Η Θεοτόκος εξήλθε τότε από τα άγια των αγίων του ναού και δόθηκε στον μνήστορα Ιωσήφ, για να είναι αυτός προστάτης της και μάρτυς της παρθενίας της και για να υπηρετήσει τον άσπορο τόκο της, στη φυγή στην Αίγυπτο και στην επάνοδό της απ' εκεί στη γη Ισραήλ.

Ποια είναι όμως η θέση των πιστών απέναντι στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας που φανερώνεται στην εορτή των Εισοδίων. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς απαντά με ένα ερώτημα: “εμείς που έχουμε κοντὰ μας γραμμένα όλα τα λόγια της αιώνιας ζωής, και όχι μόνο τα λόγια, αλλὰ και τα θαύματα και τα παθήματα και την δι᾽ αυτών έγερση της φύσεως μας απὸ τους νεκροὺς και ανάληψή της απὸ τη γη στον ουρανό, και την δι᾽ αυτών επηγγελμένη σ᾽ εμάς αθάνατη ζωὴ και αμετάτρεπτη σωτηρία, πως δεν θ᾽ ανυμνήσωμε και μακαρίσωμε αδιαλείπτως την μητέρα του χορηγού της σωτηρίας, του δοτήρος της ζωής, εορτάζοντας τώρα (...) την μετοίκησι στα άγια των αγίων;”  

   Για τη θέση της Θεοτόκου στο θείο σχέδιο της ανόρθωσης του ανθρώπου διαβάζουμε: “(λόγω της αμαρτίας) κατέστη αδύνατον να επιστρέψωμε στην αρχικήν μας κατάστασι, και στενάζαμε επειδή αυτό ακριβώς ήταν το μόνο που ποθούσαμε· αυτήν την δυνατότητα της ευδαιμονίας μας την εχάρισε μόνη η μακαρία Παρθένος. Αυτή εξεπλήρωσε την επιθυμία μας ενώνοντας με τους ανθρώπους τον μόνον Επιθυμητόν, Αυτόν Τον οποίον, όταν κάποιος γνωρίση προσωπικώς, δεν είναι δυνατόν να ζητήση κάτι περισσότερο. Και ηνώθη δι’ αυτής ο Θεός τόσο στενά με τους ανθρώπους, ώστε έγινε μέτοχος όχι μόνον του τόπου και του τρόπου της ζωής μας, αλλά και της ιδίας της φύσεως μας.²”

   “Ο καθαρώτατος ναὸς του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστὰς και Παρθένος, το ιερὸν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται, εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι θείω· ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού. Αύτη υπάρχει σκηνὴ επουράνιος.” (Κοντάκιο)

1. Γρηγόριος Παλαμάς, Λόγος εἰς τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, 14.

2. Αγίου Νικολάου του Καβάσιλα: Ομιλία περί της Υπεραγίας Δεσποίνης ημων και Παναχράντου Θεοτόκου εκφωνηθείσα εις την Πάνδοξον Κοίμησιν Αυτής

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

Κυριακή Η’ Λουκά [Λουκ. Ι΄ 25-37]: Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη + ΒΙΝΤΕΟ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

 

Κυριακή Η’ Λουκά [Λουκ. Ι, 25-37]:

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

   

ΤΟ “ΕΡΩΤΗΜΑ”: “Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;”, ρώτησε ένας νομοδιδάσκαλος τον Κύριο θέλοντας να Τον παγιδεύσει. Εκείνος τον παρέπεμψε στις εντολές του Μωσαϊκού Νόμου. Τότε ο νομοδιδάσκαλος ανέφερε τις δύο βασικότερες εντολές, την αγάπη προς το Θεό και την αγάπη προς τον πλησίον. Θέλοντας όμως να δικαιολογηθεί, επειδή έθεσε ένα ερώτημα στο οποίο του ήταν γνωστή η απάντηση, έθεσε και δεύτερο: “Ποιον πρέπει να θεωρώ πλησίον μου;” Αυτό το ερώτημα στάθηκε η αφορμή να διηγηθεί ο Κύριος την υπέροχη παραβολή του καλού Σαμαρείτη.

  Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ: “Κάποιος άνθρωπος”, είπε, “κατέβαινε στην Ιεριχώ και έπεσε σε ενέδρα ληστών, οι οποίοι τον λήστεψαν, τον έγδυσαν, τον καταπλήγωσαν και τον εγκατέλειψαν μισοπεθαμένο. Κάποια στιγμή ένας ιερέας που κατέβαινε στο δρόμο εκείνο, ενώ τον είδε από μακριά, απομακρύνθηκε χωρίς να προσφέρει βοήθεια. Παρομοίως, κάποιος Λευίτης, υπηρέτης του ναού, έφθασε στο μέρος εκείνο. Αυτός φάνηκε ακόμη πιο άσπλαχνος. Πλησίασε, είδε την άθλια κατάσταση του πληγωμένου κι έφυγε”.

“ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ”: Ο ιερέας έφυγε από ενστικτώδη φιλαυτία, ενώ ο Λευίτης έπειτα από υπολογισμό. Και οι δυο όμως, είχαν αξίωμα και έργο ιερό, οπότε θα έπρεπε, περισσότερο από οποιονδήποτε, να είναι συμπονετικοί και ελεήμονες στον ετοιμοθάνατο διαβάτη. Αυτοί, από καθέδρας, δίδασκαν τους άλλους το καθήκον της αγάπης στον πλησίον! Κι όμως, αθέτησαν το καθήκον αυτό. Είναι θλιβερό, να γίνονται παραδείγματα σκληρότητος άνθρωποι του Θεού και να δυσφημούν τόσο πολύ το Θεό. Κάτι τέτοιο διαχρονικά επαναλαμβάνεται συχνά από «ανθρώπους του Θεού», και από εμάς τους ίδιους. Λεγόμαστε άνθρωποι της Εκκλησίας, κι αποδεικνυόμαστε εμπράκτως άσπλαχνοι, σκληροί, επιλήσμονες του ανθρωπίνου πόνου. Ο Κύριός ξεκαθαρίζει ότι χωρίς αγάπη στο συνάνθρωπο, Βασιλεία Ουρανών δεν πρόκειται να κληρονομήσουμε. Η αγάπη προς τον πλησίον είναι σφραγίδα γνησιότητάς και βασική προϋπόθεση σωτηρίας.

  Ο ΚΥΡΙΟΣ ΩΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ: Κάποια στιγμή, επανερχόμενοι στην παραβολή, ένας Σαμαρείτης, που διάβαινε από το δρόμο εκείνο, είδε τον πληγωμένο, πλησίασε και τον σπλαχνίστηκε. Δεν φοβήθηκε μην πάθει τα ίδια, έσκυψε φιλάνθρωπα, έπλυνε τα τραύματά του, τα άλειψε με λάδι και κρασί, τα έδεσε με επιδέσμους. Κι αφού με κόπο τον ανέβασε στο ζώο του, τον μετέφερε σε κάποιο πανδοχείο και τον περιποιήθηκε ολονυχτίς. Την επομένη, έδωσε χρήματα στον ξενοδόχο λέγοντάς του: “Περιποιήσου τον. Και ό,τι άλλο ξοδέψεις θα σου το εξοφλήσω επιστρέφοντας στην πατρίδα μου. Λοιπόν”, ρώτησε ο Κύριος το νομοδιδάσκαλο, “ποιος από τους τρεις επιτέλεσε το καθήκον του προς τον πλησίον;” Κι εκείνος απάντησε: “Αυτός που τον συμπόνεσε και τον ελέησε”. Ο Κύριος τότε του είπε: “Πήγαινε και κάνε κι εσύ το ίδιο”. Αυτή την προτροπή δίνει και σε μας ο Κύριος. Η προτροπή Του δεν αφήνει υποψία εφησυχασμού του ανθρώπου, αδράνειας ή τύρβης μέσα στα δικά του πάθη. Εφησυχασμός και αδράνεια φανερώνουν καταστάσεις αλλοίωσης της φυσιολογίας του ανθρώπου, της κατ’ εικόνα Θεού δημιουργίας. Ο άνθρωπος είναι ενέργεια, πορεία προς τα εμπρός, δημιουργία. Αν υπάρχουν τόσοι συνάνθρωποί μας που ταλαιπωρούνται από ψυχολογικά κυρίως προβλήματα, είναι γιατί έπεσαν σε στασιμότητα λόγω της ανακύκλωσης των ίδιων πάντοτε παθών τους, κυρίως των λογισμών τους. Λειτουργούν με τρόπο «αυτιστικό», περιφερόμενοι αενάως γύρω από το “εγώ” τους. Ο Κύριος καλεί όλους σε πορεία προς τα εμπρός, δείχνοντας αγάπη σε κάθε πάσχοντα, χωρίς να εξετάζουμε αν είναι οικείος, ξένος, εχθρός, χωρίς να υπολογίζουμε θυσίες, κόπους, δαπάνες. Αυτό δίδαξε ο Κύριος κυρίως με τη ζωή Του. Ο Ίδιος έγινε ο καλός Σαμαρείτης για μας. Αγάπησε τους ανθρώπους “άχρι θανάτου”. Η αγάπη Του κορυφώθηκε στο Σταυρό. Δυστυχώς όμως στην εποχή μας, ενώ όλοι μιλούμε για αγάπη, πραγματική αγάπη δεν έχουμε. Κι αυτό φαίνεται στις σχέσεις μας με τους οικείους. Αλλά αν δυσκολευόμαστε να αγαπήσουμε τους δικούς μας, πόσο μάλλον τους ξένους; Πλησίον μας είναι συχνά συνάνθρωποι που μας μισούν, μας συκοφαντούν, μας αδικούν. Εμείς, όχι μόνο δε νοιαζόμαστε γι' αυτούς καθόλου, αλλά μάλιστα μνησικακούμε εναντίον τους! Συμβαίνει κάποτε να μένουμε στην ίδια πολυκατοικία ή να εργαζόμαστε στην ίδια εργασία και όμως να είμαστε ξένοι και άγνωστοι μεταξύ μας. Έτσι, υποφέρουμε γιατί η καρδιά μας είναι στεγνή από αγάπη, γιατί μας κυβερνά ο ατομισμός και η φιλαυτία. Αγάπη σημαίνει θυσία, να δίνουμε κι όχι να απαιτούμε να γίνουν οι άλλοι καλοί για να τους αγαπήσουμε, σημαίνει “πλάτυνση καρδίας”, για να χωράει όλους, ακόμη κι αυτούς που μας στενοχωρούν. Να προσφέρουμε αγάπη απαθώς και διακριτικώς, χωρίς να αισθανθούν ότι κάνουμε προσπάθεια να τους αγαπήσουμε. Να ακούμε εμπόνως τον πόνο τους, να τους ανακουφίζουμε στο πρόβλημά τους. Να διαισθανόμαστε κούρασή, δυσκολίες, επιθυμίες τους. Η αγάπη μας, ας εκδηλώνεται μ’ ένα στοργικό λόγο, με τη σιωπή μας, με τη διακονία μας, με θυσίες που κοστίζουν ίσως. Έτσι θα γίνουμε καλοί Σαμαρείτες. Άρα τό “ομοίως” του Κυρίου αφορά στον τρόπο ζωής του Σαμαρείτη, που επαινείται και θεωρείται ότι βρήκε την οδό της αιώνιας ζωής. Το γνώρισμα της οδού αυτής είναι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, που παραμερίζει κάθε διαφορά που χωρίζει. Η αγάπη συνιστά μονόδρομο: εκτός αγάπης ο άνθρωπος χάνεται σε δρόμους αλλότριους του Θεού. Έτσι, για να βρω τον Θεό: «την αιώνιον ζωήν», πρέπει να βρω τον συνάνθρωπό μου: να ποιώ «έλεος μετ’ αυτού».

 ΑΓΑΠΗ: Η αγάπη πρέπει να “επιτίθεται” σε όλους τους συνανθρώπους. Ο πλησίον, δεν ανήκει σε μία συγκεκριμένη ομάδα, κατά τον καταδικασμένο τύπο του Ιουδαϊσμού, που θεωρούσε πλησίον μόνον τους Ιουδαίους και απέρριπτε την έννοια του πλησίον για τους “απερίτμητους”. Πλησίον, στο πρότυπο του Σαμαρείτη, είναι ο κάθε συνάνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή τάξης, διότι ο ίδιος ο αγαπών άνθρωπος, γίνεται πλησίον του άλλου. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι ο Κύριος αντιστρέφει το ερώτημα του νομοδιδασκάλου από την παθητική διατύπωσή: «τις εστί μου πλησίον;», θέττοντάς το με ενεργητική διάθεση: «γεγονέναι πλησίον». Εγώ να γίνομαι πλησίον του άλλου! Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο έχει θυσιαστικό γνώρισμα. Στην ανάγκη του άλλου, το θείο θέλημα απαιτεί προσωπική στάση, απώλεια χρόνου, άνεσης και των δικών μας αναγκαίων μέσων, προσφορά, διαρκή έγνοια. 'Ο,τι επέδειξε ο Σαμαρείτης. Πρόκειται για την αληθινή αγάπη, για την οποία μίλησε ο Κύριος: «Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλλήλους. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού»! Όμως, αν κάποιος μέινει στο θεωρητικό επίπεδο, ακόμη και με πραγματικά καλή διάθεση, δεν αγγίζει την αγάπη που δικαιώνει. «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν του Θεού, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς». Η αγάπη έχει διπλή διάσταση: προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο. Αγαπάμε τον Χριστό, εάν αγαπάμε και τους άλλους, όπως και αγαπάμε τους άλλους, εάν αγαπάμε τον Χριστό. Μονομερής αγάπη, επιλογή της μιας από την άλλη, σημαίνει διαστροφή και των δύο. Είναι τόσο καίριας σημασίας τούτο, ώστε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης σημειώνει: «όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό και μισεί τον συνάνθρωπό του, είναι ψεύτης». Όπως και το αντίστροφο: «αγαπάμε τον συνάνθρωπο, όταν αγαπάμε τον Θεό και τηρούμε τις εντολές Του», και όχι απλώς η αγάπη μας να είναι ο συνηθισμένος κοσμικός ανθρωπισμός, συχνά φαμφαρόνικα επιδεικτικός!

  ΞΕΒΟΛΕΜΑ: Η μίμηση του Σαμαρείτη απαιτεί γενναιότητα ψυχής και απόφαση υπακοής μέχρι θανάτου. Όμως, κοινη είναι η διαπίστωση για τους “πιστούς” της τρίτης μ.Χ. χιλιετίας. Εφαρμογή ενός εύκολου και βολεμένου χριστιανισμού, που έχει πρότυπο τον τρόπο ζωής του ιερέα και του λευίτη της Παραβολής, όχι του Σαμαρείτη. Ο Κύριος δεν θέλει κάτι από τη ζωή μας. Θέλει ολόκληρη τη ζωή μας. Μας έδωσε και μας δίνει τη δική Του, κυρίως μέσω της Θείας Ευχαριστίας, μερίζεται από αγάπη για εμάς, και ζητεί αντίστοιχο τρόπο ζωής. Πόσοι άραγε αντέχουμε να είμαστε αληθινοί χριστιανοί; Πόσοι, έστω, βλέποντας τη μικρότητά μας, στρεφόμαστε μέσα μας και κλαίμε με δάκρυα αυτογνωσίας για την κατάντια μας; Πώς ανελεήμονες όντες προς τον πλησίον, ζητάμε θείο έλεος; Το μεγαλύτερο έργο που έχουμε να κάμουμε στη ζωή αυτή, δεν είναι η απόκτηση πλούτου, δόξας ή κοσμικών αγαθών. Η αγάπη είναι στοιχείο αναγνώρισης κάθε χριστιανού από τους άλλους ανθρώπους. Αυτή η αγάπη προς τον πλησίον, είναι και το βασικό κριτήριο της αιωνίου ευτυχίας μας. Αν θέλουμε να δούμε το πρόσωπο του Θεού, πρέπει να αγαπήσουμε το συνάνθρωπό μας με αγάπη Χριστού γνήσια και ουσιαστική. Γιατί, όπως μας λεει ο απόστολος Παύλος: “η αγάπη είναι η τέλεια εκπλήρωση των εντολών του Θεού” (Ρωμ.ιγ΄10).

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=b0MdpTj9cqo&list=PLH04F-N8L60ERWRW6EYt8_mxWcSWmEjl8&index=7

Ο Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών [26/11] + Παράκληση + Ύμνοι από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

Ο Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών [26/11] + Παράκληση + Ύμνοι

από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Οι πληροφορίες που έχουμε για τον Άγιο Στυλιανό είναι ιδιαίτερα φτωχές. Σύμφωνα με το Συναξαριστή, καταγόταν από την Παφλαγονία, όπου και φυλασσόταν το λείψανό του. Έζησε μεταξύ του τέλους του 4ου αιώνα και των αρχών του 6ου. Μόλις ενηλικιώθηκε, μοίρασε την πατρική του περιουσία στους φτωχούς και έζησε σε ερημικό τόπο με νηστεία και επίπονο άσκηση μέσα σε σπήλαιο. Απέκτησε, συν τω χρόνω, τη φήμη του ιατρού πολλών νόσων, κυρίως όμως για τη θαυματουργική του προσευχή που βοήθησε πολλές γυναίκες που δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά, να αποκτήσουν τελικά απογόνους. Γράφει ο Συναξαριστής: “Οπηνίκα γαρ ο φθοροποιός θάνατος, διά της των νεογνών θνήξεως, ατεκνούσας τας κυούσας απετέλει, το του Αγίου όνομααι μητέρες επικαλούμεναι (...) προς τεκνογονίαν αύθις μετεσκευάζοντο”. Έτσι, από νωρίς ο Άγιος θεωρήθηκε προστάτης των νηπίων. Μάλιστα εικονίζεται να κρατά στην αγκαλιά του νήπιο σπαργανωμένο. Εκοιμήθη εν ειρήνη στην Παφλαγονία, άγνωστο πότε.

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ: Ο Διονύσιος ο εκ Φουρνά, στο έργο του: “Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης”, γράφει: “Ο Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών, γέρος δασυγένης, λέγει: παίδων φύλαξ πέφυκα, Χριστού το δώρον”. Όταν συνέβαινε κάποια θανατηφόρα ασθένεια στα νήπια και αυτά πέθαιναν, τότε όσες μητέρες επικαλούνταν με πίστη το όνομα του Αγίου αυτού και ζωγράφιζαν την εικόνα του, γεννούσαν και πάλι κι άλλα τέκνα, αλλά και τα ασθενούντα γίνονταν υγιή. Οι αντιλήψεις αυτές για τον Άγιο Στυλιανό είναι ακόμη και σήμερα διαδεδομένες μεταξύ των πιστών ανθρώπων του λαού. Εξαιτίας παρετυμολογίας, πιστεύεται ότι ο Άγιος στυλώνει (ενισχύει) την υγεία των νηπίων, των οποίων θεωρείται φύλακας. Γι' αυτό, κυρίως παλιότερα, κατά την ημέρα της γιορτής του οι γυναίκες που είχαν μικρά παιδιά, τον τιμούσαν αποφεύγοντας κάθε εργασία. Στην Αδριανούπολη, πριν την ανταλλαγή πληθυσμών φυσικά, ο λαός έλεγε: “τ' Αϊ Στυλινού όσες είχαν πιδιά δε δούλευαν, για να ζήσ'ν τα πιδιά τς”. Στα Άβδηρα κάνουν προσφορές και υψώματα για τα μικρά παιδιά. Στην Ικαρία, όλα τα σπίτια έχουν το εικόνισμα του Αγίου κι αν τύχει κι αρρωστήσει κάποιο παιδί, “λειτουργούν το εικόνισμα” και σταυροκοπούν το παιδί μ' αυτό. Στο Πόντο [Κοτύωρα] οι πιστοί του κάναν διάφορες δωρεές και αφιερώματα για την υγεία τους, κυρίως όσοι είχαν κάνει τάματα στον Άγιο. Στην Ερμιόνη της Αργολίδας, αλλά κι αλλού, οι μητέρες τάζουν στον Άγιο για να θεραπευτούν τα βρέφη τους. Σε πολλές εκκλησίες του Αγίου, σ' όλη τη χώρα, βλέπουμε πλήθος μεταλλικών αφιερωμάτων διαφόρων μελών του σώματος βρεφών, μπροστά στην εικόνα του. Συχνά οι γονείς των οποίων κάποιο τέκνο έχει πεθάνει, βαπτίζουν το επόμενο νεογέννητο παιδί τους με το όνομα Στυλιανός ή Στυλιανή, αν είναι κορίτσι. Στην Κρήτη οι γονείς παρακαλούν συχνά τους αναδόχους να οναματίσουν τα παιδιά τους “Στελιανούς” για να στελιώσουν (να σταθούν). Πολύ συχνά οι επίτοκες επικαλούναται τη βοήθεια του Αγίου για να έχουν καλό τοκετό και υγιές μωρό. Τέλος αξίζει να σημειώσουμε ότι στη Θεσσαλία τη μέρα της εορτής του Αγίου Στυλιανού εορτάζουν κατά παράδοση και αυτοί που έχουν το όνομα Αστέριος, Στέργιος.

ΟΙ ΥΜΝΟΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/watch?v=gR81jAagc5I&list=PLH04F-N8L60Gd9QEP7HE5oJv4tnvNrVh8&index=3

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΔΩ:

https://www.youtube.com/watch?v=MDY-l74dayM&list=PLH04F-N8L60Gd9QEP7HE5oJv4tnvNrVh8&index=6

Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς 25/11 + ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς 25/11 + ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

  “ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ”: Η Αγία Μεγαλομάρτυς Αικατερίνη έζησε επί εποχής Μαξιμίνου, άρχοντα της Αιγύπτου, και ήταν κόρη του αριστοκράτη Κώνστα. Σπούδασε φιλοσοφία, ρητορική και ξένες γλώσσες της εποχής της. Νεαρή ελκύστηκε από την χριστιανική διδασκαλία, την οποία μελέτησε και αφού ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, εργάσθηκε για την διάδοσή του, επιτυγχάνοντας πολλά χάριν της ρητορικής της ικανότητας και των πολλών γνώσεών της. Την Αικατερίνη, όμως, εκτός της σοφίας και των αρετών της, την διέκρινε και η σπάνια ομορφιά της. Στα 18 της επισκέφτηκε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα, που ήταν πιθανόν ο Μαξιμίνος Β΄ή ο Μαξέντιος, και προσπάθησε να τον πείσει να παύσει τους διωγμούς κατά των Χριστιανών, πετυχαίνοντας μάλιστα να μεταστρέψει στον Χριστιανισμό την γυναίκα του αυτοκράτορα. Σύμφωνα με την παράδοση όταν πληροφορήθηκε ο Αυτοκράτορας όσα διαδίδονταν περί των ιδεών της και του τρόπου της ζωής της Αγίας, ανέθεσε σε ομάδα ρητόρων, συζητώντας μαζί της, να της αποδείξουν το αβάσιμο των ιδεών της. Αποτέλεσμα όμως υπήρξε το αντίθετο. Η Αικατερίνη με το λόγο της και τα επιχειρήματά της «εφίμωσε λαμπρώς τους κομψούς των ασεβών, του πνεύματος την μαχαίραν». Ακόμη με σοφά επιχειρήματα, κατάφερε να τους προσηλυτίσει στο Χριστιανισμό. Όταν ο Αυτοκράτορας έμαθε το αποτέλεσμα οργίσθηκε διατάσσοντας την θανατική καταδίκη όλων στη πυρά, ενώ στην Αικατερίνη επέβαλε μαρτύρια μέχρι θανάτου.

 

  ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Στην αρχική φυλάκιση, η νεαρή Αγία υπέμεινε τις πιέσεις και τις κακουχίες με θάρρος που αντλούσε από την δύναμη της βαθιάς της πίστης. Όταν έμαθε η Φαυστίνα, σύζυγος του αυτοκράτορα, τον λόγο της καταδίκης της Αγίας, θαύμασε την καρτερικότητά της και ζήτησε να την επισκεφθεί, πράγμα που έγινε με συνοδεία στρατιωτών υπό τον Φρούραρχο Πορφυρίωνα. Όλοι αυτοί τελικά κατηχήθηκαν στη νέα θρησκεία. Τότε ο Αυτοκράτορας διέταξε τον αποκεφαλισμό της Φαυστίνας και της ακολουθίας της και την θανάτωση της Αγίας. Μέσον θανάτωσης ήταν ο "βασανιστικός τροχός", ένας τροχός, η περιφέρεια του οποίου έφερε καρφιά που ετίθετο σε κίνηση με σχοινιά και τροχαλίες πλησιάζοντας αργά το δεμένο σώμα του καταδίκου, με συνέπεια τις όλο και βαθύτερες εκδορές μέχρι διαμελισμού. Η παράδοση αναφέρει πως τα καρφιά του τροχού όταν πλησίασαν το σώμα της Αγίας ξεκολλούσαν ή έσπαζαν. Έτσι αποφασίσθηκε τελικά ο αποκεφαλισμός της Αγίας που όταν συνέβει αυτός οι παριστάμενοι αντιλήφθηκαν να ρέει γάλα αντί αίμα.

  ΣΤΟ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟ ΣΙΝΑ: Η Ιερά Παράδοση αναφέρει ότι το πάναγνο σώμα της Αγίας μεταφέρθηκε υπό "πτερύγων αγγέλων" στο όρος Σινά της ομώνυμης χερσονήσου όπου επί αιώνες έμεινε άταφο, κατά τους συναξαριστές, μέχρι τον 6ο αιώνα, όταν ερημίτες μοναχοί της περιοχής, μέσω οράματος, ειδοποιήθηκαν και κατέβασαν από το όρος το σώμα της Αγίας το οποίο και εναπόθεσαν σε μαρμάρινη θήκη. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτισε την ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά και το καθολικό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (548-565), εντός της οποίας τοποθετήθηκε η μαρμάρινη θήκη.

  Στη Μονή διασώζεται σημαντικό θησαυροφυλάκιο της πρώιμης Χριστιανικής τέχνης, κυρίως εικονογραφημένων χειρογράφων, ενώ οι μοναστές της και σήμερα είναι Έλληνες.

   ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ: Η ημέρα του μαρτυρίου της Αγίας Αικατερίνης θεωρείται η 24 Νοεμβρίου, της δε εύρεσης των λειψάνων της η 25 Νοεμβρίου. Όλοι οι χριστιανοί, εκτός των σλαβικών εκκλησιών, συνέπτυξαν σε μία και τις δύο εορτές και όρισαν την 25 Νοεμβρίου ημέρα τιμώμενη της ιερής μνήμης της, συνεορταζόμενη με την απόδοση της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου. 

Μεγαλυνάριο Έχει το σον πνεύμα ο ουρανός, σώμα δε θείον τεθησαύρισται εν Σινά, αίμα μαρτυρίου εν Αλεξανδρουπόλει, σοφή Αικατερίνα σκέπε τους δούλους σου.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΕΔΩ:

https://www.youtube.com/watch?v=PMIu_t7f2Mw&list=PLH04F-N8L60Gd9QEP7HE5oJv4tnvNrVh8&index=8

Η μεγάλη αγάπη του Γρηγόριου Ξενόπουλου AUDIOBOOK Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

    Η μεγάλη αγάπη του Γρηγόριου Ξενόπουλου

AUDIOBOOK

Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου

Εισαγωγικά: 

    Η «Μεγάλη Αγάπη» είναι ένα αισθηματικό μυθιστόρημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου που κυκλοφόρησε το 1936. 

   Υπόθεση - ύφος: Η ιστορία ακολουθεί τον έρωτα δύο νέων ανθρώπων με φόντο την κοινωνία της Ζακύνθου το 19ο αιώνα. Σε αντίθεση με το τραγικό σαιξπηρικό πρότυπο, ο συγγραφέας επιλέγει μια χαρούμενη και αισιόδοξη προσέγγιση, αναδεικνύοντας τη δύναμη της αγάπης απέναντι στις κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Ξενόπουλος υιοθετεί μια ζωντανή και σύγχρονη για την εποχή του αφήγηση. Διατηρεί τον χαρακτηριστικό ρεαλισμό και τη θεατρικότητα στους διαλόγους που συναντάμε στα περισσότερα επτανησιακά του έργα.

   Περίληψη: Η «Μεγάλη Αγάπη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου αφηγείται τον παράφορο έρωτα δύο νέων στη Ζάκυνθο, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις οικογενειακές αντιθέσεις της εποχής τους. Πρόκειται για μια μοντέρνα, αισιόδοξη εκδοχή της ιστορίας του «Ρωμαίου και της Ιουλιέττας», όπου η αγάπη καταφέρνει να υπερνικήσει τα εμπόδια. 

   Κεντρικός άξονας της υπόθεσης είναι η πρώτη γνωριμία και ο έρωτας. Δύο νέοι από διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους της ζακυνθινής κοινωνίας ερωτεύονται βαθιά, παρά τις διαφορές που χωρίζουν τις οικογένειές τους. Ο δεσμός τους συναντά την έντονη αντίδραση του περιβάλλοντός τους, καθώς οι κοινωνικές συμβάσεις, οι ταξικές διαφορές και οι παλιές έχθρες απειλούν να τους χωρίσουν. 

   Σε αντίθεση με το τραγικό τέλος του σαιξπηρικού έργου, ο Ξενόπουλος επιλέγει μια φωτεινή και αισιόδοξη εξέλιξη. Η δύναμη των συναισθημάτων, η επιμονή των ηρώων και η καλοσύνη οδηγούν τελικά στη συμφιλίωση και τη δικαίωση της αγάπης τους. 

    Μέσα από την ερωτική ιστορία, ο συγγραφέας αποτυπώνει με ρεαλισμό τα ήθη, τις αντιλήψεις και την καθημερινότητα της αστικής και λαϊκής τάξης της Ζακύνθου. Το μυθιστόρημα διαπνέεται από χαρά και αισιοδοξία, προβάλλοντας την αγάπη ως κινητήριο δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει κάθε κοινωνικό φραγμό και τα στεγανά των κοινωνικών τάξεων.

     Ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο στη «Μεγάλη Αγάπη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου είναι η στιγμή της κρυφής συνάντησης των δύο ερωτευμένων νέων στη Ζάκυνθο, όπου η αθωότητα του έρωτά τους συγκρούεται με την ένταση της οικογενειακής έχθρας. Η σκηνή αυτή λειτουργεί ως μια ζωντανή, επτανησιακή αντιστροφή της διάσημης σκηνής του μπαλκονιού από τον «Ρωμαίο και την Ιουλιέττα». Γιατί όμως ξεχωρίζει αυτό το στιγμιότυπο: Είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Ζακύνθου. Ο Ξενόπουλος αξιοποιεί τις καντάδες, τα νυχτερινά σοκάκια και την αυθεντική ζακυνθινή ντοπιολαλιά για να δώσει στη σκηνή έντονο τοπικό χρώμα και θεατρικότητα.

    Η ανατροπή του τραγικού στοιχείου: Ενώ οι ήρωες γνωρίζουν τον κίνδυνο να γίνουν αντιληπτοί από τις αντίπαλες οικογένειές τους, οι διάλογοί τους δεν έχουν τη σκοτεινή απελπισία του σαιξπηρικού έργου. Αντίθετα, κυριαρχεί η νεανική τόλμη, το χιούμορ και η ακλόνητη πίστη ότι η αγάπη τους θα νικήσει.

   Η ψυχογραφική ματιά του συγγραφέα: Μέσα από τις αντιδράσεις και τις εκμυστηρεύσεις των δύο νέων, αναδεικνύεται η αντίθεση ανάμεσα στις παρωχημένες προκαταλήψεις των μεγαλύτερων και την ανάγκη της νέας γενιάς για ελευθερία.

  ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΑ AUDIOBOOKS ΕΔΩ: 

https://www.youtube.com/watch?v=xHgsGuT4oMY

ΚΙ ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=TCoyBE387-s

Ο αστερισμός Αλώπηξ του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

 

Ο αστερισμός Αλώπηξ + ΒΙΝΤΕΟ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

     

     ΓΕΝΙΚΑ: Ο αστερισμός Αλώπηξ [Λατ. Vulpecula, συντ. Vul], σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο βιβλίο του αστρονόμου Εβέλιου, Firmamentum Sobiescianum, και είναι ένας από του 88 επίσημα αναγνωρισμένους αστερισμούς. Είναι αστερισμός του Βορείου ουράνιου ημισφαιρίου και βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών του Κύκνου και του Βέλους. Συγκεκριμένα επεκτείνεται κάτω από τον αστερισμό του Κύκνου, ενώ πιο κάτω από αυτόν βρίσκονται οι αστερισμοί του Δελφίνος και του Βέλους. Στην ουράνια χαρτογράφηση φέρεται μεταξύ του 29ου και του 20ου βορείου παραλλήλου. Είναι αειφανής στην Ελλάδα και πλήρως ορατός στα γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Βόρεια και 61° Νότια. Η έκταση του αστερισμού είναι 268,2 τετ. μοίρες, πράγμα που τον κατατάσσει στην 55η θέση σε έκταση αστερισμό στον ουράνιο θόλο. Παλαιότερα αυτός ο αστερισμός έφερε και το όνομα «Αλώπηξ και χην» επειδή στη παράσταση του αστερισμού η Αλώπηξ φέρεται να έχει στο στόμα της χήνα.

   

   ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Στις 21 Ιουνίου του 1670, ο μοναχός Ανσέλμος παρατήρησε στην Αλώπεκα έναν νέο αστέρα, 3ου μεγέθους, πολύ κοντά στον αστέρα β Κύκνου. Αμέσως μετά την πρώτη παρατήρηση, η λαμπρότητα αυτού του αστέρα άρχισε να μειώνεται λίγο-λίγο, ώστε δύο μήνες μετά αυτός ο καινοφανής αστέρας [νόβα] ήταν πλέον 5ου μεγέθους και σε λίγο διάστημα έγινε αόρατος με γυμνό μάτι! Έξι μήνες μετά έγινε και πάλι ορατός ως 4ου μεγέθους παρουσιάζοντας, όμως, πολλές αυξομειώσεις. Για ένα ολόκληρο χρόνο συνεχίσθηκαν οι διακυμάνσεις αυτές της λαμπρότητάς του μέχρι που έγινε και πάλι ορατός. Στη θέση που εμφανίστηκε ο της «Αλώπεκος νέος» αστέρας, όπως επίσημα ονομάσθηκε, παρατηρείται σήμερα με τηλεσκόπιο αστέρας 12ου μεγέθους [αμυδρότατος], που πιθανώς να μην είναι άλλος από εκείνον του 1670.

   

   ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ: Η Αλώπηξ περιέχει σε σύνολο 68 αστέρες, 43 ορατούς με γυμνό μάτι, από τους οποίους ο λαμπρότερος είναι τέταρτου μεγέθους και όλοι οι άλλοι αμυδρότεροι. Πολύ κοντά στον αστέρα β Κύκνου (αλλά μέσα στον αστερισμό της Αλώπεκος) και σε απόσταση 7 μοιρών νοτιοανατολικά παρατηρείται ένα νεφέλωμα. Αυτό ανακαλύφθηκε στις 22/7/1764 από το Γάλλο αστρονόμο Κάρολο Μεσιέ (Charles Messier, 1730 – 1817) στον αστερισμό της Αλώπεκος και ονομάστηκε πλανητικό νεφέλωμα «Αλτήρας» ή Μ27 ή [NGC 6853, ή νεφέλωμα Dumbbell]. Είναι από τα μεγαλύτερα πλανητικά νεφελώματα και το πρώτο που ανακαλύφθηκε, ενώ δεν έχει ομοιόμορφη κατανομή στη νεφελώδη ύλη του. 

   

Νεφέλωμα Dumbbell

Ο Μεσιέ που το ανακάλυψε, το περιέγραψε ως ένα νεφέλωμα χωρίς αστέρες. Φαίνεται μόνο με τηλεσκόπιο και το όνομά του το πήρε από το σχήμα του. Το νεφέλωμα είναι πολλαπλού κελύφους. Το ένα κέλυφος αερίου, από διπλά ιονισμένο οξυγόνο, επεκτείνεται με ρυθμό 20 μίλια το δευτερόλεπτο. 

Τα κελύφη αερίου ακτινοβολούν από τη διέγερση του κεντρικού θερμού άστρου, το οποίο είναι και ο «δράστης» της δημιουργίας του νεφελώματος, έχοντας επιφανειακή θερμοκρασία 85.000 βαθμών Κέλβιν.Το νεφέλωμα «Αλτήρας» βρίσκεται σε απόσταση περίπου 900 ε.φ., έχει διάμετρο 1,2 έ.φ. και φαινόμενο μέγεθος 7,6.

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΣΤΟ YOUTUBE: https://www.youtube.com/watch?v=bYedMl62plQ&list=PLYzv9oZRBagZaXu5VjojyEMLNniRBXtrQ&index=31