Η Κοίμηση της Θεοτόκου (σύμφωνα με την Πατερική Διδαχή) 15.8 +ΒΙΝΤΕΟ+ ΚΑΤΑΒΑΣΊΕΣ+ παράκληση στην Παναγία Σουμελά, Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Η Κοίμηση της Θεοτόκου (σύμφωνα με την Πατερική Διδαχή) 15.8 +ΒΙΝΤΕΟ+ ΚΑΤΑΒΑΣΊΕΣ+ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ στην Παναγία Σουμελά

Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

  Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που εορτάζουμε στις 15 Αυγούστου είναι η μεγαλύτερη από τις Θεομητερικές εορτές, τις εορτές, δηλαδή, που καθιέρωσε η Εκκλησία προς τιμήν της Μητέρας του Κυρίου μας, και πιθανότατα η παλαιότερη από όλες. Οι πρώτες ιστορικές αναφορές στη μεγάλη αυτή εορτή εμφανίζονται στα μέσα του 5ου αιώνα, κατά την εποχή που συγκλήθηκε η Γ΄Οικουμενική Σύνοδος. Η θέση της Παναγίας μέσα στο λατρευτικό κύκλο της Εκκλησίας μας επιβεβαιώθηκε από τη Σύνοδο της Εφέσου, ενώ είναι βέβαιο ότι πολύ νωρίτερα είχε αναπτυχθεί η αποδοχή της τιμής της από τις τοπικές χριστιανικές κοινότητες. Πληροφορίες για το βίο της Θεοτόκου, πριν τον Ευαγγελισμό της και μετά την Ανάληψη του Κυρίου, αντλούμε από την Ορθόδοξη Παράδοση, μιας και τα βιβλία της Καινής Διαθήκης δεν μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε κάποια στοιχεία αυτών των περιόδων της ζωή της. Από την Ιερά Παράδοση οι πληροφορίες αυτές πέρασαν στα λεγόμενα απόκρυφα ή ψευδεπίγραφα βιβλία. Έτσι θα λέγαμε ότι ο Δεκαπενταύγουστος είναι ένα ιστορικό κληροδότημα αυτών των βιβλίων. Τέτοια, λοιπόν κύρια πηγή είναι: “Η Απόκρυφος διήγησις του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρίας» ενώ συμπληρωματικές πληροφορίες παίρνουμε από το σύγγραμμα «Περί θείων ονομάτων» του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, από τα «Εγκώμια εις την Κοίμησιν» διαφόρων Πατέρων της Εκκλησίας όπως των αγίων Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα τροπάρια που ψάλλει η Εκκλησία μας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας μας γι' αυτό το Θεομητορικό γεγονός. Ένα κομμάτι της παράδοσης είναι άλλωστε και η ορθόδοξη εικονογραφία.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μάς δίνουν τα παραπάνω κείμενα, η Θεοτόκος ειδοποιήθηκε από άγγελο του Θεού για τον επικείμενο θάνατό της. Αφού στη συνέχεια ανέβηκε στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, κατέβηκε στο σπίτι της. Εκεί γνωστοποίησε στους γνωστούς της την αναχώρησή της απ' αυτόν τον κόσμο και ετοίμασε τα της ταφής της. Γύρω από την κλίνη της Θεοτόκου συγκεντρώθηκαν όλοι οι Απόστολοι, εκτός από το Θωμά. Η Δύναμη του Αγίου Πνεύματος με σχήμα νεφέλης τους άρπαξε από τα διάφορα μέρη της οικουμένης, όπου κήρυσσαν και τους συγκέντρωσε στα Ιεροσόλυμα. «Το δε θεοδόχον αυτής σώμα μετά αγγελικής και αποστολικής υμνωδίας (με ύμνους από Αποστόλους και αγγέλους) εκκομισθέν και κηδευθέν (μεταφέρθηκε και κηδεύτηκε), εν σορώ τη εν Γεσθημανή κατετέθη, εν ω τόπω επί τρεις ημέρας η των αγγέλων χοροστασία και υμνωδία διέμεινεν άπαυστος (για τρεις μέρες η υμνωδία των αγγέλων ήταν ακατάπαυστη). Μετά δε την τρίτην ημέραν της αγγελικής υμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οι απόστολοι, ενός αυτοίς απολειφθέντος (του Θωμά που έλειπε) και μετά την τρίτην ελθόντος και το θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος (όταν μετά τον ερχομό του ο Θωμάς θέλησε να προσκυνήσει το άχραντο σώμα της Θεοτόκου), ήνοιξαν την σορόν. Και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας εμφορηθέντες ( γέμισαν από την ανείπωτη ευωδία που έβγαζαν) ησφάλισαν την σορόν»¹. Ο Υιός της που είχε σαρκωθεί από αυτήν, είχε δεχτεί στους ουρανούς το άχραντο σώμα της και την αγία της ψυχή. Την παράδοση αυτή της Εκκλησίας μας συνοψίζει άριστα το εξαποστειλάριο της εορτής της Κοιμήσεως, «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεσθημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».

Η Κοίμηση της Θεοτόκου περιλαμβάνει το θάνατο και την ταφή της αλλά και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Όπως λέει το κοντάκιο της εορτής, «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησε (τη Θεοτόκο), ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον». Δηλαδή ο τάφος και η νέκρωση δεν κράτησαν τη Θεοτόκο, γιατί ο Κύριος, που είναι η πηγή της αληθινής ζωής, πήρε την ανθρώπινη σάρκα στην κοιλιά της Θεοτόκου και γεννήθηκε από αυτήν. Έτσι έκαμε την Παναγία Μητέρα του, μητέρα της ζωής, πηγή της ζωής.

Αφού ο Κύριος με το σταυρικό του θάνατο πάτησε και κατάργησε το θάνατο, ήταν φυσικό να ανεβάσει στους ουρανούς τη Μητέρα του και να της χαρίσει τη δόξα της αιωνιότητας. Όπως λένε τα τροπάρια της Κοιμήσεως, ο θάνατός της προμνηστεύεται τη ζωή. Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή. Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις». Και όλα αυτά γιατί η Παναγία πρώτη μεταξύ των ανθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τη θεοποίηση του ανθρώπου, που είναι η συνέπεια της σάρκωσης. Στο πρόσωπο της Θεοτόκου η ανθρωπότητα πρόσφερε τη Νέα Εύα, μέσω της οποίας θα πραγματοποιούνταν αυτό που ο ίδιος ο Θεός είχε υποσχεθεί στους Πρωτοπλάστους (Πρωτευαγγέλιο) μετά την πτώση τους: Τη συμφιλίωση με το Θεό και τη θέωση του ανθρώπου. Όπως ακριβώς το είπαν οι Πατέρες «Ο Θεός ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν²». «Άνθρωπος γίνεται Θεός ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται³». Αυτήν τη θεοποίηση έδειξε η Θεοτόκος, γιατί, όπως λέει ο ιερός Καβάσιλας, φανέρωσε τον άνθρωπο όπως ήταν στην αρχή στον Παράδεισο, και όπως έπρεπε στη συνέχεια να γίνει. Με την Κοίμησή της προπορεύτηκε στη δόξα που μας περιμένει. Ο Νικηφόρος Θεοτόκης προσθέτει: «αυτή είναι δόξα μεγαλύτερη από όλες τις δόξες, οπού έλαβε η Θεοτόκος, να αναστηθεί πρωτύτερα από τον καιρό της αφθαρσίας, να δοξασθή προτού να γίνει η κρίσις και η εξέτασις, να λάβη την ανταπόδοσιν προτού να έλθη η ημέρα της ανταποδόσεως, να τιμηθή τέλος πάντων με προνόμια, όμοια με εκείνα του υιού της». Εκείνο δηλαδή που θα απολαύσουν οι πιστοί μετά τη δεύτερη έλευση του Κυρίου και γενική κρίση, προαπολαμβάνει κατεξοχήν η Μητέρα του Θεού. Έτσι εξηγείται γιατί η εορτή της Κοιμήσεως είναι στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, ένα δεύτερο Πάσχα. Της «άλλης βιοτής της αιωνίου, την απαρχήν» που εορτάζουμε το Πάσχα, ο πρώτος καρπός είναι η δόξα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

  Εφόσον για την Εκκλησία μας η Θεοτόκος είναι «του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις⁴», ας αφήσουμε τον επίλογο στον μεγάλο Πατέρα Ιωάννη Δαμασκηνό: “Η Θεοτόκος βοήθησε στη σάρκωση του Χριστού, εξυπηρέτησε την παγκόσμια σωτηρία γιατί μ' αυτήν πραγματοποιήθηκε η προαιώνια απόφαση του Θεού: η σάρκωση του Λόγου και η δική μας σωτηρία.”

1. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Β' Εγκώμιον εις την πάνσεπτον Κοίμησιν της Θεομήτορος, 18.

2. Μ. Αθανάσιος, ΒΕΠ 30, 119

3. Υμνολογία της Εκκλησίας μας: Δοξαστικό αίνων, 25 Μαρτίου

4. Από τον Ακάθιστο Ύμνο.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:  

ΚΑΤΑΒΑΣΙΕΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ:

'ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ:

https://www.youtube.com/watch?v=nfI0KaXUSrc&list=PLH04F-N8L60GhXDwYd6AGyeZPn_a9jEKU&index=20

Οι διωγμοί των Σαρακατσαναίων στο κρατίδιο των Σκοπίων και η ... έξοδος προς την Ελλάδα από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

 

Οι διωγμοί των Σαρακατσαναίων στο κρατίδιο των Σκοπίων και η ... έξοδος προς την Ελλάδα

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου

   Πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε συχνά αν υπάρχει ή υπήρχε ελληνική μειονότητα στη χώρα των Σκοπίων, τότε που ο Τίτο ίδρυσε τη λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας και που η ελληνική κυβέρνηση της τότε ΕΡΕ [Συναγερμός] και των άλλων κεντρώων συγκυβερνητών τους δεν έβγαλαν ούτε ψίθυρο, ίσως επειδή ο Τίτο βοήθησε κλείνοντας τα σύνορα, βοηθώντας την ελληνική κυβέρνηση να νικήσουν τους πολιτικούς αντιπάλους του λεγόμενου οξύμωρα... ''δημοκρατικού στρατού'', στο Γράμμο και το Βίτσι, εγκλωβίζοντας τους εκεί, πλην ολίγων που δραπέτευσαν στον σταλινικό παράδεισο του Εμβέρ Χότζα.

Έλληνες στο Μοναστήρι των Σκοπίων!! [από φωτό πριν τον πόλεμο]

  

   Τέλος πάντων, αναρωτιούνται πολλοί αν αυτή η μειονότητα υπάρχει, ή ''μακεδονοποιήθηκε'', γιατί δεν ακούγεται κάτι σχετικό. Σίγουρα υπήρχαν και υπάρχουν ως τις μέρες μας Βλάχοι, απόλυτα ελληνικής συνειδήσεως, που ακόμα και σήμερα έχουν συγγενείς εδώ στην περιοχή της Θεσσαλίας, όμως πρέπει στο σημερινό σημείωμά μας να αναφερθούμε στην περίπτωση στους Σαρακατσανέων που ζούσαν εκεί.

  Είναι γνωστό πως έγινε και μία ''δίκη'' Σαρακατσαναίων το 1947, στη μητρόπολη των βουλγαροσλάβων των Σκοπίων, ουσιαστικά με την κατηγορία πως οι Σαρακατσάνοι αυτοαποκαλούνταν Έλληνες! Όταν ιδρύθηκε η ψευτομακεδονία, αυτή του Τίτο, το 1944, σαν δημοκρατία λαϊκή μέσα στα όρια της Γιουγκοσλαβίας, υπήρχαν στα Σκόπια περίπου 3.500 με 4.000 δηλωμένοι Σαρακατσάνοι, εκτός των λοιπών Ελλήνων, που πλειοψηφούσαν μάλιστα στο νότο [Μοναστήρι, κ.ά.] και οι οποίοι είχαν αποκλειστεί μέσα στη Γιουγκοσλαβία. Στο μεταξύ, η λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας, με στόχο τη ''μακεδονοποίηση'' εντός εισαγωγικών, επέβαλε με νόμο αλλαγή επιθέτων με στόχο να χαθεί αυτή η ελληνική ρίζα. Έτσι, συνήθως, παίρναν το όνομα του πατέρα τους και βάζανε στο τέλος μια κατάληξη «-εφσκι» ή «-ωφ». Βλέπουμε, επί παραδείγματι, το γιος του Γιώργου να μετατρέπεται σε Γεωργέφσκι ή Γεωργώφ. Με τον ίδιο τρόπο ο γιος του Δημήτρη ''βαφτιζόταν'' Δημητρέφσκι ή Δημητρώφ.

Φυσικά, υπήρξαν αντιδράσεις. Γι' αυτό έγινε και πιο αυστηρό το πρόγραμμα αυτής της ''μακεδονοποίησης''. Μάλιστα, το 1947 Σαρακατσάνοι παραπέμφθηκαν σε δίκη, που έμεινε γνωστή στα Σκόπια σαν ''η δίκη των Σαρακατσάνων'', οι πιο εκδηλωτικοί από αυτούς που ζούσαν κοντά στα ελληνικά σύνορα, μεταξύ των οποίων, κάποιος Χρήστος Αποστόλου, ο Χρήστος Μπάρτιος, ο Τζελέπης, ο Χουσνής και ο 19χρονος τότε Βαγγέλης Μαριούλας, με την κατηγορία ότι ήταν κατάσκοποι της Ελλάδας. Τελικά τιμώρησαν όλους αυτούς με φυλακίσεις, ενώ ταυτόχρονα ως διοικητικό μέτρο επιβλήθηκε υποχρεωτικά η μετακίνηση των Σαρακατσαναίων σε απόσταση 70 χιλιόμετρα από τα ελληνικά σύνορα.

Τότε ήταν που τους εφοδιάσαν όλους με ειδικές ταυτότητες με την ένδειξη ''Κ'', Καρακατσάνης δηλαδή, κάτι ανάλογο με αυτό που έκαναν και οι Γερμανοί στους Εβραίους, με τα κίτρινα αστέρια. Παράλληλα για να τους πάρουν τα κοπάδια με τα πρόβατα - η μοναδική τους περιουσία αυτή ήταν τότε, κτηνοτρόφοι πάντοτε - ζήτησαν από τους επικεφαλείς των τσελιγκάτων, γιατί υπήρχαν ακόμα τα τσελιγκάτα τότε, να δηλώσουν πόσα πρόβατα έχει ο καθένας.

Και αφού γίνονταν δηλώσεις, στις οποίες οι τσελιγκάδες δήλωναν όπως τους ζητήθηκε, στο όνομα του, ας πούμε, ολόκληρο του βιός του που είχε καθώς και τα ονόματα όλων των οικογενειών του τσελιγκάτου - τότε συνήθως υπήρχαν 20 με 30 οικογένειες που υπάγονταν σε κάθε τσελιγκάτο – καθώς και τον αριθμό των πρόβατων. Αν δίναν μεγάλο αριθμό, έλεγε η διαταγή, ό,τι αν ξεπερνούσαν τα 400 πρόβατα, για όλες τις οικογένειες του τσελιγκάτου, τα υπόλοιπα δημεύονταν υπέρ του κράτους. Αυτή βεβαίως, καταλαβαίνουμε όλοι, σε μια κτηνοτροφική οικογένεια, σε ένα κτηνοτροφικό κομμάτι του πληθυσμού, ήταν η χαριστική βολή. Με την έννοια ότι διαλύθηκαν τα τσελιγκάτα τότε, και οι Σαρακατσαναίοι αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε πόλεις ή σε μεγαλύτερα χωριά, και να δουλεύουν, σαν εργάτες πια, σε κτηνοτροφικές μονάδες, ή ακόμα και σε εργοστάσια. Και υποχρεωτικά να μαθαίνουν αυτή που λέμε «μακεδονική γλώσσα», αυτόν τον αχταρμά βουλγάρικων και σέρβικων λεξιλογικών τύπων. Βέβαια, οι ορεσίβιοι Σαρακατσάνοι, οι καθαρόαιμοι αυτοί Έλληνες, συνέχισαν να διατηρούν τις κοινωνικές σχέσεις, κρατήσαν μεταξύ τους τα ελληνικά ονόματα και επώνυμα, ενώ οι γονείς πάντοτε μάθαιναν στα παιδιά και γραφή και ανάγνωση ελληνική.

   Όταν, μετά από μερικά χρόνια, είδε η κυβέρνηση των Σκοπίων, στα πλαίσια της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας, ότι αυτή η πληθυσμιακή ομάδα δύσκολα ... ''μακεδονοποιούνταν'', τη ''διευκόλυνε'' να φύγει για την Ελλάδα. Όποιος δήλωνε Έλληνας, μπορούσε να φύγει απ' την Ελλάδα και έπρεπε να το κάνει αυτό μέσα σε δύο μήνες. Αυτά έγιναν στην περίοδο μετά το 1956.

Η ελληνική κυβέρνηση φυσικά σιωπούσε, ηχηρά, βάζοντας μάλιστα σαν μητριά εμπόδια σ΄αυτούς που επιθυμούσαν να περάσουν τα σύνορα! Πολλοί τελικά απ' αυτούς εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Ελευθέριο και Νέο Κορδελιό της Θεσσαλονίκης. Αξίζει ν΄ αναφέρουμε ότι σήμερα στην περιοχή αυτή το 20% του πληθυσμού προέρχεται από αυτές τις οικογένειες που έφυγαν τότε. Φυσικά, καμιά πρόνοια δεν υπήρξε γι΄ αυτούς, καμιά εφημερίδα δεν έγραψε για την περίπτωση τους και καμιά ουδέποτε ελληνική κυβέρνηση τους βοήθησε. Αν όμως το πρόβλημα αφορούσε, επί παραδείγματι τις διώξεις των ... Κούρδων στη χώρα του ... Περού, η προοδευτική τουλάχιστον διανόηση θα επαναστατούσε.

Αντίθετα, τους διώκτες του Ελληνισμού τους αναγνωρίσαμε¹ εμείς οι ίδιοι, ως κρατική οντότητα, και δώσαμε στο κρατίδιο το όνομα Βόρεια Μακεδονία, κι ενώ εμείς στο σχολείο μαθαίναμε ότι οι νομοί της Βόρειας Μακεδονίας είναι ο νομός του Κιλκίς, της Φλώρινας, άντε και της Πέλλας. Αυτά τα ολίγα.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε!

Πηγή: Wikipedia, & https://x.com/i/status/1968916032992534741

1. Όπως απαίτησαν από την κυβέρνηση Τσίπρα η Ούρσουλα και η WOKE κυβέρνηση Μπάιντεν. Μια συμφωνία που απλώς αποδέχθηκε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη ...

 

Ο Νεομάρτυς Σταμάτιος εκ Βόλου (16/8/1680)¹ + ΒΙΝΤΕΟ 

Του Κων. Α. Οικονόμου δασκάλου στο 32ο Δ. Σχολείο Λάρισας

Ο Σταμάτιος γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος Νηλείας του Πηλίου και καταγόταν από την φημισμένη οικογένεια των Σταματόπουλων, που ήκμασε στο κεφαλοχώρι αυτό, μέχρι το 1821. Ακόμη και σήμερα, οι ντόπιοι δείχνουν τον τόπο της πατρικής του οικίας, όπου σώζονται ερείπια και μια κρήνη που ονομάζεται «βρύση του Αη Σταμάτη». Από μικρός ο Σταμάτιος διακρίνονταν για την πίστη στο Χριστό και την αγάπη στη σκλαβωμένη πατρίδα καθώς, ζώντας στον 17ο αιώνα, ζούσε έντονα την καταπίεση των Ελλήνων από τον κατακτητή. Όταν κάποιος αγάς ήρθε στην περιοχή τους για να συγκεντρώσει τις ετήσιες εισφορές (χαράτσια) για το σουλτάνο, αδίκησε τους φτωχούς ραγιάδες. Έτσι μια αντιπροσωπεία των κατοίκων της περιοχής, μεταξύ των οποίων και ο Σταμάτιος, στάλθηκε στην Υψηλή Πύλη για να διαμαρτυρηθεί στο μεγάλο βεζύρη². Ο τοπικός αγάς είχε επιβάλει αβάσταχτους φόρους χάριν της Βαλιδέ χανούμ Κιοσσέμ, στην οποία είχε δωρηθεί η χερσόνησος της Μαγνησίας. Όμως ο ανώτατος αυτός Οθωμανός, στον οποίον έκαναν την καταγγελία, όντας φίλος του άδικου αγά, έδωσε εντολή να τους ξυλοκοπήσουν άγρια και έπειτα να τους διώξουν. Καθώς οι φρουροί τους έδιωχναν σπρώχνοντάς τους από το οίκημα του βεζύρη, κάποιοι παριστάμενοι Οθωμανοί, βλέποντας ότι ο Σταμάτιος διαμαρτυρόταν φωνάζοντας περισσότερο, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν πίσω στο βεζύρη με την ψευδή κατηγορία ότι, ενώ ήταν παλιότερα Μουσουλμάνος, αρνήθηκε την παλιά του πίστη και είχε γίνει πλέον Χριστιανός.

 Ο ίδιος το αρνήθηκε, αλλά ο βεζύρης τον έστειλε στον κριτή. Εκεί και πάλι ο Σταμάτιος αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά ο κριτής του απάντησε πως, ακόμα κι αν η κατηγορία ήταν ψεύτικη, εκείνος έπρεπε τώρα να αλλαξοπιστήσει! Όμως ο γενναίος Μάρτυρας του απάντησε ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να αρνηθεί την πίστη του. Τότε ο κριτής τον έστειλε πίσω στο βεζύρη για ν' αποφασίσει ο ίδιος για την τύχη του. Ο μεγάλος αξιωματούχος του σουλτάνου προσπάθησε να καλοπιάσει τον Άγιο με κολακείες και υποσχέσεις για πλούτη κι αξιώματα, όμως εκείνος του απαντούσε με θάρρος πως ο πλούτος του κι η δόξα του ήταν ο Ιησούς Χριστός. Τότε διατάχθηκε να ριχτεί στη φυλακή και να τιμωρείται καθημερινά. Έπειτα από λίγες μέρες οδηγήθηκε πάλι στο βεζύρη, ο οποίος πίστευε πως ο Σταμάτιος θα είχε αλλάξει γνώμη. Βλέποντας το αμετάθετο της πίστης του, τον απείλησε πως αν δεν γινόταν Μουσουλμάνος θα διέταζε το θάνατό του. Εκείνος και πάλι έμεινε ανυποχώρητος σαν βράχος. Τότε ο βεζύρης διέταξε τον αποκεφαλισμό του Μάρτυρα, που έγινε τη 16η Αυγούστου του 1680, μπροστά στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας της Πόλης. Αξίζει να σημειώσουμε πως μέχρι πριν λίγα χρόνια ο Άγιος Νεομάρτυς Σταμάτιος ταυτιζόταν με τον Άγιο Απόστολο το Νέο καθώς ήταν από κοντινά χωριά και μαρτύρησαν την ίδια μέρα, σε διαφορετικό χρόνο. 

   

O Αγιος Απόστολος ο Νέος, από τον Αγιο Λαυρέντιο Πηλίου, μαρτύρησε στις 16 Αυγούστου 1686, ο δε Αγιος Σταμάτιος, από τον Αγιο Γεώργιο Νηλείας Πηλίου, στις 16 Αυγούστου 1680. Έτσι φαίνεται πως, με την πάροδο των ετών, οι δύο αυτές μορφές των Νέων Μαρτύρων ταυτίστηκαν στη συνείδηση των πιστών Πηλιορειτών.

Ο θεολόγος Βασίλειος Σκιαδάς, τεκμηρίωσε την άποψη ότι ο Αγιος Σταμάτιος είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον Αγιο Απόστολο το νέο. Από τότε καθιερώθηκε από την Ι. Μ. Δημητριάδος (αρχιερατεύοντος του ήδη μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου) να τιμάται η μνήμη του, στον Αγιο Γεώργιο Νηλείας, (κτίσθηκε παρεκκλήσι επ’ονόματί του, στο ναό του Αγ. Γεωργίου) την πρώτη Κυριακή μετά την 16η Αυγούστου που ήταν η ημέρα του μαρτυρίου του, ενώ στις 16/8 τιμάται η μνήμη του αγίου Αποστόλου του Νέου.

   

Την ημέρα του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Σταματίου μεταφέρεται εν πομπή στον πανηγυρίζοντα ναό το τμήμα του λειψάνου του, που διασώζεται στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου.

Τροπάριο: Ο μάρτυς Σταμάτιος εν τη αθλήσει αυτού, ημάς συνεκάλεσε μέλψαι την μνήμην αυτού, την θείαν εν άσμασιν, ούτος γάρ ο γενναίος, του Σωτήρος οπλίτης, ήσχυνε τούς της Άγαρ ασεβείς αποτόμως, διό και διά ξίφους απήλειφε.

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Εδώ και χρόνια ο Άγιος Σταμάτιος τιμάται την πρώτη Κυριακή μετά την 16η Αυγούστου που ήταν η ημέρα του μαρτυρίου του, ενώ στις 16/8 τιμάται η μνήμη του αγίου Αποστόλου του Νέου.

2. Ο Μ. Βεζύρης ήταν αξίωμα ανάλογο μ' αυτό του σημερινού πρωθυπουργού.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ: 

ΚΑΙ ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=-q4-cfx-bL8&list=PLH04F-N8L60GhXDwYd6AGyeZPn_a9jEKU&index=13

Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος από τον Α. Λαυρέντιο Πηλίου (16/8/1686) Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου στο 32ο Δ. Σχολείο Λάρισας

 

Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος από τον Α. Λαυρέντιο Πηλίου (16/8/1686)

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου στο 32ο Δ. Σχολείο Λάρισας

   

  Ο Άγιος Απόστολος γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου και καταγόταν από φτωχούς αλλά ευσεβείς γονείς. Ο πατέρας του ονομαζόταν Κων/νος Σταματίου. Ο Απόστολος σε ηλικία 15 ετών έμεινε ορφανός από μητέρα και πατέρα, έτσι αναγκάστηκε, για λόγους βιοποριστικούς να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέλαβε εργασία σ΄ ένα καπηλειό (ταβέρνα). Εκείνα τα χρόνια οι συμπατριώτες του Αγίου βασανίζονταν σκληρά και φορολογούνταν άδικα και δυσβάστακτα. Έτσι μια ομάδων ανδρών του χωριού Α. Λαυρέντιος μετέβη στην Πόλη για να καταφύγουν στους επιτρόπους της Βαλιδέ χανούμ (μητέρα του σουλτάνου), μήπως και βρουν το δίκιο τους. Όμως οι Οθωμανοί επίτροποι, όχι μόνο δε δέχτηκαν το δίκαιο των παραπόνων τους, αλλά οδήγησαν τρεις απ΄ αυτούς σιδηροδέσμιους στις φυλακές. Κάποιοι συμπατριώτες τους ανέβηκαν μετά από μέρες στην πρωτεύουσα για να ενεργήσουν ώστε να απελευθερωθούν οι άδικα φυλακισμένοι. Αυτοί ζήτησαν τη συμπαράσταση του Αποστόλου, επειδή πίστευαν ότι θα είχε γνωριμίες με τους Οθωμανούς επειδή εξυπηρετούσε πολλούς απ' αυτούς στο καπηλειό. Ο Μάρτυρας δέχτηκε να παρουσιαστεί στον αξιωματικό Γιουσούφ και να παραδώσει τη γραπτή αναφορά που του παρέδωσαν οι συμπατριώτες του. Ο Γιουσούφ όμως διέταξε να στείλουν τον Απόστολο στο βοεβόδα¹. Εκείνος τον αλυσόδεσε και ζητούσε τα χαράτσια των τεσσάρων ετών της περιόδου που έλειπε από το χωριό του και συνεπώς δεν είχε φορολογηθεί. Εκείνος του απάντησε πως από την πατρική του περιουσία υπήρχε ένα σπίτι στον Α. Λαυρέντιο και το παραχωρούσε στο βοεβόδα με σκοπό να το πουλήσει και να εισπράξει τους “χρωστούμενους φόρους”. Ο Οθωμανός, φιλοχρήματος καθώς ήταν, δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Την επομένη μάλιστα είχε σκοπό να απολύσει και αυτόν και τους τρεις συμπατριώτες του. Ένας γέροντας, όμως, πρόκριτος του χωριού, μαθαίνοντας ότι την επόμενη μέρα οι κατάδικοι θα απελευθερώνονταν και ο νεαρός Απόστολος θα απολάμβανε όλη τη “δόξα” μεταξύ των συγχωριανών του, πράγμα που φαντάστηκε ότι θα μείωνε τη δική του “αξία” στην τοπική κοινωνία, ενήργησε με δόλο. Προσήλθε λοιπόν στο βοεβόδα και του είπε ότι ο Απόστολος ήταν ο υποκινητής της όλης ταραχής, απειλώντας μάλιστα πως αν τον απελευθέρωνε θα ζητούσε την επέμβαση της βασιλομήτορος². Φοβισμένος ο βοεβόδας, όχι απλά δεν απέλυσε το Μάρτυρα, αλλά διέταξε τους υπηρέτες του να τον δέρνουν και να τον βασανίζουν καθημερινά στο κελί του. Κάποια μέρα ο Απόστολος, όταν οι φύλακές του δεν τον πρόσεχαν, κατόρθωσε να βγάλει την αλυσίδα από το ένα του πόδι και αργοπατώντας προσπάθησε να δραπετεύσει αλλά προδόθηκε από τον ήχο των αλυσίδων του. Μαθαίνοντας ο βοεβόδας την προσπάθεια του Αγίου, άρπαξε έναν πέλεκυ και άρχισε να τον χτυπάει άγρια με το πίσω μέρος αυτού του τσεκουριού. Τότε ο Άγιος βογκώντας τον ρώτησε: “Γιατί με δέρνεις και με τυραννάςσκληρόκαρδα;” Ο Αγαρηνός του απάντησε άγρια: “Γιατί να σε λυπηθώ; Μήπως είσαι κι εσύ Μωαμεθανός και καλύτερος από μένα;” Τότε οι υπηρέτες του βοεβόδα απάντησαν: “Ναι, αυτό είπε”, θέλοντας να συκοφαντήσουν το Μάρτυρα. Τότε ο βοεβόδας έδωσε εντολή να φωνάξουν τον κουρέα για να του κάνουν την περιτομή. Όμως ο Άγιος μ΄ όση δύναμη του είχε απομείνει φώναξε πως γι΄ αυτόν ήταν προτιμότερο να του κόψουν το κεφάλι παρά να δεχτεί να περιτμηθεί. Έτσι, παρά τις υποσχέσεις, τις κολακείες και τις απειλές για θάνατο, παρέμενε σταθερός σαν βράχος στην πίστη του. Οι Οθωμανοί άρχοντες πήραν την απόφαση να τον αποκεφαλίσουν. Στο δρόμο προς τον τόπο του μαρτυρίου του ο Άγιος βάδιζε χαρούμενος σαν σε γάμο ή γιορτή, ζητώντας συγνώμη από αυτούς που τον ακολουθούσαν κι από τους περαστικούς. Το μαρτυρικό τέλος του Αποστόλου έλαβε χώρα στην ακτή του Κεράτιου κόλπου, μπροστά στο Γενή (νέο) τζαμί της Πόλης. Για να επιβραδύνουν το μαρτύριό του οι τύραννοι, τον χτύπησαν τρεις φορές με το ξίφος προτού του δώσουν το τελειωτικό χτύπημα και να παραδώσει ο Νεομάρτυρας την αγία του ψυχή στα χέρια του Δημιουργού. Λίγες μέρες αργότερα οι Χριστιανοί της Πόλης ζήτησαν κι έλαβαν από τους Οθωμανούς την αγία κάρα του Μάρτυρα, την οποία και κατέθεσαν στον Ι. Ν. του Αγίου Δημητρίου στη συνοικία Ταταύλα. Αργότερα θεμελιώθηκε προς τιμήν του Αγίου Αποστόλου του Νέου Ιερός Ναός στην ιδιαίτερη του πατρίδα, τον Άγιο Λαυρέντιο,εκεί ακριβώς όπου βρισκόταν η οικία του Μάρτυρα.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’.

“Θείον βλάστημα της Θεσσαλίας, νέον καύχημα της Εκκλησίας, ανεδείχθης Νεομάρτυς Απόστολε, υπέρ Χριστού γαρ αθλήσας στερρότατα, της ευσέβειας την δόξαν ετράνωσας. Άλλα πρέσβευε Κυρίω τω Σε δοξάσαντι, δωρήσασθαι ήμιν το μέγα έλεος.“

konstantinosa.oikonomou@gmail.com

1. Χρησιμοποιούμε τα ονόματα και τα αξιώματα των Τούρκων, όπως είναι γραμμένα στα συναξάρια της Εκκλησίας.

2. Επρόκειτο για τη μητέρα του σουλτάνου Μεχμέτ (Μωάμεθ) Δ΄.

Καλοκαιρινά και άλλα Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 44

 Καλοκαιρινά και άλλα

                                                                                                                            

Ακόμα λίγο – τελευταίοι στοχασμοί του ήλιου...

Μη φεύγετε, χρώματα, χρώματα!

Ζ. Παπαντωνίου – Πεζοί Ρυθμοί

                                                                                                                                                                                                    

Γράφει ο Γιάννης Φρύδας 

ΣΤΟ  ΚΑΦΕΝΕΙΟ  ΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΗ  44

Καλώς ανταμωθήκαμε

  

Καλοκαίρι! Καρδιά του καλοκαιριού! Στην Αργιθέα, όπως και στην υπόλοιπη ελληνική ύπαιθρο, ανοίγουν οι πόρτες και τα κλεισμένα παραθυρόφυλλα των σπιτιών. Άνθρωποι ανταμώνουν, χαιρετιούνται, χαίρονται… Συγγενείς, φίλοι, χωριανοί ξανασμίγουν, γίνονται μέτοχοι της χαράς αυτού του ανταμώματος.

  Έτσι, εκτός από τα πρόσφατα ελπιδοφόρα θυρανοίξια στο νεόδμητο εκκλησάκι του Οσίου Παϊσίου, του Αγιορείτη, στο Μελάνυδρο και στο ανακαινισμένο των Αγίων Νεκταρίου και Βλασίου στα Βραγκιανά (με την ευκαιρία συγχαρητήρια στους συντελεστές και να έχουν τη θεϊκή βοήθεια και την προστασία των τιμώμενων αγίων), έχουμε και των κλεισμένων σπιτιών τα «θυρανοίξια» στα χωριά μας. Σπίτια που μπορεί να μένουν κλειστά κι έναν ολόκληρο χρόνο, ανοίγουν τώρα, έστω και για λίγες μέρες, για να μπει ελεύθερα ο φρέσκος αέρας κι ο ήλιος, για ν’ ανάψουν τα φώτα, για ν’ ακουστούν ανθρώπινες κουβέντες και γέλια, για να πάρουν και πάλι ζωή… Η νοσταλγία του γυρισμού ξαναφέρνει τους απόδημους πίσω, για να ανανεώσουν μνήμες προσώπων, γεγονότων και πραγμάτων, για να δηλώσουν την ακατάλυτη σχέση τους με τη γενέθλια γη της Αργιθέας. 

  Λίγο ο λογοτεχνικός οίστρος και πιο πολύ η ζέστα που με βάρεσε στο κεφάλι, με παρέσυραν σε επικίνδυνους για Καφενείο ατραπούς, μονοπάτια, σύρματα και γιδόστρατες… Πάμι του γληγουρότιρου παρικάτ’!

  Έρχονται, λέμε, οι Αργιθεάτες να ξαναπάρουν δύναμη στα πάτρια εδάφη, λίγο τραχανά φεύγοντας, κανιά σφήνα τυρί και τσιαλαφούτι (οι της Ανατολικής εννοείται, γιατί το τσιαλαφούτι δεν ευδοκιμεί όθι να ’νι. Μην ξιρουγλείφιστι οι Βραγκιανίτις και τ’ς κοιλάδας Αχιλώου γινικώς!...), αλλά ας μην πάμι στ’ φύβγα, ακόμα δεν ήρθαν… Κατά τον επαναπατρισμόν των Αργιθεατών, συμβαίνουν διάφορα τινά… Ας παρακολουθήσουμε κάποια να σας βάλω στον ντορό και βρείτε εσείς τα υπόλοιπα!

  «Είμι στου Μπζάκι κι πααίνου σι’ απάν’!». Μόλις φτάσει ο Αργιθεάτης στο Μουζάκι, πρώτη δουλειά να κοινοποιήσει στο φέισμπουκ το γεγονός. Κάθεται καμιά δεκαριά λεπτά να μάσει καμπόσα λάικ και κάνα σχόλιο: «Μπράβο, αρέ καχριμάνη! Πώς πύτ’χις κι έφτασις; Φαίνιτι, έχ’ς καλό τζιπιές», «Φέρι μας κάνα καόνι, άμα γυρί’εις σια κάτ’!» και μετά πάει για τα τελευταία ψώνια, γιατί στο Μουζάκι τελειώνει ο πολιτισμός και η καταναλωτική του μανία. Ό,τι δεν έγραψες σε σημείωμα ή ξέχασες να το πάρεις εδώ, ξέγραψέ το! Μετά αρχίζει η ελευθερία των Αγράφων…  

  Μην ανησυχείτε! Δεν επίκειται ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος! Αργιθεάτης είναι αυτός που ψωνίζει. Και τα θέλει όλα, τώρα που ανεβαίνει στην Αργιθέα. Απ’ την οδοντογλυφίδα (ποιος κάθεται να πελεκάει οδοντογλυφίδες…) μέχρι οτιδήποτε σκεφτεί πως θα του χρειαστεί αυτές τις μέρες των διακοπών του. Κριάτα (νομίζει ότι είναι και ντόπια), καραμέλις ξιμπλέτσουτις, λουκούμια (ξερά που δεν τρώγονται, αλλά δεν πειράζει, θα τα βάλει σφήνες σε κάναν ξιρότ’χου), φρούτα κι οπωσδήποτε μπανάνες. Να μην έχει το παιδί μπανάνα στ’ Μαρκιλέσι!  Γλέπιτι, οι μαρκιλισιώτ’κις οι μπανάνις γένουντι ουψ’μότιρα, μαζί μι τα κράνια κι τα γκόρτσα. Κι ψουμί. Παραλίγου ν’ αστουχήσου του ψουμί…

  Ψωμί ψωνίσατε; Όπως περνάνε οι ακρίδες στο χωράφι και το φκιάνουν κουρνιαχτό,  έτσι περνάνε οι Αργιθεάτες στους μουζακιώτικους φούρνους. Δέκα η ώρα το πρωί δε βρίσκεις ούτε αντίδωρο. Καθένας που περνάει αγοράζει, για να γεμίσει τον καταψύκτη του. Περνάει κι ο Χατζής και φέρνει ψωμί, αλλά δεν μπορείς να βασίζεσαι. Αν ξεπουλήσει στο Λεοντίτο, γιατί να έρθει στο Μαρκελέσι; Να δει ποιος κέρδισε στη δηλωτή; Οπότε, για σιγουριές πάρτε ψωμί!

  Πέρασα νια μέρα στουν ξάδιρφου μ’ του Λιφτέρη Μπαλατσούκα πο’ ’χει φούρνου στου Μπζάκι κι βγάνει κι του καλύτιρου ψουμί (να μη διαφημίσου τουν ξάδιρφου;).

─ Καλ’μέρα ξάδιρφι, τι έχ’ς σήμιρα απού αρτουποιήματα;

─ Απού άρτου, ξάδιρφι, τίπουτα δεν έμεινι ούτι τριμμόψ’χα, απού ποίματα θ’μάμι να σ’ που κάνα δυο. Μην έχ’ς να μ’ δώκ’ς λίγου ψουμί πο’ ’ρχισι απ’ τ’ Λάρ’σα;

─ Παλάβουσις, Λιφτέρη; Ιγώ ήρθα να πάρου ψουμί σ’ ισένα κι ισύ μ’ χαλέβ’ς ψουμί;

─ Τι να κάνου, αρέ Γιάννη; Δεν πρόπ’σα ν’ αναμιρίσου ούτι νια φραντζιόλα. Πέρασαν κάτι Λιασκουβίτις, έχουν κι του παν’γύρι ταχιά, του σήκουσαν του ψουμί.

─ Καλά, άμα είνι έτσι, θα ψάξου σι κάναν άλλου φούρνου. Έλα να πάμι παρέα να πάρ’ς κι ισύ θ’κό σ’!... (Α, ρε Λιασκουβίτις! Μας βόσκαηταν τουν τόπου, τώρα μας παίρνιτι κι ούλου του ψουμί!...).

─ Θα γιλάει ου κόσμους μ’ ιμένα, άμα πάου ν’ αγουράσου ψουμί σι άλλου φούρνου. Θα πάου στα Τρίκαλα να πάρου. 

─ Γιατί ου γιατρός, άμα χρειαστεί ινχείριση, σι άλλουν δεν πααίνει; Μαναχός τ’ δε μπουρεί να τ’ν κάνει. Ου κουρέας τα ίδια. Σι άλλουν κουρέβιτι. Κι ου παπάς άμα πιθάνει, σι άλλουν πάει για να τουν θάψει…

─ Δεν ξέρου τι κάνει ου παπάς, φεύγου για Τρίκαλα, να πάου προυτού κλείσουν τα φούρνια. 

─ Στάσ’, Λιφτέρη! Άμα βρου ψουμί ιγώ, θα πάρου κι ένα παριπάν’ για τ’ ισένα. Τι του τσούρμουσις για Τρίκαλα σήμιρα;

─ Καλά λες, αρέ ξάδιρφι! Δεν του σκέφ’κα ντιπ. Τι ξουράφι είσι!

─ Καλά λέου κι ματαλέου: να βάλ’ς μυαλό μ’ αυτό πο’ ’παθις!… Άκ’ να μείνει απού ψουμί… Στ’ν ανάγκη, διώξι τ’ς Λιασκουβίτις. Να πάν’ απάν’ να ζ’μώσουν! Ζιστό χουριό έχουν, δεν αργεί να γένει του ψουμί…

  Στο χωριό… Επιτέλους έφτασε! Ξεκλειδώνει το σπίτι, ξεφορτώνει το αυτοκίνητο κι αμέσως ακολουθούν άλλα ρήματα με το ξε μπροστά: ξεαραχνιάζει, ξεσκονίζει, ξεχορταριάζει, ξεπατωμός (μπορεί να μην είναι ρήμα αυτό, αλλά το ξε το ’χει). Μέσα σε μια βδομάδα το πολύ, θα το ’χει στην εντέλεια το σπίτι, για να κάτσει να ξεκουραστεί (κι άλλο ξε) τις υπόλοιπες τρεις μέρες που του απέμειναν. 

  Αναχώρηση… Κι ύστερα πάλι φόρτωμα, κλείσιμο του σπιτιού και τέλος στην ψευδαίσθηση των διακοπών. Η διαδικασία της επιστροφής έρχεται σαν μια τιμωρία χωρίς αναστολή… Του χρόνου πάλι!  

  Προς μόνιμους κατοίκους Αργιθέας: Δείξτε κατανόηση σε ό,τι περίεργο βλέπετε από αυτούς που ανεβαίνουν το καλοκαίρι στα χωριά μας! Δεν ξέρετε τι καυσαέριο έχουν φάει και τι βαζούρες πέρασαν ένα ολόκληρο χρόνο… κι αυτά δεν βγάζουν γερά παιδιά…

Αύγουστε, καλέ μου μήνα, να ’σουν δυο φορές τον χρόνο!

  Αύγουστε, και τρεις φορές τον χρόνο να ήσουν, δε θα μας πείραζε, αρκεί να μην πληρώναμε τρεις φορές τους λογαριασμούς σου…

Ζέστες και ζεστές ειδήσεις

  Λένε πως τον Αύγουστο  και το  καλοκαίρι  γενικότερα δεν υπάρχουν ειδήσεις. Μην

τους ακούτε! Μην τους ακούτε! Σταματάει η ζωή το καλοκαίρι; Όχι, βέβαια! Τι, επειδή πήγε διακοπές ο Πρετεντέρης κι ο Παπαδάκης έπεσε στη χώρα γενική ακινησία; Ειδήσεις θέλετε; Ακουρμαστείτε ν’ ακούσετε!

  Επιστολή καφετζή (κι ένα καμένο γράμμα) προς τον πρωθυπουργό: 

  «Εξοχότατε κύριε Πρωθυπουργέ

Αν συνεχίσεις αυτό το βιολί, θα γίνουμε όλοι εξοχότατοι, γιατί θα κοιμόμαστε στην εξοχή, επειδή κανένας δε θα κοτάει να κοιμηθεί στο σπίτι του, λόγω των συχνών σεισμών που παρατηρούνται, αφότου αναλάβατε τα καθήκοντά σας. Γνωρίζουμε ότι και οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί ήταν πρωθυπουργοί των λιμών, λοιμών, και καταποντισμών, αλλά εσείς είστε αποκλειστικά των σεισμών. Δύναμαι να είπω ότι είσθε ο Εγκέλαδος μεταμορφωμένος! Πολύ φοβούμαι ότι το Κούλης θα αντικατασταθεί απ’ το Σεισμούλης. Κανονικά, αν υφίσταται πολιτική προστασία, πρέπει να σε πηγαίνουν «στο κοντό» ο Λέκκας με τον Βαρώτσο, γιατί, ως επιφανής πλέον, προκαλείς επιφανειακούς σεισμούς και όπως έλεγε κι ο Περικλής «σεισμών επιφανειακών πάσα γη τάφρος». Όμως, να ξέρεις, δε θα σου επιτρέψουμε να κάνεις τη χώρα σαν τη Λεύκα Πετρίλου ή τη Σκάλα Μπουκοβίτσας ή ακόμη χειρότερα ένα απέραντο Τριζόλ. Σταμάτα σ’ ένα μέρος να σταματήσουν οι σεισμοί το γρηγορότερο!

Ρώτα και τον άλλον Κυριάκο, τον Βελόπουλο, μην έχει καμιά αλοιφή για σεισμούς!    Φτάνει!... Ήδη έχουμε πολλές αποδείξεις πια για τη γκαντεμιά σου…».

  Ακινησία: Αντιθέτως, στον Σύριζα δεν κουνιέται φύλλο. Τι φύλλο, ούτε ο Φίλης δεν κουνιέται (παρότι διαθέτει ευελιξία Πάγκαλου). Κάθονται όλοι και περιμένουν τι θα κάνει ο Τσίπρας με το κόμμα. Ο Τσίπρας είναι στην κατάσταση: «να πάει πίσω ντρέπεται, να πάει μπροστά φοβάται».

  Άλλοι του λένε να το κάνει σοσιαλδημοκρατικό κι άλλοι να το αφήσει αριστερό. Γνώμη μου είναι, Αλέξη, να το κάνεις με μανεστράκι στη γάστρα ή με ρύζι αν το προτιμάς ριζοσπαστικό ή χωρίς ρύζι για σκέτο σπαστικό και να τη σπάσεις σε όποιον πάει να σηκώσει κεφάλι.  

  Ορκίστηκε νέα κυβέρνηση. Και το χειρότερο πήρε και ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν είναι είδησις αυτό; Καλοκαιρινή κυβέρνηση για ατέλειωτους χειμώνες! Βέβαια, δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, γι’ αυτό ας είμαστε κι εμείς… επιφυλακτικοί!

  Προσωπικά, ως τώρα, με ενόχλησε εκείνος ο Μηταράκης που είπε ότι βρήκε μόνο κατσαρίδες στο υπουργείο. Ψέματα! Οι κατσαρίδες στη ραδιενέργεια αντέχουν, δεν θα άντεχαν και τους συριζαίους, για να τις βρει ο Νότης…

  Τους δούλεψαν οι συριζαίοι τους νεοδημοκράτες. Τους έβαλαν κατακαλόκαιρο να κυβερνάνε κι αυτοί απολαμβάνουν διακοπές. Τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης ήταν αρκετά, για να ξεφύγουν από την Κούνεβα και να κάνουν κονέ με κουνάβια που έχουν κότερα. Ανεβασμένοι πια στα κότερα, ναυμαχούν τον καπιταλισμό (κούνια που τον κούναγε…) μες στου Αιγαίου τα νερά (πρόβαλε να ιδείς!).   

  Έρμε λαέ, μην κουνάς το κεφάλι σου από απορία. Στον τοίχο να το κοπανάς, με τις επιλογές που κάνει κάθε φορά...  

  Ορκίστηκε κι ο Γιωργάκης. Σιγά την είδηση, θα πείτε. Ο Γιωργάκης εκλέγεται από το 1981. Ναι, δεν αντιλέγω, αλλά η είδηση είναι αλλού. Τι αλλού… Αλλού για αλλού είναι… Ο Γιωργάκης, λοιπόν, ορκίστηκε πολλές φορές βουλευτής, υπουργός και πρωθυπουργός και πάντοτε με θρησκευτικό όρκο. Φέτος το άλλαξε, έδωσε όρκο πολιτικό. Την επόμενη φορά, αν ξαναεκλεγεί, να το θυμάστε! Θα ορκιστεί στο κοράνιο, σε κάνα ινδιάνικο τοτέμ, μπορεί και στο πηλήκιο…

Αιολικά

Κλαίνε θρηνούνε τα βουνά, για να μην μπουν αιολικά…

  Τρανό μπελά τσακώσαμε μ’ αυτά τα αιολικά και να δούμε πώς θα ξεμπερδέψουμε. Στην έκταση της Αργιθέας, λέει, μπορούν να μπουν μέχρι 372 ανεμογεννήτριες. Τίποτε, δηλαδή! Ούτε 373 δε φτάνουν… Ου τόπους θα γένει πιτσούρι στ’ς φτιρουτές! Ακόμη και στη Φσιόκα (ε, όχι και βουνό η Φσιόκα...) θα μπουν πεντέξι, γιατί έδαφος που ευδοκιμούν τα ρείκια είναι ιδανικό γι’ αυτές τις ακατονόμαστες λαμαρίνες.

  Για να συμβάλω κι εγώ στη διαμάχη που υπάρχει λόγω του θέματος, βάζω καμιά φιτιλιά, για ν’ ανάβει η φωτιά. Σήμερα θα ξαναβάλω ένα ερώτημα κι όποιος θέλει το απαντάει, όποιος θέλει λέει δεν ξέρω και δεν απαντώ κι όποιος θέλει λέει ξέρω, αλλά δεν απαντώ. Δε γίνεται δεκτή η απάντηση κάτι υποψιάζομαι, αλλά…

Ερώτημα: Πώς  γίνεται  να σωθεί ο πλανήτης, όταν θα  καταστραφούν ακόμη  κι

εκείνα τα λίγα μέρη που του απέμειναν πια με ανόθευτο κι αμόλυντο οικολογικά  το  φυσικό  τους  περιβάλλον;

  Πλανήτης που εξαρτάται αν θα σωθεί απ’ το Χοντροσπάνι και το Γαλάτσι, καλύτερα να καταστραφεί το ταχύτερο δυνατό. Να μην έχουμε και υποχρέωση στους Σπυρελιώτες και στους Στεφανιώτες…

  Η προσπάθεια να φορτώσουν με ενοχές όσους αντιδρούν στην εγκατάσταση αιολικών και να τους παρουσιάζουν ως υπεύθυνους της κλιματικής αλλαγής, που συντελείται αναμφίβολα, δεν πρόκειται να φέρει καλά αποτελέσματα. Η εξοικονόμηση ενέργειας ως τώρα είναι ανεφάρμοστες διακηρύξεις και ευχολόγια, χωρίς να λαμβάνονται πραγματικά μέτρα τα οποία θα την υπηρετούν.

  Η πρόσφατη απόφαση σε συνάντηση των νεοεκλεγμένων δημάρχων που σχετίζονται με τα Άγραφα και διερμηνεύει τις έντονες ανησυχίες των πολιτών, εκφράζει την αντίθεση στην επιχειρούμενη μετατροπή τους σε βιομηχανική περιοχή και σε κείμενο που συνυπέγραψαν και απέστειλαν προς την πολιτική εξουσία, ζητούν την ανάκληση αδειοδότησης για το έργο εγκατάστασης αιολικών πάρκων στα βουνά. Ας αποτελέσει την αρχή για μια συνολικότερη αναθεώρηση επί του θέματος, για διάλογο που θα αναζητά κάθε φορά τις καλύτερες λύσεις.

  Ας υποδεχθούμε κι εμείς ενισχύοντας όσο μπορούμε αυτή την ενθαρρυντική  πρωτοβουλία τους, ελπίζοντας να έχει και συνέχεια και να μην είναι απλώς μια κίνηση κρότου και λάμψης.

Επίλογος για «τα βιολιά της χαράδρας»

  Η Γιώτα Φώτου έφυγε για το μεγάλο ταξίδι… Στις 27 Ιουλίου το απομεσήμερο η άριστη δασκάλα και πολυγραφότατη αργιθεάτισσα συγγραφέας, ήρθε για τελευταία φορά στην αγαπημένη της Αργιθέα, για να μην ξαναφύγει ποτέ…   

  Βαριά η θλίψη της οικογένειάς της, των συγγενών και φίλων της, των συναδέλφων, όλων εκείνων που τη γνώρισαν από κοντά ή μέσα απ’ τα βιβλία της.

  Δε θέλω να ταράξω πια τον γαλήνιο ύπνο της με ανώφελα λόγια. Θέλω, όμως, δικά της λόγια να κοινοποιήσω, έτσι σαν παρακαταθήκη και διδαχή, από την προσωπική της μαρτυρία κατά τον άνισο αγώνα που έδωσε με την επάρατη. Σ’ αυτόν τον αγώνα κατέδειξε το σθένος και την καρτερία της, την πίστη που γιγάντωνε την ελπίδα της, τη θέληση  για ζωή, ακόμη κι όταν έλεγε: «Εμένα δε θα με δείτε να γεράσω ποτέ…». 

  Εκεί κοντά προς το τέλος Απρίλη, μου έγραφε σε μήνυμά της: «…έχοντας πλήρη συναίσθηση της κατάστασής μου, έμαθα να δοξάζω τον Θεό για την κάθε καλή μέρα που έχω και να ελπίζω σε δύναμη, ώστε να αντιμετωπίζω τις δύσκολες. Τώρα τελευταία, άρχισα πάλι να γράφω κι αυτό σημαίνει ότι η κατάστασή μου είναι προς το παρόν καλύτερη. Όσο κρατήσει. Μετά πάλι προσπάθεια…».

  Έφυγε η Γιώτα… Το τελευταίο της βιβλίο έμεινε στη μέση. Στο μέρος που την ενέπνευσε και έγραψε «Tα βιολιά της χαράδρας», γράφτηκε ο επίλογος που δεν τελειώνει ποτέ… Αιωνία η μνήμη της…        

               

Το

ανάραχο

της

σιωπής

στον

Αϊ-Θανάση

Δροσάτου

όπου 

αναπαύεται 

πια 

η

Γιώτα Φώτου

10/8/2019